இந்திய வீடமைப்புத் திட்டம்: மீளக் குடியேறியவர்களுக்கான புதை குழி?

IMG_20171003_112453606_HDRஆற்றுப்படுத்தல் பயிற்சிகளை வழங்க நாம் சென்ற பெரும்பாலான கிராமங்கள் பிரதான வீதியிலிருந்து பல மைல்கள் உள்ளே இருப்பவை. செம்பாட்டு மண் அல்லது கிரவல் வீதிகளைக் கொண்டவை. காட்டுப் பாதைகள். இரவுகளில் பயணிக்க முடியாத பாதைகள். இங்கு வாழும் மக்கள் மிகவும் வறுமைக் கோட்டிற்கு கீழ் கூலித் தொழில் செய்து வாழ்பவர்கள். அன்றாடம் உழைத்து உண்டு வாழ்பவர்கள். இவர்களாக இந்தப் பயிற்சிகளில் ஆர்வமாகவும் ஆனந்தமாகவும் பங்குபற்றினார்கள் என்பது நம்பமுடியாத ஒன்று. ஆனால் கிளிநொச்சி மற்றும் முல்லைத்தீவு மாவட்டங்களின் எல்லையில் மன்னார் மாவட்டத்திலுள்ள ஒரு மீளக் குடியேற்றக் கிராமம் பிரதான வீதியிலிருந்து கொஞ்சத் தூரத்திலையே உள்ளது. மன்னார் நகரிலிருந்து ஆரம்பித்த நமது பயணம் வெள்ளாங்குளம் சென்று அங்கிருந்து துணுக்காய் ஊடாக மாங்குளம் செல்கின்ற பாதையில் சென்றோம். வீதியில் கானல் நீர் தக தகத்துக் கொண்டிருந்தது. அப்பொழுது கையில் ஒரு குழந்தையை தூக்கிக் கொண்டு மற்றக் கையில் குடையைப் பிடித்துக் கொண்டு அருகில் இன்னுமொரு குழந்தையுடன் ஒரு பெண் எங்கள் வாகனத்தை நிறுத்தினார். நான் மாங்குளம் ஆஸ்பத்திரிக்குப் போக வேண்டும். நீங்கள் போகும் வரை வருகின்றேன் எனக் கூறி ஏறினார். இப் பாதையில் பஸ் சேவைகள் இல்லை. ஆகவே பெரும்பாலும் நாம்  நடந்தே செல்வோம் அல்லது இப்படி வாகனங்களை மறித்து ஏறிச் IMG_20171003_124607024_HDRசெல்வோம் என்றார். பின் நாம் எங்கே போகின்றோம் என அவர் கேட்டார். நாம் கூறினோம். அப்பொழுது அவர் நீங்கள் அந்த இடத்தைக் கடந்து வந்துவிட்டீர்கள் என்றார்.  அவர் அவ்வாறு சொல்லும் பொழுது நாம் ஒரளவு தூரம் பயணம் செய்திருந்தோம். என்ன செய்வது அவரையும் குழந்தைகளையும் அந்த இடத்தில் இறக்கி விட்டு விட்டு நாம் கவலையுடன் திரும்பினோம். அவர் குழந்தையை தூக்கிக் கொண்டு குடையைப் பிடித்துக் கொண்டு அந்தக் கொடும் வெயிலில் கானல் நீரின் மீது நடந்தார். மற்றக் குழந்தை அவரைப் பின்தொடர்ந்தது. இரு மருங்கிலும் பற்றைக் காடுகள் இருந்தபோதும் ஒதுங்குவதற்கு நிழல் மரங்களும் இல்லை. நல்லதொரு ஓவியர் இக் காட்சியை ஓவியமாக்கியிருப்பார்.

