Posted by: மீராபாரதி | December 5, 2017

வீடு என்பது பேறு – பகுதி ஒன்று

Jaffna 2012-navatkuli 040நாடு என்பது பேறு
ஊர் என்பது பேறு
வீடு என்பது வேறு
வேலை என்பது பேறு

சிலருக்கு எல்லாம் அமையும்

சிலருக்கு ஒன்றும் அமையாது.

இரண்டு விடயங்களை வாசிக்கும் பொழுது என் மனம் கஸ்டப்படும். சில நண்பர்கள் தம் சிறுவயதில் என்ன என்ன சாப்பாடுகளை எப்படி சாப்பிட்டார்கள் என்ற குறிப்பை எழுதுவார்கள். இதை வாசிக்கும் பொழுது மனம் அங்கலாய்க்கும். அட இப்படியெல்லாம் சின்ன வயதில் சாப்பிடக்கிடைக்கவில்லையே என ஏங்கும் மனம். இரண்டாவது புலம் பெயர்ந்த முகநூல் நண்பர்கள் பலர் நாட்டுக்கு மீண்டும் சென்று தாம் வாழ்ந்த வீடுகளின் படங்களைப் போடுவார்கள். அது இடிந்திருந்தாலும் அழிந்திருந்தாலும் அந்த நிலம் அவர்களுடையது. அவர்களுக்கும் அந்த வீட்டுக்கும் ஒரு உறவுண்டு. சொந்தமுண்டு. மீண்டும் வந்து நிம்மதியாக சுதந்திரமாக வாழலாம். இவை இரண்டையும் வாசிக்கும் பொழுது எனக்கு ஏக்கமே மிஞ்சும். ஏனெனில் இலங்கையில் வாழ்ந்த 25 வருட காலத்தில் 25 வீடுகளில் வாழ்ந்திருப்போம். இவை வாடகை வீடுகள். அன்றும் இன்றும் அவை எங்களுக்கு அந்தியமாகவே இருந்தன. இப் பதிவில் ஏன் எனக்கு வீடில்லை என்பதை மட்டுமே எழுதப் போகின்றேன். இதற்குக் காரணம் நான் இப்பொழுது இலங்கையில் சுற்றும் பொழுது நண்பர்களிடம் தங்குவதற்கு இடம் கேட்பேன். சிலர் உங்களுடைய வீட்டில் தங்கலாம் தானே என்பார்கள். சிலர் எது உங்களின் ஊர்? அங்கே வீடு இல்லையா? அப்பாவின் வீடு எங்கே? அம்மாவின் வீடு எங்கே? என்று கேட்பார்கள். இவர்களுக்கான பதிலாக இப் பதிவு இருக்கும்.

Hatton 001அப்பாவிற்கு எவ்வளவு சொத்து இருந்தது என்று தெரியாது. எனக்குத் தெரிய அவரது பெயரில் ஒரு சொத்தும் இருக்கவில்லை. அப்பாச்சியின் சகோதரங்கள் அனைவருக்கும் கல் வீடுகள் இருக்கின்றன. ஆனால் அவை அவர்கள் திருமணம் முடித்த உறவுகளினால் வந்தவை. அப்பப்பாவின் குடும்பமும் “விளையாட்டுக்காரன் வீடு” என அழைக்கப்பட்டதால் “உதாரிகளாக” இருந்திருக்க வேண்டும். சொத்து சேர்ப்பதற்குப் பதிலாக விளையாடுவதில் ஆர்வமாக இருந்தவர்கள் எனக் கேள்விப்பட்டேன். ஆகவே கொட்டில் வீட்டில் தான் வாழ்ந்தார்கள். விளைவு அப்பாச்சிக்கு கல் வீடு கிடைக்கவில்லை. அப்பாவிற்கு சொத்தோ வீடோ இருக்கவில்லை.

up country & Batti 2012 213அம்மாவின் குடும்பத்திலும் அவரது பெற்றோர்கள் காதல் திருமணம். ஆகவே அம்மம்மாவிற்கு சீதனம் ஒன்றும் கிடைக்கவில்லை. அம்மப்பாவோ புகையிரத காட். ஆகவே அவர் ஊர் ஊராக மாற்றலாகிச் சென்றவர்.  இதனால் நிரந்த வீடு இல்லை. மேலும் அம்மாவிற்கு ஏழு சகோதரங்கள். விளைவு அம்மாவிற்கும் சீதனம் கிடைக்கவில்லை. ஆகவே அம்மாவும் அப்பாவும் தமக்கான வீட்டைக் கட்ட வேண்டியவர்களானார்கள். ஆனால் அவர்களும் கட்டவில்லை? ஏன்?

up country & Batti 2012 158அப்பா 1956ம் ஆண்டு படிக்கின்ற காலத்திலையே கம்யூனிஸ் கட்சியின் முதலாவது இடதுசாரி தமிழ் பாராளுமன்ற உறுப்பினர் கந்தையா அவர்களுக்கு ஆதரவாக செயற்பட்டவர். இதன்பின் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியில் இணைந்து சண்முகதாசன் அவர்களின் தோழராக 1975ம் ஆண்டுவரை முழுநேர கட்சி அங்கத்தவராக செயற்பட்டவர். இதற்காக சிறிய தொகை ஒன்றையே வருமானமாகப் பெற்றார். பச்சயப்பன் கல்லூரியில் பட்டம் பெற்றபோதும் அரச உத்தியோகத்தர்களுக்கான பரிட்சை சித்தியடைந்தபோது அவ்வாறான தொழில்களுக்குப் போகவில்லை. சமூக மாற்றம் புரட்சி என்பவற்றுக்காக முழுநேரமாக பங்களித்தார். நம் சிறுவயது இந்தச் சிறு வருமானத்திலையே தங்கியிருந்தது.

father 0261976ம் ஆண்டு கட்சியை விட்ட பின் தொழிற்சங்க வழக்குகள் பேசினார். இதற்காக அவர் பெற்ற வருமானம் பெரும்பாலும் ஒரு டிரிங் மட்டுமே. (சாராயக் கடைகளில் ஒரு கிளாசில் அரைவாசிக்கு ஊற்றிக் கொடுப்பார்கள்). மிக அரிதாகவே அதற்கான ஊதியத்தை தொழிங்சங்கங்கள் வழங்கின. தனிப்பட்ட நபர்களும் நீதிமன்றங்களில் தமது வேலை முடிந்தவுடன் செய்த தொழிலுக்கான ஊதியத்தை வழங்குவதற்குப் பதிலாக ஒரு டிரிங் உடன் முடித்துவிடுவார்கள். ஒரு வகையான ஏமாற்றுதான். அப்பாவும் ஊதியத்தை கேட்க மறந்து விடுவார். இக் காலங்கள் அப்பா காசு கொண்டு வருவார் என அம்மாவும் நாமும் பல நாள் பசியுடன் காத்திருந்து ஏமாந்த நாட்கள். அப்பா தொழிற்சங்க வழக்கறிஞர். சட்டம் தெரிந்தவர். சட்டக்கல்லூரியில் கற்று சட்டத்தரணியாக வந்திருக்கலாம். அவரது மும்மொழிப் புலமையும் பக்கபலமாக இருந்திருக்கும். பல சட்டத்தரணிகளுக்கு எதிராகவே வழக்குகள் பேசி வென்றவர் என்பார்கள். ஏனோ அவர் அந்தப் பாதையை தெரிவு செய்யவில்லை. கஸ்டமும் நஸ்டமும் அம்மாவிற்கும் குழந்தைகளுக்கும்தான்.

1983ம் ஆண்டு பிறந்த ஊரான யாழ்ப்பாணத்திற்கே அகதிகளாக வந்த பின்பு ஒரு வேலையும் கிடைக்கவில்லை. அகதிகளுக்கு கிடைத்த பொருட்களிலும் நிவாரணத்திலும் தங்கி வாழ்ந்தோம்.

1985ம் ஆண்டின் இறுதியில் தான் அப்பா மீண்டும் இயக்கங்களுடன் செயற்பட ஆரம்பித்தார். அப்பொழுது உழைத்தவையும் வீட்டு வாடகைக்கும் சாப்பாட்டுக்குமே போதுமானதாக மட்டுமட்டாக இருந்தது. காணி வீடு வளவு வாங்குவதைப் பற்றி யோசிக்க முடியாதா காலங்கள். அப்பாவின் வேலையும் ஈபிஆர்எல்எவ் தடை செய்யப்பட புலிகள் எனத் தொடர்ந்து இறுதியாக புளொட்டுடன் முடிவடைந்தது.

father-005-e1317474599421புளொட்டுடன் வேலை செய்தபோது பலர் (பொது மக்கள் மட்டுமல்ல அரசியல் செயற்பாட்டாளர்கள் கூட) நினைப்பதுபோல அவர் பாராளுமன்ற உறுப்பினராக இருக்கவில்லை. பாராளுமன்ற தேர்தலில் போட்டியிட்டார் வெல்லவில்லை. ஆனால் பாராளுமன்ற உறுப்பினர் அளவு வேலை செய்தார் என நினைக்கின்றேன். தனது நீண்ட கால தொடர்புகளையும் மும்மொழிப் புலமையையும் கொண்டு பலருக்கு பல பங்களிப்புகள் உதவிகள் செய்து கொடுத்தார். பலரின் தனிப்பட்ட (இயக்கப்) பிரச்சனைகளைத் தீர்த்தார். அரசியல் கைதிகள் தொடர்பாக அக்கறையாக இருந்தார். ஆகவேதான் இவர் எம்பி என்ற கற்பிதம் உருவாகியிருக்கலாம். ஆனால் இயக்கங்கள் வழங்கிய மாதாந்த சம்பளத்தில்தான் நாம் வாழ்ந்தோம். இதுவும் வீட்டு வாடகைக்கும் சாப்பாட்டுக்குமே போதுமானதாக இருந்தது. தனிப்பட்ட யாரும் நன்கொடைகள் கொடுத்தால் அவர் வாங்குவதில்லை. வீட்டுக்கு கொண்டுவந்து தருபவர்களிடம் நாமும் வாங்காது திருப்பிக் கொடுத்துவிடுவோம். அறம். அவர் சுட்டுக் கொல்லப்படும்வரை தனக்கோ தனது குடும்பத்திற்கோ என ஒரு காணியோ வீட்டையோ அவர் வாங்கவுமில்லை கட்டவுமில்லை. இதற்காக வேறு வழிகளில் உழைக்கவுமில்லை. அவர் இறந்தபோது நாம் நடுத் தெருவில் நிற்காதவாறு புலம் பெயர்வதற்கு தனது மரணத்தை விலையாகக் கொடுத்தார் எனலாம்.

இன்றும் அப்பாவின் மகன் என அறிந்து என் மீது அன்பு செலுத்துகின்றவர்களும் உண்டு. எதிரியாகவும் தூ ோகியாகவும் பார்ப்பவர்களும் உண்டு.

சரி அப்பாதான் இப்படி என்றால் நான் இலங்கையில் ஒரு வீடு வாங்கலாம்தானே என்ற கேள்வி எழும். அப்பன் எட்டடி பாய்ந்தால் மகன்….?

அடுத்த பதிவில்…

Advertisements
Posted by: மீராபாரதி | December 1, 2017

லக்சுமி! – ஒர் பார்வை!

lakshmi 1லக்சுமி! – ஒர் பார்வை!

ஆண் நோக்குநிலையில் பெண்ணிய உளவியல் பார்வை.

லக்சுமி குறுந்திரைப்படம் பல நேர் எதிர் விமர்சனங்களை எதிர்கொண்டது. ஆண்களும் பெண்களும் ஆதரவாகவும் எதிராகவும் எழுத்தித்தள்ளினர். எனது பங்குக்கு உடனடியாக எழுதத் தோன்றவில்லை. நடைபெற்ற விவாதங்களைக் கவனித்தபோது எழுத வேண்டும் எனத் தோன்றியது.

lakshmi 7இது சிறந்த குறுந் திரைப்படமா என்பது கேள்விதான். ஆனால் முக்கியமான படம் என்பதில் சந்தேகமில்லை. குறிப்பாக பெண்ணிலை சார்ந்த முக்கியமான படம். பெண்ணியம் என்பது வெறுமனே உடலும் பாலியுலுறவும் சார்ந்த விடயம் மட்டுமல்ல என்பது நாமறிந்ததே. இவற்றைவிட மேலும் பல பல உரிமைகள் சுதந்திரம் தொடர்பான விடயங்கள் பெண்ணியத்திலுள்ளன. ஆனால் பாலியலுறவும் அதில் ஒரு முக்கியமான தவிர்க்க முடியாத விடயமே. இதையும் மேலும் சில விடயங்களையும் லக்சுமி குறுந்திரைப்படம் வெளிப்படுத்துகின்றது.

lakshmi 9மத்தியதர குடும்பத்தின் இயந்திர வாழ்வை அழகாக வெளிப்படுத்தும் குறுந் திரைப்படம் இது. குடும்பத்திற்குள் உள்ள முரண்பாடுகளையும் வெளிப்படுத்துகின்றது. இக் கட்டுரையில் மனைவி எனப் பயன்படுத்துவதை தவிர்க்கின்றேன். ஏனெனில் அவர் வேலைக்குச் செல்கின்ற பெண். ஆகவே துணைவியார் எனப் பயன்படுத்துகின்றறேன். ஆனால் ஆணோ வழமையான வீட்டு வேலைகளில் பங்ககெடுக்காத பாரம்பரிய ஆணாக இருக்கின்றார். ஆகவே துணைவர் எனப் பயன்படுத்தாமல் கணவர் எனப் பயன்படுத்துகின்றேன். ஆணுக்கு வேலையில் மட்டுமே வேலை. ஆனால் பெண்ணுக்கோ வீட்டிலும் வேலையிலும் ஓயாத வேலை. குறிப்பாக காலையில் சமைத்து கணவருக்கும் குழந்தைக்கும் வழங்குவது, குழந்தையை பாடசாலைக்குத் தயார்படுத்தி பின் தான் வெளிகிட்டு வேலைக்குச் செல்வது, வேலையில் ஓய்வில்லாத வேலை. அது முடித்து வீட்டுக்கு வந்து சமைத்து சாப்பாடு கொடுத்து சட்டி பானை கழுவி வைத்துவிட்டு அயர்ந்து தூங்குவார். அப்பொழுது கணவன் தட்டி எழுப்பி உடலுறவு இல்லை வல்லுறவு செய்வான். இந்த இறுதிக் காட்சி தொடர்பாக சுமதி அவர்கள் அழகான குறுந்திரைப்படத்தை தயாரித்திருந்தார். மேலும் மத்திய தர குடும்பத்தின் வறுமை. வசதியின்மை. சுதந்திரமாக உறவாட முடியாத சூழல் என்பவற்றையும் காட்டுகின்றது. இவ்வாறான ஒரு சூழலில் வளரும் குழந்தையின் எதிர்காலம் தொடர்பாகவும் நாம் அக்கறை கொள்ள வேண்டும். அதுவும் ஒரு குறுந் திரைப்படாக எடுக்கப்படக் கூடியதே.

lakshmi 5மத்தியதர குடும்பங்களுக்குள் இருக்கின்ற முரண்பாட்டை, அதிகாரத்துவ கட்டமைப்பை, உழைப்புச் சுரண்டலை அழகாக வெளிப்படுத்துகின்றது. பெரும்பாலான கணவர்கள் வீட்டில் துணைவர்களாகவே இல்லை. வீட்டு வேலைகளில் பங்கு கொள்வது மிகவும் அரிது. பெண்களின் எல்லா வேலைகளிலும் துணைவர்கள் பங்கு கொள்ளும் பொழுது துணைவிக்கு வேலைப்பளு குறையும் என்பதை உணர்வதில்லை. காலையில் நேரமாகும் பொழுது தானும் எழும்பி பங்களிக்கலாம் என சிந்திப்பதில்லை. பதிலாக துணைவியை ஏன் வேளைக்கு (நேரத்திற்கு) எழும்பாமல் நீண்ட நேரம் தூங்குகின்றாய் (நித்திரை) கொள்கின்றாய் என்ற குற்றச்சாட்டும் வேறு. ஆனால் தான் துணைவி நித்திரை கொள்வதற்கு முதலே நித்திரை கொண்டு அவர் எழும்பிய பின்னரே எழும்புவதை வசதியாக மறந்து விடுகின்றார். ஆகவே எல்லா வேலைகளையும் பெண்ணே செய்ய வேண்டிய நிர்ப்பந்தம். அதுவும் வேலைக்குச் செல்கின்ற பெண்களுக்கு இது இரட்டைச் சுமை. அரிதாகப் பெண்கள் அதிகாரத்துவம் செய்யும் இடங்களிலும் பெண்களின் நிலையை உணரும் ஆண்கள் மட்டுமே இவ்வாறான வேலைப் பங்கீடைப் பொறுப்பெடுத்து செய்கின்றர்..

lakshmi 3இக் குறுந்திரைப்படத்தில் உடலுறவு தொடர்பான பிரச்சனையே முக்கியம் பெற்றுள்ளது. இதில் காட்டப்பட்டது உடலுறவா? வல்லுறவா? வண்புணர்வா? நிச்சமாக இது உடலுறவில்லை. வல்லுறுவு என ஏற்கனவே குறிப்பிட்டுள்ளேன். ஏனெனில் இங்கு ஆணிண் சக்தி வெளியேற்றம் மட்டுமே நடைபெறுகின்றது. பெண் எந்தவகையிலும் அந்த உறவில் பங்கு கொள்ளவில்லை. ஆண் விரும்பியவுடன் அவள் காலை அகல விரிக்க வேண்டும். அவ்வளவே. பெண் தயாரா இல்லையா என்றும் கேட்பதில்லை. அவளுக்கு உணர்ச்சி ஊட்ட வேண்டுமா என்பதிலும் அக்கறையில்லை. ஆகவேதான் அவளது ஆடை களையாமல் இருக்கின்றது. அதிலும் குறிப்பாக குழந்தையின் அசைவும் சத்தமும் அவளைப் பதட்டமடையச் செய்கின்றது. அவ்வாறு உடலுறவின் பொழுது பதட்டமையும் பொழுது பெண்ணின் யோனி சுருங்கிவிடும். அதுவரை உருவான(?) அவ்வளவு உணர்ச்சிகளும் (இருந்திருந்தால்)  இல்லாமல் போய்விடும். இதன்பின்பு உடலுறுவு கொள்வதற்கான மனநிலை பெண்ணிற்கு இருக்காது. இவ்வாறான சூழ்நிலையில் தொடர்ந்தும் புணர்வு நடைபெற்றலால் அது வல்லுறவே. ஏனெனில் அங்கு பெண்ணின் உடல் தயார் நிலையில் இல்லை. ஆனாலும் ஒவ்வொரு நாளும் இதே நிலையில் உடலுறவு மன்னிக்கவும் வல்லுறவு தொடர்கின்றது. இவ்வாறு கணவர் செய்வதால் இதனை வல்லுறவு எனக் கூறலாம். இதையே குறிப்பிட்ட பெண்ணுடன் அவளுக்குத் தெரியாத அல்லது சட்டரீதியாக அனுமதி பெறாத அல்லது பெண்ணின் உடன்பாடில்லாத ஆண் செய்யும் பொழுது அது வன்புணர்வாகின்றது.

lakshmi 8இக் குறுந் திரைப்படத்தில் பெண்ணின் ஏக்கங்கள், விருப்பங்கள், ஆசைகள் தொடர்பாக சிறப்பாக வெளிப்படுத்துகின்றது. இவ்வாறான உணர்வுகளினால் பெண்ணினது கனவு உறவு அல்லது திருமணத்திற்கு அப்பாற்பட்ட உறவு முக்கியத்துவமாகின்றது.  இது பெண்ணினது விருப்பங்கள் ஆசைகள் எதிர்பார்ப்புகள் தொடர்பான வண்ண வண்ணக் கனவுகளாக இருக்கலாம். அல்லது தனது பயணங்களின் போது தன்னை ஒருவன் கவனிப்பதை கவனித்து அவருடன் வாழ்வது போன்று தோன்றிய ஒரு கண எண்ணமாக இருக்கலாம். அல்லது அப்படி ஒருவனுடன் உண்மையிலையே ஒரு நாள் வாழ்ந்த வாழ்க்கையாகவும் இருக்கலாம். எப்படி இருந்தபோதும் இங்கு முக்கியமானது அந்தப் பெண்ணின் எதிர்பார்ப்புகள் விருப்பங்கள் குடும்ப வாழ்வில் பூர்த்தி செய்யப்படுவதில்லை. இதனை யாரும் புரிந்து கொள்ளாமலே விமர்சனங்களை அவள் மீது முன்வைக்கின்றனர்.

lakshmi 6காலையில் சிடு சிடு எனப் பாயும் கணவர். பெண்ணிடம் சாப்பாட்டை வாங்கிக் கொண்டு நன்றியோ சிரிப்பையோ வெளிப்படுத்தாத சிடு முஞ்சிக் கணவன். அதில் உருவாகும் ஏக்கம். இயந்திரயமாக உடலுறவு கொள்ளும் கணவன். வல்லுறவு செய்தபின் கணவன் அந்தப் பக்கம் திரும்பி படுத்துவிடுவான். இருப்பினும் தன்னைக் கட்டிப்பிடித்துப் படுக்கவில்லையே என்ற தவிப்பும் பயன்படுத்திவிட்டு புறக்கணித்துவிட்டான் என்ற கோவமும் அவளின் பார்வையில் தொனிக்கின்றது. இந்த ஏமாற்றங்களும் மகிழ்ச்சியில்லாத உறவும் அப் பெண்ணுக்கு வாழ்வின் மீது அலுப்பை பற்றின்மையை உருவாக்கின்றது. இயந்திர வாழ்வின் சலிப்பும் சேர உயிரற்ற வாழ்வாகின்றது.

lakshmi 12தன்னை அழகு என்று ஒருவர் சொல்லும் பொழுது ஏற்படும் உணர்வு. தன்னை அழகாக்கிப் பார்ப்பதில் இருக்கும் சுகம். தனக்கும் ஒருவர் சமைத்துப் போடும் போது கிடைக்கும் ஆனந்தம். அது தொடர்பான எதிர்பார்ப்பு. இவை எல்லாம் ஆணாதிக்க சமூகம் கட்டமைத்தவையாக உருவாக்கியவையாக இருக்கலாம். இருப்பினும் இதை எல்லாம் ஒருவர் செய்யும் பொழுது இயல்பாகவே ஒருவருக்கு காம காதல் உணர்வு ஏற்படலாம். இது இருவரையும் பாலுறவுக்கு இயல்பாகவே கொண்டு செல்லலாம். கதிர் கணவனாக இல்லாதபோதும் இங்கு நடைபெறுவது வண்புணர்வுமல்ல வல்லுறவுமல்ல. மாறாக அது ஒரு இன்பமயமான பாலுறவு. இருவரும் உடன்பட்டு நடைபெறும் உறவு. இவ்வாறு புதியவர்கள் சந்திக்கும் பொழுது உணர்வுகள் பொங்கி வழிகின்றன. ஆனால் நீண்ட காலம் உறவில் இருப்பவர்கள் ஒவ்வொரு நாளும் சந்திக்கும் பொழுது ஒன்றுமே நடைபெறுவதில்லை. எதனால்? பிரக்ஞைக்கும் பிரக்ஞையின்மைக்கும் இடையிலான வேறுபாடு இதுதானோ?

lakshmi 11இறுதியாகப் பல ஆண்கள் இதைப் பார்த்துவிட்டு தானும் கதிர் என்று நிலைத்தகவல்கள் போட்டவர்களும் உண்டு. தான் கதிர் இல்லையே என்று ஏங்கியவர்களும் உண்டு. உண்மையில் இங்கு கதிர் என்பது ஒரு குறியீடாகவும் இருக்கலாம்தானே. நல்லதொரு கணவன் அல்லது துணைவன் இப்படியும் இருக்கலாம் என்பதற்கான ஒரு எடுத்துக் காட்டாக கொள்ளலாம்தானே. ஏன் ஒரு கணவன் கதிரைப் போல இருக்கக்கூடாது என்பதையே இக் குறுந் திரைப்படம் கேள்வி கேட்கின்றது எனலாம். கணவன் இன்னுமோரு பெண்ணுடன் இவ்வாறு உறவாடுவதை ஊக்குவிக்கவில்லை. மாறாக ஒவ்வொரு கணவனும் கதிரைப்போல lakshmi 4இருக்கலாமே என வலியுறுத்துகின்றது. இதன் அர்த்தம் கணவர் மற்றவனின் துணைவியுடன் உறவு கொள்வதையல்ல. ஒவ்வொரு துணைவரும் இவ் வண்ண வண்ணக் கலர் பகுதிகளில் வரும் பண்புகளை கொண்டிருந்தால் உறவுகள் அழகாகும் என்பதையே சொல்கின்றது. ஆனால் பெரும்பான்மையானவர்களின் ஆண் மனங்கள் மனைவி அல்லது துணைவியார் இன்னுமொருவனுடன் படுத்ததையே இழுத்துப் பிடித்து வைத்திருக்கின்றன. அதையே விமர்சிக்கின்றன. அதேவேளை தாம் கதிரைப் போன்றவர்கள் என்னுடன் படுக்க வாருங்கள் என்பதையுமே முதன்மைப்படுத்துகின்றார்கள். இவ்வாறு பகிடிக்கு கூறினாலும் இது பகிடிவிடும் விடயமல்ல. இன்னும் சிலரோ அட அட நாம் கதிரைப் போல வாய்ப்பு கிடைத்தவர்கள் இல்லையே என அங்கலாய்கின்றார்கள். இதேநேரம் சில பெண்கள் தாம் அவளைப் போல தெரியாத இன்னுமொருவனுடன் படுக்கப் போக மாட்டோம். அந்தளவிற்கு மோசமானவர்கள் அல்ல நாங்கள் என தம்மைப் பாதுகாக்கின்றனர். ஆனால் ஒருவரும் அது சொல்ல வரும் அடிப்படைச் செய்தியை புரிந்து கொள்ளவோ காணவோ தவறிவிட்டார்கள் என்றே தோன்றுகின்றது.

lakshmi 2குறுந்திரைப்படத்தில் நடித்த அனைவரும் நன்றாக நடித்திருந்த போதும் பிரதான பாத்திரமான லக்சுமி சிறப்பாகவே நடித்திருந்தார். அவரது கண் மிக நன்றாகவே ஒவ்வொரு காட்சியிலும் நடித்திருந்தது. அவரது தயக்கம், பயம், ஏக்கம், தவிப்பு, மகிழ்ச்சி, விருப்பம் என்பவற்றை மிக அழகாக வெளிப்படுத்தியிருந்தார். சிறந்த நடிப்பும் நெறியாள்கையும். முக்கியமான படம். ஆனால் சிறந்த படம் அல்ல. குறைகள் உண்டு. அவற்றை இங்கு குறிப்பிடுவது அவசியமல்ல.

மீராபாரதி

01.12.2017

படங்கள் கூகுள்

தன்னிறைவான சூழலியல் கூட்டு வாழ்வு வடிவம் – பத்து வருட திட்டம் – பகுதி 2

கம்யூன் அமைப்பு அல்லது சூழலியல் கூட்டு வாழ்வு நிறுவன அமைப்பு வடிவம்

பத்து அல்லது இருபது வருடத் திட்டம்.

இதை எவ்வாறு செயற்படுத்துவது என்பது நமக்கு கிடைக்கும் பங்களிப்புகளை கொண்டு ஆரம்பிக்கலாம்.  சிறு வேலைத் திட்டத்திலிருந்து ஆரம்பிக்கலாம். ஆரம்பத்தில் பத்து குடும்பங்கள் கிடைத்தாலே பெரிய விடயம். அதிகம் நூறு குடும்பங்கள். இதற்கு மேலும் பல குடும்பங்கள் வந்தால் புதியதொரு இடத்தில் ஆரம்பிக்கலாம். இதற்கான சட்டவரைவுகளையும் வரைய வேண்டும். கீழே உள்ளவை ஒவ்வொரு கட்டங்கள் தொடர்பான குறிப்புகள். இவை இத் தொடரில்தான் செய்ய வேண்டும் என்பதில்லை. எது முதலில் சாத்தியமோ அங்கிருந்து ஆரம்பிக்கலாம்.

முதல் கட்டம் –  1-2 வருடங்கள்

மேற்குறிப்பிட்ட திட்டத்தை மேற்கொள்வதற்கு அமைய நிலங்களை கூட்டுரிமையாக வாங்குவது. இதற்கான சட்ட வரையரைகளை வரைவது. கம்யூனுக்கு என வாங்கப்பட்ட நிலத்தை ஒருவர் வெளியாருக்கு விற்க முடியாது. ஆனால் மீண்டும் கம்யூனுக்கு அல்லது அதன் பங்களார் ஒருவருக்கு விற்கலாம்.

