Posted by: மீராபாரதி | June 13, 2019

மண் தந்த ஒற்றைப் பனை

படம் இதைக் கொண்டிருக்கலாம்: 5 பேர், Puthiyavan Rasiah உட்படபுதியவன் இராசையாவின் இரண்டு திரைப்படங்களைப் பார்க்க கிடைத்தது. புதியவனின் மண் தந்த ஒற்றைப் பனை மரம்.

முதலாவது மண். புலம் பெயர்ந்த ஈழத்து சினிமா இயக்குனரிடமிருந்து இவ்வாறான சிறந்த படம் ஒன்றா என்று பார்த்து முடித்தவுடன் திகைப்பும் மகிழ்ச்சியும் அடைந்தேன். ஈழத் தமிழ் சமூகங்களில் எவ்வாறு முஸ்லிம் எதிர்ப்பு உள்ளார்ந்து உள்ளதோ அதேபோல மலையக மக்களு க்கு எதிரான உணர்வும் உள்ளது. அதுவும் மலையக மக்களை மதியாத குணம் நிறைந்து காணப்படும். படம் இதைக் கொண்டிருக்கலாம்: 2 பேர்அதனால்தான் “தோட்டக்காட்டான்” என இகழ்ந்து கூறுவார்கள். இந்த முரண்பாடுகளையும் பாகுபாடுகளையும் புறக்கணிப்புகளையும் பின்ணணியாக கொண்டது மண் திரைப்படம். தான் சொல்ல வந்த விடயத்தை மிகவும் தெளிவாகவும் உறுதியாகவும் அழகாகவும் சொல்லியிருக்கின்றார். அதில் நடித்த நடிகர்களும் சிறப்பாக நடித்துள்ளனர். சில காட்சிகள் அழியாத கோலங்களை நினைவுக்கு கொண்டு வந்தன.

Image result for mann srilankan tamilfeature filmஇப்பொழுதும் இந்த முரண்பாடுகள் ஈழத் தமிழ் சமூகங்களில் காணப்படுகின்றன. இதன் முக்கியத்துவத்தை உணர்ந்தோ என்னவோ புலிகளின் கட்டுப்பாட்டுப் பிரதேசங்களில் தளபதிகள் பார்க்க வேண்டும் என சிபார்சு செய்யப்பட்டதாக அறியக்கிடைக்கின்றது. ஏனெனில் இயக்கத்திற்குள்ளும் இவ்வாறான முரண்பாடுகள் இருந்திருக்க வாய்ப்புகள் உண்டு. ஆகவே பார்க்காதவர்கள் பின்வரும் இணைப்பை அழுத்திப் பார்க்கலாம்.

Image result for mann srilankan tamilfeature filmஇத் திரைப்படத்தில் குறைப்பாடுகள் எனின் ஈழத்துப் பேச்சு வழக்கும் மலையக பேச்சு வழக்கும் இல்லாமை. இதில் கவனம் செலுத்தியிருக்கலாம். இரண்டு காதல் ஆடல்களையும் தவிர்த்திருக்கலாம். இவற்றைச் செய்திருந்தால் ஈழத்தின் தலைசிறந்த ஒரு திரைப்படமாக முத்திரை பதித்திருக்கும்.

இரண்டாவது திரைப்படம் ஒற்றைப் பனை மரம். இத் திரைப்படம் தொடர்பான பெயர் வெளிவந்தபோது ஒற்றைப் பனை என வைத்திருந்தால் அழகாக கவித்துவமாக இருந்திருக்கும் என்ற விவாதம் முகநூலில் நடைபெற்ற நினைவு.
திரைப்படத்தின் ஆரம்பம் சிறந்த ஒரு படத்தின் ஆரம்பம் போல அழகாகவும் அழுத்தமாகவும் இருந்தது. நல்லதொரு காட்சி அமைப்பு. இதைப் போல போர் முடிந்து புனர் வாழ்வு முகாமிலிருந்து ஏ 9 வீதியில் கிளிநொச்சி நகர் நோக்கி பஸ்சில் பயணம் செய்யும் காட்சி உணர்வு பூர்வமாக இயல்பாக இருந்தது. இதே உணர்வும் எண்ணங்களும் 25 வருடங்களுக்குப் பின்பு வட பகுதி நோக்கி பஸ்சில் பயணம் செய்தபோது உணர்ந்தேன். அதைத்தான் ஒரு நாள் ஒரு நகரம் எனப் பதிவு செய்தேன்.
இத் திரைப்படத்தில் நடித்தவர்கள் அனைவரும் மிகச் சிறப்பா நடித்திருக்கின்றார்கள். இவர்களை இயல்பாக நடிக்க வைத்ததன் மூலம் தான் ஒரு சிறந்த இயக்குனர் என்பதை நிறுபித்திருக்கின்றார் புதியவன். மேலும் பொருத்தமான உடைகளைத் தெரிவு செய்யததையும் பாராட்ட வேண்டும். வழமையாக ஈழத்து தமிழ் திரைப்படங்களில் நாடகங்களில் முகத்துக்கு பவுடரை அப்பி இருப்பார்கள். ஆனால் இத் திரைப்படத்தில் அவ்வாறு அப்பாமல் நன்றாக ஒப்பனை செய்திருந்தார்கள். இப்படிப் பல விடயங்கள் இரசிக்க கூடியதாக இருந்தன.


இத் திரைப்படம் போரின் பின்பான ஈழத் தமிழர்களினதும் (முன்னாள்) போராளிகளினதும் குறிப்பாக பெண்களினதும் வாழ்க்கையை அழுத்தமாக வெளிக் கொண்டுவருகின்றது. எவ்வாறு போர் முடிந்த மண்ணில் தமது வாழ்வை நிலைநிறுத்தப் போராடுகின்றார்கள் என்பதே மையக் கதை. அதேநேரம் நமது தவறுகளை அதாவது போராட்டக் காலங்களில் செய்த தவறுகளையும் சுட்டிக் காட்டி செல்கின்றார்.

ஒரு உயர்ந்த கட்டிடத்தைக் கட்டும் பொழுது அடிக் கட்டுமானம் உறுதியாக இருந்தாலும் கட்டிடத்தின் இடையில் வெடிப்புகள் இருக்குமாயின் அந்த உயர்ந்த கட்டிடம் நிலைத்திருக்காது. அந்த வெடிப்புகளை நிச்சயமாக சரிய செய்ய வேண்டும். ஈழத் தமிழர்களினது விடுதலைப் போராட்டமும் அவ்வாறானதே. நாம் வெடிப்புகளை மட்டுமல்ல அடிக்கட்டுமானத்தையும் உறுதியாக கட்ட வேண்டிய நிலையில் இருக்கின்றோம். இவ்வாறான ஒரு நிலையில் நாம் நமது கடந்த கால வரலாற்றை மீளப் பார்த்து ஆய்வுக்கு உட்படுத்த வேண்டும். அந்த வகையில் முஸ்லிம்களை வெளியேற்றியது தொடர்பான விடயம் இத் திரைப்படத்தில் கூறப்பட்டது தவறில்லை. அவர்கள் ஐநூறு ரூபாய்களுடன் மட்டும் தான் வெளியேற்றப்பட்டார்கள் என்பது யாவரும் அறிந்த உண்மை. வரலாற்று உண்மை. அவ்வாறு தான் இல்லாமலிருப்பினும் அந்த செய்கையின்  தவறை வலியை உணர்த்த இவ்வாறான புனைவுகளை செய்வதில் தவறே இல்லை. ஏனெனில் ஐநூறு ரூபாய்களுடன் மட்டுமல்ல ஐயாயிரம் ரூபாய்களுடன் ;மட்டும் மல்ல ஐந்து இலட்சம் ரூபாய்களுடன் வெளியேற்றியிருந்தாலும் அவர்களை வெளியேற்றியது என்பது எதனுடனும் ஒப்பிட முடியாது வரலாற்றுத் தவறு. இத் தவறை உணராதவர்களுக்கு ஐநூறு ரூபாய்களே பெரிதாகத் தெரியும். புலிகள் காலடி மண்ணையும் தட்டிவிட்டுச் செல்லுங்கள் என்று சொல்லியிருக்க மாட்டார்கள். ஆனால் அவர்கள் செய்த கொடுமையை தவறை கவித்துவமாக அழகாக வெளிப்படுத்தியிருந்தார். இங்குதான் ஒரு கலைச் செயற்பாட்டில் அழகியலும் அரசியலும் ஒன்றினைகின்றது எனலாம்.

இவ்வாறான ஈழப் போராட்டம் தொடர்பான சில விமர்சனங்களை முன்வைத்து புலம் பெயர்ந்த தேசங்களில் ஈழத் தமிழர்களை ஆதிக்கம் செய்கின்ற தம்மிடம் அதிகாரம் இருக்கின்றது என நம்புகின்ற சில குழுக்கள் ஒற்றைப் பனை மரத்தை கனடாவில் டொரன்டோ நகரிலுள்ள திரையரங்குகளில் திரையிட விடாது தடை செய்தனர். இவ்வாறான தடைகளும் பல்வேறு கருத்தாளர்களையும் கொலை செய்தமையும் தான் நமது போராட்டம் தோற்றமைக்கு பல காரணங்களில் ஒரு காரணம் என்பதை இந்;த சக்திகள் இன்னும் உணரவில்லை.

இத் திரைப்படம் தொடர்பாக விமர்சனம் செய்வதற்கு பல உண்டு. பல காட்சிகளை துண்டித்திருக்கலாம். திரைக் கதையை இன்னும் செம்மையாக்கியிருக்கலாம். ஒடுக்கும் சாதி பெண் ஒடுக்கப்பட்ட சாதி ஆணினின் மீது ஈர்ப்புக் கொள்வதை கவித்துமாகவ அழகாக எடுத்திருக்கலாம். இதில் காட்டப்பட்டது அசிங்கமாக மட்டுமல்ல அழகியலற்றும் பிரச்சாரத்தனமாகவும் இருந்தது. இவ்வாறு பல பிரச்சாரதனங்களை தவிர்த்திருந்தால் இத் திரைப்படம் மேலும் சிறப்பாக வந்திருக்கலாம். மேலும் முஸ்லிம்களை வெளியேற்றும் காலங்களில் புலிகளின் சீருடை பாவனைக்கு வந்துவிட்டது. சாரம் கட்டி சேட் போட்டு வருவதெல்லாம் 90களுடன் முடிவுக்கு வந்துவிட்டது. இவ்வாறான விடயங்களை இயக்குனர் கவனித்திருக்கலாம்.  மேலும் பாலியல் தொழில் செய்கின்ற முன்னால் போராளியின் பாத்திரத்தை இன்னும் செழுமைப் படுத்தியிருக்கலாம்.  வசனங்களை குறைத்து காட்சிகளுக்கும் நடிப்புக்கும் முக்கியத்துவம் வழங்கியிருக்கலாம். இவ்வாறு சிறு சிறு குறைகள் உள்ளன. இருப்பினும் இக் ;காலத்திற்கு அவசியமான ஒரு திரைப்படம். குறிப்பாக புலம் பெயர்ந்த மக்கள் பார்க்க வேண்டிய திரைப்படம்.

புதியவன் இராசையா ஒரு போராளி. ஆம் ;என்பதுகளின் ஆரம்பத்தில் விடுதலைப் போராளி. பின் வெலிக்கடை சிறைகைதி. அரசியல் செயற்பாட்டாளர்.

இன்று அவர் எடுத்திருக்கும் ஆயுதம் திரைப்படம். சரி ஆயுதம் அல்ல தெரிவு செய்திருக்கும் துறை சினிமா. அந்தவகையில் அவர் வெற்றிபெறவும் இத்;திரைப்படம் பலரை சென்றடையவும் தடைகளை உடைக்கவும் வெள்ளி மாலை டொரன்டோவில் ஒன்றினைவோம். சனிக்கிழமை கல்பில் ஒன்றினைவோம். அமெரிக்காவின் சில நகரங்களிலும் திரையிடப்பட உள்ளன. அங்கு ஒன்றினைத்து நமது ஆதரவையும் பங்களிப்பையும் வழங்குவோம். நாம் இவருக்கு வழங்கும் ஆதரவே இவரது அடுத்த தயாரிப்புக்கு ஊக்கமும் பங்களிப்பும் வழங்கும். ஆம் 83ம் ஆண்டு வெலிக்கடை சிறைப்படுகொலை போல இவர் சிறையிருந்த 85ம் ஆண்டும் ஒன்று நடைபெற இருந்ததாக கூறினார். அதை திரைப்படமாக எடுக்கும் முயற்சியில் இருக்கின்றார். ஒற்றைப் பனை மரத்தின் வெற்றி அத்திரைப்படத்திற்கான அத்திவாரமாக அமையும். நமது விடுதலைப் போராட்டத்தை இவ்வாறான வழிமுறைகளாலும் முன்னெடுக்கலாம் என்பதற்கு ஒரு உதாரணம் இந்த சினிமா.

கனடாவில் இத் திரைப்படத்தை திரையிட உறுதுணையாக இருந்த ஐங்கரன் அவர்களுக்கு நன்றி பல.
வாழ்த்துகள் புதியவன் இராசையா. திரைப்படத்தில் நடித்த அனைத்து நடிகர்களுக்கும் வாழ்த்துகள்.
மீராபாரதி

படம் இதைக் கொண்டிருக்கலாம்: 1 நபர், உரை மற்றும் வெளிப்புறம்

Advertisements

ஒர் அரசியல்வாதியின் துணைவியார்

20190324_103926வசந்தாதேவி அவர்கள் வாழ்ந்த காலங்களை மூன்றாகப் பிரிக்கலாம். தனது தகப்பனுடன் வாழ்ந்த 19 வருட காலம். இதன்போது தனது தந்தைக்கு கட்டுப்பட்டு வாழ்ந்தார். கணவருடன் வாழ்ந்த 30 வருட காலம். இதன்போது தனது கணவருக்கு கட்டுப்பட்டு அவரது அரசியலுக்குப் பங்களித்தார். இறுதியாக பேரப்பிள்ளைகளுடனும் முதியவர்களுடனும் வாழ்ந்த புலம் பெயர்ந்த 23 வருட காலம். இந்த 23 வருடத்தின் கடைசி ஐந்தாண்டுகளும் தனது விருப்பப்படி சுதந்திரமாக முதியவர்களுடன் இணைந்து சுற்றித் திரிந்து வாழ்ந்தார் எனலாம்.

1946 – வசந்தாதேவியின் அம்மா ரீட்டா சிங்கள பௌத்த சமூகத்தைச் சேர்ந்தவர். கண்டியைப் பிறப்பிடமாகக் கொண்டவர். அப்பா சௌவுந்தரநாயகம் தமிழ் சைவ சமூகத்தைச் சேர்ந்தவர். கரவெட்டியைப் பிறப்பிடமாகக் கொண்டவர். இவர்களின் காதலில் உருவானவர்கள் எட்டுப் பிள்ளைகள்.

20190324_103915“கொடூரமான இரண்டாம் உலகப் போர் முடிந்த பின்பு 1946ம் ஆண்டு மே மாதம் 26ம் திகதி இலங்கையின் தலைநகரமான கொழும்பில் நான் பிறந்தேன். எனக்கு இரண்டு தங்கைகளும் ஐந்து தம்பிகளுமாக ஏழு சகோதர சகோதரிகள் இருக்கின்றார்கள். எட்டுக் குழந்தைகளில் மூத்தக் குழந்தையாக இருந்த என்னிடம் வீட்டுப் வேலைகளும் தம்பி தங்கைகளை கவனிக்கின்ற பொறுப்பும் வழங்கப்பட்டது.  காலையில் எழும்பி சமைத்து சகோதரங்களை பாடசாலைக்கு செல்வதற்கு ஆயத்தம் செய்து பின் நானும் வெளிக்கிட்டு பாடசாலைக்குச் செல்லவேண்டும்.”

“இந்தப் பொறுப்புகள் மற்றும் பிரச்சினைகள் எல்லாம் அந்தச் சிறுவயதில் மிகப் பெரும் சுமையாகவே எனக்கு இருந்ததாக இப்பொழுதும் உணர்கின்றேன். எனக்கு கல்வி கற்பதில் ஆற்றலோ பெரிய விருப்பமோ இருக்கவில்லை. ஆகையால் பத்தாம் வகுப்புடன் பாடசாலையிலிருந்து நிற்பாட்டினர். ஆனால் பல்வேறு விளையாட்டுக்களில்  முக்கியமாக உயரம்பாய்தல்,  ஓட்டம் என்பவற்றில் ஆர்வமாக ஈடுபட்டதுடன் அதில் சான்றிதழ்களையூம் பெற்றிருக்கின்றேன்.”

1958 -“நாம் சிறுவயதில் சிலாபத்தில் வாழ்ந்து கொண்டிருந்தோம். அப்பொழுதுதான் முதன் முதலாக இனக் கலவரம் ஒன்றிக்கு முகம் கொடுத்தோம். 1958ல் தமிழர்களுக்கு எதிராக இனவாத சிங்களவர்களால் நடாத்தப்பட்ட தாக்குதல்களே இந்தக் கலவரம். அப்பொழுது பலரின் சொத்துக்கள் எரிக்கப்பட்டு கொலைகளும் நடந்தன. இக்காலங்களில்; எனது தம்பி தங்கைகளுடன் ஹெலிக்கப்டரில் இருந்து வீசப்படுகின்ற சாப்பாட்டு பார்சல்களுக்காக (பொதிகள்) ஓடியது இன்னும் நினைவில் இருக்கின்றது. பப்பா  இலங்கைப் புகையிரத திணைக்களத்தில் வேலை செய்தமையால் நாம் காங்கேசன்துறை, கொழும்பு, சிலாபம் எனப் பல இடங்களில் மாறி மாறி வாழ்ந்தோம்.

20190324_1038581965 – “எனது பப்பா (அப்பா) கண்டிப்பான மனிதராக இருந்தபோதும் என்னில் மிகவூம் அக்கறையானவராக இருந்தார். நான் அவரின் செல்லப் பிள்ளையாக இருந்தேன். தமிழ் பெண்ணாகவே வளர்த்தார். நான் படிக்காது வீட்டு வேலைகள் மட்டும் செய்து காலத்தைக் கடத்திக் கொண்டிருந்தேன். அப்பொழுது எனது வாழ்க்கையில் ஒரு மாற்றம் ஏற்பட்டது. எனது தகப்பனார் தனக்குத் தெரிந்த உறவூக்காரப் பையனான கந்தசாமி என்பவரை எனக்கு திருமணம் செய்ய நிச்சயித்தார். ஆனால் எனது விருப்பங்கள் கனவூகள் ஒன்றையூம் யாரும் கேட்கவில்லை. அதைப்பற்றி யாரும் அக்கறைப்படவில்லை. எனக்கென சில விருப்பங்கள் கனவூகள் இருக்கின்றன என்பதை எனது பெற்றோருக்கு கூறுகின்ற தைரியம் அன்று என்னிடம் இருக்கவில்லை. இதனால் எனது தகப்பனாரின் தெரிவை ஏற்றுக் கொண்டேன்.”பப்பாவின் மீதான அன்பு மதிப்பு பயம்  என்பவற்றால் பப்பா தெரிவூ செய்த மனிதரையே திருமணம் செய்து கொண்டேன்;. திருணமணத்திற்கு முதல் எனது எதிர்கால கணவரை ஒரு தரம் சந்தித்தேன்;. அப்பொழுது அவர் “கோட்டும் சூட்டும் போட்டு டையூம்“ கட்டிக் கொண்டு இருந்த அழகில் மயங்கி விட்டேன். அவரை அவ்வாறு பார்த்தபோது எனது எதிர்கால வாழ்க்கை தொடர்பான நம்பிக்கையூம் கனவூம் எனக்கு வந்தது.”

“எல்லோரையூம் போல எனக்கு “நல்ல மனிதர்” ஒருவரை திருமணம் செய்வதே கனவாக இருந்தது. அந்த மனிதர் அரசாங்க உத்தியோகத்தில் இருக்கவேண்டும். குடி சிகரட் பழக்கங்கள் இல்லாதவராக இருக்க வேண்டும் என விரும்பினேன்.”

“எனக்குப் பத்தொன்பதாவது வயதில் திருமணமாகியது. நான்கு வருடங்களுக்குள் மூன்று குழந்தைகளுக்குத் தாயூமானேன்.”

20190324_103843“எனது கணவர் என்னைத் திருமணம் செய்யூம் பொழுது அவருக்கு வேறு ஒரு வாழ்க்கை இருந்தது. தான் ஏற்கனவே கட்சியை திருமணம் செய்ததாக கூறினார். கல்வி கற்றவராக இருந்தபோதும் அவர் முழு நேர கம்யூனிஸ்ட் கட்சி உறுப்பினராக இருந்தார். அக்கட்சியின் பத்திரிகையில் மிகவூம் குறைந்த சம்பளத்திற்கு வேலை செய்து கொண்டிருந்தார். கட்சித் தலைவர் சண்முகதாசனின் மீது பெரிய மதிப்பு வைத்திருந்தார். அவரது துணைவியார் பரமேஸ்வரியை அக்கா என்றே அழைப்பார். அவரும் இவர் மீது நிறைய அன்பு வைத்திருந்தார்”

1966 – “எனது பப்பா (தகப்பனார்) இவர் (கணவர்) மீது கொண்ட விருப்பத்தினால் இவரிடம் என்னைப் பொறுப்புக் கொடுத்துவிட்டு சில மாதங்களில் அவர் இறந்து போனார்;.”