IMG_20171003_124844862நாம் திரும்பி நமது பயணத்தை தொடர்ந்தோம். மாந்தை மேற்கு உதவி அரசாங்க அதிபர் பிரிவிலுள்ள வெள்ளாங்குளம் கிராம சேவையாளர் பகுதிக்குள் உள்ள பருத்தித் தோட்டம் என அழைக்கப்பட்ட ஒரு கிராமத்திற்கு பயிற்சிகள் வழங்க சென்றோம். ஆனால் எம்மால் அங்கு பயிற்சி வழங்க முடியவில்லை. ஏனெனில் அதற்கான வசதிகள் அவர்களிடம் இருக்கவில்லை. மர நிழலே அவர்கள் ஒன்று கூடி உரையாடுவதற்கான இடம். அவர்களுடன் உரையாடுவதே அவர்களுக்கு நாம் வழங்கும் பெரும் பயிற்சி என உணர்ந்தேன். அதை மட்டும் செய்து விட்டு வந்தோம். அப்பொழுது குறிப்புகள் எடுத்தேன். இப்படி பல பேர் வந்து குறிப்புகள் எடுத்தார்கள் உறுதி மொழிகள் தந்தார்கள் ஆனால் எமது வாழ்க்கையில் எந்த மாற்றமும் நடைபெறவில்லை எனக் கவலைப்பட்டார்கள். புதிதாக ஒரு கட்டிடத்தைக் கட்டி உள்ளார்கள். இவ்வாறான சந்திப்புகளுக்கும் பயிற்சிகளுக்கும் அதைப் பயன்படுத்தலாம். ஆனால் அதற்கான திறப்பு விழா நடைபெறவில்லை என்பதால் பூட்டி வைத்திருக்கின்றார்கள். ஆகவே அதைப் பயன்படுத்த முடியாது இப்படி மரநிழலில் கூடுகின்றோம் என்றார்கள்.

IMG_20171003_122120324இப் பகுதியில் இந்திய வீட்டுத் திட்டம் ஒன்று மேற்கொள்ளப்பட்டுள்ளது. மன்னார் மாவட்டத்திலிருந்த காணி இல்லாத மாற்றுத்திறனாளிகள்,  பெண் தலைமைத்துவ மற்றும் புனர்வாழ்வு பெற்ற குடும்பங்களை குடியேற்றி உள்ளார்கள். இத் திட்டத்தில் 72 வீடுகள் கட்டப்பட்டுள்ளன. இதில் 12 வீடுகளை அன்றிருந்த உதவி அரசாங்க அதிபர் தனது பொறுப்பில் எடுத்துக் கட்டியுள்ளார்.  ஒரு வீட்டிற்கு கொடுக்கப்பட்ட நிதி 12 இலட்சங்கள். ஆனால் இந்த வீடுகள் ஆறு ஏழு இலட்சங்களில் கட்டி முடிக்கப்பட்டுள்ளன. மிகுதிப் பணத்தை அதிகாரத்திலும் பொறுப்பிலும் இருந்தவர்கள் சுருட்டிவிட்டார்கள். அதனால் தான் இந்த வீடுகள் ஐந்து வருடங்களில் மரங்கள் உக்கி உருகுலைந்து போகின்றன. இதைக் கட்டுவதற்கு சப்பு மரங்களையே பயன்படுத்தியுள்ளார்கள். நிலங்கள் வெடிக்கின்றன. அல்லது குழிகள் ஏற்பட்டு புதைகின்றன. உறுதியில்லாத IMG_20171003_122204496நிலங்கள். சுவர்கள் வெடிக்கின்றன. மழை காலங்களில் வீடுகளினுள் வெள்ளம் வருகின்றது. கூரைகளினால் மழை கொட்டுகின்றது.  வீடு என்பது மழை காலங்களிலும் வெய்யில் காலங்களிலும் நிம்மதியாக ஒதுங்குவதற்கான ஒரு இடம். ஆறுதலாக இருப்பதற்கான ஒரு இடம். பயமின்றிப் படுப்பதற்கான உறைவிடம். ஆனால் வீட்டிற்குள் பாம்புகள் வருவது மட்டுமல்ல வீட்டின் நிலங்களிற்கு அடியில் பாம்பு புற்றுகள் இருக்கின்றன. வெய்யில் காலங்களில் தண்ணீர் தட்டுப்பாடு. நாம் எப்படி நிம்மதியாக இருப்பது? மகிழ்ச்சியாக வாழ்வது? இதனால் இந்த வீட்டுத் திட்டம் தமக்கான புதை குழியா? என்று கேட்கின்றார்கள்.