இந்த இடங்களைச் சுற்றிக் கம்யூனில் வாழ விரும்புகின்றவர்களை குடியமர்த்தி அவர்களைக் கொண்டு தோட்டங்களை உருவாக்கி வேலை வாய்ப்புகள் வழங்குவது. முதலில் இவர்கள் தங்குவதற்கான இடம் உணவு உடைகள் மற்றும் குழந்தைகளினதும் பெற்றோர்களினதும் பராமரிப்புகளை கம்யூன் பொறுப்பெடுக்கும். காலோட்டத்தில் ஊதியம் தொடர்பாகத் தீர்மானிக்கப்படும். பணம் பங்களிப்பு செய்யாதவர்கள் குறிப்பிட்ட காலம் வேலை செய்யும் பொழுது கம்யூனின் பங்குகாரர்கள் ஆவார்கள். இவை முடிந்த முடிபல்ல. நியாயமானது எதுவோ அதன்படி உரையாடி முடிவெடுக்கப்படும்.

அனைவருக்குமான பொதுவான சமையலறையை உருவாக்கி சமையலில் ஆர்வமுள்ளவர்களை வேலைக்கு உள்வாங்குவது.

இரண்டாவது கட்டம் – 2-3 வருடங்கள்

தோட்டங்களை உருவாக்கி பயிர்ச் செய்கையில் ஈடுபடுவது. எங்கெல்லாம் தோட்டம் செய்யலாமோ அத் தோட்டக் காணிகளில் கம்யூனுக்குத் தேவையான மரக்கறிகள் மற்றும் பழங்களை நடலாம். மாட்டுப் பண்ணைகள் கோழிப் பண்ணைகள் என்பவற்றையும் உருவாக்கலாம். இவை குடியிருப்புகளுக்கு வெளியில் ஒதுக்குப் புறமாக இருப்பது நல்லது.

மூன்றாவது கட்டம் – 3-4 வருடங்கள்

ஆசிரியர்களையும் மாணவர்களையும் குறிப்பிட்ட இடத்தைச் சுற்றிக் குடியமர்த்த முயற்சிப்பது. ஒவ்வொரு துறையிலும் அனுபவம் வாய்ந்த ஓய்வு பெற்ற ஆசிரியர்களைக் கொண்டு கற்பிப்பது. ஆசிரியர்கள் தமக்கான நேரத்தைக் குறிப்பிட்டு அறிவிப்பது. ஆர்வமுள்ள மாணவர்கள் தம்மைப் பதிவு செய்வது. எந்த மாணவர்களையும் கட்டாயப்படுத்தி சேர்க்க கூடாது.

நான்காவது கட்டம் – 4-5 வருடங்கள்.

பல்வேறுபட்ட துறை சார்ந்தவர்களை உள்வாங்கி குடியமர்த்துவது. அனைவருக்கும் ஆரம்பத்தில் எட்டு மணி நேர அடிப்படையில் வேலைகளைப் பகிரச் செய்வது. அதேநேரம் அனைவரும் சூழற்சி முறையில் சுத்தம் செய்தல் மற்றும் சமையலுக்கு உதவி செய்தல் ஆகியவற்றை நடைமுறைப்படுத்துவது. காலோட்டத்தில் 8 மணித்தியாலங்களிலிருந்து 6 மணித்தியாலங்களாக வேலை நேரத்தை குறைப்பது.

ஐந்தாவது கட்டம் – 5-6 வருடங்கள்
பொதுவான நூலகம் ஒன்றை நிறுவுவது.  ஆகவே ஒரே நூலை பலர் வாங்காமல் தவிர்க்கலாம். இந்த நூலகமானது முதலில் சகல துறைகளைக் கொண்டு நூல்களையும் உள்ளடக்கி இருக்கும். சுற்றியிருக்கும் மாணவர்களையும் சிறுவர்களை இதனை நோக்கி ஈரப்பது.  அல்லது கம்யூனில் வாழ விரும்புகின்றவர்களின் குழந்தைகளை சேர்ப்பது. (எதிர் காலத்தில் பல துறைகள் சார்ந்த நூல்களை சேகரித்து ஒவ்வொரு துறைக்கும் தனித் தனியாக பகுதிகளை அல்லது கட்டிடங்களை உருவாக்குவது. இக் கட்டிடங்களில் இத் துறை சார்ந்த கற்பித்தல்களை மேற்கொள்வது. இளைப்பாறிய அல்லது ஐம்பது வயதுக்கு மேற்பட்ட ஆசிரியர்களை இதற்காக உள்வாங்குவது. வெறுமனே விஞ்ஞானம் கணிதம் மட்டுமல்லாமல் பனை ஏறுதல் மீன் பிடித் தொழில் போன்ற ஆதிக்க சமூகங்களால் தொழிலாக கணிக்கப்படாத அல்லது தரம் தாழ்ந்த தொழில்கள் என வரையறுத்தவற்றைக் கற்பிப்பது.  மாணவர்களை தன்னார்வத்துடன் கற்க வரவழைப்பது. அவர்கள் விரும்பிய துறைகளை தெரிவு செய்ய ஊக்குவிப்பது. கற்பிக்கும் ஆசிரியர்கள் மாணவர்களது ஆற்றல்களை கண்டறிந்து வழிநாடாத்துவது. (இது தொடர்பான தெளிவான அறிக்கையை உருவாக்குவது).

ஆறாவது கட்டம் – 6-7 வருடங்கள்

ஒரு இடத்தை தெரிவு செய்து தியான வகுப்புகள் ஆரம்பிப்பது.
(சமயம் சாராத தியானப் பயிற்சிகளை அளிப்பது. தியானத்தின் முக்கியத்துவத்தை தெளிவுபடுத்துகின்ற ஒரு அறிக்கையை இணைப்பது. அதன் சாரம்சம் தியானம் என்பது நமது எண்ணங்களை கவனிப்பதற்கு அதிலிருக்கின்ற ஆதிக்க கூறுகளை இனங் கண்டு களைவதற்கும் மற்றும் நமது தன்முனைப்புகளை எதிர்மறை எண்ணங்களை ஆதிக்க போக்குகளை இனங் காண்பதற்கும் நம் பார்வையை பன்முக பார்வையாக பல திசைகளில் விரித்து வளர்த்து செல்வதற்கும் பிரக்ஞையை வளர்ப்பதற்கும் தியானப் பயிற்சிகளில் ஈடுபடுவதை ஊக்குவிப்பது). இத் திட்டத்தில் ஆர்வமாக இருப்பவர்கள் அனைவரும் இவ்வாறான (சமயம் சாராத) தியானப் பயிற்சிகளில் ஈடுபடுவது. அதாவது அகம் நோக்கிப் பார்க்கப் பழகுவது. தன்னைப் புரிந்து கொள்வதனுடாக மற்றவர்களைப் புரிந்து கொள்ளவும் பரஸ்பரம் பங்களிக்கவும் முயற்சிப்பது.

ஏழாவது கட்டம் 7-8 வருடங்கள்

வெளியால் உள்ள முதல் சுற்றைச் சுற்றி பெற்றோர்களின் குடியிருப்புகளை அமைப்பது. இவை குடும்பங்கள் ்குடியிருக்க ஆரம்பிக்கும் பொழுதே கட்ட ஆரம்பிக்கப்படும். அடிப்படை வசதிகள் கொண்ட எளிமையான சிறிய வீடுகள். இரண்டு அறைகள் அல்லது ஒரு அறை கொண்ட மலசல கூடத்துடனான சிறிய வீடுகள். பெற்றோர்கள் ஜோடியாகவோ தனித் தனியாகவோ குடியிருக்கலாம். ஒருவர் பிரிந்து தனி அறையில் அல்லது வீட்டில் வாழ விரும்பினால் துணைவர் அதனை ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும். விவாகரத்துகள் இல்லாது செய்யப்பட வேண்டும். இருவர் விரும்பிய நேரம் இணையவும் பிரியவுமான உரிமைகள் இருக்க வேண்டும்.

எட்டவாது கட்டம் 8-9

உருவாக்கப்பட்ட ஒவ்வொரு துறைகளையும் முழுமையானதாக்குவதை உறுதி செய்வது.

ஒன்பதாவது கட்டம் 9- 10

இதுவரையான திட்டங்களை மீளாய்வுக்கு உட்படுத்துவது. இதனை ஒவ்வொரு வருடமும் செயற்படுத்தி உறுதி செய்வது.

பத்தாவது கட்டம் 10….. என மேற்குறிப்பிட்ட செயற்பாடுகளைத் தொடரலாம்

சுருக்கமாகக் கூறின் கம்யூன் அல்லது சூழலியல் கூட்டுக் கிராமம் அல்லது எக்கோ கிராமம் ஒன்றை நடைமுறையில் எவ்வாறு கட்டுவது மற்றும் அதில் பங்களிப்பது என்பது தொடர்பான அனுபவத்தைப் பெறவும் பரிட்சித்துப் பார்ப்பதற்குமான படிப்படியான முயற்சி இது.

இவ்வாறன செயற்திட்டத்தில் ஆர்வமும் அக்கறையுமுள்ள ஐம்பதிலிருந்து நூறு குடும்பங்களை உள்வாங்குவது. பணமுள்ளவர்கள் பங்களித்து நிலங்களை வாங்குவது. இந்த நிலங்கள் தனிநபருக்கு சொந்தமானவையல்ல. கம்யூனுக்கு சொந்தமானவை. ஆனால் எப்பொழுதும் ஒருவர் இதிலிருந்து வெளியேற விரும்பினால் அதற்கான உரிமை உண்டு. ஆனால் அவர் பங்களித்த நிலத்திற்கான பெறுமதியை பெற்றுக் கொண்டு மட்டுமே செல்லலாம். குறிப்பிட்ட நிலத்தை இத் திட்டத்தில் ஆர்வமும் அக்கறையுமில்லாத வெளியாருக்கு விற்க முடியாது. இது தொடர்பான தெளிவான சட்டவரையறைகளை வரைவது.

ஆழமான தியான செயற்பாடுகள் நடைபெறும் இடமாக கம்யூனின் மையம் இருக்கும். இதற்குள் இதைச் சுற்றிவர இருக்கின்ற பயிற்சி இடங்களில் தியானப் பயிற்சி பெற்றவர்கள் மட்டுமே செல்லலாம். இதற்கமைய சுற்றிவர தியான யோகா தந்திரா மற்றும் சித்த ஆயுள்வேத வைத்தியசாலைகள் கொண்ட கட்டிடங்கள். மேலும் நூலகங்களும் குறிப்பிட்ட துறை சார்ந்து கற்கும் இடங்களும் இருக்கும். இதனைச் சுற்றி முதியவர்களும் கற்பிக்கும் ஆசிரியர்களும் குடியிருப்பார்கள்.  இவர்கள் தனித்தனியாகவோ ஜோடியாகவோ தங்கலாம். இதற்கடுத்ததாக மாணவர்களின் குடியிருப்புகள் இருக்கும். மாணவர்கள் கம்யூனின் குழந்தைகள். ஒரு வயது முதல் மூன்று அல்லது நான்கு வயது வரையான குழந்தைகள் அனைவரும் ஒரிடத்தில் குழந்தைப் பராமரிப்பாளர்களின் மேற்பார்வையில் இருப்பார்கள். தாய் தந்தையர்கள் அனைவரும் அனைத்து குழந்தைகளையும் ஒரே மாதிரி பார்த்து அன்பு செய்ய வேண்டும். ஐந்து வயதிலிருந்து 14வயது வரையான குழந்தைகள் தனியான ஒரிடத்தில் குடியிருப்பார்கள். 14 வயது முதல் 21 வயது வரையானவர்கள் தனியான ஒரிடத்தில் குடியிருப்பார்கள். இவர்களுக்கு தனித் தனியான அறைகள் வழங்கப்பட வேண்டும்.  குழந்தைகளை எவ்வாறு வளர்ப்பது என்பது தொடர்பான துறைசார் ஆலோசனைகள் பெற்று அதற்கமைய இதனை செயற்படுத்தலாம்.   இவர்கள் அனைவரையும் சுற்றி பெற்றோர்களின் அல்லது ஜோடிகளின் குடியிருப்புகள்.

இவை தொடர்பாக மேலும் உங்கள் கருத்துக்களைப் பகிருங்கள். உரையாடுவோம். எந்தளவு இது சாத்தியம் என்பதையும் எவ்வாறு நடைமுறைப்படுத்தலாம் என்பதையும் உரையாடுவோம்.
நன்றி

நட்புடன் மீராபாரதி

தன்னிறைவான சூழலியல்  கூட்டு வாழ்வு (Eco Village) கிராம உருவாக்கம் அல்லது கம்யூன் உருவாக்கம்.
பத்துவருட திட்டம் தொடர்பான சில குறிப்புகள்.

இன்று நாம் வாழும் உலகம், சமூகம் நாம் வாழ்வதற்கானதல்ல. இது இயந்திர உலகம். நாம் வேலை செய்கின்ற இயந்திரங்கள். சுதந்திரம் என்பது அதிகாரம் தீர்மானிப்பதாகவே இருக்கின்றது. சம வாய்ப்புகளோ சம ஊதியங்களோ இல்லை. ஏற்றத்தாழ்வுகள் பல கொண்ட உலகமும் சமூகங்களும். இதிலிருந்து எவ்வாறு வெளியே வருவது என நினைப்வர்களுக்கும் புதிய சமூக அமைப்பை உருவாக்க விரும்புகின்றவர்களுக்குமான பரிந்துரை இது. முன்மொழிவொன்று.

நம்மில் பெரும்பாலானவர்கள் அல்லது சிலராவது தேசிய விடுதலைப் போராட்டத்திற்கு அப்பால் அல்லது அந்த விடுதலையுடன் சமூக விடுதலையையும் மாற்றத்தையும் நோக்கியே செயற்படுகின்றார்கள். அவ்வாறான ஒரு சமூக மாற்றத்தை எப்பொழுது அரசியல் அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றி உருவாக்குவோம் என்பதை நான் அறியேன். அதற்கான செயற்பாடுகளில் யாரும் முழுமையாக ஈடுபடுவதாகவும் தெரியவில்லை. கம்யூனிச நாடுகளிலையே சமூக மாற்றம் என்பது நான் கண்ட கனவுபோல இல்லை.  இருப்பினும் நாம் வளர்ந்த அல்லது வளர்கின்ற நாடுகளில் வாழ்ந்தபோதும், அவ்வாறான வாழ்வு முறையை உருவாக்கலாம் என நம்புகின்றேன். அதற்கான காரணங்கள் தேவைகள் இருப்பதற்கு அப்பால் நம்மை அவ்வாறான சூழலுக்கு உட்படுத்தி பரிசோதிக்க வேண்டும். அப்பொழுதுதான் நமது பலம் பலவீனம் மற்றும் சிந்தனைகளின்  எல்லைகள் என்பன தெரியவரும்.

இவை தொடர்பாக ஆர்வமுள்ளவர்களுடன் விரிவாக உரையாடி விரிவுபடுத்தி சட்டரீதியான செயற்பாடுகளை முன்னெடுக்கலாம். முதலில் குறிப்புகளை வாசியுங்கள். உங்கள் கருத்துக்களைப் பகிருங்கள். ஆர்வமுள்ளவர்களை ஒன்றாக இணைத்து குழுவாக உரையாடுவோம். அங்கிருந்து எவ்வாறு செயற்பாட்டை நோக்கிச் செல்வது என்பதை ஆராய்வோம்.

பின்வரும் நோக்கங்களில் ஆர்வமுள்ள சில குடும்பங்களை முதலில் இணைத்து அடித்தளம் இடலாம். இறுதியாக ஒரு கிராமத்தில் ஆகக் கூடியது நூறு குடும்பங்களை ஒன்றினைத்து இவ்வாறான வேலைத்திட்டத்தை செயற்பாட்டை முதலில் முன்னெடுக்கலாம். நகரங்களிலிருந்து தூர இடங்களுக்கு அல்லது காடுகளுக்கு அருகில் சென்று இயற்கையுடன் வாழும் முறையை உருவாக்கலாம்.

குழந்தைகள் பராமரிப்பு

முதலாவது குழந்தைகள் அனைவரும் தனித் தனியே ஒரு குடும்பத்தின் பொறுப்பாக இல்லாமல் கம்யூனின் பொறுப்பாக இருக்க வேண்டும். ஒவ்வொரு பெற்றோரும் குழந்தைகள் பராமரிப்பில் ஈடுபட வேண்டியதில்லை. ஏனெனில் ஒவ்வொரு குடும்பத்திலும் அம்மா அப்பா என இருவரும் சேர்ந்தால் இக் குழந்தைகளைப் பராமறிக்க இருநூறு பேர் வேலை செய்கின்றார்கள். அல்லது ஆகக் குறைந்தது நூறு பெண்களாவது முழுநேரமாக வேலை செய்கின்றார்கள். இது அவசியமற்றது. இதற்கு மாறாக குழந்தை வளர்ப்பில் விருப்பம் ஆர்வம் ஆற்றல் மற்றும் அறிவுள்ளவர்கள் இப் பொறுப்பினை எடுக்கலாம். இதற்கு  ஆகக் குறைந்தது இருபதிலிருந்து முப்பது பேர்வரை போதும். அல்லது ஆகக் கூடியது ஐம்பது பேர் இருந்தாலும் போதும். இதன்மூலம் பல பெண்களை குழந்தை பராமரிப்பிலிருந்து விடுவித்து அவர்களுக்கு ஆர்வமான துறைகளில் முன்னேற ஊக்குவிக்கலாம். மேலும் பல குழந்தைகள் தாய் தந்தையை இழந்தமையினாலோ அல்லது வறுமையினாலோ சிறுவர் இல்லங்களிலும் அநாதைகளா வாழ்கின்றார்கள். இவர்களை இதற்குள் உள்வாங்கி பல பெற்றோர்களுடன் வாழும் சூழலை உருவாக்குவது. இதன் மூலம் எனது குழந்தை என்ற பற்றிலிருந்து நமது குழந்தைகள் என்ற பற்றை உருவாக்கும் செயற்பாட்டிற்கும் இது வழிவகுக்கலாம். தாய் தந்தையர்கள் அனைவரும் அனைத்து குழந்தைகளையும் ஒரே மாதிரி பார்த்து உறவு கொள்ள வேண்டும். பிறந்த குழந்தைகளிலிருந்து நான்கு வயது வரையான குழந்தைகள் ஒரிடத்திலும் ஐந்து வயதிலிருந்து 14வயது வரையான குழந்தைகள் தனியான ஒரிடத்தில் குடியிருப்பார்கள். 14 வயது முதல் 21 வயது வரையானவர்கள் தனியான ஒரிடத்தில் குடியிருப்பார்கள். இவர்களுக்கு தனித் தனியான அறைகள் வழங்கப்பட வேண்டும்.  குழந்தைகளை எவ்வாறு வளர்ப்பது என்பது தொடர்பான துறைசார் ஆலோசனைகள் பெற்று அதற்கமைய இதனை செயற்படுத்தலாம்.

முதியவர்கள் பராமரிப்பு

இன்றைய புலம் மற்றும் புலம் பெயர்ந்த சூழல்களைக் கவனத்தில் கொண்டால் பெரும்பாலான முதியவர்கள் தனிமையில் எந்தவிதமான உதவிகளுமின்றி கைவிடப்பட்டுள்ளார்கள். தனிமை அவர்களை வாட்டுகின்றது. அவர்களது விருப்பங்கள் நிறைவேற்றப்படுவதில்லை.  அவர்களுடன் உரையாட, அவர்கள் கதைப்பதைக் கேட்க ஒருவருமில்லை. ஏக்கத்தில் தவிக்கின்றனர். இவர்களை உழைப்பிற்காகப் பராமரிப்பவர்களோ கடமைக்காக இயந்திரத்தனமாகவே செயற்படுகின்றார்கள். மேலும் சில முதியவர்கள் தமது பேரப்பபிள்ளைகளைப் பார்ப்பதற்காக கட்டாயப்படுத்தப்படுகின்றார்கள். சுரண்டப்படுகின்றார்கள். துன்புறுத்தப்படுகின்றார்கள். இவர்களைப் பராமரிப்பது நம் ஒவ்வொருவரதும் பொறுப்பு. ஆனால் இன்றைய இயந்திர சூழலும் தனிக் குடும்ப கட்டமைப்புகளாலும் இதனை செய்யமுடியாத கையறு நிலையிலும் பலர் இருக்கின்றனர். ஆகவே கம்யூன் அல்லது சூழலியல் கிராமத் திட்டமானது இவர்களைப் பராமரிக்கும் பொறுப்பை எடுக்கும். இந்த வேலையில் அக்கறையும் ஆர்வமும் உள்ளவர்களிடம் அப் பொறுப்பை ஒப்படைக்கலாம். முதியவர்கள் தமது இளமைக் காலங்களை முழுவதையும் நமக்காகவும் சமூக வளர்ச்சிக்காவும் அர்ப்பணித்தவர்கள் இப்பொழுது தங்கி வாழ்பவர்கள் என்ற புரிதலிலும் அவர்களைப் பொறுப்பெடுத்து மரணம் வரை நன்றாக ஆனந்தமாக வாழ்வதை உறுதி செய்வது நமது பொறுப்பாகும். இந்த நூறு குடும்பங்களிலும் இருக்கின்ற முதியவர்களை தனித்தனியவோ அல்லது அவர்கள் விருப்பத்திற்கு ஏற்ப ஜோடியாகவோ குழுவாகவோ வாழ ஒழுங்கு செய்யலாம். இது இவர்களின் தெரிவாக இருந்தபோதும் இவர்களுக்கு இடையில் புதிய உறவுகளை உருவாகுவதை ஊக்குவிக்க வேண்டும். இன்று நம் பெற்றோர்கள் முதியவர்கள். நாளை நாம் முதியவர்கள் என்ற சிந்தனை பிரக்ஞை மட்டுமே இருந்தால் போதும் இதனை செயற்படுத்தலாம்.

சமையல்

ஒரு குடும்பத்திற்கு ஒருவர் வீதம் நூறு குடும்பங்களிலும் நூறு பேர் சமையல் வேலையில் ஈடுபடுகின்றார்கள். இவ்வாறு ஈடுபடுகின்ற அனைவருக்கும் சமையலில் விருப்பம் இருக்கும் என்பதில்லை. பெரும்பான்மையானர்வகள் இது தமக்கு சுமத்தப்பட்ட சுமை கடமை என உணர்ந்தே செய்கின்றார்கள். இதனால் இதில் ஈடுபடுகின்ற பெரும்பாலான பெண்கள் தமது பிற விருப்பங்களை நிறைவேற்ற முடியாதவர்களாக இருக்கின்றர்.  ஒரு குடும்பத்தில் குறைந்தது நான்கு அங்கத்தவர்கள் என்ற கணக்குப்படி நூறு குடும்பங்களிலுள்ள நானூறு அல்லது ஐநூறு பேர்களுக்கு வெறுமனே இருத்தைந்து பேர்கள் சமைத்தாலே போதுமானது. அதுவும் சமையலில் ஆர்வமுள்ள ஆண்கள் பெண்களை இணைத்தே இச் செயற்பாட்டை செய்யலாம். இவ்வாறு செய்வதனுடாக இதிலிருந்தும் 75 வீதமான பெண்களை விடுவித்து தமக்கு விருப்பமான துறைகளில் தமது ஆற்றல்களைப் பயன்படுத்த ஊக்குவிக்கலாம். அல்லது அதற்கான வாய்ப்புகளை உருவாக்கலாம். அதேநேரம் பெரும்பான்மையான ஆண்கள் இது தமது வேலையில்லை என உணர்கின்றார்கள். ஆகவே அணைத்து ஆண்களையும் சூழற்சி முறையில் சமைக்காவிட்டாலும் சமைப்பதற்கு பங்களிப்புகள் செய்யவிடலாம். இதனுடாக ஆண்களிடமிருக்கும் சமையலுக்கு எதிரான போக்கை அது பெண்களின் வேலை என்ற சிந்தனையை மாற்றியமைக்கலாம். மேலும் சமையலில் பங்குபற்ற வேண்டிய பொறுப்பை உணர்த்தலாம். கம்யூனில் வாழ்பவர்கள் அனைவருக்கும் ஒரே ஒரு சமையலறை. அனைவரினதும் விருப்பங்களை அறிந்து அதற்கமைய சூழற்சி முறையில் உணவுகளை சமைப்பது.

கல்வி

குழந்தைகள் கல்வி கற்பதற்கான வாய்ப்புகள் திறந்திருக்க வேண்டும். ஒவ்வொரு துறைகளிலும் ஆற்றலுள்ளவர்கள் தாம் கற்பிக்கும் துறையையும் நாளையும் நேரத்தையும் அறிவிக்க வேண்டும். குறிப்பிட்ட துறையில் ஆர்வமும் விருப்பமும் உள்ள குழந்தைகள் அதில் பங்கு பற்றலாம். ஒவ்வொரு குழந்தையையும் இரண்டு வேறு வேறு துறைகளைச் சேர்ந்த ஆசிரியர்கள் பொறுப்பெடுத்து அவர்கள் வளரும் வரை அவர்களின் ஆற்றல்களை அறிந்து அத் துறையை வளர்க்கப் பங்களிக்க வேண்டும். எந்த குழந்தையின் விருப்பத்திற்கும் ஆற்றலுக்கும் எதிராக யாரும் எதையும் திணிக்க கூடாது. சில அடிப்படை விடயங்களைப் பொதுவாக கற்பிக்க வேண்டும். ஆனால் அவற்றைத் திணிக்காமல் சுவாரசியமான வழிகளில் கற்பிக்க முயற்சிக்க வேண்டும். இதற்கு ஆற்றலும் அனுபவமும் உள்ள முதியவர்களின் பங்களிப்புகளைப் பெறலாம். ஒவ்வொரு துறையிலும் அனுபவம் வாய்ந்த ஓய்வு பெற்ற ஆசிரியர்களைக் கொண்டு கற்பிப்பது. ஆசிரியர்கள் தமக்கான நேரத்தைக் குறிப்பிட்டு அறிவிப்பது. ஆர்வமுள்ள மாணவர்கள் தம்மைப் பதிவு செய்வது. எந்த மாணவர்களையும் கட்டாயப்படுத்தி சேர்க்க கூடாது.  இது ஒழுங்குமுறைக்கு வரும்வரை நடைமுறையிலுள்ள பாடசாலைக் கல்வியைக் கற்க அனுப்பலாம்.

வாகனங்கள்

வாகனங்கள் தேவைக்கு அதிகமாக இன்று காணப்படுகின்றன. ஒரு வீட்டில் குறைந்தது இரண்டு வாகனங்கள் இருக்கின்றன. சில வாகனங்கள் எப்பொழுதும் பயன்படுத்தப்படுவதில்லை. இவற்றை உரிய முறையில் பயன்படுத்தினால் அனைவரும் பயன்பெறலாம். ஆகவே தேவைக்கு அதிகமாக வாகனங்கள் வாங்கவோ பயன்படுத்தவோ தேவையில்லை. கிராமத்தின்  தேவைக்கு ஏற்ப வாகனங்களை வாங்கலாம். அனைத்து வாகனங்களும் கம்யூனின் சொத்து. யார் யாருக்கு குறிப்பிட்ட நாளைக்குத் தேவையோ அவர்கள் முன்பதிவு செய்து பயன்படுத்தலாம். அவசரத் தேவைகளுக்கு என சில வாகனங்களை ஒதுக்கி வைக்கலாம். அல்லது முக்கியத்துவமற்ற வேலைகளுக்கு முன்பதிவு செய்தவர்கள் விட்டுக்கொடுக்கலாம். இதனுடாக சூற்றுச் சூழலையும் பாதுகாக்கலாம். குறைந்த பொருட்களில் நிறைவான பயனை அனைவரும் பெறலாம்.

உழைப்பும் ஊதியமும்

எல்லா உழைப்புக்கும் ஒரே விதமான மதிப்பையும் ஊதியத்தையும் வழங்க வேண்டும். சமூகத்தில் தரம் குறைந்த தொழில்கள் எனக் கூறப்படுகின்றவற்றுக்கு பயிற்சிகள் வழங்கி அத் தொழிலை செய்பவர்களுக்கும் நல்ல ஊதியம் வழங்க வேண்டும். உழைப்பிலும் பல் துறை வேலைகளிலும் தராதரம் பார்க்காது சமத்துவமாக மதிக்கப்பட வேண்டும். அவ்வாறான செயற்பாட்டை ஊக்குவிக்க வேண்டும். எல்லாத்துறைகளையும் கற்பிக்க வேண்டும். ஆர்வமுள்ள அனைவரையும் அதில் இணைக்க வேண்டும்.  ஒடுக்கப்பட்ட புற்கணிக்கப்பட்ட தொழில்களைச் செய்ய ஊக்கப்படுத்த வேண்டும். அதேநேரம் கழிவறைகளையும் சுற்றுச் சூழல்களையும் அனைவரும் சூழற்சி முறையில் சுத்தம் செய்வது. ஏனெனில் சமையல் மற்றும் சுத்தம் செய்வது இவை இரண்டுமே ஆதிக்க சமூகத்தால் குறிப்பிட்ட பாலினருக்கும் சாதியினருக்கும் என ஒதுக்கப்பட்டுள்ளது. இதிலிருந்து பிரக்ஞைபூர்வமாக ஒவ்வொருவரும் வெளிவரவும் இவை தமது பொறுப்புகள் என்பதையும் உணரவும் இவ்வாறான திட்டத்தை செயற்படுத்துவது.