“எனது ப்பபாவின் (தகப்பனின்) மறைவூக்குப் பின் எனக்கு எனது குடும்பத்துடனான தொடர்புகள் பல்வேறு காரணங்களால் இல்லாது போனது. அவர்கள் வெளிநாடுகளில் குடியேறிவிட்டனர்.

திருமணமான புதிதில் எனது கணவரை விரும்பிய ஒரு உறவுக்காரப் பெண் என் மீது கோவத்தில் இருந்தார். ஆனால் பிற்காலங்களில் நான் பட்ட கஸ்டங்களைப் பார்த்து தான் நல்ல நேரம் தப்பித்தேன் என என்னிடமே கூறினார்.

20190324_103835“திருமணம் முடித்த சில மாதங்களில் 1966ம் ஆண்டு யாழில் அமெரிக்க அதிகாரி ஒருவருக்கு எதிராக நடைபெற்ற போராட்டம் ஒன்றில் அவர் மீது கூல் முட்டை எறிந்தமைக்காக கணவர் கைதாகி சிறை சென்றார்.

1967 –  முதல் குழந்தையாக பாரதிமோகன் பிறந்தான்.

1966ம் ஆண்டிலிருந்து 1972ம் ஆண்டுவரை கணவர் வேலை செய்த அல்லது செயற்பட்ட (சண்முகதாசனின் சீனச் சார்பு) கம்யூனிஸ்ட் கட்சி தீவிரமாக இயங்கிக் கொண்டிருந்த காலங்கள். “கணவருடன் சேர்ந்து கட்சிப் பத்திரிகை விற்கவூம் சுவரொட்டிகள் ஒட்டவூம் அலைந்தேன்.”

1969 – ”இரண்டாவது மகள் ஈழபாரதி  பிறந்தாள். இவர் வயிற்றில் இருக்கும் பொழுது இராணுவம் எனது வயிற்றில் அடித்தது. அதன் பாதிப்பு மகள் பிறந்தவுடனும் தொடர்ந்தது.”

1971 – “இக்காலங்களில் நடைபெற்ற சேகுவேரா கிளர்ச்சி எனப்படும் ஜே.வி.பி கிளர்ச்சியாலும் தீவிரமான செயற்பாடுகளாலும் பல முறை கணவர்; சிறைக்குச் சென்றார். இவ்வாறு சிறைக்குப் போவதும் வருவதுமாக இரண்டரை வருடங்கள் சிறை வாழ்க்கையாக கணவருக்கு கழிந்தது. இக் காலத்தில்தான் மூன்றாவது மகள் ஜெயபாரதி பிறந்தாள். இவள் பிறந்தபோது கணவர் சிறையில் இருந்தார். ஆகவே நான் எனது மூன்று குழந்தைகளுடன் பெரும்பாலும் தனித்துவிடப்பட்டேன்;.”

20190324_103819“எனது குடும்பத்துடன் உறவூம் தொடர்பும் இல்லாமையினால் கஸ்டமான காலங்களில் அவர்களிடம் உதவிக்குப் போக முடியவில்லை. கட்சியின் தலைவர்கள் சிறையில் இருந்தபடியாலும் கட்சிக்குள் பல முரண்பாடுகள் நடைபெற்றதாலும் கட்சியின் உதவியூம் கிடைக்கவில்லை. சில கட்சித் தோழர்கள் தனிப்பட உதவி செய்தார்கள். ஆகவே கடைசிப் புகலிடமாக இருந்த ஒரே இடம் கணவரின் குடும்பம்.”“வேறு வழியில்லாமல் கணவரின் வீட்டுக்குப் போய் சில காலம் இருந்தபின் மீண்டும் வெளிக்கிட்டு திருகோணமலைக்கு  வந்தேன்.”

“திருகோணமலையில் நெல்சன் தியேட்டருக்கு முன்பாக சூசைப்பிள்ளையின் கடைக்கு அருகில் கட்சி அலுவலகம் இருந்தது. அதன் பின்னால் இருந்த வளவில் நாம் குடியிருந்தோம்;.. நாம் குடியிருந்தது ஒரு பெரிய வளவூ. அந்த வளவிலிருந்த வீடுகளில் வேலைகள் செய்தும் அவர்களது உதவியூடனும் எனது குழந்தைகளை வளர்த்தேன்;. இக்காலங்களில் என்னிடமிருந்த நகைகளை எல்லாம் அடகு வைத்தேன். கழுத்தில் நகை இல்லாதிருப்பதை மறைப்பதற்காக எனது சாரியால் கழுத்தைச் சுற்றிப் போர்த்துவிடுவேன். காதில் கருவேப்பிலை தண்டினை குத்திக் கொண்டேன். எனது பெண் குழந்தைகளுக்கும் அதனையே குத்தினேன். இவ்வாறு வாழ்ந்து கொண்டு எனது கணவரை சிறையில் சென்று பார்ப்பது மட்டுமல்லாது அவரை வெளியில் எடுப்பதற்காகவூம் பல முயற்சிகள் செய்தேன். இராணுவப் பொறுப்பாளர்களையூம் கட்சித் தலைவர்களையூம் சென்று சந்திபேன். சிலர் உதவினர். பலர் கையை விரித்தனர்.”

20190324_103805“இப்படிக் காலம் போய்க் கொண்டிருக்கும் பொழுது ஒரு நாள் கணவர் விடுதலையாகி வெளியே வந்தார். கட்சிக்குள் பல முரண்பாடுகள் தொடர்ந்துகொண்டிருந்தன.

1974 – அதேவேளை கட்சி வேலைகளுக்காகவூம் தொழிற்சங்க வேலைகளுக்காகவூம் மலையத்தில் அட்டன் நகரில் வேலை செய்ய கட்சியின் தலைமையால் அனுப்பப்பட்டார். அட்டனில் மட்டும் ஆறு வீடுகளில் குடியிருந்தோம். இதில் மூன்று வீடுகள். மிகுதி மூன்றும் ஒரு சிறிய அறை மட்டுமே.

1974- வீடு ஒன்றில் குடியிருந்தோம். 1975- அட்டன் – வீடு ஒன்றில் குடியிருந்தோம்.

1976 அட்டன் – வீடு ஒன்றில் குடியிருந்தோம்

சில காலத்தின் பின் கணவர் கட்சியிலிருந்து விலத்தப்பட்டார் அல்லது வெளியேறினார். இதன் பாதிப்புகளாலும் தனிப்பட்ட காரணங்களாலும் கணவர் குடிக்கும் புகைத்தலுக்கும் அடிமையாகிப் போனார். வேலை இல்லாதும் இருந்தார். தொழிற்சங்க வழக்குகள் பேசினார். ஆனால் அதில் அதிக வருமானம் வரவில்லை. பல வழக்குகள் பேசியபோதும் அவருக்கு சாராயத்தை வாங்கி கொடுத்துவிட்டு வழக்குப் பேசியதற்கான பணத்தை கொடுக்கமாட்டார்கள். இது எனக்;கு மேலும் பிரச்சினைகளைக் கொண்டு வந்தது. வாழ்வதற்கு ஒழுங்கான வீடில்லை. இருக்கின்ற அறைக்கும் வாடகை கொடுக்கவூம் வழியில்லை. கையில் காசில்லை. பிள்ளைகளுக்கு சாப்பாடு கொடுக்க முடியாத நிலை. இப்படி என்னைச்; சுற்றி பல பிரச்சினைகள். இருக்கின்ற வீடோ ஐந்து பேருக்குமே படுக்க காணாத ஒரு இடம். சிறிய அறை ஒன்று.”

1977 அட்டன் – பெரிய வீட்டிலிருந்து சிறிய அறை ஒன்றுக்கு வாடகைக்கு சென்றோம்.

IMG-20190319-WA0002சின்ன சின்ன விசயங்களுக்கு எல்லாம் பயப்பிடுவேன். ஆனால் பிரச்சனைகளின் போது தைரியாமாக இருப்பேன். 1977ம் ஆண்டு ஆட்சி மாற்றத்தின்போது ஊரடங்குச் சட்டம் போட்டிருந்தார்கள். நாம் இருந்த பேலி வீட்டில் சில வீடுகளில் சமான்கள் இல்லை. களவாக திறந்து விற்கும் கடைகளுக்குப் போய் சாமான்களை வாங்கிவர அனைவருக்கும் பயம். நான் மகனைக் கூட்டிக் கொண்டு குறுக்கு வழிகளால் சென்று எங்களுக்கும் அயலவர்களுக்கும் சமான்களை வாங்கி வருவேன்.

1980 அட்டன் – மீண்டும் சிறிய அறை ஒன்றுக்கு வாடகைக்கு சென்றோம்

1982 அட்டன் – மீண்டும் சிறிய அறை ஒன்றுக்கு வாடகைக்கு சென்றோம்

1977ம் 1983 ம் காலங்களில் நடைபெற்ற தமிழர்களுக்கு எதிரான வன்செயல்களை எனது கணவருடனும் குழந்தைகளுடனும் எதிர்கொண்டேன்.”

1982 – 15 வருடங்களின் பின் 1982ம் ஆண்டு எனது ஒரு சகோதரியூம் மூன்று சகோதரர்களும் அம்மாவூம் என்னைச் சந்திப்பதற்கு வந்தனர். இதன் பின் எனது தாயை நான் சந்திக்கவேயில்லை.

“இப்படியான ஒரு சூழலில் தான் எனது மூத்த மகள் பெரியவளாகினாள். நாம் வாழ்ந்த அறையின் மூலையில் அவளுக்கு ஒரு மறைவிடத்தை உருவாக்கினேன். சிரமத்துடன் இந்த நிகழ்வை நடாத்தினோம். பல வருடங்களின் பின்பு நானும் கணவரும் குழந்தைகளுடன் நின்று நம் நினைவூக்காக ஒரே ஒரு படம் மட்டும் எடுப்பதற்கு இந்த நிகழ்வூ உதவியது. “

IMG-20190216-WA00001983  – “1983ம் ஆண்டு ஏற்பட்ட தமிழ் மக்கள் மீதான வன்முறைகளினால் மலையகத்திலிருந்து யாழ் வந்தோம். 1990 ஆண்டு வரை யாழ்ப்பாணத்தில் வாழ்ந்த காலத்தில் மேலும் புதிய பிரச்சினைகள் வந்தன. இக்காலங்களில் பெரும்பாலும் அகதிகள் அல்லது வந்தேறு குடிகள் என்ற அடையாளத்;துடன் வாழ்ந்தோம். இப்பொழுது சிறிலங்கா மற்றும் இந்திய இராணுவ முகாம்களுக்கும் இயக்க முகாம்களுக்கும் அழைந்தேன். எனது கணவரை விடுதலை செய்வதற்காக அல்ல. எனது மகனை விடுவிப்பதற்காக அலைந்தேன்.”

1984 – “கிடைத்த சந்தர்ப்பங்களில் எல்லாம் நான் முயற்சி செய்யத் தவறவில்லை. நாவற்குழியில் அகதிகளாக கொட்டில் ஒன்றில் வாழ்ந்தபோது அகதிப் பணம் கிடைத்தது. அதில் ஒரு பசு மாட்டை வாங்கினேன். ஆனால் அது ஒரு முரட்டு மாடு. பசுவைப் பற்றி ஒன்றும் தெரியாத எங்களிடம் யாரோ ஏமாற்றி விற்றுவிட்டனர். இதனால் வயல் வெளிகளில் அதன் பின்னால் ஓடித் திரிந்தேன். அது சில நேரங்களில் என்னை உதைக்கும். அடியை வாங்கிக் கொண்டு ஓடிப் பிடித்து இழுத்து வருவேன்”

நாவற்குழியில் மட்டும் எட்டு வீடுகளில் வாழ்ந்தோம். இதில் இரண்டு வீடுகளில் மற்ற அகதிகளுடன் ;இணைந்து வாழ்ந்தோம். மற்றவை எல்லாம் சிறு கொட்டில்கள். ஒரு கொட்டில் கோழி கூடு போல சிறியது.” பின் யாழ்ப்பாணம் சென்று இரண்டு வீடுகளில் வாழ்ந்தோம். இக் காலங்களில் இவருக்கு எந்த தொழிலும் இருந்ததில்லை. சில இயக்கங்களுக்கு மொழி பெயர்ப்புகள் செய்து கொடுத்தார். அதில் கிடைத்த வருமானத்தில் வாழ்ந்தோம். மகனுக்கு யாழ் பல்கலைக்கழக அனுமதி கிடைத்தது அனைவருக்கும் மகிழ்ச்சியை தந்தது.

20190324_1053461990 – “ ஆண்டு கொழும்பில் வாழ ஆரம்பித்த பின்தான் எனது வாழ்வில் சிறிது அமைதி பிறந்தது. மூத்த மகளை சீதனம் எதுவூம் கொடுக்காமல் கனடாவில் வசித்த சற்குணம் அவர்களுக்கு திருமணம் செய்து கொடுக்க சந்தர்ப்பம் கிடைத்தது. சீதனம் இல்லாமல் என்றாலும் வெளிநாட்டு மாப்பிளைக்கு தங்கையை கலியாணம் செய்து கொடுப்பதில் மகனுக்கு விருப்பமில்லை. ஆனால் நீண்ட யோசனைக்குப் பிறகு இதற்கு உடன்பட்டோம்.

1991 – கணவரின் தங்கையும் அவரது கணவரும் இரண்டு மகள்மாரும் கொழும்புக்கு வந்து நம்முடன் இருந்தனர் அவர்களின் இரு மகன்மாரையும் பாஸ் நடைமுறை இருந்ததால் கிளிநொச்சியில் விட்டு விட்டு வந்தனர். இவர்களின் கடைசி மகள் ஆறுமாதக் குழந்தையாக வந்தார். இக் குழந்தையுடன் நாம் அனைவரும் அதிக அன்பு வைத்து நாமே வளர்த்தோம். இக் குழந்தையினால் குடும்பத்தில் மகிழ்ச்சி மட்டும் வரவில்லை. கணவர் குடியையும் கைவிட்டார்.

1991ம் ஆண்டு எனது தாயார் சிலாபத்தில் இறந்துபோனார். அப்பொழுது நான் கொழும்பிலிருந்தும் இந்த மரணத்தைப் பற்றி அறியவில்லை. ஆகவே செத்த வீட்டுக்குச் செல்லவில்லை.

1994 – இக்காலங்களில் மூன்று நேரங்கள் எனது பிள்ளைகளுக்கும் கொடுத்து நானும் சாப்பிடுவதற்கு உணவூ கிடைத்தது. அதுவூம் நீண்ட நாட்கள் நிலைக்கவில்லை.

20190324_105328மார்கழி மாதம் முப்பத்தியோராம் நாள் மகனின் பிறந்த நாள். இரவூ உணவூ உண்பதற்காக அவனுக்காக நாம்; காத்திருந்தோம். அப்பொழுது எனது கணவரை இனந்தெரியாத ஆயூததாரி ஒருவர் என் கண் முன்னால் சுட்டுக் கொனறார். இதற்கு அரசியல் முரண்பாடுகளும் நாட்டில் நிலவிய முரண்பாடுகளும் காரணமாக இருந்தது. இந்த நிகழ்வில் எனது மூன்றாவது மகளும் காயம் அடைந்து மரணம் வரை சென்று பின் பிழைத்து வந்தார். எனது கணவரின் கொலை நான்; பிள்ளைகளுடன் வெளிநாட்டிற்கு குடி பெயர்வதற்கான விமானச் சீட்டையூம் அங்கு வாழ்வதற்கான நிரந்த குடியூரிமையையூம் பெற்றுக்கொடுத்தது. இலங்கையில் வாழ்வதற்கு எந்தவிதமான ஆதரவூம் அடிதளமும் இல்லாத நிலையில் எனது பிள்ளைகளுடன் நாட்டை விட்டு வெளியேறினேன். நம்முடன் கணவரின் தங்கையின் கடைசி மகளையும் அழைத்துச் சென்றோம்.” கனடாவில் மகளும் மருமகனும் இருந்தமை நாம் செல்வதற்கு வசதியாக இருந்தது.

இவ்வாறு 30 வருடங்களாக ஒழுங்கான வீடு மற்றும் வருமானம் இல்லாது எனது கணவர் சென்ற இடம் எல்லாம் அவரின் பின்னால் எனது குழந்தைகளுடன் இழுபட்டேன். நான்; இதுவரை எனது சொந்த வீட்டில் வாழ்ந்ததில்லை. இது எனது கனவில் மட்டுமே சாத்தியமானது. அவரால் இறுதிவரை அதை நிறைவேற்ற முடியவில்லை”

1996 – கனடா சென்று ஆறு மாதங்களில் மூத்த மகளுக்கு இரண்டாவது குழந்தை பிறந்தது. சில காலங்களின் பின்பு மூன்றாவது குழந்தையும் பிறந்தது. இரண்டாவது மகளுக்கும் கரவெட்டியைச் சேர்ந்த ஜெகநாதனுடன் திருமணம் நடைபெற்றது. மூன்று பேரக் குழந்தைகளுடனும் எனது குழந்தைகளுடனும் காலத்தை மகிழ்வுடன் கழித்தேன்.

20190324_1053162008 – மீண்டும் 2008ம் ஆண்டு எனது இரண்டு சகோதரிகளும் என்னைப் பார்க்க கனடா வந்தபோது சந்தித்தேன். அதில் ஒரு சகோதரியை 40 வருடங்களின் பின் முதன் முதலாக சந்தித்தேன். ஆண் சகோதர்கள் மூவரை பல ஆண்டுகளாக இன்னும் சந்திக்கவேயில்லை. ஒரு ஆண் சகோதரர் எங்கே இருக்கின்றார் என்றே தெரியவில்லை.”

2011 – “இப்பொழுது எனக்கு 65 வயது. எனது பேரப்பிள்ளைகள் வளரும் மட்டும் அவர்களைப் பார்த்துக் கொண்டு இருந்தேன். இப்பொழுது வார இறுதி நாட்களில் முதியோர் ஒன்று கூடல்களுக்குச் சென்று வருவதுடன் தொலைக் காட்சி நாடகங்கள் பார்ப்பதிலும் காலங்கள் கழிகின்றன.”

2016 – “நான் இறப்பதற்கு முன் எனது சகோதரர்கள் சகோதரிகள் அனைவரையூம் ஒன்றாகச் சந்தித்து அவர்களுடன் ஒரு நாளாவது ஒன்றாக இருப்பதற்கு விரும்புகின்றேன்.”
குழந்தைகளும் மருமக்களும் பேரக் குழந்தைகளும் எனது 65வது பிறந்த நாளை பெரிதாக கொண்டாடினார்கள்.

2019 – பெப்பிரவரி மாதம் நிசாந்திகாவின் திருமணம் விமர்சையாக நடந்தது. மிகவும் மகிழ்ச்சியா இருந்தேன். பேரக்குழந்தைகளுடன் நடனமாடினேன்.

18.03.2019 அம்மாவின் கடைசித் தேநீர்

1553395531839

Posted by: மீராபாரதி | May 26, 2019

A politician’s wife- Kravai’s wife Vasantha

20190324_103926 Rita, a Sinhalese Buddhist girl and Soundaranayagam, a Tamil Hindu boy fell in love and went on to get married and have eight children. The first of the eight children was born in Colombo Sri Lanka on May 26th 1946 and named Vasanthadevi Soundaranayagam.

Being the oldest of eight children, Vasantha’s mom had given her the responsibility of waking up early, cooking for her younger siblings, packing their lunches and sending them off to school, before heading to school herself. This made it difficult for her to do well in school so instead she focused that energy on sports. She loved running, relay and other track and field sports. She would often come home with various sports ribbons and medals from her school days. Her love for sports carried on throughout her entire life. Until the end, she was involved in as many physical activities as her body would allow.

20190324_103915Vasantha would grow up as a daddy’s girl, and although her father and mother had a love marriage, Vasantha was bought up as a sheltered Tamil girl.  For example, her father would make her go to another room where she would not be seen if a boy was in the house. Vasantha did not know much of the outside world as a kid; she would often say, it was whatever her father allowed her to see. This was fine with her however, as she loved her father more than anyone else and would do whatever he asked happily.

 

2) Her father being a Hindu Tamil from the village of Karaveddy, wanted to keep his favourite daughter as close to his roots as possible, leading him to arrange a marriage for Vasantha at the age of 19.  He chose an educated groom named Kandasamy who he knew from Karaveddy.  This groom however did not have an ordinary job, he was a fulltime political party member.