IMG_20171003_122151379இக் குடியேற்றத்திலுள்ள பெரும்பாலானவர்கள் கூலி வேலை செய்பவர்கள். ஒரு சிலர் மட்டும் புலிகள் உருவாக்கிய ஆனால் இன்று இராணுவத்தினர் பராமரிக்கின்ற மாமரங்கள் மற்றும் முந்திரிகை மரங்கள் உள்ள தோட்டத்தில் வேலை செய்கின்றார்கள். உண்மையில் வடமாகாண சபை இவ்வாறான தோட்டங்களை தாம் பொறுப்பேற்று வேலை இல்லாதவர்களுக்கு வேலை வழங்குவதுடன் வருமானத்தையும் பெறலாம். ஏன் இராணுவம்  இவற்றிலிருந்து பயன் பெற அனுமதிக்க வேண்டும்? மற்றவர்கள் தூர இடங்களுக்கு வேலைக்குச் செல்கின்றார்கள். ஆகவே இந்த வீட்டை திருத்தும் பொருளாதார வசதிகள் இவர்களிடம் இல்லை. வீட்டின் நிலையை அரசாங்க அதிகாரிகளிடம் எடுத்துக் கூறினால் உங்களுக்கு வீடு கட்டிக் கொடுத்தாயிற்று இனி என்ன நாமே சமைத்தும் தர வேண்டுமா என நக்கலாக கேட்கின்றார்கள். அவர்களுக்கு எங்கள் கஸ்டம் புரியவில்லை. எங்கள் வேதனையை உணர முடியவில்லை. ஆனால் இந்த திட்டம் ஆரம்பிப்பதற்கு முதல் எங்களுக்குப் பல உறுதி மொழிகள் தந்தார்கள். நல்ல வீடு. வசதியான இடம். தண்ணீர் உண்டு. தோட்டம் உண்டு. வேலையும் தருவோம். கட்டில், மேசை, கதிரைகள் எல்லாம் தருவோம். இப்படி பல உறுதி மொழிகள். ஆனால் நாம் குடி வந்தவுடன் எம்மைக் கைவிட்டுவிட்டார்கள். உண்மையில் புதை குழியில் தள்ளிவிட்டார்கள் என்பதே உண்மை. ஆனால் அவர்கள் இத் திட்டத்தினால் நன்றாக உழைத்திருப்பார்கள். IMG_20171003_124638547இல்லை இல்லை நல்ல கம்மிசன்அடித்திருப்பார்கள். உண்மையில் எங்களை வைத்து அனைவரும் உழைக்கின்றார்கள். இனி அவர்களுக்கு என்ன கவலை. அவர்களுக்குத் தேவையானது கிடைத்துவிட்டது. எம்மையும் குடியேற்றிவிட்டார்கள். தங்கள் பொறுப்பு முடிந்து விட்டது என ஒதுங்கிவிட்டார்கள். உண்மையில் இந்த வீடுகள் நன்றாக உறுதியாக கட்டப்பட்டுள்ளனவா என பொறுப்பானர்வர்கள் பரிசோதித்து உறுதி செய்திருக்க வேண்டும். ஆனால் அதை யார் செய்கின்றார்கள்.?போரில் பாதிக்கப்பட்ட மக்களை இவ்வாறுதான் அரசாங்க அலுவலர்களும் மக்கள் பிரதிநிதிகளும் துன்புறுத்துவதா? உண்மையில் இந்த அடிமட்ட நாளாந்த உழைப்பில் வாழும் ஏழை மக்களே நமது விடுதலைக்காக பல உயிர்களை தியாகம் செய்தவர்கள். ஆனால் இன்று அவர்களை அனைவரும் கைவிட்டுவிட்டோம்.

IMG_20171003_122102861பத்திரிகையில் உங்கள் கஸ்டங்களைப் போடுகின்றோம். அதுவே எம்மால் செய்யக் கூடியது. உங்களைப் படம் எடுத்துப் போடவா என அனுமதி கேட்டோம். எதையாவது செய்து எங்கள் பிரச்சனைகளைத் தீர்த்தீர்கள் என்றால் அதுவே போதும். உங்களுக்கு கோடிப் புண்ணியம் கிடைக்கும் என வாழ்த்தி அனுப்பினார்கள்.