பணப் பங்களிப்பு உழைப்பு பங்களிப்பும்

பணமுள்ளவர்கள் பணத்தைப் பங்களிக்கலாம். பணம் இல்லாதவர்கள் தம் ஆற்றல்களினுடாக உழைத்துப் பங்களிக்கலாம். ஆனால் எந்தச் சந்தர்ப்பத்திலும் பணத்தினால் தமது விருப்பங்களை நிறைவேற்றலாம் என்ற எண்ணங்களைச் சந்தர்ப்பங்களை உருவாக்க கூடாது. எவ்வாறு பணப் பங்களிப்புகளைப் பகிர்வது முரண்பாடுகளைத் தீர்ப்பது என்பது தொடர்பாக விரிவாக ஆராய்ந்து சட்டரீதியாக ஒப்பந்தங்களைச் செய்யலாம். சில அடிப்படை வேலைகளை சுத்தம் செய்தல் மற்றும் சமையலுக்கான ஆயத்தங்கள் என்பவற்றை அனைவரும் சூழற்சி முறையில் ஒரு சில மணித்தியாலங்கள் பங்களிக்க வேண்டும். அல்லது போனால் இவ்வாறான வேலை செய்பவர்கள் கீழானவர்கள் நாம் மேலானவர்கள் என்ற எண்ணம் உருவாகிவிடும். இது தொடர்பாக மேலும் விரிவாக ஆராய்ந்து எழுத வேண்டும்.

சொத்து

அனைத்து சொத்தும் கம்யூனுக்கு அல்லது சூழலியல் கூட்டு வாழ்வு நிறுவனத்திற்கு ஊரியது. ஒருவரோ அல்லது இருவரோ இணைந்து கம்யூனிலிருக்கும் வீட்டை வாங்கலாம். ஆனால் அதை விற்கும் பொழுது கம்யூனுக்கே நிறுவனத்திற்கே மீண்டும் விற்க வேண்டும்.  இது தொடர்பான விரிவான சட்டவரையறைகளை உருவாக்க வேண்டும்.

சாதியம்

நமது சமூகங்களிலிருப்பதுபோல் சாதிய அடிப்படையில் மனிதர்கள் குழு குழுவாக பிரித்து வாழக் கூடாது. ஒரு கம்யூனில் நூறு குடும்பங்கள் இருந்தால் அனைவரும் கலந்து இருக்கும் வகையில் வழி செய்ய வேண்டும். குழந்தைகள் அனைவரும் பொதுவான இடத்தில் வளர்வார்கள். இதனுடாக சாதிய பாகுபாட்டை வாழ்விடங்களிலிருந்து மட்டுமல்ல நமது சிந்தனைகளிலிருந்து இல்லாது செய்வதற்காக முயற்சிகளை முன்னெடுக்கலாம்.  செய்யும் தொழில்கள் அனைத்தும் ஒரே மதிப்பீட்டில் மதிக்கப்பட வேண்டும். அதற்கான ஊதியமும் சம அளவில் வழங்கப்பட வேண்டும்.

வசதியாக கிடைக்கக் கூடிய எந்த ஒரு நிலத்தையும் வாங்கி அதைப் பண்படுத்தி வளமுள்ள நிலமாக மாற்றிக் காட்டுவதும் இதன் முக்கிய நோக்கமாக இருக்க வேண்டும். இக் குடியிருப்புகளைச் சுற்றி காடுகளையும் பலவகையான மரங்களையும் வளர்க்க வேண்டும்.  பின்வருமாறும் வட்டப் பாதைகளில் குடியிருப்புகளையும் பல்வேறு தேவைகளுக்கான கட்டிடங்களையும் அமைக்கலாம்.

பெரிய வட்டப் பாதையில் தனித்து அல்லது ஜோடியாக இருப்பவர்களின் தனித் தனி குடியிருப்புகள்.   அதாவது பெற்றோர்களின் குடியிருப்புகள். பெற்றோர்கள் ஜோடியாகவோ தனித் தனியாகவோ குடியிருக்கலாம். ஒருவர் பிரிந்து தனி அறையில் வாழ விரும்பினால் துணைவர் அதனை ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும். விவாகரத்துகள் இல்லாது செய்யப்பட வேண்டும். இருவர் விரும்பிய நேரம் இணையவும் பிரியவுமான உரிமைகள் இருக்க வேண்டும்.

இதனுள்ளே இருக்கும் இரண்டாவது சிறிய வட்டப் பாதையில் குழந்தைகளின் குடியிருப்புகள். குழந்தைகள், சிறுவர்கள், இளைஞர்கள் என மூன்று பிரிவுகளாக இவை இருக்கும். ஆண் பெண் மற்றும் சகல பாலினத்தவர்களும் ஒன்றாக இருக்க வேண்டும்.  இப் பாதையில் அல்லது இதற்குள் அமைக்கும் இன்மொரு மூன்றாவது வட்டப் பாதையில் கல்வி கற்கும் இடங்களும் நூலகங்களும் இருக்கும்.

மூன்றாவது அல்லது நான்காவது சுற்றுப் பாதையில்  முதியவர்களுக்கான குடியிருப்பு இருக்கும். இதில் இரண்டு வகையினர். முதலாவது வகையினர் செயற்படக்கூடியவர்கள். தமக்கு விரும்பியவர்களுடன் இணைந்து வாழ விரும்புகின்றவர்கள். இவர்களே குழந்தைகளுக்கு கற்பிக்கவும் வழிகாட்டும் செயற்பாடுகளிலும் ஈடுபட வேண்டும். இரண்டாவது வகையினர் பராமரிப்புக்கு உட்பட்டு வாழ்பவர்கள். தமது தேவைகளுக்காக மற்றவர்களில் தங்கியிருப்பவர்கள்.

இதற்கு அடுத்த உள் வட்டத்தில் பல்வேறு வகையான நமது பாரம்பரிய பயிற்சிகள். தியானம், யோகா, தந்திரா, மூச்சு மற்றும் ஆயுள்வேத சித்த மருத்துவ செயற்பாடுகள் மற்றும் வைத்தியசாலைகளை நிறுவ வேண்டும்.

இந்த வட்டங்களின் மத்தியில்  மரங்கள் நிறைந்த சோலையை காடுகளை உருவாக்க வேண்டும். இதற்கள் அதாவது இந்த வட்டங்களின் மையத்தில் விபாசனா தியானம் மட்டும் செய்வதற்காக இடத்தை அமைக்க வேண்டும். இதற்குள் செல்ல ஏற்கனவே தியானத்தில் ஆழ்ந்த பயிற்சி பெற்றவர்களுக்கு மட்டுமே அனுமதி வழங்கப்பட வேண்டும். எல்லா வட்டப் பாதைகளினது இரு மருங்கிலும் உயர்ந்த மரங்கள் நாட்டப்பட வேண்டும். பெருமளவு குடியிருப்புகளைச் சுற்றி மரங்களை நட்டு காடு போன்ற சூழலை உருவாக்க வேண்டும்.

எங்கெல்லாம் தோட்டம் செய்யலாமோ அத் தோட்டக் காணிகளில் கம்யூனுக்குத் தேவையான மரக்கறிகள் மற்றும் பழங்களை நடலாம். மாட்டுப் பண்ணைகள் கோழிப் பண்ணைகள் என்பவற்றையும் உருவாக்கலாம். இவை குடியிருப்புகளுக்கு வெளியில் ஒதுக்குப் புறமாக இருப்பது நல்லது.

உங்கள் கருத்துக்களைப் பகிருங்கள். ஆர்வமுள்ளவர்களை ஒன்றாக இணைத்து குழுவாக உரையாடுவோம். அங்கிருந்து எவ்வாறு செயற்பாட்டை நோக்கிச் செல்வது என்பதை ஆராய்வோம்.

Posted by: மீராபாரதி | October 29, 2017

சத்திய சோதனை: காமத்தைக் கடத்தல்…

images1காமம்:  ஆண்நிலை நோக்கும் சாட்சியும்.

ஒவ்வொருமுறையும் பாலியல் துஸ்பிரயோகங்கள் வன்புணர்வுகள் தொடர்பான செய்திகள் வெளிவந்தவுடன் அது தொடர்பான உணர்ச்சிகரமான கொந்தளிப்புகள் (சமூக) ஊடகங்களில் காணப்படும். அதுவும் நாம் அறிந்தவர்கள் அதிலும் மனித உரிமைகள் மற்றும் சமூக அக்கறையுடன் எழுதுகின்றவர்களே இவ்வாறான பிரச்சனைகளில் சிக்கும் பொழுது ஆச்சரியமும் அதிர்ச்சியும் அடைகின்றோம். உணர்ச்சிகள் தணிய அதுபற்றிய அக்கறையும் குறைந்துவிடும். இது தொடர்பான அடுத்த செய்திகள் வரும்வரை அமைதி நிலவும். அதேவேளை சட்டங்கள் இவ்வாறான சம்பவங்களின் போது குற்றவாளிக்கு தண்டனை வழங்குவதுடன் பிரச்சனையை முடித்துவிடுகின்றார்கள். ஆனால் இது ஏன் மீள மீள நடைபெறுகின்றது என்பதையும், குற்றவாளிகள் தமது செயல்கள் தொடர்பாக குற்றவுணர்வு அற்றவர்களாகவும், தமது செயற்பாடுகள் தவறில்லை எனக் கூறுவதும் எதனால் என்பதை யாரும் ஆராய்வதாக இல்லை. அல்லது அவ்வாறான ஆய்வுகளை நான் இன்னும் வாசிக்கவில்லை. இப் பிரச்சனைகளுக்கான மூல காரணங்களை பொறுப்பிலுள்ளவர்கள் உரையாடி சரியான தீர்வுகளை அமுல்படுத்த வேண்டும். ஆனால் அவ்வாறும் நடைபெறுவதாகத் தெரியவில்லை. அக்கறையுள்ள சிலர் உதிரிகளாக எழுதுகின்றார்கள். அதேநேரம் மற்றவர்களை குற்றம் சுமத்துகின்ற ஒவ்வொருவரும் இது தொடர்பான தமது உண்மை நிலையைப் புரிந்து cost-of-free-love-04கொள்வதில்லை. அல்லது அதனை மறைத்து வெளிப்படைத்தன்மையற்ற உரையாடல்களே நடைபெறுகின்றன. இதனால் இதன் உண்மைத் தன்மை அறிய முடியாத நிலையே காணப்படுகின்றது. ஆகவே ஆண்கள் தம்மைப் பற்றிய உண்மைகளை வெளிப்படையாகப் பேச வேண்டும். அப்பொழுதுதான் இப் பிரச்சனை தொடர்பான சரியான தீர்வுகளை கண்டறிய முடியும். இதுவே பெண்களும் தமது பிரச்சனைகளைப் பொதுவெளியில் பேச ஊக்குவிக்கும். இதனை நோக்கமாகக் கொண்டு காமம் தொடர்பான எனது தன்னிலை விளக்கத்தை சாட்சியாக இங்கு முன்வைக்கின்றேன்.

gandhi660_060813074857காந்தி அவர்கள் தனது சுகயீனமான தந்தையின் அருகில் இருந்தபோது புதிதாக திருமணம் முடித்த தனது துணைவியாரின் நினைவு வந்துள்ளது. மனம் போன போக்கில் தனது துணைவியாருடன் சிறிது நேரம் இருந்துவிட்டு வரச் சென்றிருக்கின்றார். தூரதிர்ஸ்டவசமாக இந்த இடையில் தந்தையார் மரணமடைந்துவிட்டார். இது காந்தியிடம் ஆழமான பாதிப்பையும் குற்றவுணர்வையும் உருவாக்கியுள்ளது. இதுவே தான் பிரமச்சாரியத்தைக் கடைபிடிக்க காரணமாக இருந்ததாக தனது சத்திய சோதனையில் எழுதியதாக நினைவு. இப்படித்தான் நானும் எனது இருபத்தைந்தாவது பிறந்த நாளின் போது முதன் முதலாக என்னை ஏற்ற காதலியுடன் நீண்ட மாலைப் பொழுதை இனிமையாகக் கழித்துவிட்டு இரவு வீட்டுக்குச் சென்றேன். நான் செல்வதற்கு சில கணங்களுக்கு முன்பு அப்பா இனம் தெரியாத ஆயுததாரி ஒருவரால் கொல்லப்பட்டிருந்தார். ஒரு சில நிமிடங்கள் முந்தி சென்றிருந்தால் அக் கொலையை நான் தடுத்திருக்கலாம். அல்லது இன்று இதை எழுதுவதற்கு நானும் இல்லாமல் இருந்திருக்கலாம். நிச்சமாக இதில் ஒன்று நடந்திருக்கும். ஆனால் இவ்வாறு நான் தாமதமாக சென்றபோதும் காந்தியைப் போல குற்றவுணர்வுக்கு உள்ளாகவில்லை. ஆகவே பிரமச்சாரியத்தைப் பின்பற்றவில்லை. மாறாக அதைப் புரிந்து ஏற்றுக் கொண்டேன். இந்தப் புரிதலானது பிற்காலத்தில் மேலும் ஆழமானது. நான் குற்றவுணர்விலிருந்தும் காமத்தை அடக்குவதிலிருந்தும் சிந்தனைரீதியாக விடுதலையானேன். ஏனெனில் குற்றவுணர்வுக்கு உள்ளாவது என்பது பாரிய நோய். ஆனால் மனதளவில் உடலளவில் காமத்தைக் கடப்பதற்கு நிறையவே கஸ்டப்படவேண்டி இருக்கின்றது.

imagesஎனது பதினைந்தாவது வயதில் நான் பருவமடைய முதல், அதாவது கைதுமை செய்வதற்கு முதல், விந்து வெளியேற ஆரம்பிக்க முதல், என்னைவிட இரண்டு மூன்று வயது அதிகமான ஒரு பெண்ணுடன் உறவு கொள்ள விரும்பினேன். ஆனால் அப்பொழுது ஒரு பெண்ணுடன் உறவு கொள்வது என்றால் என்ன என்பதை அறியாமலே அந்த விருப்பம் ஏற்பட்டிருந்தது. ஆச்சரியம் தான். ஒரு வருடத்தின் பின் நான் பருவமடைந்த பின்பு எனது வயதை ஒத்த ஒரு பெண்ணுடன் உறவு கொள்ள விரும்பினேன். ஆனால் இந்த இரண்டு சந்தர்ப்பங்களிலும் எனது விருப்பங்கள் நிறைவேறவில்லை. இருப்பினும் முப்பத்தைந்து வருடங்களின் பின்பும் எனது ஐம்பதாவது வயதிலும் அந்த நினைவுகள் எனது உணர்வுகளையும் உணர்ச்சிகளையும் தூண்டி உடலை சூடாக்குகின்றன. ஒருவருடைய மனதிற்கு இந்தளவு சக்தி இருக்கின்றதா என்பதை இதனுடாக நான் புரிந்து கொள்ளும் ஒவ்வொரு முறையும் எனக்கு ஆச்சரியமானதாகவே இருக்கும். அதேவேளை காமத்தை அனுபவிக்காது அடக்குவதன் விளைவுகளில் இதுவும் ஒன்றா? இவ்வாறான நினைவுகளும் பாலியல் தூஸ்பிரயோகங்களா? இதன் பாதிப்புகளா வயது போனபின்பும் இளம் பெண்களை நோக்கி கவரச் செய்கின்றன? என்ற கேள்விகள் ஆய்வுக்குரியவை.

1279644724-sex-ed-moduleமுதன் முதலாக எனது இருபத்தியாராவது வயதில்தான் உடலுறவு கொண்டேன். இதன்பின் முப்பத்தைந்தாவது வயதில் தியானம் செய்ய ஆரம்பித்தபோது நாற்பது வயதில் காமத்தைக் கடந்து விடலாம் என எண்ணினேன். ஆனால் ஐம்பது வயதிலும் கடக்கவில்லை. இனி அறுபது வயதிலாவது மனதளவில் கடக்கலாமா எனக் கனவு காண்கின்றேன். பொதுவாக பலர் காமத்தை அடக்குவதனுடாக கடக்கின்றனர். இது நமது உடலையும் மனதையும் பாதித்து பக்க விளைவுகளை உருவாக்கின்றன. இப் பலரில் அநேகர் சமூக கலாசாரப் பண்பாட்டு அம்சங்களை ஏற்பதனுடாக அல்லது பின்பற்றுவதனுடாக கட்டுப்படுத்துகின்றனர். இதற்கு மாறாக சிலர் பேச்சாற்றலும் வசிகரிக்கும் தன்மையும் கொண்டவர்கள் பெண்களை மயக்கி பயன்படுத்துகின்றனர். இதை எல்லாம் செய்ய முடியாதவர்கள் அவதிப்படுகின்றனர். ஒரு பக்கம் அடக்க முடியாமல் அல்லது அடக்க விரும்பாமல் மறுபக்கம் அதை எவ்வாறு வெளிப்படுத்துவது எனத் தெரியாமல் திண்டாடுகின்றனர்.

teen 3காமம் ஒரு மனிதரை எவ்வாறு ஆட்டிப் படைக்கும் என்பதை அதனால் பாதிக்கப்பட்ட ஒவ்வொருவரும் அறிவார்கள்.  மலம் சலம் வெளியேற வேண்டிய போது அதற்கான வசதிகள் இன்மையால் வெளியேற்ற முடியாது மயங்கிவிழும் அளவிற்கு எவ்வாறு கஸ்டப்படுகின்றோமோ அவ்வாறானதுதான் காம உணர்வு வெளிப்படும் பொழுதும் ஏற்படும். ஆனால் நமது சமூக கட்டுப்பாடுகள் கலாசாரங்கள் பண்பாடுகள் இவற்றை வெளிப்படையாக பேச அனுமதிப்பதில்லை. இதைப் பற்றி ஆண்களே பேச முடியாத இந்த சமூகத்தில் பெண்கள் பேசுவார்கள் என எவ்வாறு எதிர்பார்க்க முடியும். அப்படியிருந்தும் முகநூலில் இளம் பெண் ஒருவர் தயக்கமின்றி தன்னிடம் தன்னை அறிந்த இளைஞர் ஒருவர் உடலுறவு கொள்ள விருப்பம் என கேட்டதாகக் குறிப்பிட்டுள்ளார். இப் பெண் மிகப் பொறுப்புணர்வுடன் குறிப்பிட்ட ஆணின் பெயரை வெளியில் தெரிவிக்காது அதனால் தனக்கு உருவான மன உணர்வுகளையும் பாதிப்புகளையும் மட்டுமே குறிப்பிட்டிருந்தார். ஒரு பெண்ணிய செயற்பாட்டளாராக இப் பெண்ணைப் புரிந்து கொள்கின்றேன். அதுவும் தமிழ் சமூகத்தில் ஒரு பெண்ணிடம் இவ்வாறு கேட்பது எவ்வாறான பாதிப்பை ஏற்படுத்தும் என்பதையும் விளங்கிக் கொள்ளலாம். அதேநேரம் ஒரு ஆணாக குறிப்பிட்ட ஆணின் உணர்வுகளையும் புரிய முயற்சிக்கி்றேன்.

stdஒரு பெண்ணிடம் உன்னைக் காதலிக்கின்றேன் எனக் கூறுவதற்கே பல மடங்கு தயங்கும் ஒரு சமூகத்திலையே வாழ்கின்றோம். அப்படி இருக்கும் பொழுது  உடலுறவு கொள்ளும் தனது விருப்பதை தெரிவிப்பதற்கு அந்த இளைஞனுக்கு எந்தளவு தைரியம் துணிவு வேண்டும் என்பதையும், அதைக் கேட்கபதற்கு முதல் எவ்வளவு மன உளைச்சல் அடைந்திருப்பார் என்பதையும் நாம் புரிந்து கொள்ளலாம். ஆகக் குறைந்தது என்னால் புரிந்து கொள்ளமுடியும். இவ்வாறு கேட்பது நமது சமூகத்தில் தவறானதாக கருதப்படுகின்றது. பெண்கள் கூனிக்குறுகின்றனர். ஆனால் இவ்வாறு ஏன் நடைபெறுகின்றது? ஏன் தவறானதாக கருதப்படுகின்றது? என்பவற்றை நாம் கேள்வி கேட்க வேண்டும். அந்த இளைஞன் குறிப்பிட்ட பெண்ணை பாலியல் துஸ்பிரயோகம் செய்யவில்லை. மாறாக தன் விருப்பதை கூறியிருக்கின்றார். (இருப்பினும் இவ்வாறு கேட்டதனால் அந்தப் பெண்ணுக்கு கலாச்சார கட்டுப்பாடுகளால் ஏற்பட்ட மனவுளைச்சலுக்காக அந்த ஆண் தனது மனவருத்தத்தை மன்னிப்பை கேட்டிருப்பார்  நம்புகின்றேன்.) பெண் தனக்கு விருப்பம் எனின் உடன்படலாம். விருப்பமில்லையெனின் மறுக்கலாம். அந்த மறுப்பை ஆண் முழு மனதுடன் ஏற்க வேண்டும். இத்துடன் அப் பிரச்சனை முடிவுக்கு வந்துவிடும். இவ்வாறு பரஸ்பரம் ஒருவரை ஒருவர் மதிக்கும் சமூகங்களில் பாலியல் துஸ்பிரயோகங்கள் வன்புணர்வுகள் குறைவாக காணப்படுவதாக ஆய்வுகள் கூறுகின்றன. நாமும் அவ்வாறனா புதிய கலாசாரத்தை நோக்கி ஏன் செல்லக்கூடாது? காமம் என்பது பசியைப் போல ஒரு அடிப்படைத் தேவை. அதை தான் விரும்புகின்றவரிடம் கேட்டுப் பெற்றுக் கொள்வதில் என்ன தவறு இருக்க முடியும்? அதே நேரம் நமது விருப்பங்களை வெளியிடுவதற்குப் பொருத்தமான வழிமுறைகளையும் பண்புகளையும் கண்டறிய வேண்டும். இது நமது சமூகத்தில் புதிய கலாசாரத்தின் தேவையை வலியுறுத்துகின்றது.

teen 2மேற்குறிப்பிட்டவாறு எனது விருப்பங்களை பெண்களிடம் தெரிவிக்கும்போது எனது எல்லைகளைப் புரிந்து கொள்ளவும் பிரக்ஞையுடன் செயற்படவும் முயற்சிக்கின்றேன். இது எனது பார்வை மட்டுமே. ஆனால் என்னால் எதாவது ஒருவகையில் பாதிக்கப்பட்ட பெண்கள் மட்டுமே தாம் பட்ட கஸ்டத்தைக் கூற முடியும். எனது கேள்வி என்னவெனில் இவ்வாறான புரிதல்கள் இருக்கின்ற எனக்கே காமத்தை கடப்பதற்கு கஸ்டப்படும் பொழுது இப் புரிதல்கள் எதுவுமே இல்லாத ஒரு ஆண் என்ன செய்வார். அவர் டெல்லியில் பஸ்சில் பயணம் செய்த பெண்ணை வன்புணர்வு செய்தவர் போல்தான் கதைப்பார். பெண்ணின் மீதே தவறு எனவும், தான் அவ்வாறு செய்வதற்கான உரிமை உள்ளதாகவுமே கூறுவார். அவரால் அவரது மனம் உருவாக்கும் உணர்வுகளையும் உணர்ச்சிகளையும் புரிந்து தன்னளவில் ஆற்றுப்படுத்த முடியுமா அல்லது நாகரிகமான வழிகளில் தனது தேவைகளைப் பெறமுடியுமா? ஆகவே இங்கு நாம் தண்டிக்கவும் கண்டிக்கவும் வேண்டியது அந்த மனிதரையா?. அல்லது நாம் வாழும் சமூகத்தையா? என்பவையும் ஆய்வுக்குரியவையே. அதேவேளை நாம் சமூகத்தின் காமம், பாலியல், உறவுகள் மீதான கட்டுப்பாடுகளையும் ஒடுக்குமுறைகளையும் கேள்விக்குட்படுத்தி மாற்றியமைக்க வேண்டாமோ? இதுவல்லவா இதன் மூலப் பிரச்சனை. இதன் மூலம் காமம், காதல் தொடர்பான புதிய கலாசாரத்தையும் ஆரோக்கியமான சமூகத்தையும் உருவாக்க முடியாதோ?.

teen 4நமது சமூகங்களில் சிறு வயதிலிருந்து உயர்தரம் வரை மாணவ மாணவியரை பிரித்து வைத்தே கல்வி கற்பிக்கின்றோம். பால், பாலியல், காமம், காதல் தொடர்பான உரையாடல்கள் வெளிப்படையாக நடைபெறுவதுமில்லை. கற்பிக்கப்படுவதுமில்லை. பல்கலைக்கழகங்களில் இவர்களை ஒன்றாக இணைத்தவுடன் என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் ராக்கிங் என்ற பெயரில் பாலியல் வக்கிர செயற்பாடுகளில் இறங்குகின்றார்கள். பல்கலைக்கழகம் கிடைக்காதவர்கள் தமக்கு கிடைக்கும் சந்தர்ப்பங்களைப் பயன்படுத்துகின்றார்கள். தாம் செய்வது தவறானது என உணர்ந்தவர்களும் சில நேரங்களில் தமது உணர்ச்சிகளை கட்டுப்படுத்த முடியாமல் செயலில் இறங்கி பின்னர் வருத்தப்படுகின்றவர்களும் உண்டு. காதல் செய்வதற்கே அனுமதியில்லாத சமூகத்தில் (குறிப்பிட்ட வயதில்) இயற்கையாக உருவாகும் காமத்தை எவ்வாறு செயற்படுத்துவது என்பதில் பெரும்பான்மையானவர்களுக்கு போதிய அறிவோ பக்குவமோ இல்லை. ஆகவே மோசமான பல விளைவுகள் ஏற்படுகின்றன. இது ஆண்களுக்கு மட்டும் உரிய பிரச்சனையில்லை.  பல பெண்களுக்கும் உண்டு. ஆனால் பெண்கள் இலகுவாக தமது மலம் சலம்  என்பவற்றைக் கட்டுப்படுத்துவதுபோல இதனையும் கட்டுப்படுத்துகின்றனர். (பெண்கள்தான் இதனை உறுதி செய்ய வேண்டும். இதன் உளவியலை அறிவது முக்கியமானது.) மேலும் சமூக கலாசார பண்பாட்டுக் காரணங்களாலும் தமது பாலியல் உணர்வுகளை பெண்கள் அடக்கிவிடுகின்றனர். அல்லது மறைக்கின்றனர். ஆகவே வெளித் தெரிவதில்லை. அதேநேரம் சில பெண்கள் இவ்வாறான தம் உணர்வுகளை வெளிப்படுத்தும் பொழுது குறிப்பிட்ட பெண்கள் தொடர்பான எதிர்மறை பார்வைகள் கட்டமைக்கப்படுகின்றன. இதனால் மீண்டும் அப் பெண்கள் அடக்கப்படுகின்றனர். ஆனால் ஆண்களால் தம்மைக் கட்டுப்படுத்தவோ அல்லது அவர்களை சமூகத்தால் அடக்கவோ முடிவதில்லை. ஏனெனில் அவர்களிடம்தான் அதிகாரம் இருக்கின்றது. இது ஒருபுறம்.

teen 1மறுபுறம் பாலியல் துஸ்பிரயோகங்கள் மற்றும் வன்புணர்வுகள் நடந்தவுடன் உடனடியாக உனக்கு அம்மா சகோதரிகள் இல்லையா சக பெண்களை உன் சகோதரிகள் மாதிரி பார்க்க முடியாதா என்ற கேள்விகள் முன்வைக்கப்படுகின்றன. சுவாரசியமான விடயம் என்னவனில் சில ஆண்கள் தாம் எவ்வாறு இளமையில் இருந்தோம் என்பதை மறந்துவிட்டு இன்று பெண் குழந்தைகளுக்கு தந்தையானவுடன் தயக்கமின்றி பிற ஆண்களைக் குற்றவாளிக் கூண்டில் ஏற்றுகின்றார்கள்.  நான் உறவு கொள்ளும் பெண்ணைத் தவிர உலகத்திலுள்ள மற்றப் பெண்கள் அனைவரையும் சகோதரிகளாகப் பார்க்க வேண்டும் என்பது ஒருவனுக்கு ஒருத்தி என்ற பிற்போக்கான சமூக கலாசார நிலைப்பாட்டின் வெளிப்பாடே என்றால் தவறல்ல. அதேநேரம் ஏன் அவ்வாறு பார்க்க வேண்டும்? ஒன்றுக்கு மேற்பட்டவர்களுடன் காதல் உணர்வு வராதா? நிச்சயமாக வரும். ஆனால் அதை எவ்வாறு எதிர்கொள்வது செயற்படுத்துவது என்பது தொடர்பான புரிதலே அவசியமானது. இதை ஆரோக்கியமாக கையாள நமது நம்பிக்கைகள் பண்பாடுகள் கலாசாரங்கள் கட்டுப்பாடுகள் என்பவற்றை கேள்விக்குட்படுத்த வேண்டும்.