20190324_103858When Vasantha saw him for the first time in a suit, she was mesmerized and agreed to marry him. The two wed on June 8, 1965.  Unfortunately, her mother Rita, was not fond of this marriage and this caused their relationship to drift apart.  Six months after her wedding, Vasantha’s father died.  This devastation was the last straw that broke the connection to her birth family.  She only managed to see her family a few times throughout her marriage, before completely losing touch with them.

 

Kandasamy was a politician and was completely opposite to Vasantha. He was very well read and worldly while she hadn’t seen much of the outside world. The first time Kandasamy brought Vasantha to a movie theatre, Vasantha kept trying to look behind the screen as she thought there were actors behind the screen. Kandasamy just laughed.

20190324_103843Kandasamy had a cousin who had previously liked him, and she would often times pinch Vasantha and tell her ‘you stole him from me’. This same cousin would later tell Vasantha, ‘God bless your soul, I could have never endured what you did’. This was because Vasantha lived a very hard life with her politician husband. As a result of his work, they had to move many times throughout their marriage, leaving them without a stable life for many, many years.

As a result of her husband’s political activism, in mid-1960, he was arrested by the police in Jaffna.  Despite this hardship, in 1967 however, their first child Bharathymohan was born.  Then when Vasantha was pregnant with her second child, Ezhabharathy, she was beaten by the police.  The effects of this episode continue to affect Bharathy, causing her headaches to this day.

20190324_103835In 1971, they moved to Trincomale and Kandasamy was arrested again due to the uprising against the government.  For the next two years, Kandasamy was in and out of jail.  Jeyabharathy was born when Kandasamy was in prison. This was a particularly difficult time as they did not have any income and in order to survive, she pawned her jewelleries and worked in a neighbour’s home in order to feed and raise her three children.  Often times when a curfew was set for the city, she would bravely go and get rations of food for her family and neighbours, something the men were too scared to do.  Until the year of 1992, Vasantha did not wear any jewelry around her neck, leading her to cover her neck while wearing sarees.

20190324_103819The hardship did not end with Kandasamy and Vasantha; their three children also endured hardships due to their father’s career. They went many days with only one meal, if that, and had one outfit for the entire year. They also spent many years of their life in huts and camps. In addition to this, every time Kandasamy was imprisoned (for political reasons), Vasantha had to single handily bail him out. This wasn’t easy for a woman at that time, especially one with three small children all under the age of five. Whenever required, Vasantha took on odd jobs like cooking and cleaning, to keep her children alive, while her husband continued his political struggle.

20190324_103805Until 1976, Kandasamy worked with a political party and did trade union work.  Shortly after, as his political career spiraled downward, he turned to alcohol, which was just one more thing Vasantha had to endure for quite some time.  By the end of 1976, Kandasamy left the party and became a successful Labour Tribunal Consultant. As he worked on behalf of plantation workers, he did not earn a lot of money which meant the family continued to struggle for daily expenses.

After the last time he was imprisoned in 1982, they moved from upcountry Hatton to Jaffna in 1983 as refugees – this was a result of Black July.  While they lived in a refugee camp in Gurunagar for a short period, they moved to and lived in Navatkuli until 1988.  As it was difficult to find a good paying job, Kandasamy moved back to Colombo and Vasantha and the kids stayed back in Jaffna.  Bharathymohan was accepted to the University of Jaffna while Ezhabharathy and Jeyabharathy were unable to complete their studies due to their family circumstance.  By 1990, the situation in Jaffna became dire and they moved from Jaffna to Colombo to be with Kandasamy.

20190324_105328 Shortly after moving to Colombo, through Kandasamy’s sister Sarojini, Bharathy was proposed to and sent off to Canada at the age of 20 to get married to a man named Satkunarajah; this would be the last time Bharathy would see her father.

Sarojini, her husband and their two daughters Sharmila and Nishanthika came to Colombo because of the war in Northern Jaffna, leaving their sons Sukumar and Sathees in Kilinochi because of the pass system in that time.  Kandasamy and Vasantha became attached to Sarojini’s daughter Nishanthika, who started to live with them. Nishanthika would grow to call Vasantha “amma”, as she spent all of her time with her. One day Nishanthika reached for Kandasamy’s beer bottle to have a sip, making that the last time he ever touched alcohol. Slowly they believed their lives were starting to get better, tightening their bond to Nishanthika.

20190324_105316On December 31st 1994, on Mohan’s birthday, the family was waiting for Mohan to come to have dinner. Unfortunately, an unknown gunman entered the home and Kandasamy was shot for political reasons. Upon entering the house, Mohan immediately rushed his father and Jeya to the hospital in an auto, but on the way,  he watched helplessly as his father died on his lap.

During this incident, Vasantha had a metal piece go into her body, a piece she would often have to explain to airport officials for the rest of her life. Jeya, who was also in the room, fell and hit her head on a table, placing her in a coma for months to follow.  Even after she recovered from the initial coma, she was required to make numerous hospital visits for many years to follow. After the incident, everyone around Vasantha thought she wouldn’t make it and the passing of her husband would spiral her into a depression, however she was the complete opposite and put on a brave face for her family and got right back down to business. She immediately went into protector mode and went back to taking care of her family.

20190324_105346.jpgFollowing this incident, fearing the safety of their family, Vasantha, Mohan and Jeya agreed to leave the country when they received an opportunity to migrate to Canada, where they would go to live with their daughter and sister Bharathy. There was only one condition, they would only leave if Nishanthika, would be able to go with them to Canada.  It was a tough decision, but Sarojini made one last sacrifice for her brother, and allowed her daughter to be legally adopted by Vasantha and be taken to Canada.

IMG-20190216-WA0000Vasantha, Mohan, Jeya and Nishanthika landed in Canada on January 17, 1996. They were overwhelmed to be greeted at the airport in Canada, not only by Bharathy, but also by Satkunarajahs’ family. Bharathy was pregnant with her second child, Chenthuran and already had a daughter Abarna who was the same age as Nishanthika. In addition to Nishanthika, Vasantha would help raise her grandchildren Abarna and Chenthuran for years to follow. Together they all lived in an apartment, Building 3000. A short while later, Mohan’s life partner Shirley (who had registered their marriage in Sri-Lanka), joined them in Canada also.

IMG-20190319-WA0002Then, the last child, Jeya was married off to Jeganathan, and they all moved to a house in Chester Le on August 31, 1997.  Although the house may have been small, had only one washroom, and had anywhere between 10-15 people living in it, it was a house of laughter and happiness.  Vasantha took the role as the main caretaker of everyone in the house, meaning she was the first to wake up, prepare breakfast for everyone, take care of the children and cook numerous meals throughout the day. This was her daily routine seven days a week.  She became ammamma and mami to all the children and adults who came through the doors of that house.

In 2001 Sukumar, Nishanthika’s brother, moved to Canada. He shared a room with Vasantha for many years. From the outside, no one would have any idea of the life and struggles she endured in Sri Lanka, as she would never speak about it to anyone and instead, she focused her energy on her job: raising Nishanthika and her grandkids, feeding everyone in the house, and cleaning the house. Her life continued in the kitchen. And although her husband gave her many struggles throughout her life, she would not speak one ill word of him ever.

IMG-20190319-WA0004About 10 years later, everyone moved once again to another house in Markham; again 15 people under one roof. In this house, her last grandchild Amirtha was born, another child she took under her wings to feed and raise.

With the help of internet, after many decades, she reconnected with her siblings, even getting to meet a couple of them in person. They all went on to live in various parts of the world: Sri Lanka, Demark, Italy, Swiss etc. They also married different cultured people and had mixed children.  Sadly, there were three brothers that she never got the chance to meet.

Although Vasantha had many wishes and desires, she did not share them with anyone as she was raised to not have any wishes and to simply cook and serve for those around her—which is exactly what she did. She spent all of her money on her children, in law children and grandchildren. One of her favourite things to do was shop for others. She liked to buy anything and everything she could get her hands on to gift to other people. She gave countless gifts throughout her life to other people, never once expecting anything in return. And if she ever did get a gift, even something as small as $10 worth, she would show everyone proudly what she received.

amma2Her life was never about materialistic items; she didn’t care what car you drove, or how big your house was, in fact she barely noticed these things. She didn’t care what your religion, culture, caste or education was. She treated everyone equally and she raised her family to behave the same way. She was everyone’s mami, ammamma, or amma. She never let anyone leave the house without having something to eat, she never forgot your birthday, and she bought presents for every child that she could.

Vasantha made one last move to another house in Markham, this time with only Jeya, Nathan & Nishanthika. Afraid that she was going to be home alone, while they all went to work, they forced her to join a Tamil senior group that was in the community. This group would do yoga classes, go to the casino, and do mini-trips to other cities. Initially she was shy and refused, but with a little pushing, she came out of her shell, and agreed to join. She slowly started recruiting other seniors in the family to join her and join these meetings. She would start making her own plans with her senior friends and arrange for her own transportation to and from events. This woman who was raised to not express her desires was finally going out on her own to explore and was living the life that she wasn’t able to previously. She’s acted in plays, been in the newspaper and taken part in many activities that she wouldn’t even always share with her family at home. While initially she was reserved and shy because she was starting to do things that she thought she was never allowed to do previously, the last few years of her life were her happiest.

Her last daughter Nishanthika got married earlier this year in 2019 and Vasantha told one of her friends, she is finally done all of her duties. About a month later, she passed peacefully while in the presence of her family. Being true to herself, she couldn’t leave this world just yet, without giving somebody something for the last time. She had signed up to be an organ donor and successfully gave her lungs and liver to two different adult females. Her eyes have been recovered and are being stored for a future donation.

Vasantha loved to plays sports, travel and eat. She loved her family, especially her children, grandchildren, father and husband. She also loved her children in-law and in fact treated them better than her own children. She loved to feed people and gift people for their birthdays. She was always smiling, always. She laughed and made jokes with everyone. She was extremely easy to talk to and would not hesitate to talk to strangers. Strangers who met her always told her family how lucky they are to have her and how sweet she is. She never had a single bad thought in her mind and never said anything bad about anyone, no matter how much they may have hurt her in the past.

All in all, she had the innocence of a child, a smile that could melt your heart, a laughter that was infectious to everyone around her, eyes as kind and bright as the stars and always saw the silver lining in all situations.  She was fierce and bold when it came to the safety of her family, she tirelessly provided for everyone and she always showered those around her with love and affection.

Today is her Birthday May 26th, 2019.

1553395531839

Posted by: மீராபாரதி | May 26, 2019

அம்மா: மரணமும் சடங்கும்

18698116_10158709397435324_7906609461749558692_nஅம்மா: மரணமும் சடங்கும்

ஒருவரின் மரணம் வாழ்பவர்களுக்கு இழப்பையும் துக்கத்தையும் கவலையும் தருவன. சிலருக்கு மனப் பாதிப்பையும் ஏற்படுத்தவல்லன. இதிலிருந்து மீள்வதற்கு சடங்குகள் முக்கிய பங்காற்றுகின்றன. இந்தடிப்படையில் சடங்குகள் நேர்மறையான பாத்திரத்தை வகிக்கின்றன. அதேநேரம் இந்த சடங்குகளினுடாக ஆணாதிக்க, சாதிய, சமய நம்பிக்கைகள் புதிய தலைமுறையினருக்கு கடத்தப்படுவதுடன் மீள மீள ஆழமாக வேரூண்டப்படுகின்றன. ஆகவே நாம் சடங்குகளிலிருக்கின்ற மூட நம்பிக்கைகளையும் ஆதிக்க சிந்தனைகளையும் களைந்து புதிய சடங்குகளை உருவாக்க வேண்டி உள்ளது. இதுவே ஆரோக்கியமான சமூகம் ஒன்று எதிர்காலத்தில் உருவாகவும் இழப்புகளை எதிர்கொண்டவர்கள் அதிலிருந்து ஆரோக்கியமாகவும் பாலியல் சமத்துவத்துடனும் மீள வழிவகுக்கும்.

18700042_10158709472330324_4487417482124629097_nமரணம் எப்பொழுதும் உணர்ச்சிபூர்வமானது. துக்கம் சோகம் உணர்ச்சி இவற்றினால் அவ்வாறான சூழலில் நாம் இலகுவாக சமூக ஆதிக்கத்திற்கு உட்பட்டு சமரசம் செய்து கொள்வோம். இதுவே நான் இதுவரை கண்ட அனுபவம். மிகச் சிலர் மட்டுமே தாம் எதைக் கூறுகின்றார்களோ எழுதுகின்றார்களோ அதுபோல வாழ்கின்றார்கள். எனது வாழ்வையும் அவ்வாறுதான் வாழ விருப்பம். அதற்காக ஒவ்வொரு கணமும் முயற்சிக்கின்றேன். குறிப்பாக சமூக ஆதிக்க சிந்தனைகளுடன் சமரசங்கள் செய்வதை முடிந்தவரை தவிர்க்கின்றேன்.

20190324_103858அப்பா கொலை செய்யப்பட்டபோது பல்வேறு பிரச்சனைகள் என்னை நோக்கி வந்தன. அப்பாவின் இழப்பு ஒருபுறம். அதற்காக என்னை ஆற்றுப்படுத்த முதல் அம்மாவை ஆற்றுப்படுத்த வேண்டும். அவர் தன்னை அனைவரும் சேர்ந்து பொட்டிழித்து அசுமங்கலி ஆக்குவார்கள் என்று பயந்தார். அதைச் செய்ய வேண்டாம் என்று என்னிடம் கேட்டுக் கொண்டார். ஆகவே அவருக்கு அப்படி ஒன்றும் நடக்காது என்று தைரியம் சொல்லவேண்டிய நிலை. மேலும் அப்பா கொல்லப்பட்டபோது காயமடைந்து கோமாவில் இருக்கின்ற தங்கையை கவனிக்க வேண்டும். அப்பாவின் செத்தவீட்டு ஒழுங்குகள். இதைவிட பொலிஸ் விசாரணைகள் எனப் பல வேலைகள். இருப்பினும் இவ்வாறான இக்கட்டான சூழலிலும் அப்பாவின் இறுதி நிகழ்வில் ஐயரைக் கூப்பிட்டு எந்தவிதமான சமய சடங்குகளையும் செய்யவில்லை. வெறுமனே கொள்ளியை மட்டும் வைத்தேன். இதை முடிவு செய்யும் அதிகாரமும் பொறுப்பும் அப்பொழுது என்னிடமிருந்தன. ஆகவே தான் எட்டாம் நாள் கருமாதியையும் செய்யவில்லை. மாறாக உறவுகளையும் நண்பர்களையும் அழைத்து விருந்துண்டு மகிழ்ந்தோம். கருமாதி செய்யாவிட்டால் அப்பாவின் ஆவி வீட்டை சுற்றி அலைந்து கொண்டிருக்கும். ஆகவே செய் என்றனர். அப்பாவின் ஆவி தானே. அது வீட்டைச் சுற்றி இருக்கட்டும் எனக் கூறினேன்.

அப்பாவின் சாம்பலைக் கொண்டுவந்து தந்தார்கள். அஸ்தியை கரைக்க வேண்டும் என்றார்கள். சாம்பலை வைத்து நான் என்ன செய்வது நீங்களே எதாவது செய்து கொள்ளுங்கள் எனத் திருப்பி அனுப்பிவிட்டேன். அஸ்தியை… உடல் எரித்த சாம்பலை சமுத்திரத்தில் கரைத்தால் என்ன ஆற்றில் கரைத்தால் என்ன அது இறுதியாக மண்ணில்தான் சென்று சேரும்… ஆற்றுக்கு மட்டுமல்ல சமுத்திரத்திற்கும் எல்லை உள்ளது… மண் மட்டுமே எல்லையற்றது. பூமிக்குள்.

இந்த சடங்குகளை செய்யாமல் விட்டதால் எனது வாழ்வு மட்டுமல்ல நமது வாழ்வு ஒன்றும் கெட்டுப் போய்விடவில்லை. உண்மையில் அப்பாவின் கொலை எங்களுக்கு நல் வாழ்வை அளித்தது என்றே சொல்லலாம். வாழ்வதற்கு ஒரு வீடும் மூன்று நேரம் உண்பதற்கு உணவும் கிடைத்தன. இதைவிட வேறு என்ன வேண்டும் வாழ்வில். ஆனால் இதற்காக நாம் கொடுத்த விலை அதிகம். ஒரு மனித உயிர்.

அப்பா தனது உறவுகள் இறக்கும் பொழுது அவர்களது நம்பிக்கை அல்லது விருப்பப்படி தேவாரம் பாடி சமய சடங்குகள் செய்துதான் அனுப்பி வைப்பார். இருப்பினும் அவருக்கு நான் இப்படி செய்தது திருப்தியானதாக இருக்கும் என நம்புகின்றேன். அவருக்கு திருப்தியாக இல்லாவிட்டாலும் என்னால் அவ்வாறு செய்ய முடியாது. மீள மீள அப்பா அம்மா என்ற நெருங்கிய உறவுகளை காரணம் காட்டி உணர்ச்சியூட்டி சமூக ஆதிக்க சிந்தனைகளுடன் சமரசம் செய்ய முடியாது. கூடாது. அவ்வாறு செய்வதுதான் இந்த நம்பிக்கைகள் இன்றுவரை தொடர்வதற்கு காரணம். இவற்றை நாம் பிரக்ஞைபூர்வமாக ஒரிடத்தில் முறிக்க வேண்டும். முடிக்க வேண்டும். ஆகவேதான் அப்பாவின் மரணச் சடங்கில் அதை முழுமையாக செய்தேன்.

அம்மா இறப்புதற்கு முன்பு அம்மாவுடன் உரையாடும் பொழுது, உங்கள் செத்தவீட்டில் எந்தவிதமான சமய சடங்குகளிலும் நான் பங்குபற்ற மாட்டேன் எனக் கூறியிருந்தேன். அவர் அதை ஏற்றுக் கொண்டாரா இல்லையா என்பதை அறியேன். ஆனால் எனக்கு நம்பிக்கை இல்லாத உடன்பாடு அற்ற ஒருவிடயத்தில் பங்குபற்ற விரும்பவில்லை. அதை அவர் வாழும் பொழுதே கூறியிருந்தேன்.

அம்மாவின் மரணம் திடிரென நடைபெற்றது. மரணங்கள் திடிரென எதிர்பார்க்காத கணத்தில்தானே நடைபெறும். என்ன வருத்தம் வந்து படுக்கையில் இருக்காமல் ஆரோக்கியமாக இருந்த பொழுதில் டப் என இறந்துவிட்டார். இந்த நிகழ்வு அதிர்ச்சியை ஏற்படுத்தியது. அம்மாவை இழந்தது கவலை தான். ஆனாலும் ஏற்றுக் கொண்டேன். தானும் கஸ்டப்படாமல் எங்களையும் கஸ்டப்படுத்தாமல் மகிழ்ச்சியாகவும் திருப்பதியாகவும் வாழ்ந்த கணங்களில் டப் என மறைந்தார் என ஏற்றுக் கொண்டேன். அம்மா இவ்வாறு மகிழ்ச்சியாக இருக்கும் பொழுது இறந்தது ஒருவகையில் மகிழ்ச்சியே. அவரது இறுதி நிகழ்வை கொண்டாட்டத்துடன் அனுப்பவே விருப்பம். ஆனால் என்னைச் சுற்றியிருக்கும் சமூக ஆதிக்கம் அதற்கு வழிவிடுமா? நன்றி உரை கூறிய போது உறவுகளுக்கு கலக்கம் ஏற்பட்டது. நான் ஏதாவது சிரித்துக் கிரித்து மரணத்தை கொண்டாட்டமாக செய்வேனோ என. உடன்பாடில்லாதவர்களுடன் அவ்வாறு செய்தால் அது நான் எதிர்பார்க்கும் கொண்டாட்ட மனநிலையை அடையாது. ஆகவே அனைவரையும் கண்ணை மூடி தமது மூச்சை மட்டும் சிறிது நேரம் கவனிக்க சொன்னேன். நம் மரணத்தைப் புரிந்து கொள்ள வேறு வழி ஏது?

அம்மாவின் இறுதிச் சடங்குகள் எப்படி செய்வது? அவருக்கு கடவுள் நம்பிக்கை இருக்கா இல்லையா என்று எனக்குத் தெரியாது. ஆனால் எந்தக் கஸ்டத்திலும் அவர் ஒரு நாளும் கடவுளே எங்களைக் காப்பாற்று அப்பனே முருகா எங்கள் கஸ்டங்களை போக்கு என்று வாய்விட்டு சொல்லி நான் கேட்டதில்லை. அவர் அவருடைய துணைவருடன் வாழ்ந்த 30 வருடங்களில் ஒரு நாளும் கோயிலுக்கு கும்பிட சென்றதில்லை. கனடா வந்தபின் இங்குள்ள நிலமைகளினாலும் வீட்டை விட்டு வெளியே போகும் ஆர்வம் விருப்பம் என்பவற்றினாலும் கோயிலுக்குப் போக ஆரம்பித்தார். அவருக்கு கடவுள் மீது பயமிருந்திருக்கலாம். ஆனால் ஒரு நாளும் வாய்விட்டு கடளவுளை கூப்பிட்டு நானறியேன்.
இம் முறை என்னிடம் அதிகாரங்கள் குவிந்திருக்கவில்லை. முடிவெடுக்கும் அதிகாரங்கள் பகிரப்பட்டிருந்தன. மூன்று தங்கைகளுடனும் அவர்களின் குடும்பத்தாருடனும் ஒன்றுபட்டு சமரசம் செய்ய வேண்டிய நிலை. அம்மாவின் இறுதிப் பயணத்தை நல்லமுறையில் பிரச்சனைகள் இல்லாமல் அனுப்ப வேண்டிய பொறுப்பும் இருந்தது. ஆகவே சமரசம் செய்ய வேண்டியவற்றில் மட்டும் சமரசம் செய்தேன்.