ஆற்றுப்படுத்தல் ஆரோக்கியமாகப் போராட…

IMG_20170822_130550722_HDR (2)மன்னார் மாவட்டத்திலுள்ள பல கிராமங்களிலுள்ள பெண் தலைமைத்துவத்தைக் கொண்ட பெண்களுக்கும் மற்றும் கடந்த காலங்களில் இழப்புகளை சந்தித்து இன்று பல பொருளாதார நெருக்கடிகளை எதிர்நோக்குகின்ற பெண்களுக்கும் ஆற்றுப்படுத்தல் பயிற்சிகளை வழங்கினேன். இவற்றை மன்னார் மாதர் சங்கத்தின் ஒழுங்குபடுத்தியது. ஆறு நாட்களில் பன்னிரெண்டு கிராமங்களில் பயிற்சிகள் வழங்கினோம். இக் குடும்பங்களே கடைசியாக நடைபெற்ற போரில் முதலில் இடம் பெயர்ந்து நீண்ட நாட்கள் நீண்ட தூரங்கள் நடந்து முள்ளிவாய்க்காளை அடைந்தவர்கள். பின் அங்கிருந்து வெளியேறி முகாம்களில் வாழ்ந்து மீளக் குடியேறியவர்கள். இவர்கள் அனைவரும் நினைத்திருந்தால் அன்று ஒரு மணித்தியாலத்தில் பாலத்தைக் கடந்து “அந்தப் பக்கம்” அதாவது இராணுவத்தின் பக்கம் ஆரம்பத்திலையே சென்றிருக்கலாம். ஆனால் விடுதலைப் போராட்டத்தின் மீதான நம்பிக்கையினாலும் தமது கணவர்கள் மகன்கள் மகள்கள் உறவினர்கள் இயக்கத்தில் இருந்தமையினாலும் முள்ளிவாய்க்கால் வரை பயணம் செய்தார்கள். இவர்களின் ஆழமான நம்பிக்கை இறுதியில் சிதறடிக்கப்பட்டது. இது ஆழமான மன வடுக்களை இவர்களுக்குள் உருவாக்கியுள்ளது என்றால் மிகையல்ல.

IMG_20170825_111010868 (2)இப் பயிற்சிகளில் கலந்து கொண்ட பெண்களில் பெரும்பான்மையானவர்கள் கூலித் தொழில் செய்பவர்கள். இப் பயிற்சியானது இவர்களுக்குப் பயனுள்ளது என்பதில் எனக்கு சந்தேகமிருக்கவில்லை. ஆனால் எத்தனை பேர் முழுமையாக பங்கு பற்றுவார்கள் என்ற சந்தேகம் ஆரம்பத்தில் இருந்தது. இதற்கு நமது பண்பாட்டு கலாசார அம்சங்கள் முக்கியமான தடையாக இருக்கும் என யோசித்தேன். ஆனால் பல ‘பெண்கள் இப் பயிற்சிகளின் போது மனம் திறந்து தமது இழப்புகளை, சோகங்களை, கவலைகள் பகிர்ந்து கொண்டார்கள். அது மட்டுமின்றி பயிற்சியின் போது முழுமையாகப் பங்குபற்றினார்கள். ஆச்சரியப்படும் வகையில் தமது விருப்பங்களை அடக்கப்பட்ட உணர்வுகளை வெளிப்படுத்தினார்கள்.. இவர்கள் எதிர்பார்ப்பது எல்லாம் தமது மனச் சுமைகப் பகிர்ந்து கொள்ளவும் கேட்கவும் ஒருவர் வேண்டும் என்பதே. இந்த நிகழ்வு தமது எதிர்பார்பை பூர்த்தி செய்தமைக்கான நன்றி கூறினார்கள். சிலர் தம் வாழ் நாளில் இன்றுதான் இவ்வளவு சந்தோசமாக இருந்ததாக கூறினார்கள். சிலர் சின்னக் IMG_20170901_120027419 (2)காலத்தில் சந்தோசமாக விளையாடியபின் இன்றுதான் விளையாடிதாக கூறினார்கள். சிலர் தமது உடல் நோக்கள் வலிகள் இருந்த இடம் தெரியாமல் காணாமல் போனதாக கூறினார்கள். வலியுடன் வந்தவர்கள் வலிமையுடன் சென்றார்கள். இவை எனக்குத் தனிப்பட மகிழ்ச்சியையும் பயிற்சி தொடர்பான திருப்தியையும் நம்பிக்கையையும் தந்தது. ஆம் அவர்கள் தம்மை மாற்றவும் ஆரோக்கியமாக வாழவும் போராடவும் தயாராகவே இருக்கின்றார்கள். ஆனால் எம்மில் எத்தனை பேர் அவர்கள் கூறுவதைக் கேட்கவும் புதிய வழிகளைக் காட்டவும் தயாராக இருக்கின்றோம்?