பல ஆய்வாளர்கள் எழுத்தாளர்கள் அடிக்கடி குறிப்பிடுவதுபோன்று நாம் ஒரு வீர யுகத்தை கடந்து வந்திருக்கின்றோம். ஈழத் தமிழர்களின் குறிப்பாக பெண்களின் வீரம் போராட்டக் களங்களில் நிறுபிக்கப்பட்டது. அதேபோல் இனிவரும் காலங்கள் நமது காம காதல் உணர்வுகளை வெளிப்படுத்தும் ஒரு யுகமாக அது இருக்கலாம். ஒரு காதல் யுகத்தை உருவாக்க வேண்டும். ஆனால் அதை எந்தளவு பொறுப்புடன் செய்கின்றோம் என்பதைப் பொருத்து ஆரோக்கியமான கலாசாரம் பண்பாடு உருவாகலாம். இதற்கு நமது சமூகங்களில் காதல் செய்வதை ஊக்குவிக்க வேண்டும். அவர்கள் சந்திப்பதற்கான பூங்காக்களை உருவாக்க வேண்டும். பதினாறு வயதின் பின் இருவர் தாம் விரும்பின் உடன்பாட்டுடன் உடலுறவு செய்யலாம் என்பதை ஏற்க வேண்டும். அனுமதிக்க வேண்டும். இவர்களுக்கு இது தொடர்பான கல்வியை வழங்க வேண்டும். எவ்வாறு கர்ப்பமடையாது நோய்கள் வராது ஆணுறைகளைப் பயன்படுத்திப் பாதுகாப்பாக உடலுறவு செய்ய வேண்டும் என்பது தொடர்பான அறிவூட்டலை வழங்க வேண்டும். ஈழப் பிரதேசங்களில் போராளிகள் ஆயுதங்களுடன் திரிந்ததைப் போல காதலர்கள் கைகோர்த்து சுதந்திரமாக நடக்கும் காலம் விரைவில் மலரவேண்டும். அப்பொழுது இவ்வாறான பாலியல் துஸ்பிரயோகங்கள் மற்றும் வன்புணர்வுகள் குறையலாம் என நம்புகின்றேன்.

காமத்தை மனதளவில் கடப்பது நாம் ஆரோக்கியமாக வாழ்வதற்கு வழிவகுக்கும். இதன் அர்த்தம் காமத்தை மனதளவில் கடந்தபின் உறவில் ஈடுபடாமல் பிரமச்சாரியத்தைக் கடைப்பிடிப்பது என்பதல்ல. மாறாக காமத்தை எப்பொழுதும் ஆரோக்கியமாக கொண்டாடவும் அதில் முழுமையாக ஈடுபடவும் பங்களிப்பதற்கான வழியாகும். காமத்தை அடக்காது கொண்டாடுவோம். பரஸ்பரம் மனிதர்களை மதிப்போம். பாலியல் துஸ்பிரயோகங்கள் வன்புணர்வுகள் என்பவற்றைக் களைவோம். நிறுத்துவோம். ஆரோக்கியமாக வாழ்வோம்.

மீராபாரதி

18.05.2017

10157365_10152679532147362_4327569627226739562_nபால் பாலியல் காமம் காதல் பெண் பெண்ணியம் – ஒரு ஆண் நிலை நோக்கு என்ற நூலில் இடம் பெறுகின்ற கட்டுரை இது. விரைவில் இந் நூல் கைகளில் தவழும்.

இந்திய வீடமைப்புத் திட்டம்: மீளக் குடியேறியவர்களுக்கான புதை குழி?

IMG_20171003_112453606_HDRஆற்றுப்படுத்தல் பயிற்சிகளை வழங்க நாம் சென்ற பெரும்பாலான கிராமங்கள் பிரதான வீதியிலிருந்து பல மைல்கள் உள்ளே இருப்பவை. செம்பாட்டு மண் அல்லது கிரவல் வீதிகளைக் கொண்டவை. காட்டுப் பாதைகள். இரவுகளில் பயணிக்க முடியாத பாதைகள். இங்கு வாழும் மக்கள் மிகவும் வறுமைக் கோட்டிற்கு கீழ் கூலித் தொழில் செய்து வாழ்பவர்கள். அன்றாடம் உழைத்து உண்டு வாழ்பவர்கள். இவர்களாக இந்தப் பயிற்சிகளில் ஆர்வமாகவும் ஆனந்தமாகவும் பங்குபற்றினார்கள் என்பது நம்பமுடியாத ஒன்று. ஆனால் கிளிநொச்சி மற்றும் முல்லைத்தீவு மாவட்டங்களின் எல்லையில் மன்னார் மாவட்டத்திலுள்ள ஒரு மீளக் குடியேற்றக் கிராமம் பிரதான வீதியிலிருந்து கொஞ்சத் தூரத்திலையே உள்ளது. மன்னார் நகரிலிருந்து ஆரம்பித்த நமது பயணம் வெள்ளாங்குளம் சென்று அங்கிருந்து துணுக்காய் ஊடாக மாங்குளம் செல்கின்ற பாதையில் சென்றோம். வீதியில் கானல் நீர் தக தகத்துக் கொண்டிருந்தது. அப்பொழுது கையில் ஒரு குழந்தையை தூக்கிக் கொண்டு மற்றக் கையில் குடையைப் பிடித்துக் கொண்டு அருகில் இன்னுமொரு குழந்தையுடன் ஒரு பெண் எங்கள் வாகனத்தை நிறுத்தினார். நான் மாங்குளம் ஆஸ்பத்திரிக்குப் போக வேண்டும். நீங்கள் போகும் வரை வருகின்றேன் எனக் கூறி ஏறினார். இப் பாதையில் பஸ் சேவைகள் இல்லை. ஆகவே பெரும்பாலும் நாம்  நடந்தே செல்வோம் அல்லது இப்படி வாகனங்களை மறித்து ஏறிச் IMG_20171003_124607024_HDRசெல்வோம் என்றார். பின் நாம் எங்கே போகின்றோம் என அவர் கேட்டார். நாம் கூறினோம். அப்பொழுது அவர் நீங்கள் அந்த இடத்தைக் கடந்து வந்துவிட்டீர்கள் என்றார்.  அவர் அவ்வாறு சொல்லும் பொழுது நாம் ஒரளவு தூரம் பயணம் செய்திருந்தோம். என்ன செய்வது அவரையும் குழந்தைகளையும் அந்த இடத்தில் இறக்கி விட்டு விட்டு நாம் கவலையுடன் திரும்பினோம். அவர் குழந்தையை தூக்கிக் கொண்டு குடையைப் பிடித்துக் கொண்டு அந்தக் கொடும் வெயிலில் கானல் நீரின் மீது நடந்தார். மற்றக் குழந்தை அவரைப் பின்தொடர்ந்தது. இரு மருங்கிலும் பற்றைக் காடுகள் இருந்தபோதும் ஒதுங்குவதற்கு நிழல் மரங்களும் இல்லை. நல்லதொரு ஓவியர் இக் காட்சியை ஓவியமாக்கியிருப்பார்.

IMG_20171003_124844862நாம் திரும்பி நமது பயணத்தை தொடர்ந்தோம். மாந்தை மேற்கு உதவி அரசாங்க அதிபர் பிரிவிலுள்ள வெள்ளாங்குளம் கிராம சேவையாளர் பகுதிக்குள் உள்ள பருத்தித் தோட்டம் என அழைக்கப்பட்ட ஒரு கிராமத்திற்கு பயிற்சிகள் வழங்க சென்றோம். ஆனால் எம்மால் அங்கு பயிற்சி வழங்க முடியவில்லை. ஏனெனில் அதற்கான வசதிகள் அவர்களிடம் இருக்கவில்லை. மர நிழலே அவர்கள் ஒன்று கூடி உரையாடுவதற்கான இடம். அவர்களுடன் உரையாடுவதே அவர்களுக்கு நாம் வழங்கும் பெரும் பயிற்சி என உணர்ந்தேன். அதை மட்டும் செய்து விட்டு வந்தோம். அப்பொழுது குறிப்புகள் எடுத்தேன். இப்படி பல பேர் வந்து குறிப்புகள் எடுத்தார்கள் உறுதி மொழிகள் தந்தார்கள் ஆனால் எமது வாழ்க்கையில் எந்த மாற்றமும் நடைபெறவில்லை எனக் கவலைப்பட்டார்கள். புதிதாக ஒரு கட்டிடத்தைக் கட்டி உள்ளார்கள். இவ்வாறான சந்திப்புகளுக்கும் பயிற்சிகளுக்கும் அதைப் பயன்படுத்தலாம். ஆனால் அதற்கான திறப்பு விழா நடைபெறவில்லை என்பதால் பூட்டி வைத்திருக்கின்றார்கள். ஆகவே அதைப் பயன்படுத்த முடியாது இப்படி மரநிழலில் கூடுகின்றோம் என்றார்கள்.

IMG_20171003_122120324இப் பகுதியில் இந்திய வீட்டுத் திட்டம் ஒன்று மேற்கொள்ளப்பட்டுள்ளது. மன்னார் மாவட்டத்திலிருந்த காணி இல்லாத மாற்றுத்திறனாளிகள்,  பெண் தலைமைத்துவ மற்றும் புனர்வாழ்வு பெற்ற குடும்பங்களை குடியேற்றி உள்ளார்கள். இத் திட்டத்தில் 72 வீடுகள் கட்டப்பட்டுள்ளன. இதில் 12 வீடுகளை அன்றிருந்த உதவி அரசாங்க அதிபர் தனது பொறுப்பில் எடுத்துக் கட்டியுள்ளார்.  ஒரு வீட்டிற்கு கொடுக்கப்பட்ட நிதி 12 இலட்சங்கள். ஆனால் இந்த வீடுகள் ஆறு ஏழு இலட்சங்களில் கட்டி முடிக்கப்பட்டுள்ளன. மிகுதிப் பணத்தை அதிகாரத்திலும் பொறுப்பிலும் இருந்தவர்கள் சுருட்டிவிட்டார்கள். அதனால் தான் இந்த வீடுகள் ஐந்து வருடங்களில் மரங்கள் உக்கி உருகுலைந்து போகின்றன. இதைக் கட்டுவதற்கு சப்பு மரங்களையே பயன்படுத்தியுள்ளார்கள். நிலங்கள் வெடிக்கின்றன. அல்லது குழிகள் ஏற்பட்டு புதைகின்றன. உறுதியில்லாத IMG_20171003_122204496நிலங்கள். சுவர்கள் வெடிக்கின்றன. மழை காலங்களில் வீடுகளினுள் வெள்ளம் வருகின்றது. கூரைகளினால் மழை கொட்டுகின்றது.  வீடு என்பது மழை காலங்களிலும் வெய்யில் காலங்களிலும் நிம்மதியாக ஒதுங்குவதற்கான ஒரு இடம். ஆறுதலாக இருப்பதற்கான ஒரு இடம். பயமின்றிப் படுப்பதற்கான உறைவிடம். ஆனால் வீட்டிற்குள் பாம்புகள் வருவது மட்டுமல்ல வீட்டின் நிலங்களிற்கு அடியில் பாம்பு புற்றுகள் இருக்கின்றன. வெய்யில் காலங்களில் தண்ணீர் தட்டுப்பாடு. நாம் எப்படி நிம்மதியாக இருப்பது? மகிழ்ச்சியாக வாழ்வது? இதனால் இந்த வீட்டுத் திட்டம் தமக்கான புதை குழியா? என்று கேட்கின்றார்கள்.

IMG_20171003_122151379இக் குடியேற்றத்திலுள்ள பெரும்பாலானவர்கள் கூலி வேலை செய்பவர்கள். ஒரு சிலர் மட்டும் புலிகள் உருவாக்கிய ஆனால் இன்று இராணுவத்தினர் பராமரிக்கின்ற மாமரங்கள் மற்றும் முந்திரிகை மரங்கள் உள்ள தோட்டத்தில் வேலை செய்கின்றார்கள். உண்மையில் வடமாகாண சபை இவ்வாறான தோட்டங்களை தாம் பொறுப்பேற்று வேலை இல்லாதவர்களுக்கு வேலை வழங்குவதுடன் வருமானத்தையும் பெறலாம். ஏன் இராணுவம்  இவற்றிலிருந்து பயன் பெற அனுமதிக்க வேண்டும்? மற்றவர்கள் தூர இடங்களுக்கு வேலைக்குச் செல்கின்றார்கள். ஆகவே இந்த வீட்டை திருத்தும் பொருளாதார வசதிகள் இவர்களிடம் இல்லை. வீட்டின் நிலையை அரசாங்க அதிகாரிகளிடம் எடுத்துக் கூறினால் உங்களுக்கு வீடு கட்டிக் கொடுத்தாயிற்று இனி என்ன நாமே சமைத்தும் தர வேண்டுமா என நக்கலாக கேட்கின்றார்கள். அவர்களுக்கு எங்கள் கஸ்டம் புரியவில்லை. எங்கள் வேதனையை உணர முடியவில்லை. ஆனால் இந்த திட்டம் ஆரம்பிப்பதற்கு முதல் எங்களுக்குப் பல உறுதி மொழிகள் தந்தார்கள். நல்ல வீடு. வசதியான இடம். தண்ணீர் உண்டு. தோட்டம் உண்டு. வேலையும் தருவோம். கட்டில், மேசை, கதிரைகள் எல்லாம் தருவோம். இப்படி பல உறுதி மொழிகள். ஆனால் நாம் குடி வந்தவுடன் எம்மைக் கைவிட்டுவிட்டார்கள். உண்மையில் புதை குழியில் தள்ளிவிட்டார்கள் என்பதே உண்மை. ஆனால் அவர்கள் இத் திட்டத்தினால் நன்றாக உழைத்திருப்பார்கள். IMG_20171003_124638547இல்லை இல்லை நல்ல கம்மிசன்அடித்திருப்பார்கள். உண்மையில் எங்களை வைத்து அனைவரும் உழைக்கின்றார்கள். இனி அவர்களுக்கு என்ன கவலை. அவர்களுக்குத் தேவையானது கிடைத்துவிட்டது. எம்மையும் குடியேற்றிவிட்டார்கள். தங்கள் பொறுப்பு முடிந்து விட்டது என ஒதுங்கிவிட்டார்கள். உண்மையில் இந்த வீடுகள் நன்றாக உறுதியாக கட்டப்பட்டுள்ளனவா என பொறுப்பானர்வர்கள் பரிசோதித்து உறுதி செய்திருக்க வேண்டும். ஆனால் அதை யார் செய்கின்றார்கள்.?போரில் பாதிக்கப்பட்ட மக்களை இவ்வாறுதான் அரசாங்க அலுவலர்களும் மக்கள் பிரதிநிதிகளும் துன்புறுத்துவதா? உண்மையில் இந்த அடிமட்ட நாளாந்த உழைப்பில் வாழும் ஏழை மக்களே நமது விடுதலைக்காக பல உயிர்களை தியாகம் செய்தவர்கள். ஆனால் இன்று அவர்களை அனைவரும் கைவிட்டுவிட்டோம்.

IMG_20171003_122102861பத்திரிகையில் உங்கள் கஸ்டங்களைப் போடுகின்றோம். அதுவே எம்மால் செய்யக் கூடியது. உங்களைப் படம் எடுத்துப் போடவா என அனுமதி கேட்டோம். எதையாவது செய்து எங்கள் பிரச்சனைகளைத் தீர்த்தீர்கள் என்றால் அதுவே போதும். உங்களுக்கு கோடிப் புண்ணியம் கிடைக்கும் என வாழ்த்தி அனுப்பினார்கள்.

ஆற்றுப்படுத்தல் ஆரோக்கியமாகப் போராட…

IMG_20170822_130550722_HDR (2)மன்னார் மாவட்டத்திலுள்ள பல கிராமங்களிலுள்ள பெண் தலைமைத்துவத்தைக் கொண்ட பெண்களுக்கும் மற்றும் கடந்த காலங்களில் இழப்புகளை சந்தித்து இன்று பல பொருளாதார நெருக்கடிகளை எதிர்நோக்குகின்ற பெண்களுக்கும் ஆற்றுப்படுத்தல் பயிற்சிகளை வழங்கினேன். இவற்றை மன்னார் மாதர் சங்கத்தின் ஒழுங்குபடுத்தியது. ஆறு நாட்களில் பன்னிரெண்டு கிராமங்களில் பயிற்சிகள் வழங்கினோம். இக் குடும்பங்களே கடைசியாக நடைபெற்ற போரில் முதலில் இடம் பெயர்ந்து நீண்ட நாட்கள் நீண்ட தூரங்கள் நடந்து முள்ளிவாய்க்காளை அடைந்தவர்கள். பின் அங்கிருந்து வெளியேறி முகாம்களில் வாழ்ந்து மீளக் குடியேறியவர்கள். இவர்கள் அனைவரும் நினைத்திருந்தால் அன்று ஒரு மணித்தியாலத்தில் பாலத்தைக் கடந்து “அந்தப் பக்கம்” அதாவது இராணுவத்தின் பக்கம் ஆரம்பத்திலையே சென்றிருக்கலாம். ஆனால் விடுதலைப் போராட்டத்தின் மீதான நம்பிக்கையினாலும் தமது கணவர்கள் மகன்கள் மகள்கள் உறவினர்கள் இயக்கத்தில் இருந்தமையினாலும் முள்ளிவாய்க்கால் வரை பயணம் செய்தார்கள். இவர்களின் ஆழமான நம்பிக்கை இறுதியில் சிதறடிக்கப்பட்டது. இது ஆழமான மன வடுக்களை இவர்களுக்குள் உருவாக்கியுள்ளது என்றால் மிகையல்ல.

IMG_20170825_111010868 (2)இப் பயிற்சிகளில் கலந்து கொண்ட பெண்களில் பெரும்பான்மையானவர்கள் கூலித் தொழில் செய்பவர்கள். இப் பயிற்சியானது இவர்களுக்குப் பயனுள்ளது என்பதில் எனக்கு சந்தேகமிருக்கவில்லை. ஆனால் எத்தனை பேர் முழுமையாக பங்கு பற்றுவார்கள் என்ற சந்தேகம் ஆரம்பத்தில் இருந்தது. இதற்கு நமது பண்பாட்டு கலாசார அம்சங்கள் முக்கியமான தடையாக இருக்கும் என யோசித்தேன். ஆனால் பல ‘பெண்கள் இப் பயிற்சிகளின் போது மனம் திறந்து தமது இழப்புகளை, சோகங்களை, கவலைகள் பகிர்ந்து கொண்டார்கள். அது மட்டுமின்றி பயிற்சியின் போது முழுமையாகப் பங்குபற்றினார்கள். ஆச்சரியப்படும் வகையில் தமது விருப்பங்களை அடக்கப்பட்ட உணர்வுகளை வெளிப்படுத்தினார்கள்.. இவர்கள் எதிர்பார்ப்பது எல்லாம் தமது மனச் சுமைகப் பகிர்ந்து கொள்ளவும் கேட்கவும் ஒருவர் வேண்டும் என்பதே. இந்த நிகழ்வு தமது எதிர்பார்பை பூர்த்தி செய்தமைக்கான நன்றி கூறினார்கள். சிலர் தம் வாழ் நாளில் இன்றுதான் இவ்வளவு சந்தோசமாக இருந்ததாக கூறினார்கள். சிலர் சின்னக் IMG_20170901_120027419 (2)காலத்தில் சந்தோசமாக விளையாடியபின் இன்றுதான் விளையாடிதாக கூறினார்கள். சிலர் தமது உடல் நோக்கள் வலிகள் இருந்த இடம் தெரியாமல் காணாமல் போனதாக கூறினார்கள். வலியுடன் வந்தவர்கள் வலிமையுடன் சென்றார்கள். இவை எனக்குத் தனிப்பட மகிழ்ச்சியையும் பயிற்சி தொடர்பான திருப்தியையும் நம்பிக்கையையும் தந்தது. ஆம் அவர்கள் தம்மை மாற்றவும் ஆரோக்கியமாக வாழவும் போராடவும் தயாராகவே இருக்கின்றார்கள். ஆனால் எம்மில் எத்தனை பேர் அவர்கள் கூறுவதைக் கேட்கவும் புதிய வழிகளைக் காட்டவும் தயாராக இருக்கின்றோம்?

IMG_20171002_162348334 (2)இப் பயிற்சிகளில் பங்கு பற்றிய பல பெண்கள் கடந்த நாற்பது வருடங்களாக பல இழப்புகளை இழந்தும் வடுக்களை சுமந்து கொண்டும் வாழ்கின்றார்கள். பலர் இறுதித் போரில் தம் குடும்ப உறவுகள் பலரை ஒரே நாளில் இழந்துள்ளார்கள். அவர்கள் உடல்கள் சிதைவுற்றதைக் கண்ணால் கண்டவர்கள். பலர் தம் முன்னாலையே சரணடைந்து காணாமல் ஆக்கப்பட்ட உறவுகளை எண்ணி ஏங்கிக் கொண்டிருக்கின்றனர். சில குடும்பங்களிலுள்ள பெண்கள் தமது தந்தையரை 90களில் இழந்து கணவர்களை 2000ம் ஆண்டுகளில் இழந்து பிள்ளைகளை 2009ம் ஆண்டு இறுதிப் போரில் இழந்துள்ளார்கள். சில தாய்மார்களுக்கு மூன்றுக்கு மேற்பட்ட பிள்ளைகள். இப் பிள்ளைகளில் பலரை இழந்துள்ளனர். சிலர் காணாமல் ஆக்கப்பட்டுள்ளார்கள். இவர்களின் கதைகள் அனுபவங்கள் பெரும் சோகங்களைக் கொண்டது. சில கிராமங்களில் புலிகளிலிருந்து சரணடைந்து புனர்வாழ்வு பெற்றவர்களும் புலிகளினால் கட்டாயப்படுத்திப் பிடிக்கப்பட்டு அவர்களிடமிருந்து தப்பி வந்தவர்களும் ஒன்றாக இப் பயிற்சிகளுக்கு வந்தார்கள். இவர்கள் தமது அனுபவங்களை வேதனைகளைப் பகிர்ந்து கொண்டார்கள். ஒரு மாதம் புலிகளில் இருந்தமைக்காக மூன்று வருடங்களும் ஒரு வருடம் இருந்தமைக்காக நான்கு வருடங்கள் சிறை வாழ்வும் புனர்வாழ்வும் பெற்றுள்ளார்கள் என்று ஒரு தாய் வருந்தினார்.

இறுதிப் போர் முடிந்த பின் இழப்புகளை சந்தித்தவர்கள் மட்டுமல்ல 90ம் ஆண்டும் அதற்கு முன்பும் தம் உறவுகளை இழந்தவர்களும் காணாமலாக்கப்பட்டவர்களின் உறவுகளும் இன்றுவரை தமது சுமைகளை சுமந்த வண்ணமே உள்ளார்கள். இவர்களது சுமைகளை இறக்கி ஆற்றுப்படுத்தி ஆரோக்கியமாக வாழ வழி செய்வது என்பது பல வழிகளில் பயனளிக்கும் செயற்பாடாகும். தமது குடும்பங்களை வழிநடாத்தவும், காணாமல் ஆக்கப்பட்டவர்களைத் தேடவும், அதற்காக நம்பிக்கையுடன் தொடர்ந்து போராடவும் எனப் பல செயற்பாடுகளை முன்னெடுப்பதற்கு இவர்கள் ஆரோக்கியமாக உடல் உளவள நலத்துடன் இருப்பதும் பிரக்ஞையுடன் செயற்படுவதும் அவசியமாகும். அதற்கான வாய்ப்புகளையும் வளங்களையும் வழங்க வேண்டியது நமது பொறுப்பாகும். தேசிய சமூக அரசியல் விடுதலைகள் மட்டுமல்ல மன (சுமைகளிலிருந்தும் அழுத்தங்களிலிருந்தும்) விடுதலையும் அவசியமானதும் இன்றியமையாததுமாகும். இதுவே தேசிய சமூக அரசியல் விடுதலைக்கான சிந்தனைகளை செயற்பாடுகளை விரிவாகவும் ஆழமாகவும் பன்முக பார்வைகளில் பார்க்கவும் வழி செய்யும்.

நன்றி தினக்குரல்
15.10.2017

Posted by: மீராபாரதி | October 5, 2017

புத்தகங்களுடன் ஒரு பயணம்

download (17)புத்தகங்களுடன் ஒரு பயணம்

– தேடலும் வாசிப்பும் இழப்பும் இடப்பெயர்வுகளும்

பாலர் வகுப்பில் படித்த பாலபோதினி இப்பொழுதும் நினைவில் உள்ளது. முன் அட்டையில் மொட்டைக் குழந்தை ஒன்று தோடும் சங்கிலியும் அணிந்தபடி இருப்பார். இதில்தான் முதன் முதலாக தமிழ் சொற்கள் பலவற்றை அறிந்தேன். இதன்பின் ஒரு சிறுவனும் சிறுமியும் பாடசாலைக்குச் செல்கின்ற ஓவியம் உள்ள புத்தகம் நினைவிலிருக்கவில்லை. கூகுளில் தேடிய போது நினைவு வந்தது. சின்ன வயதில் முதன் முதலாக ஒரு புத்தக கண்காட்சிக்கு சென்றேன். இதனை சீனக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி அட்டன் நகரசபை மண்டபத்தில் ஒழுங்கு செய்தார்கள். பெரும்பாலானவை சீனாவில் அச்சடிக்கப்பட்ட அவர்களது நாடு சார்ந்த புத்தகங்கள். சிறுவர் புத்தகங்கள் தொடக்கம் பெரியவர்களுக்கான நூல்கள்வரை இருந்தன. ஆனால் அன்று நூல்கள் எதுவும் வாங்கிய ஞாபகம் இல்லை. அப்பாவும் வாங்கித் தரவில்லை. பள்ளிக்கூடத்திற்குப் பாடப் புத்தகங்கள் கொண்டு போனதாக நினைவில்லை. ஏனெனில் அப்பொழுது இலவசமாக நூல்கள் வழங்கும் திட்டம் வந்திருக்கவில்லை. ஒரு குழந்தையின் வளர்ச்சியில் நூல்கள் முக்கியமானவை. இருப்பினும் இலவசமாக கிடைத்தபோது அது என்னைப் போன்ற குழந்தைகளைக் கவரவில்லை. இன்று குழந்தைகளின் நூல்களில் பல மாற்றங்களும் முன்னேற்றங்களும் உள்ளன. வரவேற்க வேண்டிய ஒன்று.

150329792551975ம் ஆண்டு அட்டன் மல்லியப்பூ வீட்டிலிருந்தபோது அப்பாவிடம் இரண்டு புத்தக அலுமாரிகள் இருந்தன. இதுவே புத்தகங்களுடனான எனது இரண்டாவது நினைவு எனலாம். இவை அனைத்தும் சீனாவில் அச்சடிக்கப்பட்டவை. ஒரு வகையான வெள்ளை மற்றும் மஞ்சள் கலந்த நிற அட்டையில் பல விதமான முகங்களுடன் தலைப்புகள் சிகப்பு நிறத்தில் காணப்பட்ட ஆங்கிலப் புத்தகங்கள்.  எல்லாவற்றிலும் நீண்டதும் நிறைய தாடி வைத்தவர்களும், குறுந் தாடியும் மீசையும்,  மீசை மட்டும் மற்றும் மீசை தாடி ஒன்றுமில்லாமல் சவரம் செய்யப்பட்ட என பல முகங்கள் இருந்தன. இந்த முகங்கள்  மாக்ஸ், ஏங்கல்ஸ், லெனின், ஸ்டாலின், மாவோ என்பதை இரண்டு மூன்று வருடங்கள் கழிந்த பின்பே அறிந்தேன். இவர்களின் படங்கள் தனித்தனியாகவும் அல்லது இணைந்து வரிசையாகவும் இந்தப் புத்தகங்களின் முன்பக்கத்தில் இருந்தன.

images (13)சின்னப் பிள்ளைகளான எங்களுக்கு அந்தப் பெரிய வீட்டில் விளையாடுவதற்கு நிறைய சமான்கள் இருக்கவில்லை. வயறால் பின்னப்பட்ட சிறு கதிரைகள் நான்கு மட்டுமே இருந்தன. அவற்றைத் தலைகீழாகப் பிரட்டி அதை ஒரு வாகனம் போல நினைத்துக் கொண்டு அதில் ஒருவரை வைத்து தள்ளிக் கொண்டு விளையாடுவோம். அப்பொழுது இந்தப் புத்தகங்களை எடுத்துப் படிப்பது போல் பாவனை செய்வோம். சில நேரத்தில் அதில் எழுதுவோம். விளையாட்டின் ஆர்வம் அதிகரிக்க கடை வைத்து விளையாடுவோம். இந்தப் புத்தகங்களின் தாள்களைப் பற்றுச் சீட்டுகளாக அல்லது சமான்கள் கொடுப்பதற்காக பக்கங்களைக் கிளித்தும் சுருட்டியும்  விளையாடுவோம். ஒரு நாள் நாம் இவ்வாறு விளையாடி விட்டு நித்திரை கொண்டு விட்டோம். அப்பா இரவு வந்தார். இப் புத்தகங்கள் கிறுக்கப்பட்டு  கிளிக்கப்பட்டது எப்படியோ அவர் கண்ணில் பட்டுவிட்டது. நித்திரையாக இருந்த என்னை எழுப்பி எனது கால்களைத் தூக்கி கட்டிலில் போட்டு நல்ல அடி போட்டார். முத்தவன் நான் என்பதால் பலிக்கடாவானேன். தங்கைகள் சிறியவர்கள் என்பதால் தப்பித்தார்கள். அந்தப் புத்தகங்களை வீணாக்கியதால் அப்பாவுக்கு அவ்வளவு கோவம் ஏற்பட்டது. ஆனால் அந்தக் கோவத்திற்கு ஏற்ப அந்த நூல்களை அவர் அக்கறையாக வாசித்து ஒரு நாளும் கண்டதில்லை.