அம்மாவிற்கு கொள்ளியை மட்டும் வைக்கின்றேன் மற்றும்படி எந்தவிதமான சமயக் கிரிகைகளிலும் பங்கு பற்றமாட்டேன் என உறுதியாகக் கூறினேன். சமயக் கிரிகைகளில் பங்குபற்றும் பொறுப்பை அம்மாவின் மருமகன்கள் (தங்கையின் கணவர்கள்) பொறுப்பெடுத்தனர். தங்கை தான் கொல்லி வைக்க விரும்பினார். ஆனால் பெண்கள் கொள்ளி வைக்க கூடாது என்றர். ஆனால் இறுதியில் தங்கையையும் இணைத்து கொள்ளி வைத்தோம். இது தங்கைக்கு திருப்தியும் மகிழ்ச்சியை தந்தது. துக்கத்திலும் ஒரு மகிழ்ச்சி. நமது சமூகம் ஆண்களுக்கு அதுவும் மூத்த ஆண் பிள்ளைகளுக்கு வழங்கும் சலுகைகளை அதிகாரங்களை தரைவார்க்கத் தயங்கக் கூடாது. அப்பொழுதான் நாம் விரும்புகின்ற பாலியல் சமத்துவ சமுதாயம் ஒன்று உருவாகும்.

அம்மாவின் இறுதி நிகழ்வின் போது நடைபெற்ற சமயக் கிரிகைகளில் நான் ஒதுங்கியே நின்றேன். முதலாவது காரணம் அனைத்து சமய கிரிகைகளும் ஆண்மையப்படுத்தப்பட்டவை. ஆண்களை முதன்மையாகக் கொண்டவை. அதாவது ஆண் சிந்தனைகளின் அடிப்படையில் கட்டியெழுப்பப்பட்டவை. இரண்டாவது சாதியடிப்படையிலான சிந்தனையில் உருவாக்கப்பட்டவை. புலம் பெயர்ந்த இடங்களில் சாதியால் ஒடுக்கப்பட்டவர்களை கொண்டு செய்யாவிட்டாலும் அந்த சிந்தனைகளை உள்வாங்கிய சடங்குகளே இவை. இவ்வாறான சடங்குகளை செய்வதனுடாக ஆணாதிக்க சாதிய ஒடுக்குமுறை சிந்தனைகள் புதிய தலைமுறையினருக்கும் கடத்தப்படுகின்றன. மூன்றாவது இச் சடங்குகள் பெரும்பாலும் சமஸ்கிருத ஆதிக்கத்திற்கு உட்பட்டவை. நாம் பேசும் தமிழ் மொழியில் செய்ய மாட்டார்கள். தமிழில் செய்ய கோரிக்கை வைத்தபோது ஐயருக்கு தமிழில் சாஸ்திரங்கள் சொல்லத் தெரியாது என்றனர். இவை தொடர்பாக விரிவான ஆழமான ஆய்வுகளை மேற்கொள்ளும் பொழுது மேலும் இதற்குள் இருக்கின்ற பல பிற்போக்கான காரணங்களையும் மூட நம்பிக்கைகளையும் உண்மைகளையும் கண்டறியலாம். ஆனால் நான் பங்குபற்றாமல் இருப்பதற்கும் உடன்படாமல் இருப்பதற்கும் மேற்குறிப்பிட்ட மூன்று காரணங்களும் போதுமானவையே.

இலங்கையில் ஒவ்வொரு தமிழ் கிராமங்களிலும் இறுதிச் சடங்குகள் பலவாறு நடைபெறுவதுண்டு. நானறிந்த வகையில் எட்டுச் செலவு அதாவது ஒருவர் இறந்து எட்டாம் நாள் நடைபெறும் நிகழ்வானது இறந்தவர் என்னவென்ன உணவுகளை சாப்பிட்டாரோ அது இறைச்சி வகைககள் மட்டுமல்ல சிகரட் சாராயமாக் கூட இருக்கலாம் அவற்றையெல்லாம் வைத்துப் படைப்பதாகும். சில தமிழ் சமூகங்கள் வெறும் மரக்கறி உணவுகளை மட்டும் படைக்கின்றனர். ஆனால் அம்மாவின் எட்டுச் சடங்களில் அவர் விரும்பி ஆசையாக சாப்பிட்ட கடல் உணவுகளோ இறைச்சி வகைகளோ படைக்கப்படாமல் வெறும் மரக்கறிகள் மட்டுமே வைத்துப் படைக்கப்பட்டன. இது ஒருவகையான இந்திய சமஸ்கிருத மேலாதிக்கம் புலம் பெயர்ந்த தமிழ் சமூகங்களில் மேலோங்குகின்றதா என சந்தேகம் கொள்ள வைக்கின்றது. இதுதொடர்பாக நாம் அவதானமாக இருக்க வேண்டும். ஈழத்து தமிழ் சமூகங்களில் நடைமுறையிலிருக்கின்ற பன்முகத்தன்மைகளை பன்முக சடங்குகளை பேணிப்பாதுகாக்க வேண்டுமா? இல்லையேல் இவ்வாறான பொதுதன்மைகளுக்கு மாற வேண்டுமா? என சிந்திக்கும் காலமிது.
மேலும் இறுதிச் சடங்குகள் செய்வதற்கு வேட்டி கட்ட வேண்டும் என்றார்கள். என்னைப் பொறுத்தவரை வேட்டியை தமிழர்களின் அடையாளமாக நான் உணரவில்லை. அது இடையில் வந்த ஒன்றாகவே கருதுகின்றேன். மேலும் என் வாழ் நாளில் என்னிடம் வேட்டி இருந்ததில்லை. வேட்டியை ஒரு ஆடையாக என்றும் நான் பயன்படுத்தியதில்லை. மிக அரிதான நேரங்களில் இரவல் வாங்கி பயன்படுத்தியிருக்கலாம். ஆனால் சொந்தமாக வாங்கி பயன்படுத்தியதில்லை. ஆகவே இறுதிச் சடங்குகளுக்கும் திருமணச் சடங்குகளுக்கும் பயன்படுத்துப் பொழுது அது ஒரு நாடகத்தனமாகவே எனக்கு இருக்கின்றது. என்னால் அவ்வாறு செய்ய முடியாது எனக் கூறினேன். வழமையாக என்ன ஆடை அணிகின்றேனோ அதனுடனையே கொள்ளி வைக்க விரும்பினேன். அதற்கு உடன்பட முடியாது எனின் வேறு யாரும் கொள்ளி வைக்கலாம் எனவும் கூறினேன்.

இறுதியாக அம்மாவின் இறுதிக் காலங்களில் மகிழ்ச்சியாக வாழ்ந்தமைக்கு அவர் கனடாவில் வாழ்ந்ததும் இங்குள்ள முதியோர் நல திட்டங்களும் முக்கியமான காரணங்கள். அந்தவகையில் நான் கனேடிய பூர்வீக குடிகளிடம் அவர்கள் அனுமதியின்றி இந்த நாட்டிற்கு வந்தமைக்கா மன்னிப்பு கோரியும் நாம் இங்கு வாழ்வதை எதிர்க்காமல் இருந்தமைக்காக அவர்களுக்கும் முதியோர் நல திட்டங்களை உருவாக்கிய அரசியல் செயற்பாட்டாளர்களுக்கும் நன்றியும் கூறி எனது நன்றி உரையை முடித்திருந்தேன். இது இறுதி நிகழ்வில் அவசியமற்றது என உணரப்படலாம். ஆனால் இது ஒரு அரசியல் நிலைப்பாடு. கனேடிய புலம் பெயர்ந்த ஈழத் தமிழர்கள் அனைவரும் தமது நிகழ்வுகளில் இவ்வாறான மன்னிப்பையும் நன்றியையும் கனேடிய பூர்வீக குடிகளுக்கு தெரிவித்து ஆரம்பிப்பதே சரியான நிலைப்பாடு என உணர்கின்றேன்.
என்னுடைய மரணத்தின்போதாவது சமய சடங்குகளின்றி கொண்டாட்டத்துடன் ஆடம்பரமும் ஆர்ப்பாட்டமுமில்லாது நடைபெறும் என நம்புகின்றேன். அஞ்சலி செலுத்த வருகின்ற அனைவரும் உணவுண்டு வீடு செல்ல வேண்டும் என்பதே என் விருப்பம்.
amma2இன்று (26.05.)அம்மாவின் பிறந்த நாள். அவர் இருந்திருந்தால் காலையில் பாற்சோறும் கட்டை சம்பலும் சக்கரைப் பொங்கலும் காலை உணவாகவும் மதியம் முத்திரியப் பருப்பு பிளம்ஸ் எலக்காய் கருவாப் பட்டை எல்லாம் போட்ட மணக்க மணக்க பிரைட் ரைசும் உருளக்கிழங்குப் பிரட்லும்  செய்து தனது பிறந்த நாளை தானே கொண்டாடியிருப்பார். இம்முறை அவற்றை இக் கட்டுரையில் எழுதித்தான் நான் கொண்டாடுகின்றேன்.
26.05.2019

அஞ்சலியும் அவதூறும் முரண்பாடுகளும்

indexமே 18 ஈழத் தமிழர்களைப் பொறுத்தவரை ஒரு யுகத்தின் முடிவு. ஒரு வரலாற்றின் முடிவு. அந்த வரலாறு மக்களுக்கான விடுதலையை மட்டும் தரலாமல் முடிந்துபோனது சோகம். அது ஏன் அவ்வாறு முடிந்தது என்பதை நாம் ஆராயவேண்டும். துக்கம் அனுஸ்டிப்பது நினைவு கூருவது எல்லாம் அவசியமானவை. முக்கியமானவை. ஆனால் நாம் விடுதலையை நோக்கிப் பயணிக்க அக நோக்கிப் பார்த்து நமது தவறுகள் என்ன என்பதை கண்டறிய வேண்டும். அதுவே ஈழத் தமிழர்களின் விடுதலைக்காக மரணத்தவர்களுக்கு செய்கின்ற சரியான அஞ்சலியாக இருக்கமுடியும். அல்லது மே 18 நிகழ்வுகள் பத்தோடு பதினொன்றாக கடந்து சென்றுவிடும். மக்கள் மட்டும் வழமையைப் போல ஒடுக்குமுறைக்குள்ளும் அடக்குமுறைகளுக்குள்ளும் வாழ வேண்டியதுதான். இந்தடிப்படையில் ஈழதமிழர்கள் முன்னெடுக்கும் அஞ்சலிகள் அவதூறுகள் முரண்பாடுகள் தொடர்பான சிறு அலசல் இதுவாகும்.

13007357_10156932645035637_8798797280762352843_nகருணாநிதி அவர்கள் மிகத் தீவிரமான திராவிட அரசியற் செயற்பாட்டாளர். பகுத்தறிவாளர். சொற்பொழிவாளர். தமிழகத்தில் பெரியார் அண்ணாதுரை ஆகியோருக்குப் பின்பு உருவான முக்கியமான ஆளுமை. தமிழகத்தில் வாழும் ஏழு கோடி தமிழர்களின் அல்லது பெரும்பான்மைத் தமிழர்களின் தலைவர். பெரும்பான்மையான உலகத் தமிழர்களால் போற்றப்படுகின்றவர். மதிக்கப்படுகின்றவர். இதில் நாம் சந்தேகம் கொள்ளத் தேவையில்லை. மேலும் இந்திய இராணுவத்தை வரவேற்காமை. ஈழத்திற்காக தனது ஆட்சியை இழந்தமை என ஈழம் தொடர்பாகவும் பல செயற்பாடுகளை உறுதியாக முன்னெடுத்தார். இதனால் ஈழத் தமிழர்கள் மத்தியிலும் மதிப்பை பெற்றார். இவை எல்லாவற்றுக்காகவும் இவருக்கு அஞ்சலி செய்வது தமிழகத் தமிழர்களினது மட்டுமல்ல ஈழத் தமிழர்களினதும் பொறுப்பாகும்.

பெண் போராளி சோபாஒரு நண்பர் குறிப்பிட்டதுபோல இவர் சமூகத்திற்காக செயற்பட்டது 70களின் முற்பகுதி வரையே எனலாம். அதன் பின் குடும்ப அரசியலுக்குள் சிக்கிவிட்டார். தனது குடும்பதையே பிரதானமாக முன்னிறுத்தி அரசியலை முன்னெடுத்துள்ளார். தி.மு.க பெயருக்குத்தான் ஒரு ஜனநாயக கட்சி. ஆனால் நடைமுறையில் அல்ல. அவ்வாறு இருந்திருப்பின் அண்ணாதுரையின் பின்பு கருணாநிதி அவர்கள் முதலமைச்சராக வந்திருக்க முடியாது. ஆனால் அவ்வாறு வந்தமைக்கு அதில் பல சூழ்ச்சிகள் நடந்தன எனக் கூறப்படுவதுண்டு. ஏன் இப்பொழுது கூட ஸ்டாலின் தலைவராக வந்திருக்க முடியாது. ஸ்டாலின் கீழ் மட்டத்திலிருந்து வேலை செய்திருந்தாலும் கட்சிக்குள் நடைபெறவேண்டிய ஜனநாயக முறைமைக்குள்ளால் தலைவராகவில்லை. மாறாக கட்சித் தலைமையை நோக்கி திட்டமிட்டு வளர்க்கப்பட்டவர் அவர். இவ்வாறு கட்சியையும் தலைமையையும் அதன் மீதான அதிகாரத்தையும் தன் குடும்ப நலன்களுக்காக தாரைவார்த்தவர் கருணாநிதி என்றால் மிகையல்ல. மேலும் இவர் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களுக்காக இறுதிவரை செயற்பட்டவருமல்ல குரல் கொடுத்தவருமல்ல. இந்தவகையில் இவர் ஆழமான விரிவான விமர்சனத்திற்கு உட்பட்டவரே. மேலும் கலைஞர் கருணாநிதி அவர்கள் தமிழுக்கும் பெரிதாக ஒன்றும் செய்துவிடவில்லை எனப் பிரபலமான முக்கியமான ஈழக் கவிஞர் ஒருவர் குற்றம்சாட்டி முகநூலில் விமர்சித்தார். ஆக மொத்தத்தில் பார்க்கும் பொழுது நேர்மறையான பங்கை விட எதிர்மறையான பங்கையே சமூகத்திற்கு விட்டுச் சென்றுள்ளார் என்றால் மிகையல்ல.

images1கருணாநிதிக்கு அஞ்சலி செலுத்துகின்ற ஈழத் தமிழர்களின் முரண்நகை இங்குதான் உள்ளது. குறிப்பாக புலி எதிர்ப்பாளர்கள் கருணாநிதி அவர்களுக்கு விழ்ந்து விழ்ந்து அஞ்சலி செலுத்துகின்றனர். அவரது அரசியலுக்காக தமிழுக்காக உரைகளுக்காக எழுத்துக்காக அஞ்சலி செலுத்தலாம். அதில் ;நியாயம் உள்ளது. ஆனால் அவரது அரசியல் செயற்பாடுகளின் அடிப்படையில் அஞ்சலி செலுத்துவது நியாயமா? இவரது கடந்த கால ஆட்சிகளில் எந்தளவு மக்கள் நலன்கள் முதன்மைப்படுத்தப்பட்டன? எந்தளவு பொருளாதரா முன்னேற்ற செயற்பாடுகள் முன்னெடுக்கப்பட்டன? பகுத்தறிவுக்கு ஆதரவாகவும் மத, சாதி, ஆணாதிக்க ஆதிக்கங்களுக்கு எதிராகவும் எந்தளவு செயற்பட்டுள்ளார்? இவற்றை ஒழிப்பதற்கான ஆரோக்கியமான திட்டங்கள் மேற்கொள்ளப்பட்டனவா? என்றால் எல்லாமே கேள்விக்குறி தான். இவரும் இறுதியில் சதாரண ஒரு அரசியல்வாதியாகவே வளரவில்லை. கீழ்; இறங்கிவிட்டவர். அவருக்கு விழ்ந்து விழ்ந்து அஞ்சலி செலுத்தும் புலி விரோத ஈழத் தமிழர்கள் பிரபாகரனுக்கு மட்டும் அஞ்சலி செலுத்த தயங்குவது ஏன்?

images (10)பிரபாகரன் அவர்களிடம் கருணாநிதியைப் போல தமிழ் அறிவு இல்லாவிட்டாலும் அவரைவிட அதிகம் தமிழர்கள் குறிப்பாக ஈழத் தமிழர் விடுதலைக்காகப் பங்களித்தவர். தன்னை அர்ப்பணித்தவர் எனலாம். கருணாநிதியைப் போல குடும்பத்தை முதன்மைப்படுத்தி அரசியல் செய்யவில்லை. தனது குடும்பத்தையே தான் நம்பிய ஒன்றுக்காக பலியிட்டவர். இறுதிவரை தான் கொண்ட கொள்கையில் உறுதியாக நின்றவர். இது தவறான நிலைப்பாடாக இருந்தபோதும் அதில் அவர் சமரசம் செய்து தன்னையோ தனது குடும்பத்தையோ வளர்க்கவில்லை. மற்றும்படி போலித்தனமான ஜனநாயகப் போர்வை போர்த்திய  தி.மு.கட்சியின் அதிகாரத்துவ சக்தியான கருணாநிதிபோல போல விடுதலைப் புலிகள் இயக்கமும் ஜனநாயகப் போர்வை போர்த்தாத பிரபாகரனின் அதிகாரத்தின் கீழ் இயங்கிய இயக்கம் என்றால் மிகையல்ல. இங்கு கருணாநிதி ஜனநாயக முகமுடி அணித்துள்ளார். பிரபாகரன் முகமுடி அணியாது வெளிப்படையாக இருந்துள்ளார் எனலாம். பிரபாகரனிடம் ஆயுதம் இருந்தது. கருணாநிதியிடம் ஆயுதம் இருக்கவில்லை. இருந்திருந்தால் இவரும் எத்தனை பேரை துரோகி என கொன்றிருப்பாரோ யார் அறிவார்? கருணாநிதியுடன் ஒப்பிடும் பொழுது பிரபாகரன் சமூக உலக அறிவற்றவராக குறிப்பாக தமிழறிவற்றவராக பேச்சாற்றளற்றவராக கருதப்படுவதுண்டு. ஆனால் கருணாநிதி அவர்களிடம் இருந்த தமிழறிவும் பேசும் ஆற்றலும் எதற்குப் பயன்பட்டன என்ற கேள்வியே முக்கியமானது. இப்படியான ஒருவருக்கு அஞ்சலி செய்யலாம் எனின் நிச்சயமாக பிரபாகரனுக்கு பல மடங்கு அஞ்சலி செய்யலாம். தவறில்லை. புலி எதிர்ப்பு வாதிகளின் இவ்வாறான சந்தர்ப்பவாதம் ஒரு புறம்.