IMG_20171002_162348334 (2)இப் பயிற்சிகளில் பங்கு பற்றிய பல பெண்கள் கடந்த நாற்பது வருடங்களாக பல இழப்புகளை இழந்தும் வடுக்களை சுமந்து கொண்டும் வாழ்கின்றார்கள். பலர் இறுதித் போரில் தம் குடும்ப உறவுகள் பலரை ஒரே நாளில் இழந்துள்ளார்கள். அவர்கள் உடல்கள் சிதைவுற்றதைக் கண்ணால் கண்டவர்கள். பலர் தம் முன்னாலையே சரணடைந்து காணாமல் ஆக்கப்பட்ட உறவுகளை எண்ணி ஏங்கிக் கொண்டிருக்கின்றனர். சில குடும்பங்களிலுள்ள பெண்கள் தமது தந்தையரை 90களில் இழந்து கணவர்களை 2000ம் ஆண்டுகளில் இழந்து பிள்ளைகளை 2009ம் ஆண்டு இறுதிப் போரில் இழந்துள்ளார்கள். சில தாய்மார்களுக்கு மூன்றுக்கு மேற்பட்ட பிள்ளைகள். இப் பிள்ளைகளில் பலரை இழந்துள்ளனர். சிலர் காணாமல் ஆக்கப்பட்டுள்ளார்கள். இவர்களின் கதைகள் அனுபவங்கள் பெரும் சோகங்களைக் கொண்டது. சில கிராமங்களில் புலிகளிலிருந்து சரணடைந்து புனர்வாழ்வு பெற்றவர்களும் புலிகளினால் கட்டாயப்படுத்திப் பிடிக்கப்பட்டு அவர்களிடமிருந்து தப்பி வந்தவர்களும் ஒன்றாக இப் பயிற்சிகளுக்கு வந்தார்கள். இவர்கள் தமது அனுபவங்களை வேதனைகளைப் பகிர்ந்து கொண்டார்கள். ஒரு மாதம் புலிகளில் இருந்தமைக்காக மூன்று வருடங்களும் ஒரு வருடம் இருந்தமைக்காக நான்கு வருடங்கள் சிறை வாழ்வும் புனர்வாழ்வும் பெற்றுள்ளார்கள் என்று ஒரு தாய் வருந்தினார்.

இறுதிப் போர் முடிந்த பின் இழப்புகளை சந்தித்தவர்கள் மட்டுமல்ல 90ம் ஆண்டும் அதற்கு முன்பும் தம் உறவுகளை இழந்தவர்களும் காணாமலாக்கப்பட்டவர்களின் உறவுகளும் இன்றுவரை தமது சுமைகளை சுமந்த வண்ணமே உள்ளார்கள். இவர்களது சுமைகளை இறக்கி ஆற்றுப்படுத்தி ஆரோக்கியமாக வாழ வழி செய்வது என்பது பல வழிகளில் பயனளிக்கும் செயற்பாடாகும். தமது குடும்பங்களை வழிநடாத்தவும், காணாமல் ஆக்கப்பட்டவர்களைத் தேடவும், அதற்காக நம்பிக்கையுடன் தொடர்ந்து போராடவும் எனப் பல செயற்பாடுகளை முன்னெடுப்பதற்கு இவர்கள் ஆரோக்கியமாக உடல் உளவள நலத்துடன் இருப்பதும் பிரக்ஞையுடன் செயற்படுவதும் அவசியமாகும். அதற்கான வாய்ப்புகளையும் வளங்களையும் வழங்க வேண்டியது நமது பொறுப்பாகும். தேசிய சமூக அரசியல் விடுதலைகள் மட்டுமல்ல மன (சுமைகளிலிருந்தும் அழுத்தங்களிலிருந்தும்) விடுதலையும் அவசியமானதும் இன்றியமையாததுமாகும். இதுவே தேசிய சமூக அரசியல் விடுதலைக்கான சிந்தனைகளை செயற்பாடுகளை விரிவாகவும் ஆழமாகவும் பன்முக பார்வைகளில் பார்க்கவும் வழி செய்யும்.