சிறிது காலத்தில் அப்பாவுக்கு கட்சியில் வேலையில்லாமல் போக வீட்டில் பணக் கஷ்டம் வந்தது. ஆகவே நாளாந்தச் சாப்பாட்டுக்காக இந்தப் புத்தகங்களை பழைய புத்தகங்கள் வாங்கும் கடையில் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக விற்றுக் காசாக்கினார். அந்தக் காசில் சில நாள் நாம் பசியாறினோம். இப்படித்தான் அவரது இரண்டாவது நூல் சேகரிப்புகள் வீணாகிப்போனது. முதலாவது நூல் சேகரிப்பு 1970ம் ஆண்டு ஜேவிபி கிளர்ச்சியின்போது கைது செய்யப்பட்டபோது இல்லாமல் போயிருக்கலாம். மேலும் அவருக்கு என நிரந்தர வீடு இல்லாமையினாலும் நூல்களைத் தொடர்ச்சியாக ஒரிடத்தில் பேணிப் பாதுகாப்பதற்கு இயலாமலிருந்திருக்கலாம். இந்த தகவல்கள் ஒன்றும் எனக்குத் தெரியாது. ஆனால் இதற்குப் பின்பு அப்பா புத்தகங்களை வாசித்த(தைக் கண்ட)போதும் ஒருபோதும் மீள சேகரிப்பில் ஈடுபட்டதைக் காணவில்லை.

panchankamஒரு முறை நாம் கரவெட்டிக்கு சென்றிருந்தோம். அப்பாச்சி அப்பப்பா வீட்டில் பஞ்சாங்கம் முக்கியமான ஒரு புத்தகம். இது மஞ்சள் நிறத்தில் இருக்கும். ஒவ்வொரு மாதமோ அல்லது  வருடத்திற்கு ஒரு முறையோ வெளியிடுவார்கள். அப்பப்பா எந்த அலுவல்களை செய்வதாக இருந்தாலும் இதைப் பார்த்து வாசித்துதான் முடிவெடுப்பார். அப்பாச்சியும் எதாவது செய்வதற்கும் வெளியே போவதற்கும் முதல் “பஞ்சாங்கத்தைப் பார்த்துச் சொலுங்கோ” என அப்பப்பாவிடம் கேட்பார். இந்தப் புத்தகத்தை ஒரு நாள் நான் பார்த்துக் கொண்டிருந்தபோது சிறிது கிளித்து விட்டேன். பின் பயந்து போய் அது இருந்த இடத்தில் வைத்துவிட்டு அதைக் கிளித்ததை மறந்தே போய்விட்டேன். பிறிதொரு நாள் அப்பாச்சி மாமி இருவரும் மாலை நேரம் போல அவர்கள் வாழ்ந்த குடிசைகளுக்கு முன்னால் இருந்த முத்தத்திலிருந்து அரிசி இடித்தும் அரித்தும் கொண்டிருந்தார்கள். நான் அவர்கள் அருகில் உட்காந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். எங்கிருந்தோ வந்த அப்பப்பா என் பின்னால் வந்து பிரப்பந் தடியால் நன்றாக அடி போட்டார். “ஏன் பஞ்சாங்கத்தை கிளிச்சனி” எனக் கேட்டுக் கேட்டு அடித்தார்.  ஆனால் அப்பப்பா பற்றி வெளியில் கேட்டால் மிகவும் அன்பானவர் என்று சொல்வார்கள். எனக்கு அவர் அடித்ததைப் பார்த்து தடுக்க முடியாமல் மாமியும் அப்பாச்சியும் அழுதார்கள்.  இந்தப் பஞ்சாங்கத்தில் ஒரு விடயம் உள்ளது. கண்ணை மூடிக் கொண்டு ஒன்றைத் தொட்டுப் பார்த்து அந்த நாள்  நமக்கு எப்படி என  பார்க்கலாம். இதை நாம் ஒரு விளையாட்டாகச் செய்வோம். அன்று நான் அதைச் செய்து பார்த்திருக்கலாம். தவறவிட்டுவிட்டேன்.

04-09551977ம் ஆண்டு அட்டன் சேர்க்குல ரோட்டிலுள்ள ஒரு வீட்டின் அறையில் வாடகைக்கு குடியிருக்க சென்றோம். இதன் பின்தான் அட்டன் நூலகத்திற்கு ஞாயிற்றுக் கிழமைகளில் செல்லும் பழக்கம் ஏற்பட்டது. அந்த நேரம் எனக்குப் பத்து வயது. எவ்வாறு இந்தப் பழக்கம் ஏற்பட்டது என்று நினைவில்லை. ஆனால் நூலகம் திறப்பதற்கு முன்பே சென்று காவலிருப்பேன். அந்தளவிற்கு ஆர்வம் இருந்தது. அந்த நேரங்களில் சிந்தாமணி பத்திரிகைகளில் வரும் சித்திரக் கதைகளான சிந்துபாத்தின் பயணங்கள் போன்ற கதைகளை ஒவ்வொரு வாரமும் ஆர்வமாக வாசிப்பேன். இக் கதைகள் அதற்குரிய படங்களுடன் பத்திரிகையின் ஒரு மூலையில் நான்கு சிறிய படங்களுடன் மட்டுமே வரும். இருப்பினும் தொடர்ந்து ஒவ்வொரு வாரமும் வாசிப்பதில் ஒரு ஆர்வம் இருந்தது. பின் சிறு கதைகள் உள்ள நூல்கள் சிலவற்றை எடுத்து வாசிப்பேன். மேலும் அம்புலிமாமா, மற்றும் இரத்தினபாலா(?) சிறுவர் சஞ்சிகைகள் என்பவற்றை ஆர்வமாக வாசித்த ஞாபகம் உள்ளது.  1980ம் ஆண்டுவரை இந்தப் பழக்கம் தொடர்ந்தது.

இக் காலங்களில் அப்பா அட்டன் நகரில் பேக்கரி ஒன்று வைத்திருந்த சடையன் முதலாளியின் மகனுக்கு  ஆங்கிலப்பாடம் சொல்லிக் கொடுத்தார். அவர்களிடமிருந்த ஆங்கிலப் புத்தகம் ஒன்றைக் கொண்டு வந்து என்னை வாசிக்க செய்தது ஞாபகம். அதிகாலையில் எழும்பி அந்தப் புத்தகத்திலுள்ள கதைகளை கத்தி கத்திப் பாடமாக்க வேண்டும். அதில் வாசித்த ஒரு அரசனின் கதை இன்றும் நினைவிலுள்ளது. போரில் தோல்வியுற்ற அரசன் ஒருவன் குகை ஒன்றில் தங்கியிருப்பான். அங்கே சிலந்தி ஒன்று தனது வலையை பின்னுவதற்கு ஆறு தரம் முயற்சிகள் செய்து தோற்றபின் எழாவது தரம் முயற்சி செய்து இறுதியாக வெற்றிகரமாக பின்னி நிறைவு செய்யும். ஏற்கனவே ஆறு முறை முயற்சி செய்து போரில் தோற்ற அரசன் ஒருவன் அதைப் பார்த்த பின் மீண்டும் போர் செய்து வெல்வான். இது கதை. நான் வாழ்க்கையில் எதையும் இத்தனைதரம் முயற்சி செய்ததில்லை. அப்பாவும் முயற்சி செய்யவில்லை என்றே நினைக்கின்றேன்.

downloadபீக்கிங் ரிவியுதான் நான் முதன் முதலாகப் பார்த்த பெரியவர்கள் வாசிக்கும் சஞ்சிகை  எனலாம். ஒரு வகையான பளபளப்பான வழுவழுப்பான வெள்ளைத் தாளில் பெரும்பாலும் பெரிய நீண்ட கட்டுரைகளைக் கொண்ட சஞ்சிகையாக தபாலில் வரும். இதையும் அப்பா வாசித்துக் கண்டதாக நினைவில்லை. ஏனெனில் இக் காலங்களில் அவர் சமூக மாற்றத்தைப் பற்றி சிந்தித்ததை விட அடுத்த வேளை எப்படி குழந்தைகளுக்கு சாப்பாடு கொடுப்பது என்றும் தான் எப்படி ஒரு ரிங் (ஒரு கிளாசில் அரைவாசி) அடிப்பது என்பதைப் பற்றி மட்டுமே சிந்தித்திருப்பார். ஆகவே பெரும்பாலான நேரங்களில் இந்த சஞ்சிகையையும் நாம் விளையாடத்தான் பயன்படுத்தியிருக்கின்றோம். இதற்காக இப்பொழுது எல்லாம் அப்பா எங்களை அடிப்பதில்லை. வேறு விடயங்களுக்கு நன்றாக அடி வாங்குவேன். நான் வாங்கிய அடிகள் பற்றியும் ஒரு பதிவு எழுதலாம். அந்த நூல்களின் முக்கியத்துவம் குறைந்தமையும் தனது வறுமையான வாழ்வை ஓட்ட அதைப் பற்றி அதிகம் சிந்திக்க வேண்டி ஏற்பட்டதும் காரணமாக இருக்கலாம். கொஞ்சக் காலங்களில் இந்த சஞ்சிகையும் தபாலில் வராமல் நின்றது. இக் காலங்களில் அம்மா பக்கத்து வீடுகளில் இரவல் வாங்கி இதயம் பேசுகின்றது என்ற ஒரு சஞ்சிகை வாசிப்பார். அதில் வருகின்ற தொடர் கதையை ஆர்வமாக தொடர் வரிசையிலிருந்த வீட்டுப் பெண்கள் அனைவரும் வாசித்த நினைவுள்ளது.

up country & Batti 2012 2131980ம் ஆண்டு அட்டன் லிபர்ட்டி கட்டிடத்தில் உள்ள அறைக்கு குடியிருக்க சென்ற பின் நூல்களை வாசிக்கும் பழக்கத்தை நான் தொடரவில்லை.  வழமையாக செல்கின்ற நூலகமும் சிறிது தூரமாகி விட்டது மட்டுமல்ல அந்த ஆர்வமும் ஏனோ இல்லாமல் போய்விட்டது. அட்டன் ஹைலன்ஸ் கல்லுரியின் வாசலில் நூலகம் எனப் பெரிதாகப் பெயரிட்ட கட்டிடம் ஒன்று இருந்தது. ஆனால் அது எப்பொழுதும் பூட்டியே இருக்கும். நிறைய நூல்களும் அங்கு இருக்கவில்லை. இருந்த நூல்கள் எல்லாம் பெரிய பெரிய புத்தகங்கள். அதை யாரும் வாசித்து ஒரு போதும் நான் கண்டதில்லை.  இக் காலங்களில் பின் பெரும்பாலும் வாசித்த புத்தகங்கள் என்றால் அது பாடசாலைப் பாடப் புத்தகங்கள் தான். அவற்றை விருப்பமில்லாமலே வாசித்தேன். நான் ஆறாம் வகுப்புக்கு வரும் வரை தான் நூல்கள் வாங்க வேண்டிய தேவை இருந்தது. ஆகவே நூல்களை வாங்கிப் படிக்கும் அளவிற்கு வசதி இருக்கவில்லை. வாசிக்கும் ஆற்றலும் வளரவில்லை. அதன் பின் இலவசப் பாடப் புத்தகங்கள் கிடைத்தன. அவற்றை ஆர்வமில்லாமல் ஏனோதானோ என்று படித்தேன். பத்தாம் வகுப்பு படிக்கும் பொழுது பல நூல்களை இலசவமாக தந்தவர்கள் பாரத சுருக்கம் நூலைத் தரவில்லை. ஒரு வகுப்புக்கு ஒரு நூல் மட்டுமே இருக்கும். ஆசிரியர் வந்து வாசிப்பார். நாம் நித்திரை கொள்வோம். கேள்வி கேட்கும் நேரத்தில் முழிப்போம். இறுதிவரை அந்த நூலை முழுமையாகப் படிக்கவில்லை. கம்பராமாயாணம் நூல் ஆசிரியருக்கே விளங்கியதா என்பது கேள்விதான். அதைப் படிக்கும் போது சுத்த போர் அடிக்கும்.

1982ம் ஆண்டு பாடசாலை விடுமுறையை முதன் முறையாக மூன்று மாதங்களுக்குத் தந்தார்கள். அந்தக் காலத்தை வீணாக்க கூடாது என்பதற்காக என்னைக் கரவெட்டிக்கு  அனுப்பி அங்குள்ள மாலைநேர வகுப்புகளில் படிப்பித்தார்கள். எனக்கு மதியத்திற்குப் பின் படிப்பதில் ஆர்வமிருக்காது. அந்த வெய்யிலின் வெக்கையில் பேசமால் வெறும் தரையில் அரைக்காற்சட்டையுடன் மேலாடையில்லாமல் நித்திரை கொள்ளவே விருப்பம் வரும். அப்படி ஒரு நாள் படுத்திருந்தபோது வீரகேசரி பிரசுர புத்தகங்கள் சிலவற்றை மாமியின் வீட்டில் கண்டேன். அதை வாசிக்க ஆரம்பித்த பின் மதிய தூக்கம் காணாமல் போய்விட்டது. அப்பொழுதுதான் செங்கையாழியனின் நாவல்கள் ஊடாக வன்னிப் பிரதேசங்கள் பலவற்றையும் அங்குள்ள வாழ்வுமுறைகளையும் தெரிந்து கொண்டேன்.  பெரும்பாலான இலங்கை எழுத்தாளர்களின் நாவல்களை இக் காலங்களில் வாசித்தபோதும் அவற்றின் பெயர்கள் நினைவிலிருக்கவில்லை. இப்பொழுதும் நினைவிலில்லை.

200px-Jaffnalibrary1983ம் ஆண்டு தமிழர்கள் மீதான தாக்குதல்களின் பின் யாழ்ப்பாணத்திற்கு அகதிகளாகச் சென்றோம். அப்பொழுது சிங்கள இனவாதிகளால் எரிக்கப்பட்ட பின் புனர்நிர்மாணம் செய்யப்பட்டு கட்டிடத்தின் ஒரு பகுதியில் இயங்கிய யாழ் பெரிய நூலகத்திற்கு ஒரிரு தடவைகள் சென்றேன். (உண்மையில் இலங்கையில் எரிக்கப்பட்ட இரண்டாவது நூலகமாக இது இருக்கலாம் என அண்மையில் அறிந்தேன். 2000ம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பு மாகாவம்ச குறிப்புகள் தெற்கில் எழுதப்பட்டதுபோல வடக்கில் இருந்த தமிழ் பௌத்தர்களும் தமது குறிப்புகளை எழுதியிருக்கலாம். ஆனால் இத் தகவல்களை இல்லாமல் செய்வதற்காக எரிக்கப்பட்டிருக்கலாம் என நம்பப்படுகின்றது.) யாழ் நூலகத்தில் நூல்களைப் பார்த்து ஆச்சரியப்பட்டது தான் ஞாபகம். ஆனால் எதையும் வாசித்த ஞாபகம் இல்லை. இதன்பின் கோட்டையைச் சுற்றித் தாக்குதல்கள் ஆரம்பிக்க இந்த நூலகம் மீண்டும் பயன்படுத்தப்படாமல் மூடப்பட்டது.

IMG_20170604_123219383_HDR1984ம் ஆண்டு அகதிகளுக்கு வழங்கப்பட்ட கோயிற் காணியில் வாழ்வதற்காக நாவற்குழி சென்றோம். அப்பொழுது நாவற்குழி சித்திவினாயகர் வாசிகசாலையின் செயற்குழு உறுப்பினராக நாவற்குழி நண்பர்களின் விருப்பத்தினால் சேர்க்கப்பட்டேன்.  இந்த வாசிகசாலையில் பல நூல்கள் இருந்தபோதும் வாசித்த ஞாபகம் இல்லை. பெரும்பாலும் நண்பர்களுடன் அரைட்டையடிப்பது, அல்லது படம் பார்ப்பது அல்லது விளையாடுவது எனத் தொடர்ந்து இறுதியாக இயக்க வேலைகள் செய்வது எனக் காலங்கள் சென்றன.  நாவற்குழி நண்பர்களில் பிரபா என்ற நண்பர் மட்டுமே வாசிப்பு பழக்கம் உள்ளவன். கவிதை எழுதுவான். எனக்குப் பழக்கமான முதல் கவிஞன் அவன்தான். பாலாகுமாரனின் நாவல்களை வாசித்து அது தொடர்பாக ஆர்வமாகக் கதைப்பான். நாம் அவற்றைக் கேட்பதுடன் சரி. எங்களுக்கு வாசிப்பில் ஆர்வம் ஏற்படவில்லை. கழகத்தில் இணைந்து சில வேலைகள் செய்தபோதும் பெரிதாக வாசித்த ஞாபகம் இல்லை. கழகத்தின் மாணவர் சஞ்சிகையான தமிழமுது மற்றும் புதிய பாதை என்பவற்றை விற்போம். அதை வாசித்திருக்கலாம். பல இயக்கங்களின் சஞ்சிகைகளை களவாக ஒழித்து ஒழித்து வாசித்த காலங்கள் இவை. ஆனால் இவை  எனக்கு எந்த அறிவை தந்ததாகவும் நினைவிலில்லை. ஆனால் அறிவுள்ளவர்கள் போல விவாதிப்போம். முரண்படுவோம். சண்டைபிடிப்போம். இளம் பருவக் கோளாறு.

maxim_gorgy_mother1985ம் ஆண்டுகளின் பின்பு பெரிய நூலகத்திலிருந்த இருந்த நூல்களைப் பிரித்து யாழின் பல பகுதுகளில் சிறு சிறு நூலகமாக இயக்கினார்கள். நான் நல்லுரடியில் இருந்த நூலகத்திற்கு உயர்தரப் பரிட்சைக்காகப் படிக்கச் செல்வேன். 1987ம் ஆண்டு பரிட்சை எடுக்கும்வரை அங்கிருந்து படித்துள்ளேன். அப்பொழுது அங்குள்ள நூலகளைப் பார்ப்பதுடன் சரி. எதையும் வாசித்ததாக ஞாபகம் இல்லை. உயர் தரப் பரிட்சை எடுத்தவுடன்,  ஈரோசில் (அதன் மாணவர் இயக்கத்தில்) இணைந்தபின்தான் எனது வாசிப்பு பழக்கம் தீவிரமாக ஆரம்பமானது. அவர்களின் ஆவணக் காப்பகத்தை பார்த்து அதிசயித்தேன். வாசிப்பதில் ஏனோ ஆர்வம் ஏற்பட்டது. இக் காலங்களில் எனது வாசிப்பு பழக்கம் செங்குத்தாக உயர்ந்து சென்றது என்றால் பொய்யல்ல. இரவு பகலாக வாசித்தேன்.

25740பெரும்பாலும் இரசிய நாவல்கள் மற்றும் இந்திய நூல்களை வாசித்தேன். மார்க்சிம் கார்க்கியின் தாய் மற்றும் அவர் எழுதிய வேறு இரு நூல்கள், உண்மை மனிதனின் கதை, ஜமிலா, …… ராகுல் சங்கிருத்தியானின் வல்காவிலிருந்து கங்கை வரை மற்றும் ஊர் சுற்றிப்புராணம் காந்தியின் சத்திய சோதனை எனப் பல நூல்களை வாசித்தேன். காந்தியின் சத்திய சோதனை வாசித்து அதனால் அல்லுப்பட்டு மரக்கறி உண்பவராக சில காலம் இருந்தேன்.

moscow-books-1இதே காலங்களில் அரசியல் செயற்பாட்டை சரியான வழியில் முன்னெடுக்க வேண்டும் என்ற அக்கறையில் மார்க்ஸ், லெனின் ஆகியோரின் சில நூல்களையும் வரலாற்றுப் பொருள் முதல் வாதம், இயங்கியல் பொருள்முதல் வாதம் எனப் பல நூல்களை வாசித்து தள்ளினேன். இதிலுள்ள விடயங்களை எந்தளவு உள்வாங்கினேன் என்பது கேள்விக்குறிதான். உள்வாங்கியிருந்தாலும் எந்தளவு அன்று எனக்குப் புரிந்திருக்கும் என்பதும் கேள்விக்குறிதான். ஆனால் இக் காலங்களிலையே எனது வாசிப்பு உச்சத்திலிருந்த காலம் எனலாம். எப்பொழுதும் என்னுடன் ஒரு புத்தகம் நண்பராக இருந்த காலங்கள். நாவற்குழி சந்தியில் நாம் இந்திய இராணுவத்திடம் தனிய அகப்பட்ட காலங்கள். சிகப்பு புத்தகங்களைக் கண்டால் இயக்கம் எனப் பிடிப்பான் அல்லது சுடுவான் என நினைத்து பயந்து அவற்றைப் புதைத்தோம்.
download (20)1988ம் ஆண்டு பல்கலைக்கழகம் சென்றபின் மாபொல பணம் வந்தது. கையில் காசு கிடைக்க நூல்கள் வாங்கும் ஆர்வம் வந்தது. இப்பொழுது நூல்கள் சேர்க்கின்ற எனது காலம். ஸ்டான்லி வீதியிலுள்ள வசந்தம் புத்தக கடைக்கு ஒவ்வொரு மாதமும் மாகாபொல பணம் கிடைக்கும் பொழுது தவறாமல் சென்றேன். பல நூல்கள் வாங்கி சேர்க்க ஆரம்பிக்கும் பழக்கம் உருவானது. முதன் முதலாக பணம் கொடுத்து வாங்கிய புத்தகம் முருகானந்தம் அவர்களின் மனித மாடு. இவ்வாறு ஒவ்வொன்றாக வாசித்தேன்.  அப்பொழுதான் இந்தியாவிலுள்ள பல மாநிலங்களில் நடைபெறும் பல விடுதலைப் போராட்டங்களையும் அந்த மக்களின் வாழ்கையையும் அறிந்தேன். கவனிக்கப்படாத பல மாநிலங்களில், குறிப்பாக தெலுங்கானா, அசாம் மற்றும் thaayagam_coverமீசோராம், கிட்டங் போன்ற வட கிழக்கு மாநிலங்களில், வாழ்ந்த மக்களின் கதைககள் பல வெளிவந்தன. ஈழப் போராட்டம் வெற்றியடைந்தபின் இந்த மாநிலங்களில் சென்று போராடுவதாக கனவு கண்ட காலங்கள். கனடாவிலிருந்த நண்பன் மணிவண்ணன் எனது பெயருக்கு தயாகம் சஞ்சிகைக்கு சந்தா கட்டியிருந்தான். ஆகவே இந்த சஞ்சிகையும் மாதம் மாதம் வர அதையும் ஆர்வமாக வாசிப்பேன்.

150px-6245மேலும் இக் காலங்களில் ஒவ்வொரு வியாழனும் காத்திருந்து திசை பத்திரிகையை வாங்கி அன்றிரவு முழுவதும் நித்திரை முழித்து வாசித்துவிட்டு படுப்பது வழமையானது. பத்திரிகை எதாவது காரணத்தினால் வராது விட்டால் அன்று எதையோ இழந்ததைப் போன்ற ஒரு உணர்வு மனதில் குடிகொள்ளும். யாழ் பல்கலைக்கழக நூல் நிலையத்தில் பரிட்சைக்குப் படிப்பதற்காக போய் இருப்பேன். ஆனால் எனது மனம் பரிட்சைக்குப் படிப்பதற்குப் பதிலாக தமிழ் நாவல்கள் உள்ள பகுதியில் அலையும். அப்படி ஒரு முறை கருநாடக எழுத்தாளர் ஒருவர் எழுதிய “நான்” என்ற நூலை எடுத்து வாசித்தேன். அந்த நூலினால் கவரப்பட்டு நண்பர்கள் பலருடன் அதைப் பகிர்ந்து வாசிக்க ஊக்குவித்தேன். அந்தளவு உற்சாக மூட்டிய நூல் அது. இதே காலத்தில் தான் உதயன் பத்திரிகையின் வார சஞ்சிகையான சஞ்சிவியில் சிறுகதையொன்றும் திசையில் கட்டுரை ஒன்றும் நான் எழுதி வெளிவந்தது. மேலும் தென்மாராட்சி பாடசாலை மாணவர்களின் படைப்புகளை ஒன்றினைத்து புதிய சமுதாயம் என்ற பெயரில் ஒரு ரோனியோ சஞ்சிகையை கைஸ் நண்பர்களின் (அன்று தோழர்கள்) பங்களிப்புடன் வெளியிடவும் ஆரம்பித்தேன். இந்த ரோனியோ சஞ்சிகையை அச்சிட்டுத் தந்தவர் இப்பொழுது இலன்டனில் இருக்கின்றவரும் அப்பொழுது யாழ் பல்கலைக்கழத்திற்குப் பின்னால் இருந்தவருமான செல்வராஜா அவர்கள்.

1990ம் ஆண்டு யாழை விட்டு வெளியேற வேண்டிய நிலை. என்னிடமிருந்த உடுப்புகள் இரண்டு மூன்று சோடிகள் தான். ஆனால் அம்மா அப்பாவின் பழம் சொத்தான ரங்குப் பெட்டி ஒன்று அப்பொழுது எனது சொத்தானது. அதில் நான் சேர்த்த பல நூல்கள், பத்திரிகைகள் என நிறைந்து காணப்பட்டது. இதை சுமந்து கொண்டு யாழை விட்டு வெளியேறியேன். ஆனால் வவுனியாவைத் தாண்டமுடியவில்லை.  இது ஒரு தனிக் கதை. (இதை வாசிக்க இங்கு அழுத்தவும்). கண்டி வீதியிலிருந்த ஒரு பாடசாலையில் மூன்று நாட்கள் தங்கிய பின் கொழும்புக்குப் போவதற்கு வழி இல்லை என்றவுடன் பிரதான வீதியைத் தவிர்த்து பூந்தோட்டப் பாதைக்குள்ளால் வவுனியா நகரை அடையலாம் என நடந்து சென்றோம். எனது புத்தக பை பெரும் சுமையாக பாரமாக இருந்தது. மிகவும் கஸ்டப்பட்டு தூக்கிச் சென்றேன். ஆனால் வவுனியா நகருக்குச் செல்ல முடியவில்லை. புத்தகங்களை மீண்டும் தூக்கிக் கொண்டு இருந்த இடத்திற்குப் போக முடியாத நிலையில் அங்கிருந்த ஒரு அரிசி ஆலையில் நூல்களை  வைக்க அனுமதி கேட்டேன். பின்பு வந்து எடுப்பதாக கூறினேன். அவர்களும் உடன்பட்டார்கள். மிகக் கவலையுடன் அதை விட்டுவிட்டு மீள நாம் தங்கியிருந்த பாடசாலைக்கு வந்தேன். அந்தப் பிரிவு நீண்ட காலங்கள் என்னை வருத்தியது. புத்தகங்களுடனான முதல் பிரிவு இது. இக் காலங்களில் நான்   வாங்கிய  புத்தகங்களில் உள்ளே முதல் பக்கத்தில் மேலே கார்ல் மார்க்சின் வசனமான “உனக்கே நீ உண்மையாக இரு” என்ற வசனத்தையும் அல்லது “செயல் அதுவே சிறந்த சொல்” எனவும் நூலின் கீழே ருடோவின் “நான் முதலில் ஒரு மனிதன், இவ்வுலகின் பிரஜை” என்ற வசனத்தையும் எழுதுவேன். இப்படி வேறு வசனங்களும் எழுதிய நினைவு.

download (18)கொழும்பிற்கு வந்த பின் நாட்கள் சும்மா கழிந்தன. யாரையும் தெரியாது. நண்பர்களும் இல்லை. அப்பொழுது பெரிதாக யாழிலிருந்து ஒருவரும் வெளிக்கிட ஆரம்பிக்கவில்லை.  வாசிப்பதற்கும் ஒன்றுமில்லை. வவுனியாவில் வைத்துவிட்டு வந்த புத்தகங்களை எடுக்கலாமா என சென்று பார்த்தேன். அந்த இடத்தையே கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. ஆனால் நண்பரும் கவிஞருமான செல்வியை அப் பயணத்தில் கண்டேன். கதைதேன். அது தான் அவரைக் கண்ட கடைசி நாள்.