மறுபுறம் தமிழ் தீவிர புலி ஆதரவாளர்களின் சந்தர்ப்பவாதம். எழுத்தில் மட்டும் தீவிரமாக செயற்படும் தமிழ் தேசிய வாதிகள் சிலர் கருணாநிதியின் முதிய வயதிலும் அவர் சாகட்டும், இருந்தும் என்ன? இறந்தும் என்ன? எனப் பலவாறு மிக மோசமாகத் திட்டினார்கள். இதற்கு அவர்கள் சொன்ன காரணம் ஈழத்திற்காக ஒன்றும் செய்யவில்லை, படுகொலை நடந்தபோது செயற்படாமல் இருந்தார் போன்ற குற்றச் சாட்டுகளையும் முன்வைத்து அவரை மரணப்படுக்கையிலும் வைத்து நையப்புடைத்தனர். இவ்வாறு செய்தமை அநாகரிகமான செயற்பாடு கண்டிக்கப்பட வேண்டியது என்றால் மிகையல்ல. அதேநேரம் கருணாநிதியை நம்பியா போராட்டத்தை ஆரம்பித்தீர்கள்? என்ற கேள்வியை இவர்களைக் நோக்கி கேட்க வேண்டும். மேலும் அவர் தமிழர் என்பதற்காக ஈழத்தமிழர் இல்லையே. அந்தவகையில் அவரின் எல்லை மட்டுப்படுத்தப்பட்டது என்பதை ஏன் புரிய மறுக்கின்றோம். அப்படிப்பார்த்தால் அவரது காலத்தில் அவரது எல்லைக்குள் நின்று பலவற்றை ஈழத்திற்காக செய்துள்ளார் என்றால் மிகையல்ல. இதற்கும் மேல் அவரிடம் எதிர்பார்ப்பது அநாகரிகம் மட்டுமல்ல நியாயமுமற்றதுமாகும்.

balaசரி அவர் தவறு விட்டார் என ஏற்றுக்கொள்வோம். ஆனால் நாம் நமது போராட்டத்தை என்ன செய்தோம்? போராட்டத்திற்கு என்ன பங்களித்தோம்?
விடுதலைப் புலிகளின் தலைவர் என்ன செய்தார்? கொள்கையில் உறுதியாக இருந்தால் மட்டும் போதுமா? தனது குடும்பத்தையே பலி கொடுத்தால் மட்டும் போதுமா? இன்று ஈழத் தமிழர்களின் விடுதலையே கேள்விக்குறியாக இருப்பதற்கு காரணம் என்ன?  சும்மா எல்லாவற்றுக்கும் சர்வதேசத்தை காரணம் கூறாமல் நம்மிடமிருக்கின்ற தவறுகளை அதற்கான காரணங்களை அறிய வேண்டும். தன்னையும் பலி கொடுத்து போராட்டத்தையும் நடுத் தெருவில் விட்டு விட்டல்லவா சென்று விட்டார் பிரபாகரன். அதுமட்டுமா, தன்னை நம்பிவந்த போராளிகளையும் மக்களையும் மட்டுமல்ல கட்டாயப்படுத்தி பிடித்த சிறுவர்களையும் அல்லவா இராணுவத்திடம் ஒப்படைத்துவிட்டு சென்றார். போராட்டத்தை ஏதேச்சதிகாரமாக தனது கைகளில் தூக்கிய அவர் எப்படி போராளிகளையும் மக்களையும் கைவிட்டு செல்லலாம்? இதற்கான பொறுப்புக்கூறல் எங்கே? இறுதிக் கணங்களிலாவது அதை செய்திருக்க வேண்டாமோ? எங்களது தவறுகளை மறைத்துவிட்டு எப்பொழுதும் நமது தோல்விக்கான காரணங்களை மற்றவர்களில் தேடுகின்றோம். நமக்கு வெளியில் தேடுகின்றோம். உண்மையில் எங்களுக்குள் தோல்விக்கான காரணங்களைத் தேடவேண்டும். நாம் என்ன தவறு செய்தோம்?

index1கருணாநிதிக்கும் பிரபாகரனுக்கும் அரசியல் செயற்பாட்டாளர் போராளித் தலைவர்கள் என்றடிப்படையில் அஞ்சலி செய்ய வேண்டும். அதில் மாற்றுக்கருத்தில்லை. ஆனால் இவர்களின் அரசியல் போராட்டம் எந்தளவிற்கு மக்களின் விடுதலைக்கு சுதந்திரமான வாழ்விற்கு பங்களித்த என்பது தொடர்பான தயவுதாட்சணிமின்றி விமர்சனத்திற்கு உள்ளாக வேண்டும். மக்களுக்காவே தலைவர்கள் அன்றி தலைவர்களுக்காக மக்களில்லை.
imagesஙமே 18 போர் முடித்துவைக்கப்பட்ட நாள். இருப்பினும் சிங்களப் பேரினவாத அடக்குமுறைகள் தொடர்ந்த வண்ணமுள்ளன. இந்த அடக்குமுறைகளுக்கு எதிராக சரியான பாதையிலோ தவறான பாதையிலோ பலர் போராடினார்கள். இறுதியில் அனைவரும் தோல்வியைத் தழுவினார்கள். இருப்பினும் அவர்கள் ஒவ்வொருவரினதும் பங்களிப்புகளை நினைவு கூர்ந்து நாம் அவர்களுக்கு அஞ்சலி செய்ய வேண்டும். இந்த நாளில் நமது வேறுபாடுகளை மறந்து அந்தத் தலைவர்களுக்கும் போராளிகளுக்கும் மக்களுக்கும் அஞ்சலி செய்வோம். மே 18 உடன் மட்டும் இந்த அஞ்சலிகளும் நினைவு கூரல்களும் நின்றுவிடக் கூடாது. இவை ஈழத் தமிழர்களின் வாழ்வில் ஒரு பகுதியாக வரவேண்டும். அவ்வாறான வாழ்வு முறைகளை உருவாக்க வேண்டும். இதுவே புதிய தலைமுறை சரியான வழிகளில் போராட்டத்தை முன்னெடுக்க வழிவகுக்கும்.
download (21)அடக்குமுறையிலிருந்து விடுதலைபெறவும் நலமான வாழ்வை நோக்கி பயணிப்பதும் எவ்வாறு என சிந்திப்போம் செயற்படுவோம்.

Posted by: மீராபாரதி | March 22, 2019

அம்மாவின் கடைசித் தேநீர்

அம்மாவின் கடைசித் தேநீர்

amma2வியாழக்கிழமையும் வெள்ளிக்கிழமையும் அம்மாவுடன் கதைக்க வேண்டும் என்ற ஒரு உணர்வு உந்தித்தள்ள வேலையிலிருந்து தொலைபேசியில் சிறிது நேரம் உரையாடினேன். அன்று வேலை முடிய அவரின் வீட்டுக்குச் செல்ல வேண்டும் என உணர்ந்தேன். ஆனால் போக முடியவில்லை. சனிக்கிழமை கடைக்குபோய் இந்தக் கிழமைக்கு தேவையான சமான்களை வாங்கிவிட்டு அம்மாவிடம் கட்டாயம் போக வேண்டும் என உணர்ந்தேன்.
சென்றேன்.

வழமைபோல ஓடிவந்து கதைவதைத் திறந்தார். தேத்தண்ணி குடிக்கின்றீர்களா என்று கேட்டார். ஒன்றா இரண்டா என்று கேட்டார். வழமையாக ஒரு கோப்பையில் இரண்டும் பேரும் குடிப்போம். இன்று இரண்டு கோப்பையில் தாங்கோ என்று  பதில் கேட்ட அடுத்த நிமிடம் இஞ்சி இடித்து தேசிக்காய் வெட்டிப் புழிந்து தேன் ஊற்றி இரண்டு கோப்பையில் தேநீர் தந்தார். குளிருக்கு தேநீர் சுடு இதமாக இருந்தது. சந்தோசமாக குடித்தோம்.

பின் இருந்த சாப்பாட்டை சாப்பிட்டுவிட்டு சென்றோம்.
மாலை ஜயகரனின் நூல் அறிமுக நிகழ்விற்கு சென்றுவிட்டு இரவு சாப்பாட்டை கடை ஒன்றில் சாப்பிட்டுக கொண்டிருந்தபோது… தங்கையின் கணவர்களிடமிருந்து அடுத்தடுத்த தொலைபேசி அழைப்புகள்.

——

அம்மாவும் தங்கையும் கணவரும் பிரம்டனிலுள்ள உறவினர் ஒருவரின் மரண வீட்டுக்கு சென்றுவிட்;டு வரும் பொழுது கடைக்குப் போய் வீட்டுக்கு தேவையான சாப்பாட்டு சாமான்களை வாங்கி வந்தார். பின் வீட்டுக்கு வந்து சாப்பிட்டு முடிந்து தண்ணீர் குடித்து கொண்டிருந்தபோது அவரது கையில் இருந்த கோப்பை அவரது கையிலிருந்து வழுக்கி கீழே விழுந்து விட்டது.

தங்கையை  (மகளை) அழைத்து கோப்பை விழுந்து விட்டது எனக் கூற அவரது வாய் ஒரு பக்கம் இழுக்க தங்கையும் நிஸாந்திக்காவும் ஓடிப் போய் தாங்கிப் பிடிக்க “ஹெல்த் காட்” தனது பாக்கில் இருக்கின்றது என்றார்.
இதுதான் அவர் கடைசியாக சொன்ன வசனம்.
இதைச் சொன்னபோதுதான் உணர்ந்தேன் இன்று மதியம் அவர் தந்த தேநீர் தான் அவர் கடைசியாக தந்தது என.
கடந்த ஒரு வாரமாக அவருக்கு உயர் அழுத்தம். உயர் அழுத்தம் கூடி அவரது மூளை நரம்புகளை வெடித்து இரத்தம் பாய்ந்து மூளையை செயலிலக்க செய்து விட்டது.

உடனடியாக ஆஸ்பத்திரிக்கு அழைத்துச் சென்று பரிசோதித்தபோது ஒன்றும் செய்ய முடியாது என்று சொல்லிவிட்டார்கள். ஆனால் அவர் தனது உடல் உறுப்புகளை தானம் செய்ய சொல்லி பதிவு செய்துள்ளார். ஆகவே அவரது மூளை செயலிழந்தபோதும் உடல் உறுப்புகளை தொடர்ந்து செயற்பட வைப்பதற்காக செயற்கையாக மூச்சை செல்லுத்தி அவற்றை செயல்படுத்தினர். அடுத்து 48 மணிநேரமும் இந்த உறுப்புகள் யாருக்குப் பொருந்தும் என விசாரித்து சில உறுப்புகைள உறுதி செய்து திங்கட் கிழமை அதிகாலை உறுப்பு மாற்றல் சந்திர சிகிச்சை நடைபெற்றது. அவரது உடல் உறுப்புகள் சிறந்த தரத்தில் இருந்ததாகவும் சில உறுப்புகள் தங்களுக்குப் பல காலம் கிடைக்கவில்லை என்றும் கூறி மகிழ்ந்து நன்றி கூறினார்கள்.
அம்மா இறந்து விட்டார்.
ஆனால் அவரது உறுப்புகள் இப்பொழுது யாரோ ஒருவரின் உடலில் அவரைப் போல துடி துடிப்புடன் இயங்கிக் கொண்டிருக்கும் என்பது மகிழ்ச்சி..

அவர் பிறந்த மண்ணில் ஐம்பது வருடமாக அவர் சுதந்திரமாக வாழவில்லை. ஆனந்தமாக வாழ வில்லை. சொந்த நிலமில்லை. சொந்து வீடு இல்லை. பாதுகாப்பு இல்லை. மூன்று நேரம் ஒழுங்காக உண்ணவில்லை.
ஆனால் கடந்த இருபது வருங்களாக கனேடிய மண்ணில் ஆனந்தமாக மூன்று நேரம் உணவுண்டு வாழ்ந்தார். பாதுகாப்பாக சுதந்திரமாக சுற்றித்திரிந்தார். மூன்று பிள்ளைகளுக்கும் மூன்றும் வீடு. அவரது இறுதிக் கணங்கள் எந்தக் கஸ்டமும் இன்றி உடனடியாக முடிந்தது.
ammaகனேடிய பூர்வீக குடிகளின் நிலத்தில் அவர்களின் அனுமதியின்றி ஆக்கிரமிப்பாளர்களின் சட்டங்களினுடாக குடியேறியதற்காக அந்த மக்களிடம் மன்னிப்பு கேட்ட வேண்டும். இருப்பினும் இந்த மண்ணில் அம்மா நல்லதொரு வாழ்க்கையை வாழ வழி செய்ய சட்டங்களை உருவாக்கியவர்களுக்கும் பூர்வீக குடிகளுக்கும் நன்றி சொல்ல வேண்டும்.

அம்மாவின் நலனை அக்கறையுடன் கவனித்துக் கொண்ட வைத்தியர் கிருபாவிற்கு நன்றி
ஆறுதல் கூறிய அனைத்து உறவினர்களுக்கும் நண்பர்களுக்கும் நன்றி
வசந்தாதேவி கந்தசாமி
கரவை ஏ.சி.கந்தசாமி குடும்பந்தினர் சார்பில்
அமிர்தா, செந்தூரன், அபி, நிசாந்திக்கா, நாதன், சற்குணம், ஷேலி, ஜெயபாரதி, ஈழபாரதி, பாரதிமோகன் (மீராபாரதி).

Posted by: மீராபாரதி | March 20, 2019

My Mother’s Last Tea

My Mother’s Last Tea

ammaI was at work when I had this sudden feeling of wanting to speak to my mother on both Thursday and Friday, so I had given her a call to speak to her for a little while. On the Friday I had an urge to go visit my mother, but I was unable to. On Saturday, I went shopping and decided I would visit her this day. Upon my arrival to her home, my mother was the first person who had greeted me at the door. She had asked me if I would like a cup of tea. Our normal routine is usually to share one cup of tea between myself and shirley, however on this very day she had asked me if I wanted to share one cup or have two separate cups. I had responded with wanting two separate cups instead of the usual one. Thereafter, she went to make the tea which was crushed ginger and she added lemon and honey. Together we enjoyed a warm cup of tea together. A little while after that she had warmed up some food which we shared together, and I had to make my way home to get ready for an event I had in the evening. I had said my goodbyes and left.

******

father's funrel 234Afterwards my mother, sister and brother-in-law had went out shopping and came back home. They ate dinner and to finish off her dinner she went to drink a cup of water and during this time the cup in her hand had suddenly dropped to the floor and she had started experiencing stroke-like symptoms. Her jaw and pulled to the side and in that moment my sisters Jeya and Nish had caught her. Her last words during that moment was, “my health card is in my bag.” with the help of Nathan, son-in-law, called the ambulance and took her to the hospital.

****

photos from phone 468These events had occurred while I was attending my event in the evening and I received an urgent phone call from my brothers-in-law about what had happened. Upon receiving the news, the first thing that had come to my mind first was the realization that, that afternoon I had the chance to share one last cup of tea that my mother had made.

My mother was a very healthy, upbeat and energetic woman, but in her last week she had high blood pressure. She had visited the doctor’s office to ensure she got it treated, however on that Saturday after rushing her to the emergency the doctor’s there had said there was nothing they could do. Her blood pressure had become very high causing  internal bleeding in the brain.

What many do not know is my mother was an organ donor, so the next 48 hours in the hospital doctors kept her on life support to find matches to her organs. After a very long wait doctors found four matches for her lungs, liver and match for each eye. Although my mother has passed, we are very happy that she lives on through someone else.

amma2My mother never got to experience much freedom and happiness in her homeland where she lived with fear, but she got to experience all that when she arrived in Canada. She got to watch all her kids be happy and successful people. In her 72 years life, she had a wonderful happiest life was her last twenty years. That is why we have to thank the native people of Canada  and political leaders who had made progressive immigrants and seniors welfare laws.

I would like to say thanks to Dr. Kiruba my mother’s doctor for taking special care of her and her health. Another special thanks to all the family, relatives and friends for reaching out to us with your condolences. We deeply appreciate it.

Obituary – Vasanthadevi Kandasamy
Vasanthadevi Kandasamy was born on May 26, 1946 to late Saundaranayagam and Late Rita of Colombo.

She married late Karavai A.C. Kandasamy in 1965 and four children Bharathymohan, Ezhabarathy, Jeyabarathy and Nishanthika.
She passed away on March 17, 2019 in Markham, Canada.
He Lived in Karaveddy, Trincomale, Hatton, Navatkuli, Jaffna, and Colombo.

Dear daughter-in-law of Chellaia and Valliyamai.
Dear mother-in-law of Shirley, Satkunam, Jeganathan and Thivasanth.
Beloved grandmother of Abarna, Chenthuran and Amirtha.
Beloved sister of Kanthi (Swiss), Kumar (Sri Lanka), Priyadarshany (& Ove Kold Demark), Indira, Shantha (Italy) and Late Raju and Ramana.
Dear Sister-in-law of Sarojini ( & Selvaratnam),  Late Selvarasa (& Vijeyalaxumi) and Nadarasa.
Dear aunty of Sukumar, Satheesh, and Sharmila.

Dear Periyama of Vijeyakumari, Jeyakumari and Shanthakumari.

Viewing will  take place at OGDEN Funeral Home, 4164 Sheppard avenue East, Agincourt on Saturday March 23, 2019 from 6.00 pm – 9.00 pm.
Her last rituals and funeral will take place at the above location on Sunday March 24, 2019 from 12.00 – 2.30 pm and her body will be taken to Highland Hills  12492 Woodbine Ave, Gormley for the cremation.
Please join us following the cremation for dinner at 74 carey cresent, Markham.

YToyOntpOjA7aToxNTI7aToxO3M6NTc6IjIwMTkvMDMvMzIyOTc1MTUvNDQ1ODYwMjMtYTMyNi00YjIwLWFiODktN2RlNzZjYTRjNjBjLnBuZyI7fQ==

மீ டு : குற்றவாளிக் கூண்டிலிருந்தும்

வெட்கத்திலிருந்தும் வெளியேறுதல்

Intersectionality  – me too vs I too

49125022_218201385750826_2318084786993758208_n#metoo மீ டு இயக்கம் ஒரளவு ஆண்கள் மனதில் பயத்தை கலக்கத்தை உண்டாக்கியுள்ளது என்றால் மிகையல்ல. இருப்பினும் ஆண்களும் தம்மை நியாயப்படுத்த தம் அதிகார மையங்களைப் பயன்படுத்தி பெண்கள் மீது வசைகளைப் பல வழிகளிலும் கோணங்களிலும் முன்வைத்துக் கொண்டே வருகின்றார்கள். இந்த ஆண்கள் மீ டு இயக்க பெண்கள் மீது முன்வைக்கும் முக்கிய குற்றச்சாட்டுக்கள், இவர்கள் மேட்டுக்குடியினர், தனி நபர்கள் மீதான தாக்குதல், பழிவாங்குதல் என்பதாகும். இது எந்தளவிற்கு சரியானது? இக் கூற்று சரியானது எனின் ஏன் அவ்வாறு நடைபெறுகின்றது? பல்வேறு வர்க்க சாதிய பிரிவுகளில் எந்தளவிற்கு இந்த இயக்கம் தாக்கம் செலுத்துகின்றது? என்பவற்றை அலசி ஆராய்வது பயனுள்ளது.

download (2)வரலாற்றில் பெரும்பாலான சமூகங்களில் பாலியல்ரீதியாக துஸ்பிரயோகம் அல்லது வன்புணர்வு என்பவற்றால் பாதிக்கப்பட்ட ஒவ்வொரு பெண்ணும் தமக்கு அவ்வாறு நடந்து என்பதை நினைத்து வெட்கித் தலைகுனிந்து மௌனமாகவே கடந்து செல்கின்றனர். கடந்து சென்றனர் என இனி எழுதலாம். எழுத வேண்டும். இதற்கு கலாசாரம், சமூக நம்பிக்கைகள், முன்முடிவுகள், எதிர்கால வாழ்வு என்பன காரணமாகின்றன. ஆகவே தமக்கு நடந்ததை வெளியே சொல்ல முடியாது தவிக்கின்றனர். அவ்வாறு சொன்னாலும் தம்மையே குற்றவாளிகளாக சமூகம் பார்க்கின்றது என உணர்கின்றனர். தம்மையே வெட்கித் தலைகுனிய வைக்கின்றனர். இது ஒரு மனவதை. வெளியே சொல்ல முடியாத வலி. இவ்வாறு எனக்கு மட்டும்தான் நிகழ்கின்றது என உணர்கின்றனர். இவ்வாறான வதையிலிருந்து வலியிலிருந்து இவர்களை மீட்டு எடுப்பதற்கு me too மீ டு என்ற சொல் உருவாக்கப்பட்டது. ஒரு ஆசிரியை தனது மாணவிக்கு நடந்த பாலியல் துஸ்பிரயோகத்தைக் கேட்டு நானும் இவ்வாறு (me too) பாதிக்கப்பட்டேன் என ஆறுதல் கூறி அவருக்கு மனதைரியத்தை வரவழைக்கின்றார். இதனால் தான் மட்டுமல்ல, தன்னைப் போல பாதிக்கப்பட்டவர்கள் பலர் இருக்கின்றனர் என உணர்ந்து மனதைரியத்தைப் பெறுகின்றார். இதன் தொடர்ச்சியாக பாதிக்கப்பட்ட பெண்கள் குறிப்பாக ஏற்கனவே குறிப்பிட்டபடி தாமாக உழைத்து சொந்தக் காலில் நிற்கின்ற பிரபல்யமான பெண்கள் தம்மை பாலியல் துஸ்பிரயோகம் செய்த வன்புணர்ந்த பிரபல்யமான ஆண்களை வெளிப்படுத்தினர். இத் தொடர் செயற்பாடு மீ டு இயக்கமாக உருவெடுத்தது.

imagesமீ டு இயக்கம் சுயமாக உழைக்கின்ற தமது சொந்தக் கால்களில் நிற்கின்ற பிரபல்யமான பெண்களினால்தான் ஒரு இயக்கமாக ஆரம்பித்து தொடர்கின்றது. தாம் பாதிக்கப்பட்டதை வெளிப்படுத்த இவர்களுக்கு இவர்களின் பிரபல்யமும் சொந்தக் காலிலில் நிற்கின்ற ஆற்றலும் பாதுகாப்பை வழங்கின. ஆனால் இவர்களின் பாதுகாப்பை மட்டுமல்ல வாழ்வையே அச்சுறுத்தும் வகையில் ஆணாதிக்க சமூகம் பலவகையான அச்சுறுத்தல்களை மேற்கொள்கின்றன. இந்தப் பெண்களுக்கே இவ்வாறான நிலை எனின் சதாரண மத்தியதர கீழ் வர்க்க உழைக்கும் பெண்களினதும் வீட்டிற்குள் வருமானமின்றி உழைக்கின்ற பெண்களினதும் சாதியால் ஒடுக்கப்படுகின்ற பெண்களினதும் நிலைகைளை நாம் உணர்ந்து புரிந்து கொள்ளலாம். கொள்ள வேண்டும். இருப்பினும் எந்தவிதமான சமூக பொருளாதாரப் பாதுகாப்பும் பிரபல்யமும் அற்ற இவர்கள் கூட தமது பாதுகாப்பைத் துறந்து வேலையைத் துறந்து வாழ்க்கையைத்துறந்து தம்மை பாலியல் ரீதியாக துஸ்பிரயோகம் அல்லது வன்புணர்வு செய்தவர்களை வெளிப்படுத்தியுள்ளார்கள். ஆனால் இவை பிரபல்யமாகவில்லை. அதேநேரம் இதற்காக இவர்கள் கொடுத்த விலை அதிகம். ஆகவேதான் இவ்வாறான சூழ்நிலைகளில் வாழும் பெண்கள் பெரும்பாலும் அமைதியாக இருக்கின்றனர். இதிலிருந்து இவர்களை மீட்பதற்கு பெரும் ஆதரவு பங்களிப்பு தேவைப்படுகின்றது.

images (6)ஆணாதிக்க, வர்க்க, சாதிய, தேசிய, இன, பால் ஒடுக்குமுறைகளால் பெண்கள் எவ்வாறு பாதிக்கப்படுகின்றனர் என்பதை தொகுதிகளாகப் பிரித்துப் பார்த்தோமானால் அவை எவ்வாறு இடைவெட்டுகின்றன என்பதை கண்டுகொள்ளலாம். நாம் வாழ்வது ஆணாதிக்க சமூகம். அவர்களின் கலாசாரம், பண்பாடுகள், சட்டதிட்டங்கள், அதிகாரங்கள் நடைமுறையில் இருக்கின்ற சமூகங்கள். இதைப் பாலியல் அடிப்படையில் இரண்டு தொகுதிகளாகப் பிரிக்கலாம். ஒரு தொகுதி ஆண்கள் மறுதொகுதி பெண்கள். பொதுவாக அனைத்துப் பெண்களும் எல்லா ஆண்களாலும் ஏதோ ஒருவகையில் சுரண்டப்பட்டு ஒடுக்கப்படுகின்றனர் என்றால் மிகையல்ல. பெரும்பான்மையானவர்கள் ஆண்களால் பாலியல் துஸ்பிரயோகத்திற்கு உள்ளாகின்றார்கள். ஆகவே இந்த இரண்டு தொகுதிகளும் ஒன்றை ஒன்று இடைவெட்டாது. ஆண்களின் தொகுதி ஒடுக்குகின்றவர்களாகவும் பெண்களின் தொகுதி ஒடுக்கப்படுகின்றவர்களாகவும் பிரிந்தே காணப்படும். சிலர் இவ்வாறு இல்லையென வாதிடுவார்கள். இதற்கு வர்க்க சாதிய ஒடுக்குமுறைகளை உதாரணம் காட்டுவார்கள்.

images (5)வர்க்க ரீதியாக பிரிக்கும் பொழுது சுரண்டும் வர்க்கம் சுரண்டப்படுகின்ற வர்க்கம் எனப் பிரித்தால் சுரண்டும் வர்க்கத்திலும் ஆண்களும் பெண்களும் வருவார்கள். இதேபோல் சுரண்டப்படுகின்ற வர்க்கத்திலும் ஆண்கள் பெண்கள் என இருபாலும் வருவார்கள். சுரண்டும் வர்க்கத்திலிருக்கின்ற பெண்கள் ஆதிக்கம் நிறைந்தவர்களாக சுரண்டப்படும் வர்க்க ஆண்களை சுரண்டுகின்றனர். இருப்பினும் இந்த இரண்டு தொகுதிகளுக்குள்ளும் உள்ள ஆண்களால் அத் தொகுதிகளுக்குள் இருக்கின்ற பெண்கள் சுரண்டப்படுகின்றனர். அதேநேரம் ஒடுக்கப்படுகின்றன சுரண்டப்படுகின்ற ஆண்கள் தமது ஆண் அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்தி அதிகாரத்திலுள்ள தொகுதிப் பெண்களை பாலியல் துஸ்பிரயோகம் செய்வதற்கான சந்தர்ப்பத்தை பார்த்துக் கொண்டே இருப்பார்கள். ஆகக் குறைந்தது அவர்களைப் பற்றிய இழிவான பாலியல் கதைகளைப் பரப்பி வெட்கப்பட வைப்பார்கள். சிலநேரங்களில் பாலியல் துஸ்பிரயோகத்திற்கும் வன்புணர்வுக்கும் கூட உள்ளாக்கப்படுவார்கள். ஆகவே உயர் வர்க்க பெண்கள் ஒரு புறம் அதிகாரம் கொண்ட தொகுதிக்குள்ளும் மறுபுறம் ஒடுக்குமுறை பாலியல் துஸ்பிரயோகம் போன்ற தொகுதிகளுக்குள்ளும்  இடைவெட்டப்படுவார்கள். இந்தப் பெண்களுக்கே இவ்வாறன நிலை ஏற்படுமாயின் சுரண்டப்படுகின்ற தொகுதியைச் சேர்ந்த பெண்களுக்கு இரண்டு தொகுதியைச் சேர்ந்த ஆண்களாலும் பிரச்சனையை எதிர்கொள்ள வேண்டும். ஆகவே இங்கு மிகவும் ஒடுக்கப்படுகின்ற பெண்களாக வர்க்கத்தால் சுரண்டப்படுகின்ற பாலியல் அடிப்படையில் ஒடுக்கப்படுகின்ற பெண்கள் வருவார்கள். இவர்கள் அதிகாரமற்ற ஒடுக்குமுறையை எதிர்கொள்கின்ற பெண்கள் என்ற இடைவெட்டுக்குள் வருவார்கள்.

download (4)இதேபோல சாதிய அடிப்படையில் மனிதர்களைப் பிரித்தாலும் ஒடுக்கும் சாதியைச் சேர்ந்த பெண்கள் ஒடுக்கப்படுகின்ற சாதியைச் சேர்ந்த ஆண்களை இழிவு செய்கின்றனர். இங்கு பெண்களுக்கு சாதிய அதிகாரம் இருந்தபோதும் சில சந்தர்ப்பங்களில் ஆண்கள் என்பதால் அவர்கள் எந்த சாதியாக இருந்தாலும் இந்தப் பெண்கள் பாதிப்புக்கு உள்ளாகும் நிலை காணப்படுகின்றது. இங்கும் சாதிய அதிகாரம் கொண்ட பெண்கள் பாலியல் அடிப்படையில் இரண்டு தொகுதி ஆண்களாலும் பாதிக்கப்படும் சாத்தியம் இருக்கின்றது. அப்படியாயின் ஒடுக்கப்படுகின்ற சாதியைச் சேர்ந்த பெண்களின் நிலையை நினைத்துப் பாருங்கள். இதேபோல இனத் தேசியங்களால் ஒடுக்குகின்ற ஒடுக்கப்படுகின்ற தேசியங்களைச் சேர்ந்த பெண்கள் ஒடுக்குகின்றவர்களாகவும் ஒடுக்கப்படுகின்றவர்களாகவும் இருக்கின்றார்கள். அதேநேரம் தமக்குள்ளும் அவர்கள் ஒடுக்கப்படுகின்றார்கள். உதாரணமாக சிங்களப் பெண் ஒருவர் பெரும்பான்மை தேசிய இனமாக அதிகாரத்தைக் கொண்டிருப்பார். ஆனால் இவர் சிங்கள ஆண்களால் மட்டுமல்ல தமிழ் ஆண்களாலும் சுரண்டலுக்கும் வன்புணர்வுக்கும் உள்ளாகலாம். அதேநேரம் தமிழ் பெண்கள் இருபகுதி ஆண்களால் மட்டுமல்ல சிங்களப் பெண்களாலும் ஆதிக்கப் செய்யப்படும் நிலையே காணப்படுகின்றது.

downloadஇவற்றைத் தொகுத்துப் பார்த்தால் அதிகார வர்க்கத்தை ஆதிக்க சாதியைச் சேர்ந்த ஆண்கள் அதிக அதிகாரத்தை கொண்டிருக்கின்றார்கள். பெண்களின் நிலையோ குழப்பமானது. ஒரு புறம் அதிகாரமிக்க வர்க்கத்தையும் ஆதிக்க சாதியையும் சேர்ந்தவர்களாக இருப்பார்கள். ஆனால் பெண்ணாக ஒடுக்கப்படுவார்கள். அதிகார வர்க்கத்தை சேர்ந்தவர்களாக இருந்தபோதும் ஒடுக்கப்பட்ட சாதியைச் சேர்ந்தவர்களாக இருப்பார்கள். அப்பொழுதும் பெண்ணாக ஒடுக்கப்படுவார்கள். ஆதிக்க சாதியைச் சேர்ந்தவர்களாக இருப்பார்கள் ஆனால் கீழ் நிலை வர்க்கத்தை சேர்ந்தவர்களாக இருப்பார்கள். இவர்களும் பெண்ணாக ஒடுக்கப்படுவார்கள். இறுதியாக இவர்கள் எல்லோரையும் விட கீழ் வர்க்க ஒடுக்கப்படுகின்ற சாதியைச் சேர்ந்த பெண்களின் நிலையே மிகவும் கவலைக்கிடமானது.  இந்த சிக்கலை நாம் புரிந்து கொள்ளும் பொழுதே எப்பொழுதும் ஒடுக்கப்படும் மனிதர்கள் பக்கம் இருந்து நாம் போராட முடியும். அல்லது தவறான நிலைப்பாட்டிற்கே எம்மைக் கொண்டு செல்லும். மீ டு இயக்கத்திற்கு எதிரான பல முற்போக்கான ஆண்களின் எதிர்ப்பு நிலை இந்த சிக்கலைப் புரியாத நிலையிலையே ஆரம்பிக்கின்றது எனலாம்.

download (3)ஒரு பெண் அதிகார வர்க்கத்தில் ஒடுக்கும் சாதியில் பிரபல்யாமாக சொந்தக் காலில் இருப்பதால் மட்டும் அவளுக்குப் பெண்ணாகப் பாதுகாப்பான வாழ்க்கை கிடைப்பதில்லை என்பது யதார்த்தம். இதைத்தான் இன்றைய மீ டு இயக்கம் பெண்கள் எதிர்நோக்குகின்ற சவால்கள் தெரிவிக்கின்றன. இவர்களுக்கே இந்த நிலையெனில் வர்க்க சுரண்டலுக்கும் சாதிய ஒடுக்குமுறைக்கும் தேசிய அடக்குமுறைக்கும் உள்ளான பாலியல் அடிப்படையில் புறக்கணிக்கப்பட்டு ஒடுக்கப்படுகின்ற ஒரு பெண் எந்தளவுக்கு பாதிக்கப்படுவாள்? அவளுக்கு சமூகத்தில் எந்தளவு பாதுகாப்பு உள்ளது? இவ்வாறான ஒரு பெண் தனக்கு ஏற்பட்ட பாலியல் வன்புணர்வையல்ல துஸ்பிரயோகத்தைக் கூட சமூகத்தில் முன்வைக்கலாமா?

download (1)தமிழ் சமூகத்தில் எழுத்தாற்றலுள்ள பிரபல்யமான பெண் ஒருவர் தனது துணைவரை விட்டு காதலனுடன் வெளியேறினார். பின் காதலன் அவரை ஏமாற்றியபின் அப் பெண் கூறியதை யாரும் கேட்கவில்லை. அவருக்கு ஆதரவாக சிலரே இருந்தனர். ஏனெனில் அந்தக் காதலன் பிரபல்யமானவராக பலரது மதிப்பை பெற்றவராக இருக்கின்றார். அவர் மீது நம்பிக்கை கொண்டவர்களாக அவரைச் சுற்றியிருக்கின்ற ஆண்கள் மட்டுமல்ல பெண்களும் இருக்கின்றனர். இப் பெண் சொந்தமாக உழைத்தும் புலம் பெயர்ந்த நாட்டில் பாதுகாப்பாக வாழ்ந்தும் தனது காதலர் மீதான குற்றச் சாட்டை வெளிப்படையாக முன் வைக்க முடியவில்லை. முன்வைத்தாலும் ஏற்றுக் கொள்ளும் நிலையில் சமூகம் இல்லை. ஏனெனில் அவ்வாறுதான் நமது ஆணாதிக்க சமூகம் இருக்கின்றது.

download (1)வர்க்க ஒடுக்குமுறைக்கும் சுரண்டல்களுக்கும் எதிராகப் போராடுகின்ற ஆண்கள், சாதிய ஒடுக்குமுறைகளுக்கு எதிராகப் போராடுகின்ற ஆண்கள், தேசிய இன ஒடுக்குமுறைகளுக்கு எதிராகப் போராடுகின்ற பெரும்பான்மையான ஆண்கள் மீ டு இயக்கத்தை முன்னெடுக்கும் பெண்களுக்கு எதிராக இருக்கின்றனர். இங்கு இவர்களின் எந்தவிதமான நியாயப்பாடுகளும் நிபந்தனைகளும் சரியான பார்வையைத் தரப்போவதில்லை. மாறாக ஒவ்வொரு ஆண்களும் அறம் சார்ந்து தமது செயற்பாடுகளை சிந்தனைகளை அகம் நோக்கி பார்க்க வேண்டும். அப்பொழுது மட்டுமே தாம் யார்? எவ்வாறு சிந்திக்கின்றோம்? செயற்படுகின்றோம்? என்பதை உணரலாம். இதைச் சொல்வதற்கு காரணம் ஒரு ஆணாக நான் எப்படி சிந்திக்கின்றேன்? செயற்பட்டேன்? அல்லது செயற்பட உந்தப்படுகின்றேன்? என்பதை அறிவேன். இதற்கு நான் வளர்ந்த சமூகமும் அது என்னுள் விதைத்த சிந்தனைகளும் காரணமாக இருக்கலாம். அந்தவகையில் நானும் பெரும்பாலான ஆண்களும் இந்த சமூகத்தால் பாதிக்கப்பட்ட பழிக்கடாக்களே. ஆனால் இதை ஒரு சலுகையாக வாய்ப்பாக எடுத்துக் கொண்டு பெண்களுக்கு எதிரான செயற்பாடுகளை துஸ்பிரயோகங்களை நியாயப்படுத்துவது அநீதியாகும். மனித உரிமை மீறலாகும். அந்தவகையில் ஒரு ஆணாக பெண்கள் பாதிக்கப்பட நானும் (I too) காரணமாக இருக்கின்றேன் என்பதை ஏற்றுக் கொள்வதே அவர்களின் விடுதலையை நோக்கிய பாதையில் நாம் வைக்கும் முதல் அடியாக இருக்கும்.

images (1)குற்றச்சாட்டுகளை முன்வைக்கும் பாதிக்கப்பட்ட பெண்களை நோக்கி கேட்கப்படும் கேள்விகள் நியாயமற்றவை. தார்மீக அறமற்றவை. பத்திரிகையாளர்களாக வெட்கப்பட வேண்டிய கேள்விகள். இப் பெண்களுக்கு ஏற்பட்ட நிலை தமது தாய்க்கோ சகோதரிக்கோ துணைவிக்கோ ஏற்பட்டால் இந்தப் பத்திரிகையாளர்கள் எப்படியான கேள்விகளைக் கேட்பார்கள். அல்லது கேள்விகளே கேட்காமல் அமைதியாக இருப்பார்களா? அல்லது நீதி வேண்டி திடிர் புரட்சியாளர்களா மாறுவார்களா என்பதை ஒவ்வொருவரும் தமக்குள் கேட்க வேண்டும். உண்மையில் நேர்மையான பத்திரிகையாளர்கள் குற்றச்சாட்டை முன்வைக்கும் பெண்களை நோக்கி சூழ்ந்து நிற்க மாட்டார்கள். மாறாக இவர்களுக்கு ஆதரவாக யார் மீது குற்றம் சுமத்தப்பட்டதோ அவர்களை நோக்கியே படையெடுத்திருப்பார்கள். பாலியல் குற்றச்சாட்டுகள் தவிர்ந்த பிற குற்றச்சாட்டுகளில் இவ்வாறுதான் நடைபெறுகின்றன. ஆனால் இதில் மட்டும் விதிவிலக்கு. பெரும்பாலான பாலியல் துஸ்பிரயோக செயற்பாடுகள் பல நிறுவனங்களில் திறந்த வெளி இரகசியமாகவே இருக்கின்றது. ஒரு பெண் வேலைக்கு வரவில்லை எனில், உயர் நிலையிலிருந்து பெண் தீடிரென காணமால் போகின்றார் எனின் இதற்கான காரணங்களை பத்திரிகையாளர்கள் தேட வேண்டும். ஆனால் அவர்களுக்கு இதற்கான காரணங்கள் தெரியும். ஆம் இதற்கு காரணமான அதிகாரத்திலுள்ள பிரபல்யமான ஆண்களை இவர்கள் அணுக மாட்டார்கள். அவ்வாறு அணுகுவது தமது வேலைக்குப் பதவிக்கு ஆபத்து வந்துவிடும் நினைத்து அருகில் செல்லமாட்டார்கள். இவ்வாறான பத்திரிகையாளர்களைவிட தமது ஏற்படப்போகும் ஆபத்தைப் புறக்கணித்து வாழ்வையே நிர்க்கதிக்காக்கி குற்றவாளிகளை சமூகத்தின் முன் நிறுத்துகின்ற பெண்கள் அவர்கள் எந்த வர்க்கமாக சாதியாக இனமாக இருந்தால் என்ன அவர்கள் மேலானவர்கள். அவர்களுக்காக பெருமைப்படலாம். அவர்களுடன் எந்த நிபந்தனைகளுமின்றி தோழமையுடன் நிற்கலாம். நிற்க வேண்டும்.

ஒவ்வொரு ஆதிக்கத்திலும் உள்ளவர்கள் அதன் சலுகைகளை அதிகாரங்களை அனுபவிப்பவர்கள் தமது அதிகாரத்திற்கு துரோகம் செய்யாமல் தமது சலுகைகளைத் துறக்காமல், நாம் முழுமையான விடுதலையைப் பெற முடியாது. இங்கு துரோகம் என்பது நேர்மறையாகவே பார்க்கப்படுகின்றது. ஆதிக்க வர்க்கத்தினர் தமது வர்க்கத்திக்கு துரோகம் செய்ய வேண்டும். ஆதிக்க சாதியினர் தமது சாதிக்கு துரோகம் செய்ய வேண்டும். பெரும்பான்மை தேசிய இனவாதிகள் தமது இனத்திற்கு துரோகம் செய்ய வேண்டும். இதபோல ஆண்கள் தமது ஆணாதிக்கத்திற்கு துரோகம் செய்ய வேண்டும். அது தரும் சலுகைகளைத் துறக்க வேண்டும். இதுவே சமூக விடுதலை நோக்கிய நேர்மையான பயணமாகும். இதைச் செய்யாமல் பேசப்படும் அனைத்து விடுதலையும் சந்தர்ப்பவாதமே. பக்கச் சார்பானவையே. நேர்மையானவையல்ல. இந்த வகையில் மீ டு வை ஆதரிக்கின்ற ஒவ்வொரு ஆணும் ஆணாதிக்கத்திற்கு எதிராக குரல் கொடுக்கின்றான். தன்னுடன் இருக்கின்ற ஆதிக்கத்திற்கு துரோகம் செய்கின்றான். அது தரும் சலுகைகளை இழக்கின்றான். ஒடுக்கப்பட்ட பாதிக்கப்பட்ட மக்களுடன் ஒன்றாக நிற்கின்றான். இதுவே முழுமையான பெண் விடுதலை நோக்கிய பயணத்தில் சரியான பாதையாகும்.