கொழும்பில் இருந்தபோது கிடைக்கும் பணத்தில் நூல்கள் வாங்குவதற்கு அலைந்தேன். உருத்திரா மாவத்தைக்கு அருகில் உள்ள புத்தகக் கடையில் பாடசாலை புத்தகங்களே அதிகம் இருந்தன. விஜித்த யாப்பா மற்றும் குணேனசகர புத்தக கடைகளில்  சிங்களப் புத்தகங்கள் அதிகமாக இருந்தன. விஜித்த யப்பாவில் ஆங்கிலப் புத்ததகங்கள் இருந்தன. நான் ஆங்கிலப் புத்தகங்கள் வாசிக்கும் அளவிற்கு முன்னேறியிருக்கவில்லை. மேலும் அந்த நூல்களை அந்த விலை கொடுத்து வாங்கும் நிலையிலும் நான் இருக்கவில்லை. இந்த நூல்களின் விலைகளை விட அவற்றின் மதிப்பு அதிகமானது என்ற புரிதலும் இருக்கவில்லை. இப்படி அலைந்து திரிந்த ஒரு பொழுதில் பெட்டாவிலுள்ள குறுக்குத் தெரு ஒன்றின் மேல் மாடியில் புத்தகங்களை இறக்குமதி செய்பவர்களைக் கண்டுபிடித்து போய் பார்தேன். அவர்களிடம் பாலகுமாரனின் நாவல்கள் தான் இருந்தன.  அவரது தாயுமானவன் மற்றும் வாழ்க்கை சுருக்கம் (அவரது சொந்த வாழ்வைப் பற்றிய பதிவு) வாங்கி வாசித்து அவரின் எழுத்தின் பின்னால் சில காலம் அல்லுப்பட்டேன். இருப்பினும் அவரது நூல்கள் தமிழ் திரைப்படங்களைப் போல் அலுப்புத்தர அதிலிருந்து விடுபட்டேன். குறிப்பாக மனஓசை சஞ்சிகை என நினைக்கின்றேன். அதில் வெளிவந்த பாலகுமாரன் தொடர்பான விரிவான ஆழமான விமர்சனம் அவரைத் தூக்கி எறியச் செய்தது. அந்த விமர்சனத்தை பல நண்பர்களுடன் பகிர்ந்து வாசிக்கவும் பாலகுமாரனுடனான உறவைத் துண்டிக்கவும் தூண்டினேன்.

இப்பொழுது சில புத்தக கடைகளைக் கண்டு பிடித்து மீண்டும் நூல்கள் வாங்க ஆரம்பித்தேன். யூனியன் பிளேசில் இருந்த நியு செஞ்சரி புத்தக நிலையத்தை மூடுவதற்காக தம்மிடமிருந்த நூல்களை மலிவு விலையில் விற்றனர். எதிர்காலத்தில் அரசியல் செய்வதற்கு பங்களிக்குமென பெரும்பாலான மார்க்ஸ் லெனின் நூல்களை வாங்கினேன். இக் காலங்களில் ஆர்வமாக வாசிப்பதற்கு சரிநிகர் வெளிவந்தது பெரும் உற்சாகமாக இருந்தது. திசை பத்திரிகையின் பின் காத்திருந்து வாங்கி வாசித்த பத்திரிகை இது. ஒரு நாள் என்னையும் தமது பத்திரிகை குழுவில் சேர்த்தமை எனக்கு மகிழ்ச்சியை தந்தது. மேலும் பெட்டாவிலுள்ள மீன் கடை மாடியில் தேசிய கலை இலக்கிய பேரவையின் சார்பில் சோ. தேவராஜா அவர்களின் வசந்தம் புத்தக நிலையம்  மீண்டும் பல நூல்களை வாங்குவதற்கு வழியேற்படுத்தியது. திரைப்படங்கள் தொடர்பாக வெளிவந்த சலனம் போன்ற சஞ்சிகைகளை தொடராக வாங்கினேன். அதேபோல் அரசியல் தத்துவமும் நடைமுறையும் தொடர்பாக அறிந்து கொள்ள ஆர்வமாக வாசித்த கோட்பாட்டு சஞ்சிகை உயிர்ப்பு எனலாம். புலம் பெயர்ந்தவர்களின் பல சஞ்சிகைகள் ஆச்சரியங்களைத் தந்தன. இப்பொழுது எனக்கு என்று ஒரு சிறிய புத்தக அலுமாரி இருந்தது. அதில் வாசிக்காத புத்தகங்களும் நான் வாசிப்பதற்காக காத்திருந்தன. அவற்றை கடைசிவரை வாசிக்கவில்லை. எனது பயணமும் அப்பாவினது பயணத்தைப் போல ஆரம்பமானது.
1994ம் ஆண்டு இறுதியில் அப்பா படு கொலை செய்யப்பட்ட பின் 1996ம் ஆண்டு ஆரம்பத்தில் புலம் பெயர்ந்தோம். அவ்வாறு கனடாவிற்கு வரும் பொழுது இலக்கிய புத்தகங்கள் அவசியமில்லை எனக் கருதி நண்பர் ஒருவரிடம் கொடுத்துவிட்டேன். அதற்கு என்ன நடந்தது எனத் தெரியாது. இது புத்தகங்களுடனான எனது இரண்டாவது பிரிவு. ஆனால் எதிர்காலத்தில் இலங்கைக்கு வந்து அரசியல் செய்யும் நோக்கம் இருந்தது. ஆகவே மார்க்ஸ் லெனின் ஆகியோரின நூல்களையும் சரிநிகர் தொகுப்பையும் மட்டும் கொண்டு வந்தேன். இதற்காக நம்மிடமிருந்து இருநூறு டொலர்களையும் அதிக பொதிகள் எனக் கூறியதால் கட்டிவிட்டு வெறுங்கையுடன் கனடா வந்து சேர்ந்தோம்.

2000ம் ஆண்டு வரை ஒரளவு வாசித்துக் கொண்டு வந்தேன். அவ்வாறு வாசித்த ஒரு நூல் காந்தியின் அரசியல் அல்லது புரட்சிக்கான துரோகம் தொடர்பான நூல். இந்த நூல் அவர் எவ்வாறு சுபாஸ் சந்திரபோசுக்கு எதிராக காய்கள் நகர்த்தினார். அதற்காக உண்ணாவிரதம் கூட இருந்தார் என்பதை தரவுகளுடன் தந்தது. இது காந்தியின் மீது இருந்த சிறிய மரியாதையையும் இல்லாமல் செய்தது. ஆனால் காந்தி என்பவர் வெறுமனே நமது விருப்புக்கும் வெறுப்புக்கும் ஏற்ப புரிந்து கொள்ளப்படக்கூடியவரல்ல. பன்முக ஆய்வுகளுக்கும் விமர்சனங்களுக்கும் உட்படுத்தப்பட வேண்டியவர் என்பதை காலம் செல்லச் செல்ல அறிந்து புரிந்து கொண்டேன். அனைவரிடமும் கற்பதற்கு ஏதோ ஒன்று இருப்பது போல இவரிடமும் சிலது இருக்கின்றது என்ற புரிதலே இன்று இருக்கின்றது.

2137841998ம் ஆண்டு கனடாவில் டொரன்டோ நகரில் நான் பிரதானமாக இருந்து நண்பர்களின் ஒத்துழைப்புடன் ஒழுங்கு செய்த புத்தக கண்காட்சி எனது வாழ்வையே மாற்றியமைத்தது. தற்செயலாக ஓசோவை வாசிக்க ஆரம்பித்த பின் என் அரசியல் செயற்பாட்டை மட்டும் கைவிடவில்லை. வாசிப்பதையும் முற்றாக கைவிட்டேன். (இது தொடர்பான பதிவை வாசிக்க இங்கு அழுத்தவும்.) அப்பொழுது ஒரு நண்பரின் தொடர் மாடி வீட்டில் நாம் வாடகைக்கு இருந்தோம். அவரிடமே எனது நூல்கள் அனைத்தையும் விட்டுவிட்டு வந்தேன். புத்தகங்களுடனான எனது மூன்றாவது பிரிவு இது. இம் முறை இந்த நூல்களை விட்டுப் பிரிந்தமைக்காக கவலைப்படவில்லை. ஏனெனில் அதுவரை நான் பெற்ற எல்லாவிதமான அறிவுகளையும் என்னிலிருந்து அகற்றுவதற்கான புதிய வழியில் பயணிக்க ஆரம்பித்தேன். மேலும் வெளிநோக்கி மட்டும் பார்த்து அனுபவப்பட்ட book-headingவாழ்க்கையில் என்னைத் திரும்பி அதாவது அகம் நோக்கி பார்க்க வைத்த பார்வை ஓசோவினுடையது. மேலும் அகம் புறம் இரண்டையும் வெளியிலிருந்து மூன்றாவது நபராகவும் பார்க்கவும் தூண்டியது. இது ஒரு புதிய அனுபவம் மட்டுமல்ல பயணமும் கூட. இதற்காக ஓசோவின் நூல்களை மட்டுமே வாங்கி வாசித்தேன். பத்து வருடங்களாக அவையே எனது வழிகாட்டிகளாக இருந்தன. இவற்றின் விளைவாக நான்கு நூல்களை எழுதி வெளியீட்டேன்.

download (21)எனது புரிதலில் வாசிப்பு என்பது என்னை வளர்க்கவும் மாற்றவும் பங்களிக்க வேண்டும். இதனுடாக மனிதர்களைப் புரிந்து கொள்ளவும்  சமூகத்தை மாற்றவும் வழி காட்ட வேண்டும். இதுவொன்றும் நடைபெறலாமல் இத்தனை நூல்களை வாசித்தேன் என பட்டியல் இடவும் பெருமை பேசவும் அது எனக்குள் ஒரு அதிகாரமாக தொழிற்படுமாயின் வாசிப்பதனால் ஆனா பயன் என்ன என்பது பற்றி தேடிக் கொண்டிருக்கின்றேன். மேலும் படைப்பாளிகளும் அவர்களின் படைப்புகளும் வாழ்வும் தொடர்பான பல கேள்விகள் முன்நிற்கின்றன. இருப்பினும் 2010ம் ஆண்டின் பின்பு மீண்டும் தமிழ் இலக்கிய நூல்களை வாங்கி வாசிக்கவும் சேர்க்கவும் ஆரம்பித்துள்ளேன். இறுதியாக ஆங்கில நூல்களையும் வாசிக்க ஆரம்பித்தேன். அதில் பயணம் ொடர்பாக வாசித்த இரண்டு நூல்கள் முக்கியமானவை. ஒன்று Alchemist மற்றது eat pray love. 11026213_10152761966002362_6327377658547369702_nஇப்பொழுது ஒரு வருட பயணம் செய்வதாலும் அதன் பின் இலங்கையில் அலைந்து திரிவதாலும் வாழ்க்கையின் அடுத்த கட்டம் என்னவென்று தெரியாததாலும் ஓசோவின் புத்தகங்களுடன் அனைத்தையும் மீண்டும் மூட்டைகட்டி ஒரு மூலையில் வைக்கின்றேன். என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் இந்தப் பரந்த வெளியில் புதிய பார்வைகளையும் அனுபவத்தையும் தேடிப் பயணத்தை தொடர்கின்றேன்.
மீராபாரதி

26.05.2016
magudam_canada9நன்றி மகுடம் கனடா சிறப்பிதழ்
நன்றி மைக்கல் கொலின்ஸ் (மட்டக்களப்பு மகுடம் ஆசிரியர்)

மைக்கல் (மொன்றியல்)

களப்பூரான் தங்கா (ொரன்டோ).

Posted by: மீராபாரதி | September 22, 2017

மீண்டும் கந்தலோயாவிற்கான பயணம்…

19264088_479452515723700_313587388_oகந்தலோயா தோட்டத்திற்கு இரண்டு வழிகளில் செல்லலாம். இத் தோட்டம் கேகாலை மாவட்டத்திற்குள் வருவதால் அவர்கள் நிர்வாக வேலைகளுக்கு யட்டியாந்தோட்டைக்கே வரவேண்டும். இதற்கு அரை மணித்தியாலங்களுக்கு மேலாக காட்டுப் பாதைகளினுடாக நடந்து பின் பஸ் எடுத்துத்தான் யட்டியாந்தோட்டை வரவேண்டும். மாணவர்கள் தமக்கு நடைபெறும் மாகாண மாவட்ட அடிப்படையிலான பாடசாலை நிகழ்வுகளுக்கு அதிகாலையில் அட்டைக் கடியையும் வாங்கிக் கொண்டு இப் பாதைகளினுடாகவே செல்வார்கள். யட்டியாந்தோட்டையிலிருந்து கந்தலோயாவிற்கு நேராக பேரூந்தில் செல்லலாம். ஆனால் பாதை சரியில்லை என்பதால் அந்த சேவைகள் நடைபெறுவதில்லை. நேராகச் செல்ல வேண்டுமாயின் நாவலப்பிட்டியிலிருந்து செல்ல வேண்டும். நாவலப்பிட்டி மத்திய மாகாணத்திற்குள் வருகின்றது. ஒரு தமிழ் கிராமத்தை மத்திய மாகாணத்திலுள்ள இவ்வாறான தமிழ் மாவட்டத்துடன் இணைக்காமல் சப்பிரகமுவா சிங்கள மாகாணத்துள்ள கேகாலை மாவட்டத்துடன் இணைத்து வைத்திருக்கும் நோக்கம் நாம் அறிந்ததே. ஆனால் இவர்களுக்கான தபால் நிர்வாகம் நாவலப்பிட்டிக்குள்ளையே வருகின்றது. இந்த முரண் ஒன்றே போதும் புரிந்து கொள்வதற்கு.

19369090_479452635723688_596937347_oஅதிகாலை ஐந்து மணிக்கும் அதன் பின் காலை ஏழு மணிக்கும் கந்தலோயா தோட்டத்திலிருந்து நாவலப்பிட்டிற்கு இரண்டு பேரூந்துகள் செல்கின்றன. எனது அதிகாலைப் பயணம் விருப்பமானதல்ல. ஆகவே ஏழு மணி பேரூந்தில் பயணம் செய்தேன். ஒடுங்கிய பாதையில் ஆயிரம் அடிகள் பள்ளத்தில் விழாதாவாறு மலைகளைச் சுற்றிச் சுற்றியும் நீர் விழுச்சிகளைக் கடந்தும் சென்றது. கொஞ்சத் தூரத்திற்கு மழை நீர் நிரம்பிய செம்பாட்டுப் பாதை அதன் பின் கங்கீரிட் பாதை அதன் பின் கொஞ்சம் பெரிய பாதை. அதில் சென்று கொண்டிருந்தபோது ஒரு பாலத்தைக் கடக்க வேண்டி இருந்த்து. நான் சாரதியின் அருகில் இருந்து எவ்வாறு இதைக் கடக்கப் போகின்றார் எனப் பயத்துடன் காத்திருந்தேன். அந்தப் பாலம் இரண்டு இரயில்வே தண்டவாளங்களில் மட்டும் தங்கியிருந்தது. அதன் மீது டயர்களை லாவகமாக ஏற்றிப் பாலத்தைக் கடந்தார். கொஞ்சம் பிசகினாலும் கதை கந்தல்தான். நாகசேனைத் தோட்டத்தைக் கடந்தபின்னர் காட்டுப் பாதையினுடான பயணம். ஆனால் இந்தப் பாதையில் வீதி பெருப்பித்தல் மற்றும் திருத்தல் வேலைகள் நடைபெறுவதால் குன்றும் குழியும் சகதியும் தண்ணீருமாக இருந்தது. மிகவும் ஆபத்தான பயணம். இரண்டரை மணித்தியாலங்கள் நீடித்த பயணம். இவ்வாறு பயணம் செய்தது இரண்டு மாதங்களுக்கு முன்னர்.

IMG_20170918_154859506மீண்டும் கந்தலோயவிற்குப் பயணம் செய்தேன். கடந்த முறை வந்தபோது யட்டியாந் தோட்டையிலிருந்து வந்ததால்  எனது சுமையைத் தூக்கிக் கொண்டு மலையில் ஏறக் கஸ்டப்பட்டேன். ஆகவே நாவலப்பிட்டியிலிருந்த செல்வோம் என முடிவெடுத்தேன். இது அட்டைக் கடியிலிருந்து தப்புவதற்கும் ஒரு வழியாகும். என்ன கொஞ்சம் நீண்ட நேரம் பயணம் செய்ய வேண்டும். கொழும்பிலிருந்து காலைப் புகையிரதத்தில் நாவலப்பிட்டிக்குப் பயணம் செய்தேன். காலையில் ஐந்து மணிக்கு கந்தலோயாவில் இருந்து வரும் பேரூந்து மாலை இரண்டரை மணிக்கு நாவலப்பிட்டியிருந்து பயணமாகும். ஆனால் பேரூந்து நிலையத்தில் 12 மணிக்கே பேரூந்தை நிற்பாட்டி விடுவார்கள். காலையில் வந்த பயணிகள் தமது அலுவல்களை முடித்துக் கொண்டு வீட்டுக்குத் தேவையான சாமான்களை வாங்கிக் கொண்டு வந்து வைப்பார்கள். முதல் வருகின்றவர்கள் தமக்கான ஆசானங்களில் சாமான்களை வைத்து விட்டு மீண்டும் வேறு சாமான்களை வாங்கச் செல்வார்கள்.ஒரு மணியளவில் பேரூந்தின் ஆசனங்களில் பைகளே நிறைந்திருக்கும். ஆனால் களவு போகாது என்றார்கள். நானும் 12.30 மணிக்குச் சாப்பிட்டுவிட்டு சென்று ஒரு ஆசனத்தில் இருந்தேன். கர்ப்பிணப் பெண்கள் பலர் வந்து ஆசனங்களில் அமர்ந்தார்கள். ஒவ்வொருவரும் இரண்டு மாதங்கலிருந்து எட்டு மாதங்கள் வரை கர்ப்பம் உள்ளவர்களாக இருந்தார்கள். பேரூந்து வெளிக்கிடுவதற்கு முதல் 1.30 மணி போல தேநீர் குடிக்கச் சென்று வந்தேன். பிடித்து வைத்த ஆசனத்தில் அமர்ந்தேன். சிங்களப் பயணிகளும் மலையகத் தமிழ் பயணிகளும் தமது மொழிகளில் உரையாடிக் கொண்டிருந்தார்கள். சிலர் மலையகத் தமிழர் போல தோற்றமளித்தார்கள். ஆனால் நன்றாகச் சிங்களத்தில் சிங்களவர்கள் போலவே உரையாற்றிக் கொண்டிருந்தார்கள். ஆம் இங்குள்ள மலையகத் தமிழர்கள் பலர் சிங்களத்தில் கற்று சிங்களவர்களாகவே மாறுகின்றார்கள் என்ற தகவல் கிடைத்தது. பேரூந்து வெளிக்கிடும் நேரம் பயணிகள் நிறைந்து காணப்பட்டனர். கர்ப்பிணிப் பெண் ஒருவர் இறுதியாக ஏறினார். பயணிகள் முகத்தை அந்தப் பக்கம் திரும்பிக் கொண்டு தெரியாதவர்கள் போல இருந்தார்கள். நடுத்தர வயதானவர் ஒருவர் எழும்பி அவருக்கு இடம் கொடுத்தார். அது நானல்ல.

IMG_20170918_154951045_HDRபயணம் சரியாக 2.30க்கு ஆரம்பமானது. நாவலப்பிட்டியிருந்து கினிகத்தேன செல்லும் பாதையில் இடையில் திரும்பி கந்தலோயாவிற்கான பாதையில் பயணிக்க வேண்டும். இப்பொழுது அரைவாசித் தூரத்திற்கு பாதைகளைப் பெருப்பித்து திருத்தியிருந்தார்கள். ஆகவே வாகனம் வளைவான பாதைகளாக இருந்தபோதும் வளைந்து வளைந்து பிரச்சனையின்றி சென்றது. செல்லும் வழியில் சிங்களக் கிராமங்களில் பெரும்பாலான கருப்பிணிப் பெண்களும் மற்றும் சிங்களவர்களும் இறங்கினார்கள். இப்பொழுது பாதை திருத்திக் கொண்டிருக்கும் அல்லது செப்பனிடாத வீதிகளில் பள்ளங்களில் சகதிகளில் விழுந்து எழும்பி அவதானமாகப் பயணித்தது. இறுதியாக ஆபத்தான பாலத்திற்கு அருகில் வந்தபோது நமது பயணம் தடைப்பட்டது. அந்தப் பாலத்தை வாகனத்தின் சொந்தக்காரர் திருத்திக் கொண்டிருந்தார். இவர் ஒரு தோட்டத் தொழிலாளி. ஆனால் மகன் வெளிநாட்டில் இருப்பதால் இந்த வாகனங்களை வாங்கி தொழில் செய்கின்றார். இருபத்தைந்து வருடங்களுக்கு முன்பு போடப்பட்ட இந்தப் பாதையில் பதினைந்து வருடங்களுக்கு முன்பு வரை அரசாங்க பஸ் சேவை நடைபெற்றுள்ளது. ஆனால் அதன் பின்பு பாதை சரியில்லை என்பதால் அதனது சேவையை நிறுத்திவிட்டார்கள். இப்பொழுது வெட்டிய மரங்களை பாலத்தின் மீது போட்டு தற்காலிகமாக வாகனங்கள் ஓடுவதற்குப் பாலத்தை செப்பனிட்டார்கள். இதற்காக நாம் அந்த இடத்தில் இரண்டு மணித்தியாலங்கள் காத்திருக்க வேண்டி ஏற்பட்டது.

IMG_20170918_155247264_HDRகாத்திருப்பின் பின் மீண்டும் பயணம் ஆரம்பமானது. கதிரவன் தனது கதிர்களை உச்சி வானில் தெறிக்கவிட்டு மலைகளில் பின்னால் மறைந்து கொண்டிருந்தது. வாகனம் மலைகளின் நடுவில் பயணம் செய்து கொண்டிருந்தது. சுற்றிவர மலைகள் அந்தி மாலையில் அழகாக இருந்தன. நடுவில் பெரும் பள்ளம். நாம் மலைகளின் நடுவில் அமைந்த பாதையில் பயணம் செய்தோம். மலைகளைச் சுற்றி சுற்றி வெளி உலகுடன் தொடர்பற்ற சுற்றிவர பெரும் மலைகள் இருக்கின்ற காட்டுப் பகுதிக்குள் வரவேண்டும். அப்பொழுது ஒரு பக்க மலையிலிருந்து அடுத்த பக்கம் மலைச் சரிவின் நடுவில் இருக்கின்ற கந்தலோயா பாடசாலையைப் பார்க்கலாம். பாடசாலைக்கு வந்து சேர ரவு ஏழு மணியாகிவிட்டது.

IMG_20170918_175008408எனக்குப் பசி வயிற்றைக் கிண்டியது. வீட்டுச் சாப்பாடு கிடைக்கும். இப்பொழுது தோட்டங்களில் ரொட்டியும் சம்பலும் மட்டுமல்ல புட்டு இடியப்பம் இட்டிலி எல்லாம் சமைக்குமளவிற்கு முன்னேறியிருக்கின்றார்கள். இது பண்பாட்டு மாற்றமா முன்னேற்றமா சாப்பாடு பிரச்சனையில்லை. என்ன நான் மதியம் ஒரு மணிக்கு முன்பும் இரவு ஏழு மணிக்கும் முன்பும் சாப்பிட்டுப் பழகியவன். அவர்களுக்கோ வேலை முடிந்து வந்து சமைத்து சாப்பிட எட்டு மணிக்கு மேலாகிவிடும். சில நேரங்களில் சாப்பாடு நேரத்திற்கு வரும். மற்றும்படி பசியுடன் காத்திருக்க வேண்டும். இருப்பினும் மாணவர்களும் ஆசிரியர்களும் அதிபரும் அக்கறையுடன் கவனித்துக் கொள்வார்கள். ஒரே ஒரு பயம் நிம்மதியாக காலைக் கடன்களை செய்ய முடியாது. எந்தப் பக்கத்திலிருந்து அட்டை எங்கே ஏறும் என்ற பயம். ஆனாலும் அதையும் ஏற்றுக் கொண்டு இம் முறை என்னால் முடிந்த பங்களிப்பை செய்கின்றேன். இருபத்தைந்து வருடங்களுக்கு முன்பு பட்டப்படிப்பை முடித்தவுடன் எனது தெரிவுகளில் ஆசிரியர் தொழிலும் ஒன்று. அன்று அது சாத்தியப்படவில்லை. இன்று இதுவரை நான் கற்ற விடயங்களை மாணவர்களுக்கு கற்பிக்கின்றேன். அதில் ஒரு மன திருப்தி. நல்ல பொறுப்புள்ள பரந்தும் ஆழமாகவும் பன்முகப் பார்வையுடன் விடயங்களைப் பார்க்கின்ற மாணவர்களை உருவாக்கி விடுவதே இன்று நாம் செய்யக்கூடிய ஒரு பணி. அப்படியாவது நமது சமூக மாற்றக் கனவுகள் எதிர்காலத்தில் நிறைவேறும் என நம்புவோம்.

IMG_20170921_073240795_HDRஇது ஒரு வித்தியாசமான பாடசாலை என்பதைவிட பின்தங்கிய இடங்களிலுள்ள பாடசாலைகளுக்கு ஒரு முன்மாதிரியான பாடசாலை. அவர்கள் கல்வி கற்கும் முறையிலும், கற்பிக்கும் முறையிலும், ஒன்றாக சாப்பிடும் முறையிலும், ஒருவருக்கு ஒருவர் பங்களித்து ஒற்றுமையாக செயற்படும் முறையிலும், இசை இயல் நாடகம் என கலைத்துவ செயற்பாடுகளிலும் அனைவரும் மாறி மாறி பயிற்சி செய்து எல்ோரும் எல்லாவற்றிலும் பயிற்சி செய்து அல்லது தங்களுக்கு முடிந்த தமக்குள் இருக்கும் ஆற்றலை வளர்க்கும் முயற்சியிலும் முன்மாதிரியானவர்களாக இருக்கின்றமை நம்பிக்கையைத் தருகின்றது. இவ்வாறான ஒரு பாடசாலை உருவாவதற்கு அதிபரும் உதவி நண்பர்களின் பங்களிப்பும் முக்கியமானதாகும். இங்கு வரும் ஒவ்ொரு முறையும் எனது வீட்டுக்கு வருகின்ற உணர்வைப் பெறுகின்றேன்.

IMG_20170923_141424212கடந்த திங்கட் கிழமை கந்தலோயா பாடசாலைக்குச் சென்று விட்டு இன்று திங்கட் கிழமை மீண்டும் அங்கிருந்து வெளிக்கிட்டேன். அதிகாலையில் வெளிக்கிடாமல் சிறிது பிந்தி வெளிக்கிட்டேன். ஆகவே காடுகளினுடாக அரை மணித்தியாலத்திற்கு மேலாக நடந்து சென்றுதான் பஸ் எடுக்க வேண்டும். எனது தூரதிர்ஸ்டம் இன்று அடை மழை பெய்து கொண்டிருந்தது. மேலும் நண்பர்கள் இருவர் வந்ததால் நானும் அவர்களுடன் வெளிக்கிட்டேன். எனது சுமைகளுடன் கால்களுக்கு உறையும் போட்டு காற்சட்டையை அதனுள் புகுத்தினேன். பின் இரண்டு பாதங்களையும் பொலித்தீன் பை (சுற்றாடல் பாதிக்கும்தான்) யினால் சுற்றிக் கட்டி எனது சண்டில்சை (செருப்பை) போட்டேன். இதன் மேல் பொயிலை சாரைத் தேய்த்துவிட்டேன். அவர்களும் தமது கால்களில் தேய்த்தார்கள். சப்பாத்துதான் நல்லது. என்னிடம் அது இல்லை. இவ்வளவு பாதுகாப்பு ஏன் என்று நினைக்கின்றீர்கள். மழை பெய்தால் அட்டைகள் படை படையாக வெளிக்கிடும். அதிலிருந்து பாதுகாக்கத்தான். பொயிலைச் சாறுக்கு மயங்கி இறந்துவிடுமாம். நான் முதலாவதாக நடந்தேன். ஏனெனில் முதல் நடப்பவர்களுக்கு உடனடியாக அட்டை ஏறாது என்றார். எனது பாதங்கள் பட்டு விழித்து எழுந்து பின்னால் வருகின்றவர்கள் மீது பாய்ந்து பட் என்று ஏறிவிடும் என்றார். எனக்குப் பின்னால் இருவர் வந்தனர். அவர்கள் என்னளவு பாதுகாப்பு செய்யவில்லை. ஒருவர் மலையகத்தைச் சேர்ந்தவர். அட்டைக்குப் பழக்கப்பட்டவர். மற்றவர் மட்டக்களப்பைச் சேர்ந்தவர் ஆனால் கடந்த ஐந்து வருடங்களாக மலையகத்தில் கற்பிக்கிகும் புது ஆசிரியர். அனைவரும் விழாமல் ஒரளவு நிதானமாக நடந்து அரைவாசி தூரம் சென்று கால்களைப் பரிசோதித்தோம். பெய்த மழையில் பொயிலைச் சாரு கரைந்து போனது. அவர்களின் கால்களில் அட்டைகள் ஏறின. ஒருவரைக் கடித்தது. எனது செருப்பின் மீது ஒன்று இருந்தது. ஏறியவற்றைப் புடுங்கி ஏறந்தோம். பின் மீண்டும் பயணத்தை ஆரம்பித்தோம். வீதிக்கு வந்தபின் நமது பாதுகாப்பு கவசங்களக் கழட்டிப் பரிசோதித்தோம். அனைவரது கால்களிலும் அட்டைகள் ஏறியிருந்தன. சப்பாத்துகளினுள் புகுந்து இருந்தன. நான் ஒவ்வொன்றாகக் கழட்டிப் பரிசோதித்தேன். ஒன்றுமிருக்கவில்லை. ஒன்றே ஒன்று மட்டும் செருப்பின் முன்பக்கம் மறைக்கப்பட்ட பகுதியில் போய் எனது காலில் ஏற முடியாது மயங்கி இருந்தது. அதையும் எடுத்து ஏறிந்து விட்டு அட்டைகள் காலிலும் உடுப்பிலும் இல்லை என்பதை உறுதி செய்து விட்டு பயணத்தைத் தொடர்ந்தோம்.