மீராபாரதி
நன்றி தினக்குரல் மார்கழி 30, 2018

படங்கள் கூகுள்

Posted by: மீராபாரதி | December 23, 2018

பால் பாலியல் பதிலுரை

பால் பாலியல் பதிலுரை

25659276_10155275096702362_4481084953315807833_nபால் பாலியல் காமம் காதல் பெண் பெண்ணியம் நூலில் ஒன்றும் புதிதாக இல்லை. ஏற்கனவே பலர் கூறிய விடயங்களே இருக்கின்றன. மேலும் மீள மீள ஒரே விடயம் கூறப்பட்டிருக்கின்றது. இது பயனற்ற ஒரு நூல் என ஒரு ஆண் வாசகர் கூறினார். அதேநேரம் சில பெண்கள் இந்த நூலை மிகவும் உயர்வாக மகிழ்வுடன் பாராட்டினார்கள். முக்கியமானதும் அவசியமானதும் என்றார்கள். ஒரு ஆணினால் எழுதப்பட்டதால் தனித்துவமானதும் என்றார்கள். இந்த இரண்டு கருத்துகளும் சார்புநிலை சார்ந்த நிலைப்பாடுகளாக இருக்கலாம். முதலாவது நபர் என் மீதான எதிர்ப்பு அல்லது நட்பில்லா மனநிலையில் இருந்து அவ்வாறு கூறியிருக்கலாம். அல்லது உண்மையிலையே ஒன்றுமில்லை என நேர்மையாகவும் கூறியிருக்கலாம். அல்லது ஆண்களுக்கு எதிரானதாக இருப்பதால் அதன் வெறுப்பிலும் கூறியிருக்கலாம். ஆனால் அவர் அப்படியானவர் அல்ல. பெண் விடுதலை தொடர்பான அக்கறை உள்ளவர். அதேபோல் பெண்களின் நிலைப்பாட்டிற்கு இக் கட்டுரைகள் பெண்நிலை சார்ந்து இருப்பதால் உணர்ச்சிவசப்பட்டு கூறியிருக்கலாம். ஒரு ஆணே பெண் விடுதலை தொடர்பாக இப்படி எழுதியிருக்கின்றார் என்ற மகிழ்ச்சியில் கூறியிருக்கலாம். அல்லது உண்மையிலையே இந்த நூல் முக்கியமானது பயனுள்ளது எனக் கருதியும் கூறியிருக்கலாம். இவர்கள் எந்த அடிப்படைகளில் கூறினார்கள் என்பதை நூலை ஆழமாக ஆராய்வதனுடாக முடிவு செய்யலாம். அதற்கு தமது நிலைப்பாட்டை முன்வைக்கும் பொழுது பொத்தம் பொதுவாக கூறிச் செல்லாது தகுந்த தரவுகள் ஆதாரங்களுடன் தமது கருத்தை முன்வைக்கும் பொழுது ஆழமான விரிவான கலந்துரையாடலுக்கு வழிவகுக்கலாம். இருப்பினும் இந்த நூலானது இந்த இரு எதிர் எதிர் முனைகளில் முன்வைப்படும் கருத்துகளுக்கும் இடைப்பட்ட ஒரு நூலாகவே நான் கருதுகின்றேன். சிலவற்றைத் தவிர்த்து பெரும்பாலான நூல்கள் மிகச் சிறந்ததாகவோ ஒன்றுமே இல்லாததாகவோ இருக்கமுடியாது. இந்தடிப்படைகளில் இந்த நூல் தொடர்பான எனது பதிலுரையை முன்வைக்க விரும்புகின்றேன்.

26165506_10155287587392362_7426653458556107022_nஇந்த நூலானது பால் பாலியல் காமம் காதல் பெண் பெண்ணியம் தொடர்பான எனது அனுபவங்களின் தொகுப்பு எனலாம். அந்தவகையில் இது தனித்துவமானது என்றே நம்புகின்றேன். ஏனெனில் எனது அனுபவங்கள் போல மற்றவர்களுக்கும் கிடைத்திருக்கலாம். ஆனால் எனது அனுபவம் என்பது என்னுடையது மட்டுமேயானதால் அது தனித்துவமானதுமாகும். அதை நான் வெளிப்படையாக எழுத்தில் வைத்துள்ளேன். எத்தனை ஆண்கள் இவ்வாறு முன்வைப்பதற்கு தயார் என்பது கேள்வி. இரண்டாவது எனது அம்மாவின் நேர்காணல். இதுவும் தனித்துவமானதே. அம்மாவின் அரசியல் எனக்கு உடன்பாடு அற்றது எனினும் அவருக்கு அவருடைய துணைவரால் அரசியல் செயற்பாட்டில் பங்களிப்பதற்கான நிர்ப்பந்தம் இருந்தது. இருப்பினும் அதனால் அவர் பட்ட கஸ்டங்கள் கொடுத்த விலைகள் அதிகம். அந்தவகையில் அவரது அனுபவங்கள் முக்கியமானவை. இவை தனித்துவமானவை இல்லையா? புதுமையானவை இல்லையா? இந்தடிப்படைகளில் இந்த நூலில் சிறு பயனாவது இருக்கும் என நம்புகின்றேன்.

26112302_1646802655375978_8609726257906707643_nஇந்த நூலில் இருக்கின்ற விடயங்கள் தொடர்பாக ஏற்கனவே பலர் கூறிவிட்டனர் என்பது உண்மையாக இருக்கலாம். ஆனால் இந்த விடயங்களில் நாம் எவ்வளவு முன்னேறியிருக்கின்றோம் என்பது கேள்விக்குறி. பெண்கள் எந்தளவிற்கு விடுதலை பெற்றுள்ளார்கள்? பாலியல் தூஸ்பிரயோகங்கள் வன்புணர்வுகள் போன்றவற்றிலிருந்து சிறுவர்களும் பெண்களும் பாதுகாக்கப்படுகின்றனரா? இவை எல்லாம் சரியாக நடைபெறுகின்றதாயின் இந்த நூல் அவசியமில்லைதான். ஆனால் இவை மீள மீள நடைபெறுகின்றன. அது மட்டுமின்றி இவ்வாறான குற்றங்களை இழைத்தவர்கள் தாம் குற்றமிழைக்கவில்லை எனக் கூறுமளவிற்கே நமது சமூக சிந்தனைகள் இருக்கின்றன. இந்த எண்ணக் கருக்களை சமூகத்தில் மாற்றும்வரை நாம் தொடர்ச்சியாக ஏதோ ஒரு வழியில் செயற்பட வேண்டும். அந்தவகையில் இந் நூல் அவசியமானதே. மேலும் பலரால் குறிப்பாக பெண்களால் வரவேற்கப்படுகின்றபோது ஏதோ புதிதாக உள்ளது எனலாம்.

26168241_1646802715375972_5810891128249660271_nபாலியல் துஸ்பிரயோகங்களும் வன்புணர்வுகளும் அதனடிப்படையிலான கொலைகளும் நடக்கும் பொழுது பொங்கி எழுந்து கருத்து தெரிவிப்பதும் கண்டிப்பதும் அவசியமானதே. ஆனால் போதுமானதல்ல. இவற்றை முன்கூட்டியே தடுக்க வேண்டுமாயின் நாம் தொடர்ச்சியாக செயற்பட வேண்டும். பால் வேற்றுமைகள், பால் பாலியல் உரிமைகள், பெண் உரிமைகள் தொடர்பான கலந்துரையாடல்களை தொடர்ச்சியாக செய்ய வேண்டும். வீட்டுக்குள்ளும் வேலைத் தளங்களிலும் நடைபெறும் பாலியல் துஸ்பிரயோகங்கள் தொடர்பாக உரையாட வேண்டும். கேள்வி கேட்க வேண்டும். இவ்வாறான தொடர்ச்சியான செயற்பாடே இனிமேலும் சிறுவர்கள் பெண்கள் மீதான பாலியல் துஸ்பிரயோகங்கள் வன்புணர்வுகள் நடைபெறாமல் இருப்பதைத் தடுக்கும். குறைந்தது தடுப்பதற்கு முயற்சிக்கும். அந்தவகையில் இந்த நூலும் நூல் தொடர்பான உரையாடல்களும் சிறு பங்களிப்பை செய்கின்றன. செய்யும் என நம்புகின்றேன்.

Feminism - book launch 088இந்த நூலில் வேறு என்ன புதிதாக இருக்கின்றன? வன்முறைகளை எவ்வாறு நம் மீது பிறரும் நாம் பிறர் மீதும் செய்கின்றோம் என்பது தொடர்பான விடயங்கள் உள்ளன. ஆண்களாகிய நாம் முன்னெடுக்கும் அரசியலும் பேசும் அறமும் ஆனால் வீட்டுக்குள் அதற்கு எதிர்மாறாக முன்னெடுக்கப்படும் செயற்பாடுகள் தொடர்பான சுயவிமர்சனம் உள்ளது. இதேபோல ஆண்கள் வெளியில் எவ்வாறு செயற்படுகின்றார்கள் எனப் புறம் நோக்கிய விமர்சனமும் உள்ளது.

Feminism - book launch 103காமமும் பாலியலுறவுகளும் எவ்வாறு இந்த சமூகங்களில் கட்டுப்படுத்தப்பட்டு செயற்படுகின்றன என்பதை விபரிக்கின்றது. உதாரணமாக பால் பாலியல் அடிப்படையில் குழந்தைகள் எவ்வாறு கட்டுப்படுத்தப்பட்டு இயந்திர மனிதர்களாக வளர்க்கப்படுகின்றார்கள் என்பதை ஆய்வு செய்கின்றது. பல்வேறு வகையான பால் பால் தன்மைகள், பாலியல் தன்மைகள் தொடர்பாக விபரிக்கின்றது. ஆண்களின் சமூகத்தில் பெண்களின் பால் பாலியலுறவுகள் எவ்வாறு இருக்கின்ற என்பதை உரையாடுகின்றது. பால் பாலியல் தொடர்பாக சமூகத்தில் மதங்களின் பங்கும் போலிப் பிரமச்சாரியமும் தொடர்பான விமர்சனங்களை முன்வைக்கின்றது. இவற்றினடிப்படையில் சொந்த அனுபவத்தில் காமத்தை கடத்தல் தொடர்பான எனது சவால்களையும் பதிவு செய்துள்ளேன்.

Feminism - book launch 081திருமணத்திற்குள் பெண்கள் எவ்வாறு பாலியல் சுரண்டலுக்கு உட்படுகின்றார்கள் என்பதையும் பாலியல் தொழிலாளர்கள் எவ்வாறு வன்முறைகளையும் பாலியல் துஸ்பிரயோகங்களையும் எதிர்கொள்கின்றார்கள் என்பதையும் இருவரும் எவ்வாறு பல வகைகளில் சுரண்டப்படுகின்றார்கள் என்பதையும் விபரிக்கின்றது. இவற்றின் விளைவாக உருவாகும் கருவை கலைப்பதன் அவசியம் தொடர்பாக உரையாடுகின்றது. மேலும் போரினால் பெண்களும் அவர்களது உடல்களும் எவ்வாறு நசிபடுகின்றன துஸ்பிரயோகம் செய்யப்படுகின்றன என்பதை விபரிக்கின்றது. இந்நிலையிலும் பெண் விடுதலைப் போராட்டங்கள் ஏன் ஆயுதப் போராட்டத்தை முன்னெடுக்கவில்லை என்பதைக் கேள்விக்குட்படுத்துகின்றது. பெண்களின் பன்முக அடையாளங்கள் தொடர்பாகவும் அதிகாரத்திலிருக்கின்ற பெண்கள் எவ்வாறு ஆண்மைய சிந்தனை உடையவர்களாகவும் இருக்கின்றார்கள் என்பதையும் ஆராய்கின்றது. சமூகத்திலிருக்கும் இவ்வாறான பிரச்சனைகளினால் குழந்தைகளுக்கான பாலியல் கல்வி ஏன் அவசியம் எனக் கூறுகின்றது.  இவற்றின் விளைவாக ஆசிய நாடுகளில் நான்காவது பெண்ணிய அலை ஒன்று உருவாவதற்கான அடிப்படைகளைக் கொண்டிருக்கின்றது என்பது தொடர்பாக எதிர்வு கூறுகின்றது.

IMG_4726சில ஆண்களுக்கு இக் கட்டுரைகள் பிடிக்காமல் இருப்பது புரிந்து கொள்ளக் கூடியதே. ஆனால் என்னுடன் உரையாடிய பெண்கள் இந் நூலானது எவ்வாறு நாம் நமது குழுந்தைகளுக்குப் பொறுப்புடன் பதிலளிக்கவும் அவர்களுக்கும் அவர்களின் கேள்விகளுக்கும் நேர்மையாக இருக்க வேண்டும் என்பதையும் ஊக்குவித்ததாக தெரிவித்தனர். இவ்வாறு சில பெண்கள் பாராட்டியது மட்டுமல்ல அவர்களுக்கு நம்பிக்கையையும் ஊக்கத்தையும் அளிப்பதாக கூறியமை இந் நூல் சிறு பங்களிப்பையாவது செய்துள்ளதாக உணர்கின்றேன். இதைவிட ஒரு உயர்தரம் கற்கின்ற மாணவர் ஒருவர் இந்த நூலையும் பாலியல் தொடர்பான வேறு பல நூல்கள் என்னிடமிருப்பதையும் கவனித்து தனிப்பட ஒரு கேள்வி கேட்க வேண்டும் எனக் கூறினார். தன்னை “ஒருவர் பாலியல் அடிப்படையில் துஸ்பிரயோகம் செய்தார்” எனவும். “நானும் எனது நண்பரும் பாலியல் உறவில் ஈடுபட்டோம்” எனவும் கூறினார். மேலும் “பத்தாம் வகுப்பு படிக்கும் பொழுது எனது ஆண் குறி எப்பொழுதும் எழுந்து நிற்கும். இது எனக்கு வெட்கமாக இருந்தது. அடிக்கடி கைதுமை செய்வேன். இதனால் எனக்குப் பாதிப்புகள் ஏற்படுமா எனப் பயப்பிடுகின்றேன்” என்றார். “எனது அப்பா ஓதம் வந்து இறந்தார்.” இவ்வாறு தனது மனக்கிடக்கைகளைக் கொட்டினார். அவருக்கு நான்தான் இந்த நூலை எழுதினேன் எனத் தெரியாது. இருப்பினும் நான் அறிந்தவற்றினுடாக குறிப்பிட்ட மாணவரை குற்றவுணர்விலிருந்தும் மேற்குறிப்பிட்டவாறான தேவையற்ற பயங்களிலிருந்தும் விடுவிக்க வழி காட்டினேன். அந்தவகையில் இந்த நூலின் பயன் இதுவென்றே கருதுகின்றேன். ஆகவே பலர் தமது பாலியல் பிரச்சனைகளை மனம் விட்டுக் கதைக்க பங்களிப்பதுடன் பெற்றோர் தமது குழந்தைகளைப் புரிந்து கொள்ளவும் பயன்படும் என நம்புகின்றேன்.

IMG_4714இந்த நூலில் கூறப்பட்டுள்ள அனைத்தும் சரியான விடயங்களோ சரியான பார்வைகளைக் கொண்டவையாகவோ இல்லாமல் இருக்கலாம். ஏனெனில் எனது பார்வையில் தேடலில் அறிவில் பற்றாக்குறைகள் காணப்படலாம். ஆகவே இந்த நூலை அச்சுக்கு அனுப்பும் முன்பு பல நண்பர்களுடன் பகிர்ந்து அவர்களின் கருத்தை அறிய முயற்சித்தேன். சில நண்பர்கள் மட்டுமே வாசித்து தமது கருத்துகளை முன்வைத்தனர். ஆனால் நூல் வெளிவந்தபின் சில நண்பர்கள் என் மீதான வெறுப்பின் காரணமாக ஒரினப்புணர்ச்சி என எழுதியதை ஏதோ பெரும் தவறாக குறிப்பிட்டு அதை வாசிக்க அருவருப்பாக உள்ளதாக விமர்சித்தனர். உண்மையில் “கே லெஸ்பியன்” என்பவற்றுக்கு பொருத்தமான தமிழ் சொற்கள் இன்னும் கண்டுபிடிக்கப்படவில்லை. அல்லது நான் அறியவில்லை. இது தொடர்பாக நண்பர்களுடன் உரையாடியபோது ஓரினப்புணர்ச்சி என்பது நடத்தையை முக்கியத்துவப்படுத்துவதாகவும் இது ஒரு ஐரோப்பி மையவாத சிந்தனையும் என்றார். ஆகவே நடத்தைக்கு அப்பால் அவர்களுக்கு இடையிலான உறவுக்கு ஈர்ப்புக்கு காதலுக்கு முக்கியத்துவம் அளிக்க வேண்டும் என்றார்கள். ஆகவே ஓரின ஈர்ப்பாலர்கள். ஓரினக் காதலர்கள் எனப் பயன்படுத்தலாம் என நினைக்கின்றேன். மேலும் மேற்குறிப்பிட்ட சொற்களில் அருவருப்பதற்கு ஒன்றுமில்லை. ஏனெனில் அது அந்த உறவுக்குள் இருக்கின்ற ஒரு செயற்பாடு. ஒவ்வொரு சொல்லும் காலப் போக்கில் மாற்றம் பெற்று வளர்ந்து செல்கின்றது. கற்பழிப்பு என்ற சொல்லை 90களில் ஆரம்பங்களிலையே நாம் விடுத்து வன்புணர்வு என்ற சொல்லைப் பயன்படுத்துகின்றோம். ஆனால் இப்பொழுதும் கற்பழிப்பு என்பதை பலர் (பெண்கள் கூட) சதாரணமாகப் பயன்படுத்துகின்றார்கள். இதைக் கண்டு நாம் கோவம் கொள்ளவோ அருவருப்படையவோ தேவையில்லை. அவர்கள் மேலும் கற்க வேண்டியவர்கள் என்பதைப் புரிந்து கொண்டு அவர்களுடன் இது தொடர்பாக உரையாடுவதே நாம் செய்ய வேண்டியது. நாம் பிறக்கும் பொழுதே எல்லாவற்றையும் அறிந்து புரிந்து வந்தவர்கள் அல்ல. படிப்படியாக அனுபவத்தினுடாகவும் தேடலினுடாகவும் கற்பவர்களே. இது தொடர்ச்சியான ஒரு செயற்பாடு. இந்த நூல் அவ்வாறான தொடர்ச்சியான ஒரு செயற்பாட்டின் ஒரு படியாகும் என்றால் மிகையல்ல.

IMG_4738நான் ஒரு கடவுள், பிரக்ஞை ஒரு அறிமுகம், மரணம் இழப்பு மலர்தல் நூல்களின் ஆயிரம் பிரதிகளை ஒரே நேரத்தில் அச்சிட்டு விநியோகித்தேன். ஆனால் இம் முறை பால் பாலியல் நூலின் ஐநூறு பிரதிகளை மட்டுமே அச்சிட்டேன். அதேநேரம் வழமையைவிட இம்முறை இவற்றை விற்பதற்காக புத்தக கடைகளிலும் கொடுத்திருந்தேன். ஒரு வருடத்தின் பின்பு வந்து விசாரித்தபோது அனைத்து புத்தகங்களும் விற்று முடிந்திருந்தன. மேலும் பிரதிகள் இருந்தால் விற்பதற்குத் தாருங்கள் எனக் கேட்டார்கள். அதேநேரம் இவ்வாறான புத்தகக் கடை ஒன்றில் வேலை செய்கின்ற பெண் இந்த நூலின் பெயரைக் கூட வாசிப்பதற்கு தயங்கியமை பாலியல் தொடர்பாக நாம் எங்கே நிற்கின்றோம் என்பதை விளக்கிற்று என்றால் மிகையல்ல. புத்தக கடை ஒன்றில் நிற்பவரின் நிலையே இது எனின் சதாரண பெண்களினது நிலையை உணர்ந்து கொள்ளலாம் என நம்புகின்றேன்.
IMG_4753மேலும் இதுபோன்ற நூல்கள் வெளிவர ஊக்குவிப்போம். பால் பாலியல் தொடர்பான நமது அனுபவங்களை எழுதி அதை வெளிப்படையாக உரையாட ஊக்குவிப்போம். ரொரன்டோ, யாழ், கொழும்பு, மட்டக்களப்பு, கிளிநொச்சி ஆகிய நகரங்களில் இந்த நூல் தொடர்பான தமது விமர்சனங்களை முன்வைத்து உரையாற்றியவர்களுக்கு நன்றி பல. அவர்களது உரைகளை தூரதிர்ஸ்டவசமாக பதிவு செய்ய முடியவில்லை. அவர்கள் தங்களது உரைகளை விமர்சனங்களை எழுத்தில் முன்வைப்பார்களேயானால் இந்த விடயங்கள் மேலும் தொடர்ச்சியாக உரையாடப்படலாம். அதற்கு ஊக்குவிக்கலாம். இதைத்தான் நாம் நமது காலத்தில் செய்யலாம். மனிதர்கள் ஆரோக்கியமாக வளர்வதற்கு பால் பாலியல் தொடர்பான அறிவும் இவை தொடர்பான குற்றவுணர் இல்லாமையும் வேண்டும். இவற்றை இவ்வாறான பணிகளுக்கூடாகவே செய்ய முடியும்.