IMG_20170923_141415890நாம் வந்து சேர்ந்த இடத்திற்கு அடிக்கடி பஸ் வராது. ஆகவே மேலும் இரண்டு கிலோ மீட்டர் தூரத்தை நண்பர் மலையடிவாரத்தில் நிறுத்தி வைத்த மோட்டார் சைக்கிளில் பயணித்து பஸ் நிலையத்திற்கு வந்தோம். பஸ் வெளிக்கிட இருபது நிமிடங்கள் இருந்தன. அதுவரை அங்கிருந்த பெட்டிக் கடையில் தேநீரும் சுடச் சுட சின்ன வடையும் மற்றும் சூசியம் போல ஆனால் சப்அரிசியல் செய்த உருண்டையும் சாப்பிட்டோம். மழை நாளில் இவ்வாறான மலைப் பகுதிகளில் இருந்து இவ்வாறு சாப்பிட்டு தேநீர் குடிப்பது என்பது சுவையான அனுபவம். அது சிங்களக் கிராமமாக இருப்பினும். ஆம் கந்தலோய மலையிலிருந்து கீழே இறங்கி வந்தால் அந்த வீதிகளில் யட்டியாந்தோட்டை வரை இருப்பவை சிங்களக் கிராமங்கள். அதேநேரம் அழகான நீர் விழ்ச்சிகளும் உள்ளன. பள்ளத்தாக்கில் ஆறும் ஒடுகின்றது. நாம் எடுத்த பஸ் அவிசாவளை வரை வருகின்றது.
முதன் முறை போன போது பாடசாலை மேசைகளிலையே தங்கினோம். காலைக் கடன் கழிப்பதற்கு ஒழுங்கா மலசலக் 4கூட வசதிகள் இருக்கவில்லை. இவர்களின் நிலையை அறிந்த ராஜதுரை ராமையா அவர்கள் தனது அரச சார்பற்ற நிறுவனத்திற்கு அறிவித்து அவர்களிடமிருந்து நிதி பெற்று ஆசிரியர் மாணவ மாணவிகள் தங்குமிடங்களை கட்டிக் கொடுக்கின்றார். ஆகவே இப்பொழுது நிம்மதியாக அனைவரும் நித்திரை கொள்ள முடிகின்றது. காலைக் கடன்களைக் கழிக்க முடிகின்றது. முன்னேற்றங்கள் அனைத்தும் கூட்டு முயற்சியின் விளைவுகள்.

ஒவ்வொரு முறையும் கந்தலோய பள்ளிக்கூடம் போகும் பொழுது அங்கு ஒரு முன்னேற்றம் இருக்கும். இம் முறையும் அவ்வாறே. அந்த மாணவர்கள் வீட்டுச் சாமான்களான ரொட்ச் சட்டி (தோசைச் சட்டி) குடம் பிளாஸ்டிக் கான் செம்பு தகரப் பிங்கான் போத்தல் போன்ற பொருட்களைக் கொண்டு வழங்கும் இசையைக் கேட்பது ஒரு அதிர்ஸ்டம் என்பேன். விரைவில் இந்த மாணவர்களின் மலையகப் நாட்டார் பாடல்கள் கொண்ட இசைத் தட்டு வெளியாகி பட்டி தொட்டி எங்கும் சக்கை போட வேண்டும் என விரும்புகின்றேன்.

IMG_20170921_073215279_HDR

கந்தலோயா பழைய பயணங்கள் இங்கே அழுத்தவும்

Posted by: மீராபாரதி | September 17, 2017

நான் ஒரு துரோகி?

1990ம் ஆண்டின் ஆரம்பத்தில் இந்திய இராணுவம் வெளியேறிக் கொண்டிருக்க புலிகள் மீண்டும் வடக்கு கிழக்குப் பகுதிகளை தமது கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டுவர ஆரம்பித்திருந்தார்கள். காட்டுக்குள்ளிருந்து  வந்த புலிகள் போராளிகளாக வரவில்லை. ஒரு இராணுவமாகவே வந்தார்கள். அவர்கள் முகத்தில் சிரிப்பில்லை. கடுமையாகவே முகங்களை வைத்திருந்தார்கள். இது அவர்கள் மீது எனக்கு எந்த ஈர்ப்பையும் உருவாக்கவில்லை. ஏற்கனவே அப்பா கொழும்பில் இயங்கிய முன்னால் இயக்கமான (பின்நாள்) ஆயுதக்குழுவுடனும் father-002-e1317473532726(அல்லது ஜனநாயக கட்சி) சேர்ந்து தேர்தலில் போட்டியிட்டதால் மீண்டும் பொதுப் பரப்பில் அறிமுகமாகியிருந்தார். அப்பா வேலை செய்த இயக்கத்துடன் எங்களுக்கு உடன்பாடும் இருக்கவில்லை. அவர் அவ்வாறு வேலை செய்வது எங்களுக்கு விருப்பமானதுமல்ல. இருப்பினும் யாழிலில் இருப்பது ஆபத்தானது என உணர்ந்து அம்மாவையும் தங்கைகளையும் யாழிலிருந்து கடைசியாக சென்ற புகையிரதத்தில் கொழும்புக்கு அனுப்பிவைத்தேன். ஆனாலும் அம்மாவும் தங்கைகளும் கொழும்பில் எப்படி வாழ்வார்கள் என்பது கேள்வியாகத்தான் இருந்தது. . வீட்டு வாடகை மற்றும் நாளாந்த சாப்பாட்டுச் செலவுகளுக்கு என்ன செய்வார்கள் என்பவை பிரச்சனையாக இருந்தபோதும் நமது உயிர் முக்கியம் எனக் கருதினோம். ஏழு வருடங்களுக்கு முன்பு மலையகத்திலிருந்து உயிரைப் பாதுகாக்க இங்கு வந்தோம். இப்பொழுது இங்கிருந்து மீண்டும்  உயிரைப் பாதுகாக்க கொழும்பு செல்கின்றோம். என்ன வாழ்க்கை இது?father-005-e1317474599421

எனக்கு கொழும்புக்கு செல்வதில் ஆர்வமோ விருப்பமோ இருக்கவில்லலை. ஆனால் என்ன செய்வது எனத் தெரியாமல் யோசித்துக் கொண்டிருந்தேன். அப்பொழுது பல்கலைக்கழத்தில் முதலாம் வருடம் பரிட்சை எழுத்திவிட்டு சும்மா இருந்த காலம். அதேநேரம் அங்கு செயற்பட்ட கல்வி வட்டத்தினுடாக ஒரு சஞ்சிகை ஒன்று கொண்டுவர முடிவெடுத்திருந்தோம். அதற்கான பணத்தை துணை வேந்தர் துரைராஜா அவர்களிடம் பெற்று பொறுப்பான பேராசிரியரிடம் ஒப்படைத்துமிருந்தேன். ஆகவே இங்கு நின்று இந்த வேலையை செய்வோம் என்பதே எனது எண்ணமாக இருந்தது. வீட்டு வாடகை சாப்பாடு எல்லாம் பிரச்சனைதான். மாபொலவை நம்பி இருக்க வேண்டும். எப்படியும் வாழலாம் என்ற நம்பிக்கையில் நான் நின்றுவிட்டேன்.

பல்கலைக்கழக சக மாணவர்கள் சிலரைத் தவிற சில நம்பிக்கையான சிரேஸ்ட மாணவர்களுடனும் மற்றும் நான் ஏற்கனவே இணைந்திருந்த கைஸ் தோழர்களுடனும் உறவிருந்தது. இக் காலங்களில் புலிகள் பல்கலைக்கழக மாணவர்களையும் இணைத்து சில வேலைத் திட்டங்களை செய்ய ஆரம்பித்திருந்தார்கள். எனது நம்பிக்கைக்குரிய சிரேஸ்ட மாணவர் முன்பு (வேறு) ஒரு இயக்கத்திலிருந்து கைதாகி சிறை சென்று மீண்டவர். இப்பொழுது எந்த ஒரு இயக்கத்திலும் இணையாமல் தன் வாழ்வைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். ஒரு நாள் அவருடன் ்கதைக்கும் பொழுது,  நாம் புலிகளுடன் சில வேலைகள் செய்வதுதான் இப்போதைக்குச் சரி எனச் சொன்னார். எனக்கும் புலிகளின் அரசியலுடன் உடன்பாடில்லா விட்டாலும் அவர்களது கடந்த கால இயக்கங்களை அழித்த செயற்பாடுகளை மறந்திருந்தாலும் எதாவது செய்வது என்பதே முடிவாக இருந்தது. ஏனெனில் எங்கள் மீதான சிறிலங்காவின் ஒடுக்குமுறைகள் பிரச்சனைகள் தீர்ந்தபாடில்லை.

அப்பொழுது புலிகள் மாத்தையாவின் மேற்பார்வையில் ஆனையிறவுக்குப் பின்னாலிருக்கின்ற சுண்டிக்குளம் பகுதியில் பாதை அமைக்கும் பணியில் ஈடுபட்டிருந்தார்கள். இதற்குப் பல்கலைக்கழ மாணவர்கள் சிலரும் சென்று பங்களிப்பது என தனிப்பட முடிவெடுத்தோம். ஒரு நாள் குறிப்பிட்ட சிரேஸ்ட மாணவ நண்பரும் நானும் சென்றோம். அங்குள்ள கொட்டில்களில் தங்கி பக்கத்திலிருந்த மண் புட்டிகளில் மண் வெட்டி பாதைகளை அமைக்கப் பங்களித்தோம். மூன்று நேரத்திற்குமான சாப்பாடும் தந்தார்கள். மதியம் அருகிலிருந்த மீன் பிடிக்கும் தொழிலாளர்கள் சாப்பாடு தந்தார்கள். அவர்கள் பிடித்து வந்த மீனை பெரிய “அண்டா” மாதிரியான பாத்திரம் ஒன்றுக்குள் போட்டார்கள். ஒரு பெண் அதற்குள் இறங்கி தனது கால் பாதங்களால் மீன்கள் மீது ஏறி மிதித்து அதன் மீதுள்ள செதில்களை அகற்றினார். இவ்வாறு இரண்டு தரம் தண்ணீர் ஊற்றி செய்தார். அதன் பின் அலசி விட்டு அந்த அண்டாவிலையே சமைத்தார். மதியம் சோறும் இந்த மீன் குழம்பும் தான் சாப்பாடு. பின் கடற் காற்று வீச தென்னை மரங்களுக்கு இடையில் இருந்த ஓலைக் குடிசைகளில் சிறிது இளைப்பாறினோம். மீண்டும் இருட்டும்வரை வேலை செய்தோம். இரவு இங்கிருந்த கொட்டிகள் அல்லது குடிசைகளுக்குள்ளையே அனைவரும் படுத்தோம். இரண்டாம் முறையும் சில பல்கலைக்கழக நண்பர்களுடன் வந்து மேற்குறிப்பிட்டவாறு வேலை செய்தேன். (இப்பொழுது நினைக்கும் பொழுது ஏன் இப்படியான முட்டாள் காரியத்தை அப்பொழுது செய்தேன் என்பதற்கான எந்த தர்க்கரீதியான பதிலும் என்னிடமில்லை.) அன்று இரவு படுத்திருக்கும் பொழுதுதான் அப்பொழுது பல்கலைக்கழக மாணவ செயலாளராக இருந்த சிரேஸ்ட மாணவர் என்னிடம் ஒரு செய்தியைக் கூறினார். “உன்னைப் பற்றி விசாரிக்கின்றார்கள்” என.

jaffna 1நான் அப்படி ஒன்றும் பிரபல்யமான மாணவன் அல்ல. முக்கியமான ஒரு காரணம் நான் இன்னாரின் மகன் என்பதை அவர்கள் அறிந்திருக்க வேண்டும். மற்றும் அப்பொழுது பல்கலைக்கழத்தின் முதல் வருட மாணவனாக இருந்தபோதும் ராக்கிங் எதிர்ப்பு செயற்பாடுகளில் ஈடுபட்டமையால் தெரிந்திருக்கலாம். அது தொடர்பான சிறிய கட்டுரை ஒன்றை திசை பத்திரிகைக்கு எழுதியமையும் அதற்காக அடி வாங்கியமையும் ஒரளவு பல்கலைக்கழகத்திற்குள் பிரபல்யமாக்கியது. மேலும் குறுகிய காலத்தில் அதிக தரம் இரத்த தானம் வழங்கியதற்காகப் பத்திரிகைகளில் படமும் குறிப்பும் வந்திருந்தது. இப்படி சில காரணங்களால் பலர் அறிந்துமிருந்தார்கள். இதைவிட 1987ம் ஆண்டு ஒப்பரேசன் லிபரேசனைக் காரணம் காட்டிப் பரிட்சையை பிற்போடச் சொல்லி புலிகளின் மாணவர் அமைப்பு “சோல்ட்” கையெழுத்துப் போராட்டம் செய்து கூட்டம் நடாத்தியது. நான் அதற்கு எதிராக குரல் எழுப்பியிருந்தேன். இதைப் பலர் பலவாறு புரிந்திருந்தனர். இதுவும் என்னைச் சிலருக்கு அறிமுகப்படுத்தியிருந்தது.  ஆனால் இக் காலத்தில் மாணவர் அமைப்பிற்குப் பொறுப்பாக இருந்த முரளி உட்பட தீலிபன் ஆகியோர் கொல்லப்பட்டும் மரணமும் அடைந்திருந்தனர். இவர்களே அப்பொழுது குறிப்பிட்ட பரிட்சை தொடர்பாக முடிவெடுத்தும் செயற்பட்டனர். இருப்பினும் 1957989_10152052242597362_1260205964_nகாலம் கடந்த பின்பும் புலிகளுக்கு இத் தகவல்களைச் சொல்ல பலர் இருந்தனர். மேலும் பல்கலைக்கழகத்தில் கல்வி கற்ற காலத்தில் செல்வி சிவரமணி ஆகியோருடன் திரிந்தமையும் அவர்களுடன் இணைந்து இராக்கிங் எதிர்ப்பு இயக்கம் நடாத்தியமையும் கவனத்தைப் பெற்றிருக்கலாம். இவையெல்லாம் என் மீது ஒரு கண் வைப்பதற்கான காரணங்களாக இருந்திருக்கலாம். ஆனால் இவற்றைப்பற்றி எல்லாம் அன்று நான் யோசிக்காமல் கொழும்பு செல்ல விரும்பாமல் யாழிலையே இருக்க விரும்பினேன்.

நண்பர் மேற்குறிப்பிட்ட தகவலை கூறிய பின் எனக்குப் பயம் பிடித்துவிட்டது.  ஆகவே அன்றிரவே சுண்டிக்குளத்தில் தங்காமல் வெளிக்கிட்டேன். அப்பொழுது தென்மாராட்சிக்குப் பொறுப்பாக இருந்த பாப்பாவுடன் பயணமானேன். முட்டாள் முடிவுகள்தான் ஆனால் வேறு வழிகள் இல்லை. அவர்களினுடாகத்தான் சுண்டிக்குளத்திலிருந்து வெளியே வரலாம்.  வீட்டுக்கு வந்தவுடன் அடுத்த நாளே கொழும்பு செல்வது என்று தீர்மானித்தேன்.  நெருங்கிய நண்பர்களிடம் விடைபெற்றுவிட்டு திண்ணவேலியில் புதிய சிவன் வீதியில் வாடகைக்கு இருந்த வீட்டுக்கு (இப்பொழுதும் அந்தக் கொட்டில் சிதைவடைந்தபடி இருக்கின்றது) சைக்கிளில் தனித்து வந்தேன். இருட்டியிருந்தது. என்னை யாரோ பின்தொடர்வது போன்ற ஒரு பிரமை. முள்ளந்தண்டு கூசியது. (இப்பொழுதும் அக் கூச்சத்தை உணர்வேன்). திரும்பிப் பார்க்கவும் பயம். என்ன செய்வது என்று தெரியவில்லை. திரும்பிப் பார்க்காமலே வீட்டை நோக்கி உடல் படபடக்க சைக்கிளை உழக்கினேன். புலிகளுக்குச் சந்தேகம் வந்தால் விசாரணைகள் இன்றியே முடித்துவிடுவார்கள். எதுவும் எப்பொழுதும் நடக்கலாம். ஏனெனில் திரும்பும் இடங்களில் எல்லாம் அவர்களே ஆயுதங்களுடன் நின்றார்கள். ஆகவே அவர்களிடமிருந்து தப்பிப்பதுதான் ஒரு வழி என உணர்ந்தேன்.

அப்பொழுது புலிகளின் பாஸ் நடைமுறைக்கு வந்திருக்கவில்லை. மூன்றாம் கட்டப் போரும் ஆரம்பித்திருக்கவில்லை. எனது சைக்கிளை நண்பர் ஒருவருக்கு கொடுத்தேன். என்னிடம் ஆடைகள் ஒரு கையில் எண்ணக் கூடிய அளவிலையே இருந்தன. ஆனால் நூல்களும் திசை பத்திரிகைகளின் தொகுப்பும் தூக்கிச் செல்ல முடியாதளவு இருந்தன. பாரமாக இருந்தபோதும் எல்லாவற்றையும் கட்டிக் கொண்டு  யாழ் பஸ் நிலையத்திலிருந்து காலையில் பஸ் ஏறினேன். நமது பஸ் ஆனையிறவை அண்மித்தபோது எனது தூரதிர்ஸ்டம் அன்று ஆனையிறவில் ஏதோ சுடுபாடு பிரச்சனையால் பாதையை மூடிவிட்டார்கள் என்றார்கள். மீண்டும் யாழ் செல்ல முடியாது. அங்கு செல்வது தேவையில்லாத பிரச்சனைகளை வளர்க்கும் என்பதால் கொடிகாமத்தில் இறங்கி கரவெட்டிக்குச் சென்றேன். அங்கு மாமி வீட்டில் சில நாட்கள் தங்கினேன். மீண்டும் ஒரு நாள் பஸ் ஓடுவதாக அறிந்து பயணத்தை ஆரம்பித்தேன். இம் முறை வவுனியாவுக்கு அருகிலுள்ள பேயாடிக்கூழாங்குளம் என்ற பள்ளிக்கூடம் மட்டும் வந்திருப்போம். எனது தூரதிர்ஸ்டம் இம்முறை வவுனியாவில் சண்டையாம் என்றார்கள். ஆம் மீண்டும் சிறிலங்கா இராணுவத்துடன் போர் ஆரம்பமாகியதால் வவுனியாவிற்கு செல்லும் பாதையை மூடிவிட்டிருந்தார்கள். மீண்டும் யாழ் செல்ல முடியாது கொழும்புக்கு மட்டுமே செல்ல வேண்டியவர்கள் சிலர் இருந்தார்கள். அவர்களுடன் சேர்ந்து அந்தப் பள்ளிக்கூடத்தில் தங்கினோம். இரண்டு மூன்று நாட்கள் அங்கு தங்கி சமைத்துச் சாப்பிட்டோம்.

ஒரு நாள் அங்கிருந்து நடந்து பூந்தோட்டத்திற்குள்ளால் வவுனியா நகருக்குச் செல்லலாம் என சிலர் கூறினார்கள்.  நான் எனது சுமையையும் தூக்கிக் கொண்டு சிலருடன் சேர்ந்து நடந்தேன். ஆனால் அந்தப் பாதையும் மூடி இருப்பதாக ஒரளவு தூரம் சென்றபின் கூறினார்கள். மீண்டும் எனது சுமையை தூக்கிக் கொண்டு செல்ல முடியாததால் அங்கிருந்த ஒரு அரிசி ஆலையில் வைக்கத் தீர்மானித்தேன். அவர்களிடம்  பின்பு வந்து எடுப்பதாக கூறினேன். அவற்றை அங்கு வைத்துவிட்டு வருவது மிகவும் கவலையளித்தது. ஆனால் அவற்றைத் தூக்கிக் கொண்டு இனிமேலும் நடந்து அலைய முடியாது. என் உடம்பு தாங்காது. அந்தளவு பாரமாக இருந்தது. மேலும் அது வித்தியாசமாகக் காட்டிக் கொடுத்துவிடும். ஆகவே ஒரு பாக்கில் ஒரு மாற்று உடுப்பை மட்டும் எடுத்துக் கொண்டு நாம் தங்கியிருந்த இடத்திற்கு மீண்டும் வந்தோம்.

என்னுடன் தங்கியிருந்தவர்கள் தாம் மீண்டும் யாழ் செல்வதாகக் கூறினார்கள். நான் கொழும்பு செல்ல தீர்மானித்ததால் என்னிடம் தமது உறவினர்களுக்கு கொடுக்க கடிதம் எழுதித் தந்தார்கள். எனக்கு என்ன செய்வது என்று தெரியவில்லை. இங்கும் தனிய தங்கியிருக்க முடியாது. எப்படி கொழும்பு செல்வது என யோசித்தேன். இலங்கை வரைபடத்தை மூளைக்குள் நினைவுக்குக் கொண்டுவந்தேன்.  பூநகரி சென்று அங்கிருந்து மன்னார் போய் கடலாலோ தரையாலோ போகலாம் என முடிவெடுத்தேன். பரந்தன் வரவே மாலையாகிவிட்டது. பூநகரிக்குச் சென்றபோது இருட்ட ஆரம்பித்தது. யாழிலிருந்து மன்னார் சென்ற ஹயர்ஸ் பயணிகள் வானில் ஏறினேன். குண்டும் குழியுமான பாதையில் அது மெதுவாக பயணித்தது. அது மன்னார் வரை மட்டுமே செல்கின்றது. அங்கு போக இரவு எட்டு மணியாகவிடும் என்றார்கள். வாகனத்தில் ஏறிவிட்டேன் ஆனால் என்ன செய்வது என்று தெரியவில்லை. ஒரே யோசனையாக இருந்தது. இரவு எங்கே தங்குவது? பயம் பதட்டம் அனைத்தும் என்னைக் கவ்விக்கொண்ட போதும் தைரியமாக இருந்தேன். அதிர்ஸ்டவசமாக எனது சிரேஸ்ட மாணவர் ஒருவரின் நினைவு வந்தது. அவர் மன்னார் என்று மட்டுமே தெரியும். ஆனால் எந்த இடம் எனக் குறிப்பாகத் தெரியாது. இருப்பினும் வாகனத்திலிருந்த பயணிகளிடம் அவர் பெயரைச் சொல்லி கேட்டேன். அவரது பெயர் மற்றும் பல்கலைக்கழக மாணவர் என்ற இரு தகவல்கள் மட்டுமே எனக்குத் தெரியும். இதைவிட அவர் மரதன் ஓடுவார் என்பதும் தெரியும். (இப்பொழுது இவற்றை நினைக்க பகிடியாக இருக்கும். இந்தளவு அப்பாவியாக இருந்திருக்கின்றேனா எனவும் யோசிப்பேன்.) ஆனால் என்ன செய்ய உயிர்க் காப்பாற்ற வேண்டும் என்ற உணர்வு எதையும் செய்ய உந்தித்தள்ளியது.  பயணிகள் தமக்குள் உரையாடினார்கள்.  அதிர்ஸ்டவசமாக அவர்கள் அவரது தகப்பனாரைத் தெரிந்திருந்தார்கள். அவர் ஒரு கிராம சேவையாளர். நான் கூறியது அவர்களது குடும்பப் பெயர். மேலும் அவர்கள் கிரிஸ்தவர்கள். இவை எல்லாம் சேர்ந்து நண்பரின் வீட்டைக் கண்டுபிடிப்பதில் உதவின. அவர்களது வீட்டுக்குப் போகும் ஒழுங்கை நாம் செல்லும் வழியில் தான் இருக்கின்றது. அதில் இறக்கிவிடுவதாக சாரதி கூறினார். அதிர்ஸ்டங்கள் இப்படித்தான் வேலை செய்யும் போல…

இரவு எட்டு மணி கடந்து விட்டது. ஒரு ஒழுங்கையின் முன்னால் இறக்கிவிட்டு இப்படியே நடந்து செல்லுங்கள் என்றார்கள். (இப்பொழுது அறிந்ததன் படி அது மன்னார் இல்லை. அதற்கு முதலே இருக்கின்ற பரப்பன்கண்டல் என்ற இடம்). ஒழுங்கைக்குள் செல்லும் பொழுது அதன் ஒரு பக்கத்தில் அரைகுறையாக கட்டப்பட்ட வீட்டில் விளக்கு எரிந்து கொண்டிருந்தது. அவர்களிடம் நண்பரின் பெயரைக் குறிப்பிட்டு அவரது வீடு எங்கே எனக் கேட்டேன். அந்த ஒழுங்கை இருட்டாக இருந்தபடியாலும் நான் ஊருக்குப் புதியவர் என்பதாலும் அந்த வீட்டுக் காரர் என்னுடன் வருவதாகக் கூறி வெளிக்கிட்டார். சரியான இடத்திற்குத்தான் வந்திருக்கின்றேன் என்பதில் மகிழ்ந்தேன். குறிப்பிட்ட வீட்டில் போய் கூப்பிட்டால் ஒருவரினதும் சத்தத்தையும் காணவில்லை. எனது தூரதிர்ஸ்டம் அன்று விடிய விடிய கூத்து நடப்பதால் அதைப் பார்க்க அவர்கள் குடும்பமாகச் சென்றிருந்தார்கள். ஆனால் எனது நல்ல நேரம் என்னை அழைத்து வந்தவர் தங்கள் வீட்டில் இரவு தங்கச் சொன்னார். காலையில் வந்து பார்ப்போம் என்றார். வேறு என்ன செய்வது அதிர்ஸ்டமும் தூரதிர்ஸ்டமும் ஒன்றாகப் பயணித்தன. நல்ல பசி. என்னை யார் என்று தெரியாதபோதும் அவர்கள் ஏழையாக இருந்தபோதும் ஏதோ ஒரு நம்பிக்கையில் சாப்பாடும் தந்து இரவு படுக்கவும் விட்டார்கள். (அந்த இடத்திற்கு மீண்டும் சென்று அவர்கள் இருக்கின்றார்களா எனப் பார்க்க விருப்பம்.)

காலையில் எழுந்து நண்பரின் வீட்டுக்குச் சென்றேன். உண்மையில் அவர் எனக்கு நெருக்கமான நண்பர் இல்லை. அவர் சிரேஸ்ட மாணவர் என்ற அறிமுகம் மட்டுமே இருந்தது. அவர்கள் வீட்டில் இருந்தார்கள். எனது நிலையைச் சொன்னேன். ஆனால் அப்பாவின் அரசியலைப் பற்றி மூச்சும் விடவில்லை. ஏனெனில் எந்த வீட்டில் எந்தப் புலி இருக்கின்றது என்பது யாருக்குத் தெரியும். அன்று சிலாபத்துறையில் புலிகள் ஏதோ முகாமை அடித்தார்கள் அல்லது அங்கு சண்டை நடந்தது. ஆகவே வள்ளத்தில் போகும் திட்டம் சாத்தியப்படவில்லை. தரைமார்க்கமாக சின்ன மாங்குளத்தினுடாக மதவாச்சிக்கும் பஸ் ஒன்றும் ஓடவில்லை என்றார்கள். ஆகவே இரண்டு மூன்று நாட்கள் அவருடன் தங்கி ஒவ்வொரு நாளும் பஸ் செல்கின்றதா என்று விசாரிப்பதாகவே இருந்தது. இரவில் கூத்துப் பார்க்கச் சென்றோம். மூன்றாம் நாள் சின்ன மாங்குளம் மட்டும் ஒரு பஸ் செல்வதாக சொன்னார்கள். அதில் ஏறி அமர்ந்தேன். நண்பரும் என்னை வழியணுப்பிவிட்டுச் சென்றார். (இம் முறை மன்னார் சென்றபோது அவரை விசாரித்து சென்று சந்தித்து நன்றி கூறினேன். ஆனால் அவருக்கு அப்படி ஒரு சம்பவம் நினைவில் இல்லை. ஏனெனில் அதைவிட முக்கியமான நிகழ்வுகள் பல அவருக்கு நடந்திருந்தமை காரணமாக இருக்கலாம்.) ஆனால் எனக்கு நடந்த இந்த நிகழ்வுகள் முக்கியமானவை. சிலநேரம் இன்றுவரை உயிரோடு இருப்பதற்கு காரணமானவை.

வாகனத்தில் மடுவைத் தாண்டும் பொழுது இயக்கத்தைச் சேர்ந்த 20 பேர் அளவில் காயப்பட்டு செல்கின்றார்களாம் என ஒரு வாகனத்தைக் காட்டிச் சொன்னார்கள். அவர்களுக்கு இரத்தமும் தேவையாம் என்றார்கள். அவர்களுடன் சேர்ந்து போராடத்தான் முடியவில்லை. என்னால் இரத்தம் மட்டுமே ்கொடுக்க முடியும். அதையும் கொடுக்கவும் முடியாமல் இருக்கின்றதே என்ற உணர்வு என்னை வாட்டியது. என்ன செய்வது. உயிர் முக்கியம் என்பதால் மனதைக் கல்லாக்கிக் கொண்டிருந்தேன். ஆனால் கண்கள் கல்லாகவில்லை.

சின்ன மாங்குளத்தில் பயணிகளை இறக்கியபொழுது மாலை ஆறு மணியாகிவிட்டது. அந்த நேரத்தில் அங்கிருந்து மதாவாச்சி செல்ல வாகனம் ஒன்றும் இல்லை என்றார்கள். என்னைப் போல கொழும்பு செல்வதற்காக 25 பேர் அளவில் நின்றார்கள். ஒருவருக்கும் என்ன செய்வது என்று தெரியவில்லை. மீண்டும் தடை. ஆனால் அப்பொழுது அங்கிருந்த முஸ்லிம் முதலாளி ஒருவர் தனது வீட்டில் இரவு தங்கி காலையில் செல்லுங்கள் என்றார். எங்களுக்கும் வேறு வழி இருக்கவில்லை. அனைவரும் அவர் வீட்டில் தங்கினோம். எங்களுக்கு இரண்டு விதமான இறைச்சிக் கறிகளுடன் இரவுச் சாப்பாடும் நித்திரை கொள்ள இடமும் காலையிலும் தேநீரும் உணவும் தந்து வழி அனுப்பி வைத்தார். எத்தனை விதமான மனிதர்கள். காலை ஏழு மணியளவில் அங்கிருந்து நடந்து சிங்களப் பகுதிக்கு வந்தோம். காலை வேளை அமைதியாகவும் மென்மையான காற்றும் வீசி சூழலை இரம்மியமாக்கியது. ஆனால் நமது மனங்களோ நிம்மதியற்றிருந்தது. நம்மைச் சுற்றி வேறு மொழி பேசும் மக்கள் அதிகமாக இருந்தார்கள். அந்நியமாக இருந்தார்கள் அவர்கள். அங்கிருந்து மதாவச்சி நோக்கிப் பயணமானோம்.

அன்றிலிருந்து நானும் ஒரு துரோகி ஆனேன்.

பி.கு: சிலநேரங்களில் நாம் சார்ந்த ஆதிக்க இனத்திற்கும் ஆதிக்க சாதிக்கும் ஆதிக்கப் பாலுக்கும் துரோகம் செய்வதும் நன்மையானது மட்டுமல்ல அதுவே சரியான பாதையும் என்பதை வரலாறு புகட்டியது.

பிற்காலங்களில் புலிகள் “பாஸ்” சிஸ்டத்தை அறிமுகப்படுத்தியிருந்தார்கள். பலர் மிகவும் கஸ்டப்பட்டு களவாக வெளியேறினார்கள்.

சில மாதங்களின் பின்பு வடக்கிலிருந்து முஸ்லிம்களையும் வெளியேற்றினார்கள். எமக்குச் சாப்பாடு தந்தவரை நினைத்துக் கொண்டேன்.

ஒரு வருடத்திற்குள் செல்வி மற்றும் அவரது நண்பர்கள் சிறைபிடிக்கப்பட்டார்கள். பின்னர் கொல்லப்பட்டதாக கூறப்படுகின்றது.

மீண்டும் இருபது வருடம் சென்ற பின் யாழ் வந்தபோதும் அந்நியமாக உணர்ந்தேன். ஒரிருவரைத் தவிற அனைவரும் புதியவர்களாக இருந்தார்கள். தங்குவதற்கோ மிஞ்சியிருந்த ஓரிரு  நண்பர்களிடமும் சில (தூரத்து) உறவினர்களிடமும் தங்கியிருக்க வேண்டிய நிலை. பிறந்த மண்ணில் வீடு வாசல் உறவுகள் நண்பர்கள் இன்றி அந்நிய மனிதாக உணர்வது என்பது கொடுமை.

இடம் பெயர்ந்தே ஏன்?

புலம் பெயர்ந்தே ஏன்?

வேரை இழந்தே ஏன்?

ஆனால்  விதையாவேன்  – மீண்டும்

வேராவேன்

வளர்வேன்…

இந்த மண்ணில்!

மீராபாரதி

Posted by: மீராபாரதி | September 15, 2017

Two Nationalisms: Women Bodies are Caught up In-between

Two Nationalisms: Women Bodies are Caught up In-between

Two Nationalisms (Oppress and Being Oppressed):

Women Bodies are Caught up In-between

The recent war in Sri Lanka illustrates how human bodies particularly women’s bodies are turned into objects. On the one hand, the Sri Lankan military tortured and killed the Tamils and raped many women to invade the land where Tamil speaking humans are majority. On the other hand, the raped and dead bodies of Tamil women were used by the Tamil diaspora in their online media to further their narrow nationalist propaganda. Both of them used women’s bodies as sexual objects and as a representation of Tamil nation.  This shows that even though Sri Lankan and Tamil nationalist movements differ in their nationalist perspectives, their entire gaze is based on a patriarchal, heterosexist and racist standpoint which dominate these nationalist movements. The hegemonic power of these ideas constructs women as objects, secondary human beings and sexualized bodies. Following this argument, my paper shows how Tamil women have been reduced to and used as objects, in particular as sexualized objects, by both nationalist movements.

The motivation for this essay was an uncensored YouTube clip(http://youtu.be/DMKJaJH9BR8) and other war pictures which show the killing of Tamils by the Sri Lankan military. This clip and the pictures urge the discussion of how women’s bodies are gazed and used. In the book, Imperial Leather, Ann McLintock ( ) argues that white women are “ambiguously complicit,” in a complex social status as both oppressors and oppressed, privileged and restricted, and acted upon and acting (6). As a South Asian diasporic brown man, I also exist in a similar complex and conflict situation much like white women in their societies. The exception for me is that I am not a colonizer; rather I am colonized as a patriarchal heteronormative man. This is what Kimberle Crenshaw ( ) defines as intersectional identity (202) which is the multiple identities of a person who is privileged, underprivileged, oppressor and being oppressed. For example, I have many identities based on sex, gender, class and sexual and racial identity which are imposed by the society. I also have my own identity which I define for myself. However, in general, on one hand, as a man, I am privileged, particularly in the Tamil societies. But on the other hand, as a Tamil in Sri Lanka or as a brown diasporic human being in a North American white society , I am underprivileged.

With my intersectional identity, as a human, man, Tamil and feminist, I have some questions: does the person who was taking the video, and do I, as an observer, have the same gaze when looking at the dead and nude body of the female? Arguably, the person who took this video was a Sri Lankan military personnel and certainly the person was a man who gaze at this woman’s body from a patriarchal and racist standpoint. Then I looked at within myself and asked how am I looking at this woman’s body and is there any difference from the army person’s? I understood that, as both of us as men, we have a similar patriarchal standpoint of viewing a nude woman’s body, even though it was a dead body. However, both of us as different races or ethnic group have different feelings about the woman. Having been born and growing up in Tamil society, I identified myself with her race and her ethnic group and therefore, felt that she was part of the Tamil society. Hopefully, Sri Lankan army personal felt differently since he was a Sinhalese with a domination of Sinhala racist nationalist hegemonic ideology. In addition, as a feminist, I should question how Tamil nationalists are using these dead bodies, unconsciously from a patriarchal point of view, against the Sri Lankan government (GOSL) for the crimes they committed during the war. Why we as men gaze at women like this or as invaders rape and kill them, or as nationalist use them?

Patriarchy and nationalism, in general, represent and reduce “other” bodies, particularly women’s bodies, as matters and objects and also use them to represent a nation and its culture. Social scientists and feminists argue that human bodies and their sex, gender and sexual identities have been socially constructed as binary oppositions as a result of patriarchal heterosexual ideology (King, 275; Vance, 30).   In public spaces, for example, in a war situation or in a factory, all the human bodies including men’s and women’s are used and reduced to objects by the people who have power over them .  However, in both public and private spaces women are typically used and reduced to objects. The reason for this is that the hegemonic power of patriarchal heteronormative male gaze is common all over the world. However, it does not matter whether they are the oppressors or being oppressed, men (and women) see human bodies, particularly women’s bodies,   as “other”, and as objects that they can also used.  These men’s gazes and attitudes can be seen in the recent war which ended without any solution in Sri Lanka two years back.

Sri Lankan societies are divided by nationality, ethnicity, race, language, culture, caste and religion. In addition, it is also divided by sex and gender. The main conflict is that Sinhalese and Tamil societies (f.n.1)are divided as two nations in a single country, Sri Lanka. As Cynthia Enloe argues, they “have been shaped by a common past and destined to share a common future…and nurtured by a common language…and nationalism fostering those beliefs…” (222).  Nira Yuval-Davis  (2006)  extends this argument by stating that this “hegemonic national collectivity” constructs a particular ethnic group that is different and distinguishable from the “other.” (217). However, as she argues, some communities are not part of the “hegemonic national community” (Yuval-Davis, 1997, 7). Similarly, Tamil communities have been not recognized as a part of Sri Lankan Sinhala Buddhist hegemonic national community. Even Tamil communities do not want to identify themselves under the Sinhala Buddhist hegemonic national identity. This created ethnic conflict in the country. Therefore, Tamils have been fighting for their self determination right, political aspirations, and dignity and respect for their race and ethnical identity.

In Sri Lanka, as Enloe argues, both groups are victims of colonization. The country had many kingdoms but after the colonization, it was united and ruled under one administration. It led to construct Sinhala Buddhist hegemonic ideology in the country after colonizers had left. Symbolically the name of the country was changed from Ceylon to Sri Lanka. The result of this, as she argues, one of them [Sinhala Nationalists] have been the perpetrator of [Sinhala] racism while others [Tamils] have been its victims (Enloe, 222).  Since then, Tamil speaking human beings have been discriminated against and affected by this Sinhala racist state and its government. On the other hand, this does not mean Tamils do not exhibit racism. Even though Tamils are minorities and have less power within the supremacy of Sinhala nation, Tamil nationalists not only have racist attitudes against Sinhala people, but they also discriminate against other minorities such as Muslims within the Tamil communities. However, these difference does not give the right to anyone to oppress or carryout a war against Tamil-speaking human beings.

The differences between these two nations, cultures, or ethnic groups have nonetheless been used to legitimize the ethnic conflict and war against Tamil societies. Therefore, the ethnic conflict between the Sinhala and Tamil societies became predominant. Sri Lankan governments have perpetuated this conflict through acts of racial discrimination, oppression, violence and war against Tamil-speaking societies in Sri Lanka. This discrimination and oppression led the Tamil youth or “boys” to begin an armed struggle against the Sri Lankan military in the late 1970s (Ismail, 1678). As a witness to the uprising of Tamil struggle, I knew, it included many Tamil armed groups, mostly men, from the middle and lower classes and also from various castes with different ideological backgrounds, at least in their political manifestos. Therefore, it is difficult to agree with QadriIsmail’s claim that the Tamil boys were only from the upper class and upper caste which is a contradiction to my own experience (1677). However, in the struggle, as Enloe points out that, “When a nationalist movement becomes militarized… male privilege in the community usually becomes more entrenched” (225). This was no exception for the Tamil national liberation struggle also because Tamil people believed in the beginning that “our boys” or “movement’s boys” were going to fight and get freedom for them. Even though, there were few girls in the liberation movements but no one referred them as “our girls” or “movement girls”

Some of the rebel groups were not only conscious about caste and class struggle, but also about women’s struggle and they had their own women’s wings in their groups. It was reported by EPRLF that first female (child) combatant (Shobha alias Mathivathani ) was killed when attacking the Sri Lankan navy camp in Karainagar in 1985. However, in the beginning, the Liberation Tigers of Tamil Eelam (LTTE/Tigers) were reluctant to recruit girls and women since they were dominated by patriarchal ideas and respected its cultural values more than other Tamil groups. However, there was a need of human power for the movement and the availability of women led them to recruit many girls and women into their armed groups. The Tigers group was one of the last groups to recruit them. There were many reasons for the recruitment, but it was not necessarily out of concern for women’s liberation or because of a feminist standpoint. Moreover, LTTE was neither a terrorists nor a Marxist group, as some intellectuals such as Georegina Nieves assert (9).

One of the reasons that the LTTE recruited women could be similar to what happened during the First and Second World War in the West: there were many men who went to fight, which led to a shortage of laborers to work and produce goods for use in the war, and women were used to fill that vacuum. In the same way, the Tigers also lacked men, but were aware of many women who were there with an urge to fight and an awareness of women’s freedom (Ismail 1768). Feizal Samath, Qadri Ismail, GeorginaNieves reported that the reason women participated in the movement might be because they believed that the rebels would give them freedom and respect their equality (ipsnews.net, 2010; 1678; 12). Therefore, women were willing to participate in the struggle as combatants.   As a result, Samath writes, “females were welcomed into the Tiger fold; young, shy village girls turned into spirited young women, dressed in trousers and shirts, and carrying guns with authority” (ipsnews.net, 2010).

However, Feizal Samath supports this by providing the example of Adele Balasingham, who was a British white woman married to Anton Balasingham, who was the spokesperson for the Tigers. She was seen seated along with her husband speaking as an equal. Samath also adds that this kind of scene could not be seen in Tamil society and therefore, Tamil women were attracted by this and believed in it (ipsnews.net, 2010). However, Samath’s argument is patronizing and he forgets two things. First, he was not aware of Tamil women’s own awareness of their liberation and participation in the struggle, even before Adele Balasingham came onto the scene. Second, he lacks critical scrutiny and sees her only as a woman but forgets to see as a representative of whiteness and has privilege in these colonized societies. However, this criticism of Samath does not negate his insight that she made a contribution for the struggle. As Ruth Frankenberg points out, whiteness has a particular place in the social structure and has its own privileges even though location varies (2-3). Because of this representation of whiteness, Adele Balasingham has some kind of respect and power compared to not only Tamil women but Tamil men as well. This is because of the unconscious mind of Tamil society which is still being colonized and therefore respecting their former masters. This is similar to Fanon’s arguments about whether a black man or a white woman enjoys more power in a colonized society. However, Samath agrees that what Tamil women were imagining or expecting was an illusion within Tamil national liberation (ipsnews.net, 2010).

Nimmi Gowrinathan points out that it is difficult to say what motivates women to participate in the rebel movements even though the increase of their participation globally is from 20% to 40% in the last decade. Women participants cannot easily be reached directly to confirm the reasons for their participation (37). However, Alisa Stack-O’Connor says that there were many reasons influenced the Tigers’ decision to recruit women into the group such as “tactical advantage against the GOSL, demographics, completion with other groups, and women’s demand for more active involvement in the group” (47-49 ). More important than all of these, the Sri Lankan government and their military’s brutality also intensified and, as Stack-O’Connor (49) points out, women became fearful of rape and sexual assault (49). Rape, torture and sexual assault against women have been sexualized tools regularly used in patriarchal wars. For these reasons, women were ready to participate in the struggle as combatants, even though, as Enloe argues, “most women’s past experiences and strategies for the future are not made on the basis of the nationalism, they are urged to support…” (222). It means that women’s liberation is not part of the nationalist struggle and which is not strategized based on feminism or women’s issues. As a result, Enloe’s argument was supported since women have been facing many problems during the Tamil national struggle: before the war, during the war, at end of the war, and in the war’s aftermath.

Mclintock argues that race and gender have an intimate relationship (4). She continues that there are five major ways in which women have been implicated in nationalism: “as biological reproducers; as protectors of the boundaries of the nation; as active transmitters and producers of the national culture; as symbols of national difference and as active participants in the national struggle” (355). Inaddition, Nira Yuval-Davis argues that nationalism constructs “us” and “them” and uses women as symbolic “border guards” (219). In a war against another country or nation, women are one of the important targets, even before the land is occupied, they were raped and killed and this shows that oppressors have taken the control of “others” property. In addition, the nationalists also call their land as motherland which shows, as Edward Said argued, that “land is feminized” (Mclintock 14).  Moreover, “women” are as the boundary markers of ethnic/ racial community in the “host” of a nation (Mclintock 70; Gopinath 18). Furthermore, “women are…threshold figures. They facilitate the male plot… but they are not the agents of change. Nor are they conceivable heirs to political power” (Mclintock 70). This is how heteronormative patriarchal society not only constructs sex, gender and sexuality in a society with the hierarchal order and power but also women as objects by comparing to their land; as a representation of the nation and their responsibilities and status in a society.

In general, the patriarchal gaze makes men to see women in a sexualized and objectified way. Therefore, men fantasize about women in terms of these men’s needs or wants.  In addition, Audre Lorde  says that because of the domination of sexist ideology,  men, think that they can dominate women (115). That is why, on the one hand, as Yuval-Davis   argues, “women … symbolize the national collectivity, its roots, its sprit, its national project. Moreover, … collective “honour” … [and they] can alsosignify ethnic and cultural boundaries” (219).  On the other hand, as Stuart Hall argues how Saatijt (Sarah) Baartman’s body was reduced to an object and her sexual body parts were used in exhibitions by colonizers in early 1800s (42-43). Still, even 200 year later, (Tamil) women’s bodies have been similarly sexualized, objectified and exhibited as mentioned earlier in the YouTube video and other picture depictions. That is why not only when women are alive but even after death, they are gazed upon, used, and treated as (sexualized) objects in patriarchal societies. In addition, McClinntock argues that women in general are reduced as reproducing machines because of hegemony of bio-power over women’s bodies (4). This shows that these women’s bodies are considered second class which is lower to men and they are also racialized. This encourages violence against women and makes it socially acceptable.

The depictions of dead bodies show that human bodies are used as objects and representations of a nation. It does not matter whether they, who kill the people, are Sinhalese or American, or Taliban or even Tamil militants, all have similar view and attitude towards the human body. As Stuart Hall argues, visual images and popular representation have been and continue to be deeply political. They do not simply reflect reality (428, 259). The video clip and pictures show that they are not just human bodies but they are racialzed as Tamil bodies, sexualized as women’s bodies and depicted as representation of the Tamil nation. That is why they were humiliated by Sri Lankan military. In addition, it also shows Tamil men’s patriarchal view about women’s bodies when they used it for their political propaganda.

The Sri Lankan military and Tamil (diasporas) media both see women and their bodies from a patriarchal stand point, but from different perspectives.  Both of them see these women as representatives of the Tamil nation. In addition, both gaze at and represent (Tamil) women as objects and also reduce them to soulless matter and use them. Nevertheless, they use them in different ways for their specific patriarchal and nationalist purposes. Therefore, Tamil women continue to be used as objects by both sides in the name of nationalism. As a result, women become the literal and figurative battleground on which ethnic nationalist ideologies play out (Gopinath 175).

The Sri Lankan military tortured, raped and killed Tamil women to show that they had occupied Tamil land, the motherland, by controlling their women. In addition, they represent Tamil women as sexualized and racialized bodies. Therefore, they also have used Tamil women to be gazed upon, killed, tortured, and raped as sexual objects and as representatives of the Tamil nation. For example, one of the Sri Lankan military personnel says pointing to the vagina of the dead woman’s body that “it is a good stuff” and another one says “shoot on the breast” (see the youtube) and another one says, the dead body “is still warm”.  This show how Sri Lankan military men gaze at Tamil women as racialized and sexualized body during the war.

On the other hand, what the Tamil nationalists did was not much better (f.n.2).  They also used these nude pictures and YouTube without censoring them when they were released first time to propagandize for their own course of punishing the Sri Lankan government for their war crimes (http://www.youtube.com/watch?v=QckiYi_N6rQ). (However, later everyone censored them). Tamil societies, particularly Tamil nationalist men, have the control of Tamil media and used and treated these women and their dead bodies as objects to represent their Tamil nation in their media. This shows as Gayatri Gopinath point outs that the diasporic nationalism is predicated on the notion of women’s bodies as communal property (163). However, it is not limited to diasporic nationalism even though they have more concern about their cultural values but in their country of origin too. During the Tamil nationalist struggle and war time, the dead bodies whether they were Tamils or Sinhalese were used to represent their nation and humiliated or respected according to their space and nation.

Tamil nationalists who are fighting for their freedom have a double standard when it comes to women’s issues. On the one hand, they have to fight for their freedom and use these images to punish the people who are responsible for this genocide. On the other hand, they are also using these images at least unconsciously from a patriarchal gaze and reducing women to objects. Therefore women particularly oppressed women suffer more by wedged between two men and their hegemonic patriarchal nationalistic standpoints.

In addition to being racist, both Sinhala and Tamil societies are typically traditional, patriarchal, heteronormative, and sexually repressive societies and have a conservative standpoint, particularly with regard to sex, gender and sexuality issues. Therefore, they are characterized by sex, gender and sexual discrimination and assign gender roles based on each sex like other societies (De Alwis, 676). As Edward Said (Eng, 2001, 190) figured out, one hand, women are agents of biological reproduction to cultural reproduction.  On the other hand, women are expected to be reproductive because of their cultural values which they must follow and respect. It is as if they are in a recycle system. In addition, in a South Asian society, male children are preferred over female; girls must be virgins before they marry; chastity is only required for women, but not for men. Brides’ families have to give dowries if their daughter wants to marry a man. However, the values of dowry depend on the man’s status in the societies. Furthermore, women who cannot conceive or who are widows are not respected and also not given important place in most social and family functions.

Therefore, in a national liberation struggle, women are stuck between both men oppressors and the oppressed (Ismail 1677). In the oppressed nationalistic standpoints, women are responsible for producing children, particularly male, to continue the national struggle and they are also responsible for representing their nation in the name of tradition and culture which are mostly based on patriarchal standpoints. Therefore, in the gaze of oppressors who have hegemonic nationalistic racist standpoints, women are the main and first targets when they invade the other nation. That is why, Enloe argues that for women “living as a nationalist feminist is one of the most difficult political projects in today’s world” (223).

In addition, Nira Yuval-Davis argues that gender roles play an important role in cultural

representation and mostly women are implicated with patriarchal nationalistic standpoints (218). Even though most nationalist liberation struggles are not class struggles, they are democratic struggles. However, (at least for Tamil liberationists) the struggles have been led mostly by patriarchs. Therefore, women are used as combatants and for other services, but have been limited in their power and space and cultural values which are mostly patriarchal and fundamentalist.   Because of this conflict and the lack of proper empowerment about women’s issues in the Tamil society, former women rebels face many problems when they come back to normal life. Like all other societies which struggled for a national liberation, Tamil society also did not welcome and accept former Tamil women rebels after the end of the war. The evidence for the patriarchal standpoints of the Tamil Nation over women fighters can be seen through the ways in which these women have been treated by Tamil society since the so called end of the war. One of the UN reports says that it is difficult for them to get a job or adapted to society again, even when they are willing to do so, because of the patriarchal social stigma against them (2011). The reason is, Tamil societies and their culture function as a barrier for the former women rebels to come back to normal life.

The societies follow traditional customs according to which women are not equal to men in every ways. These rebel women are considered as undisciplined and disobedient women who are not suitable for family life. In addition as Nira Yuval-Davis argues that it is also related to their sexual behavior (220) because these women are not going to be obedient and always be in passive and listen to their men as they were before or like their mothers or the way society expect them to live. Therefore, these former rebels, once up on a time rebel hero’s of liberation struggle, are degraded to lower level than other Tamil women in the society.                                           To wrap up, the construction of a human body as a matter without soul and the social construction of the “other,” make it easy for people to kill. In addition, the construction of “other” makes it easier for people not only kill but also torture and rape the “other”.  Judith Butler argues that ‘sex’ is an ideal construct which is forcibly materialized through time… [and]…achieve this materialization through a forcible reiteration of those norms” (1,2)  She continues that “as a process of materialization that stabilizes over time to produce the effect of boundary, fixity, and surface we call matter” (9). In the picture, we can see a person with a weapon in his hands ready to kill the person. In the video they repeatedly killed many people without any hesitation. The people in both video and picture belong to a particular group, race or ethnicity or nationality who can be an American, Taliban, Indian, or Sri Lankan or even Tamils. In these ways, the video and photos might represent what has been happening until now around the world.  For example, if it is viewed in a global context as, it can be, before 1950s the person who has the weapon might be a colonizer from Europe and the “other” might be a colonized person somewhere in Africa or Asia, or since the 1960s, an American or NATO soldier in Vietnam, Iraq, or Afghanistan, or Soviet soldier in Eastern European countries, or after 1983 Sri Lankan soldier and a Tamil rebel, or Tamil militant and a Tamil civilian or a rebel from a different rebel groups and so on. Why is this happening? Just a simple reason is that the construction of “other” by the people who have the power. This construction of “other” has been rooted deeper within ourselves in different forms such as civilized and uncivilized or primitive, white and black,  Tamils and Sinhalese, men and women and heterosexuality and homosexuality and so on.

In conclusion, we fight for our freedom and on the other hand we also deny or oppress at least unconsciously “others.” This particular essay may be relevant to the Tamils and Sinhalese and their men and women, but can be read by white men and women, black men and women and so on. Every one of them who read it, are on the one hand oppressed on many levels for many reason in many spaces and a time. On the other hand, they are also oppressors in many spaces and levels in their societies. Most of us are concerned only about the oppression which we are facing, but are not aware or care about the oppression we are responsible for. For example, as Tamil men, we blame the Sri Lankan government for their oppression, but we “forget” or are not aware of what we are doing to the women in the Tamil societies or so called lower caste people. These same behaviors we can see in Sinhala people, white people even in Black people, and so on too. What we are not aware of is our intersectional identity of being oppressors and oppressed.   Therefore, developing more awareness is one of the ways to get rid of these conflicts. To end, Rajini Thiranagama once argued that, “if nationalism is a type of aggressive patriotism, then a concept of women’s liberation would be working against the inner core of such a struggle” (Ismail 1678). In addition, Cynthia Enloe points out that “if… [women are critical of patriarchal practices and attitudes and] a gendered tension will develop within the national community. This could produce a radically new definition of “the nation” (Ismail 1678). Therefore, this essay is not to blame who are responsible for the negative actions in the struggle or war but to interrogate our past actions and thoughts for the future struggle in better, developed and progressive standpoints.

Works Cited

Crenshaw, K. (2006). Mapping the margins: Intersectionality, identity politics, and violence

against women of colour. An Introduction of Women’s Studies: Gender in a Transnational World. Ed. Grewal, I and Kaplan. New York: McGraw-Hill Publishers, 2006 (SECOND EDITION). pp.200 – 206.

De Alwis, M. (2002). The Changing Role of Women in Sri Lankan Society. Social Research. 69

(3), 676 – 691.

Enloe, C. (2006). Nationalism and Masculinity. An Introduction of Women’s Studies:

Gender in a Transnational World. Ed. Grewal, I and Kaplan. New York: McGraw-Hill Publishers, 2006 (SECOND EDITION). pp. 222 -228.

Frankenberg, R. (1993). Introduction. Points of Origin, Points of Departure.White Women: Race

Matters. On the Social Construction of Whiteness. Minneapolis: University of Minnesota Press.pp.1-18.

Gowrinathan, N. (2010). Why Do Women Rebel? Understanding State Repression and Female

Participation in Sri Lanka. CSW Update Newsletter, Los Angeles. pp. 34 – 40.

Ismail, Q. (1992). ‘Boys Will Be Boys’: Gender and National Agency in Frantz Fanon and LTTE.

Economic and Political Weekly, 27(31/32), pp. 1677-1679.

King, C. (2006). Making Things Mean. An Introduction of Women’s Studies:

Gender in a Transnational World. Ed. Grewal, I and Kaplan. New York: McGraw-Hill Publishers, 2006 (SECOND EDITION). pp. 273 -275.

Lorde, A. (1984). Age, Race, Class, and Sex: Women Redefining Difference.

Mclintock, A. (1996). Imperial Leather: Race, Gender and Sexuality in the Colonial

Contest. Routledge. New York.

Nieves, G. (2006). Gender Inequality, the Desire for Political Self-Determination, And a

Longing for Revenge: Three Main Causes of Female Suicide Bombers. History. 496 (1).

Samath, F. (2010). How the War Gave Tamil Women More Space. Inter Press Services.

http://ipsnews.net/news.asp?idnews=51132.

Stack-O’Connor, A. (2007). Lions, Tigers, and Freedom Birds: How and Why the Liberation

Tigers of Tamil Eelam Employs Women. Terrorism and Political Violence. 19 (1), 43 –

63.

Yuval-Davis, N.  (2006). Gender and Nation. An Introduction of Women’s Studies: Gender in a

Transnational World. Ed. Grewal, I and Kaplan. New York: McGraw-Hill Publishers,

2006 (SECOND EDITION). pp.  217 – 221.

Yuval-Davis, N.  (1997). Women, Citizenship and Difference. Feminist Review, 57,

Citizenship: Pushing the Boundaries. (Autumn, 1997), pp. 4-27.

f.n:      1- Not considering Sinhala and Tamil people are one society but as many societies.

  1. even there was a Sri Lankan soldier covered the nude bodies.
  2. this article was written in 2011.

Older Posts »

Categories