IMG_4719இந் நூல் என் மீதான மதிப்பை குறைக்கும் என்கின்றனர் சிலர். சிலர் என்னுடன் எச்சரிக்கையாகவே பழகுகின்றனர். சிலர் அவதானமாக இருக்கின்றனர். உண்மைகள் கூறின் இதுதான் நிலைமை. ஆனால் ஒருவரும் தம்மை அகம் நோக்கிப் பார்த்து புரிந்து கொள்ள முயற்சிக்க மாட்டார்கள். நான் போலி வேசம் போட விரும்பவில்லை. நான் அனுபவித்த பிரச்சனைகளை கஸ்டங்களை முன்வைக்கின்றேன். இவற்றினூடு தம்மை அடையாளங் காணுகின்றவர்கள் தம்மைப் புரிந்து கொள்வார்கள். குற்றவுணர்விலிருந்து விடுபடுவார்கள். பொதுவான பிரச்சனை எனப் புரிந்துகொள்வார்கள். இவற்றை எவ்வாறு தீர்ப்பது கடப்பது என்பதைப் பற்றி ஆரோக்கியமாக சிந்திக்க ஆரம்பிப்பார்கள். இதைவிட வேறு எவ்வாறு ஆரோக்கியமாகப் பயணிப்பது?

வர்க்க சுரண்டலுக்கும் ஒடுக்குமுறைக்கும் எதிராக, சாதிய ஒடுக்குமுறைகளுக்கு எதிராக, இனவாத ஒடுக்குமுறைகளுக்கும் அழிப்புக்கும் எதிராக, பால் பாலியல் துஸ்பிரயோகங்களுக்கு எதிராக போராடுவதைப் போல பெண்ணிய ஒடுக்குமுறைக்கும் சுரண்டலுக்கும் எதிராகப் போராடுவது என்பது சாதாரண உணர்வுள்ள ஒவ்வொருவரதும் பொறுப்பாகும். ஆனால் பெண்ணியம் பேசும் ஆண்கள் பெண்களை மயக்குவதற்கே இவ்வாறு செய்கின்றனர் என்ற குற்றச்சாட்டும் உள்ளன. எப்பொழுது பெண்ணியம் பேச ஆரம்பிக்கின்றோமோ அன்றே குடும்பம் என்ற சட்டகத்தின் எல்லைகளை அது விதிக்கும் தடைகளைப் புரிந்து கொள்கின்றோம். அதை உடைப்பதுதான் முழுமையான ஆண் பெண் விடுதலைக்கான வழி. ஆனால் நாம் சும்மா கண்டபடி உடைத்துவிட்டு மனிதர்களை குறிப்பாக பெண்களை நடுத்தெருவில் விட முடியாது. அதேநேரம் திருமணம் செய்ததால் மீண்டும் காதல் வராது என்று நம்மைக் கட்டிப் போடத் தேவையில்லை. காதல் வந்தால் தெரிவிப்போம். அந்தக் காதல் காமம் கலந்து இருந்தால் கூட அதை மற்றவர் ஏற்றால் ஆனந்தம். ஏற்கவில்லை எனின் அவரின் முடிவை மதிப்போம். ஆரோக்கியமான உறவுகளைத் தொடர்வோம். வளர்வோம்.
நன்றி

index-2ஊர்சுற்றிப் புராணம் -2 – சிக்குபுக்கு சிக்குபுக்கு ரயில் பயணம்

சின்ன வயதில் பெரியவர்களுடன் மேற்கொண்ட புகையிரதப் பயணங்கள் இனிமையானவை. இப் பயணங்கள் அட்டனிலிருந்து கரவெட்டி செல்வதாக இருக்கும். அல்லது யாழிலிருந்து மலையகம் செல்வதாக இருக்கும். பெரும்பாலும் பதுளையிலிருந்து வரும் “உடரட்ட மெனிக்கே” (மலை நாடுகளின் அழகுராணி) அல்லது “பொடி  மெனிக்கே” (சின்ன அழகுராணி) அட்டனுக்கு மதியம்  வரும். இதில் தான் யாழ் 280px-Mahaweli_Ganga_by_Gampolaசெல்வதற்காக ஏறுவோம். எப்போதாவது நடுச் சாமத்தில் வரும் இரவு கடுகதி தபால் புகையிரதத்திலும் பயணிப்போம். இரவு புகையிரதத்தில் ஏறினால் இருக்கைகளுக்கு அடியில் பத்திரிகைகளை விரித்து எம்மைப் படுக்க வைத்துவிடுவார்கள். வெளியே ஒன்றையும் பார்க்க முடியாது. விடியும் பொழுதுதான் எழுவோம். ஆனால் மதியம் வரும் புகையிரதத்தில் ஏறினால் அழகான காட்சிகளைப் பார்த்துக் கொண்டு செல்லலாம். சில நேரம் வாசலின் அருகிலும் இருக்கலாம். நீர் விழுச்சிகள், மாகாவலி கங்கை, இந்த ஆற்றின் ஆரம்பம், அது மலைகளினுடாக ஓடும் அழகு மற்றும் மலைகளும் தேயிலை இறப்பர் தோட்டங்களும் எனக் கண்கொள்ளாக் காட்சிகளாக விரிந்து செல்லும். சில நேரம் மழை பெய்யும். சில நேரம் வெய்யில் எரிக்கும். எதுவானாலும் அவை அழகாகவே இருக்கும்.

பேராதனைசூரியன் மறைந்தும் மறையாத ஒரு நேரத்தில் ஆறுமணியளவில் பேராதனை சந்தியில் நிற்கும். அப்பொழுதுஇ “நீயும் ஒரு காலத்தில் இங்கு வந்து இறங்கவேண்டும்” என்பார் அப்பா. அப்பொழுது நான் பின்வாங்கில் இருக்கும் ஒரு “மொக்குப் பையன்” என்பது அவருக்குத் தெரியாது. (அவருடைய ஆசைக்கும் பெருமைக்கும் கடைசியில் கஸ்டப்பட்டு படித்து பல்கலைக்கழகம் சென்றேன் என்பது வேறு விடயம். ஆனால் புத்திசாலி ஆனேனா என்றால் அது கேள்விக்குறிதான். சரிஇ இப்ப இந்த விவாதம் எதற்கு?).

IMG_045630-640x480இந்தப் புகையிரத நிலையத்திலிருந்து பல்கலைக்கழகத்தில் கற்கும் சிங்கள தமிழ் மாணவர்கள் பலர் ஏறுவார்கள். நிச்சயமாக யாழ்ப்பாணத்து (வட மாகாண) மற்றும் கிழக்கு மாகாண மாணவர்கள் அதில் இருப்பார்கள். இவர்கள் ஏறிய பின் அந்த முன் இரவில் புகையிரதப் பயணம் கொண்டாட்டமாக மாறும். பாடலும் பகிடிகளும் எனக் கலகலப்பாக இருக்கும். ஒரு தலை ராகம் திரைப்படம் போல சில காதல் காட்சிகளும் இடம் பெறும். அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் பார்ப்பது, (கண்ணால்) கதைப்பது, பகிடிவிடுவது, வெட்கப்படுவது என எல்லாவற்றிலும் ஒரு புதுமையும் அழகும் இருக்கும். இதையெல்லாம் பார்ப்பதற்கு இனிமையாகவும் வெளியைப் போல பசுமையாகவும் குளிர்மையாகவும் இருக்கும். நாம் இவர்களை வாய் பார்த்துக்கொண்டு பயணம் செய்யும் பொழுது புகையிரதமோ கண்டி சென்று மீண்டும் பேராதனை சந்திக்கு வந்து பொல்காவலைக்கு வந்துவிடும்.

maxresdefaultபொல்காவலை என்ற பெயர் சிறுவயதில் கேட்பதற்கு ஆசையான ஒரு பெயர். மனதுடன் ஒன்றித்த பெயர். இப்பொழுதுகூட அந்தப் புகையிரத நிலையமும் அதிலிருந்து பார்க்கும் பொழுது இரவில் தெரிகின்ற வீதி விளக்குகளும் திறந்திருக்கும் சில கடைகளும் நினைவுக்கு வரும். அதைவிட அந்தப் புதையிரத நிலையத்தில் இருந்து வரும் அறிவுப்பும் தனித்துவமானதாக இருப்பதான ஒரு உணர்வு.  யாழ்ப்பாணம், மட்டக்களப்பு, திருகோணமலை எனக் கொச்சைத் தமிழில் சொன்னாலும் அது எனக்குள் ஒரு இன்ப உணர்வைத் தருவதாக உணர்வேன். இந்த இடம் முக்கியமான புகையிரத சந்தி. நாட்டின் வேறு வேறு இடங்களுக்கு செல்பவர்கள் இங்குதான் இறங்கி கொழும்பிலிருந்து வருகின்ற மற்றப் புகையிரதங்களை எடுக்க வேண்டும். நாம் யாழ் தேவியை எடுப்போம். இந்த நிலையத்தில் நாம் இறங்கி மேல் தளத்திற்கு செல்வோம். அங்கு ஏற்கனவே வேறு புகையிரதங்களை எடுப்பதற்காக காத்திருப்பவர்களில் சிலர் நித்திரை கொள்வார்கள். சிலர் கதைத்துக் கொண்டிருப்பார்கள். சிலர் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருப்பார்கள். நாமும் நமக்கான ஒரு இடத்தைப் பிடித்துகொள்வோம். பின் வாழையிலையில் கட்டிக் கொண்டு வந்த புளிச் சோறோ அல்லது கத்தரிக்காய் உருளைக்கிழங்கு பொரித்துப் பிரட்டிய புட்டோ இப்படி ஏதாவது ஒரு சாப்பாட்டைச் சாப்பிடுவோம். இப்படியான நாட்களில்தான் இவ்வாறான சாப்பாடும் கிடைக்கும். இந்தச் சாப்பாட்டை அந்த இடத்தில் சாப்பிடுவதிலும் தனித்துவமான ஊருசியும் வாசனையும் உள்ளது. அச் சூற்றாடலின் மணமும் இணைய அதற்கொரு தனித்துவம் வந்துவிடும்.

அட்டனிலிருந்து சாமம் வரும் புகையிரதத்தில் பயணித்து காலை யாழ் தேவியை பொல்காவலையில் எடுத்தோம் என்றால் சிங்களக் கிராமங்களின் அழகிய வயல்களையும் தென்னந்தோப்புகளையும் பார்த்துக் கொண்டு செல்லலாம். அவையும் அழகானவைதான். ஆனால் அந்தியமானவை.

கொழும்பிலிருந்து யாழ்ப்பாணத்தினுடாக காங்கேசன் துறை  செல்லும் இரவு தபால் புகையிரதம் பொல்காவலைக்கு வர இரவாகிவிடும். அது வந்தவுடன் மூன்றாம் பெட்டியில் ஏறினால் அதில் இடம் இருக்காது. எல்லோரும் ஏற்கனவே இருக்கைகளிலும் கீழேயும் பாதைகளிலும் நித்திரையாக இருப்பார்கள். இருக்கைகளுக்கு இடையில் இடம் இல்லாவிடில் புகையிரத கதவுகளைச் சாத்திவிட்டு அதற்கு இடைப்பட்ட பகுதியில் பத்திரிகைகளை விரித்து எங்களை நித்திரையாக்கிவிடுவார்கள். நாமும் களைப்பினால் நித்திரை கொண்டுவிடுவோம். பெரியவர்கள் கதைத்துக் கொண்டும் விளையாடிக் கொண்டும் வருவார்கள்.

downloadஅதிகாலையில் புகையிரதம் வவுனியாவை அடைந்தவுடனையே புதிய வாசனை வீசும். இதுதான் மண் வாசனையா? அதை வார்த்தைகளால் வடிக்க முடியாது. உணர மட்டுமே முடியும். இங்கிருந்து வெட்ட வெளியில் புகையிரதம் நெருப்பைக் கக்கி கொண்டு செல்வது ஒரு அழகு. வெளியோ இருட்டும் வெளிச்சமுமாக விடிவதற்காக இரண்டு கெட்டான் நிலையில் இருக்கும். அதிலும் ஒரு அழகு இருக்கும். தூரத்தில் வீடுகளில் மங்கி மங்கித் தெரியும் சிறிய வெளிச்சங்கள். புகையிரத வீதிக்குச் சமாந்தரமாக தார் வீதியில் அரிக்கன் விளக்கு கீழே தொங்க செல்லும் மாட்டு வண்டில்கள். இப்படி எல்லாமே அழகிய ஓவியங்களாக இருக்கும்.  தார் வீதியில் ஒன்றிரண்டு வாகனங்கள் விரைந்து ஓடும். ஆனால் அவை பின் தங்கிவிடும். புகையிரதத்தின் வேகத்திற்கு அவற்றால் ஈடுகொடுக்க முடியாது. நாம் முந்திவிடுவோம். அதில் ஒரு சந்தோசம் நமக்கு.

20953694_1441032439318455_7732676056243022865_nபனை மரங்களுக்கும் தென்னை மரங்களுக்கும் இடையில் அடி வானம் சிவக்க ஆரம்பிக்கும். இக் காட்சியும் ஒரு ஒளி ஓவியமாகத் தெரியும். அதிகாலை ஐந்து மணியளவில் புகையிரதம் கொடிகாமத்தை வந்தடையும். கீழே இறங்கினால் நாம் புதியதொரு உலகத்தில் நிற்போம். மண் வாசனை ஒரு புறம் என்றால் சனங்களின் அழகிய உரையாடல் இன்னுமொருபுறம் அதற்கு உயிர்ப்பை ஊட்டும். நாம் தட்டி வானை நோக்கிச் செல்லுவோம். தட்டி வானில் குண்டு குண்டுப் பெண்களும் சில ஒல்லிப் பெண்களும் வெற்றிலையும் போட்டுக் கொண்டு “தம்பி இத ஒருக்கா மேல வையனை” என்று தமது சந்தைச் சமான்களை தட்டி வானில் மேலே ஏற்றுவதற்கும் “கொஞ்சம் தள்ளியிரன” என பக்கத்திலுள்ள பெண்ணிடம் சொல்வதும் எம்மை ஒரு மயக்க நிலைக்கு கொண்டு செல்லும். இப்படி ஆளாளுக்கு கத்திக் கதைப்பதும் அந்த மொழிலயமும் இந்த இடத்திற்கு மட்டும் தனித்துவமானது.

images (1)தட்டி வான் வரணி ஊடாக சென்று சுட்டிபுரம் கோவிலில் நிற்கும் பொழுது அங்கு வீதியின் மேலால் வளர்ந்திருக்கும் ஆழ மரங்கள் அதை ஒரு சொர்க்கமாகக் காட்டும்.  சொர்க்கம் என ஒன்றிருந்தால் இப்படித்தான் இருக்குமா? பெண்கள் “அம்மாளே” என்று கையை தூக்கி கும்பிட்டு இரண்டு குட்டுகளை தலையில் குட்டி பின் தம் வெத்திலைகளைச் சப்புவார்கள். மீண்டும் ஊர்க் கதைகள் சந்தைப் பிரச்சனைகள் என உரையாடுவார்கள். இதைப் பார்த்துக் கொண்டிருப்பது இனிமையான அனுபவம்.

இப்படியே தட்டி வான் கோயிற் சந்தை கடந்து செல்ல  அரசடியில்  நாம் இறங்குவோம். அப்பொழுது ஆறரை மணியளவில் இருக்கும். மெல்லிய காற்றில் மண் வாசம் நம் மூக்கினுல் செல்ல மிகுதி நம்மைக் கடந்து செல்லும். நாம் மீண்டும் பிறப்போம். ஆம் போகும் வழியில் தான் அம்பம் ஆஸ்பத்திரி இருக்கின்றது. அங்குதான் நாம் பிறந்தோம். அந்தக் காலை வேளையில் தார் வீதியில் நடந்து அத்துளு வயலுக்கால் வரம்புகளில் செல்லும் பொழுது மண்ணும் நெற்கதிர்களின் வாசனையும் சேர்ந்து மேலும் உயிர்ப்பைத் தரும். நெற்கதிர்கள் இல்லாத காலங்களில் அதைப் பார்க்க கரடுமுரடாக இருந்தபோதும் பாவமாகவும் இருக்கும். ஏதற்கோ ஏங்குவது போல வயல்கள் காட்சி தரும்.

ஒரு முறை அப்பப்பாவின் ஓய்வூதியத்திலிருந்த சலுகையினால் பதிவு செய்து யாழிலிருந்து அட்டன் சென்றோம். அப்பொழுது தொலைபேசி வசதி இல்லாதவர்களுக்குத் தந்தி தான் அவசர செய்தி அனுப்பும் வழிமுறை. நாம் யாழிலிருந்து வெளிக்கிடுன்றோம் என்ற செய்தியை அனுப்பியிருந்தோம். இதேபோல் அம்மா அட்டனிலிருந்து தான் கூட்டிச் செல்ல வருவதாக செய்தி அனுப்பியிருந்தார். ஏதோ காரணத்தினால் இரண்டு செய்திகளும் உரிய நேரத்தில் கிடைக்கவில்லை. ஆகவே நாம் இங்கிருந்து வெளிக்கிட அவர் அங்கிருந்து வெளிக்கிட்டுள்ளார். நாம் காலை வேளையில் பொல்காவலையில் புகையிரதம் மாறுவதற்காக மேல் தளத்திற்கு ஏறி அடுத்த மேடைக்குச் செல்லும் பொழுது அம்மாவைக் கண்டோம். ஆச்சரியமும் சந்தோசமும். அப்பப்பா  அட்டன் வந்தால் தங்குவது பிரச்சனை. ஏனெனில் நாம் இருந்தது சிறிய ஒரு அறையில். ஆகவே அவர் நம்மை அம்மாவிடம் ஒப்படைத்துவிட்டு மீண்டும் கரவெட்டி நோக்கிப் பயணமானார்.

முதன் முதலாக கரவெட்டிக்கு 1976ம் ஆண்டு நாம் மூவரும் ஒன்றாகச் சென்றதே என் நினைவுகளில் உள்ளது. இதற்கு முன்பும் சென்றிருக்கின்றோம். ஆனால் நினைவில் இல்லை. இதன்பின்பு 1978ம் ஆண்டும் 1981ம் ஆண்டும் சென்றிருக்கின்றோம். 1981ம் ஆண்டு அப்பாச்சியின் செத்தவீட்டுக்கு முதன் முறையாக குடும்பமாக ஐவரும் சென்றோம். பின் 1982ம் ஆண்டு நான் மட்டும் விடுமுறையில் படிப்பதற்காகச் சென்றேன்.

yal-13இறுதியாக 1983ம் ஆண்டு உடனடியாக அட்டனை விட்டு வெளியேற வேண்டி இருந்ததால் பேரூந்தில் கொழும்பிற்குப் பயணமானோம். அங்கு சண்முகதாசன் அவர்களின் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி அலுவலகத்தில் தங்கியிருந்தோம். கொழுப்பிலிருந்து கப்பலில் யாழ் செல்லும் நோக்கம் சாத்தியப்படவில்லை. ஏற்கனவே எல்லாக் கப்பல்களும் சென்றுவிட்டிருந்தன. ஆகவே மிஞ்சிய மக்கள் எல்லோரும் செல்வதற்காக மூன்று புகையிரதங்களை ஒழுங்கு செய்திருந்தார்கள். அவை மூன்றிலும் தமிழர்கள் மட்டுமே இருந்தோம். அவை ஒன்றன் பின் ஒன்றாக கொழும்பிலிருந்து யாழ் நகர் நோக்கிச் சென்றன. யாழ் புகையிரத நிலையத்தில் நம்மை அரசாங்க அதிபர் தேவநேசன் நேசையா அவர்களுடன் பல மக்கள் நின்று வரவேற்றார்கள். இத்துடன் இப் புகையிரதப் பயணம் நிறைவு பெற்றது. இதன்பின் ஒரு நாளும் அவ்வாறு அட்டனுக்கோ அல்லது அங்கிருந்து யாழ்ப்பாணத்திற்கோ பயணிக்க கிடைக்கவில்லை.

இதன் பின் புகையிரதங்கள் எரிக்கப்பட்டன. தண்டவாளங்கள் அகற்றப்பட்டன. இரண்டு தலைமுறைகள் தொடர்வண்டிகளைப் பார்க்கமலே வளர்ந்தனர்.

ம்… இவை மனதில் மட்டும் தேங்கியிருக்கும் நினைவுகள்.

சிறு வயதில் எனக்கு தமிழ் உணர்வு இருந்ததில்லை. தேசிய உணர்வும் இருந்ததில்லை. மண் உணர்வும் இருந்ததில்லை. இவை பற்றிய சிந்தனைகளும் பிரக்ஞைபூர்வமாக இருந்ததில்லை. இப்படி ஒன்றுமே இல்லாமல் இந்த மண் உணர்வுகள் என்னுள் பிரக்ஞையற்று உள்ளார்ந்து இருந்தன என்பது வியப்பானது. இதுதான் இயற்கையாகவே ஒரு மண்ணுடன் ஏற்படும் உறவா?

மீராபாரதி
நன்றி கூர் 2018 தேவகாந்தன்
படங்கள் கூகுள்

 

Older Posts »

Categories