நன்றி தினக்குரல்
15.10.2017

Advertisements
Posted by: மீராபாரதி | October 5, 2017

புத்தகங்களுடன் ஒரு பயணம்

download (17)புத்தகங்களுடன் ஒரு பயணம்

– தேடலும் வாசிப்பும் இழப்பும் இடப்பெயர்வுகளும்

பாலர் வகுப்பில் படித்த பாலபோதினி இப்பொழுதும் நினைவில் உள்ளது. முன் அட்டையில் மொட்டைக் குழந்தை ஒன்று தோடும் சங்கிலியும் அணிந்தபடி இருப்பார். இதில்தான் முதன் முதலாக தமிழ் சொற்கள் பலவற்றை அறிந்தேன். இதன்பின் ஒரு சிறுவனும் சிறுமியும் பாடசாலைக்குச் செல்கின்ற ஓவியம் உள்ள புத்தகம் நினைவிலிருக்கவில்லை. கூகுளில் தேடிய போது நினைவு வந்தது. சின்ன வயதில் முதன் முதலாக ஒரு புத்தக கண்காட்சிக்கு சென்றேன். இதனை சீனக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி அட்டன் நகரசபை மண்டபத்தில் ஒழுங்கு செய்தார்கள். பெரும்பாலானவை சீனாவில் அச்சடிக்கப்பட்ட அவர்களது நாடு சார்ந்த புத்தகங்கள். சிறுவர் புத்தகங்கள் தொடக்கம் பெரியவர்களுக்கான நூல்கள்வரை இருந்தன. ஆனால் அன்று நூல்கள் எதுவும் வாங்கிய ஞாபகம் இல்லை. அப்பாவும் வாங்கித் தரவில்லை. பள்ளிக்கூடத்திற்குப் பாடப் புத்தகங்கள் கொண்டு போனதாக நினைவில்லை. ஏனெனில் அப்பொழுது இலவசமாக நூல்கள் வழங்கும் திட்டம் வந்திருக்கவில்லை. ஒரு குழந்தையின் வளர்ச்சியில் நூல்கள் முக்கியமானவை. இருப்பினும் இலவசமாக கிடைத்தபோது அது என்னைப் போன்ற குழந்தைகளைக் கவரவில்லை. இன்று குழந்தைகளின் நூல்களில் பல மாற்றங்களும் முன்னேற்றங்களும் உள்ளன. வரவேற்க வேண்டிய ஒன்று.

150329792551975ம் ஆண்டு அட்டன் மல்லியப்பூ வீட்டிலிருந்தபோது அப்பாவிடம் இரண்டு புத்தக அலுமாரிகள் இருந்தன. இதுவே புத்தகங்களுடனான எனது இரண்டாவது நினைவு எனலாம். இவை அனைத்தும் சீனாவில் அச்சடிக்கப்பட்டவை. ஒரு வகையான வெள்ளை மற்றும் மஞ்சள் கலந்த நிற அட்டையில் பல விதமான முகங்களுடன் தலைப்புகள் சிகப்பு நிறத்தில் காணப்பட்ட ஆங்கிலப் புத்தகங்கள்.  எல்லாவற்றிலும் நீண்டதும் நிறைய தாடி வைத்தவர்களும், குறுந் தாடியும் மீசையும்,  மீசை மட்டும் மற்றும் மீசை தாடி ஒன்றுமில்லாமல் சவரம் செய்யப்பட்ட என பல முகங்கள் இருந்தன. இந்த முகங்கள்  மாக்ஸ், ஏங்கல்ஸ், லெனின், ஸ்டாலின், மாவோ என்பதை இரண்டு மூன்று வருடங்கள் கழிந்த பின்பே அறிந்தேன். இவர்களின் படங்கள் தனித்தனியாகவும் அல்லது இணைந்து வரிசையாகவும் இந்தப் புத்தகங்களின் முன்பக்கத்தில் இருந்தன.

images (13)சின்னப் பிள்ளைகளான எங்களுக்கு அந்தப் பெரிய வீட்டில் விளையாடுவதற்கு நிறைய சமான்கள் இருக்கவில்லை. வயறால் பின்னப்பட்ட சிறு கதிரைகள் நான்கு மட்டுமே இருந்தன. அவற்றைத் தலைகீழாகப் பிரட்டி அதை ஒரு வாகனம் போல நினைத்துக் கொண்டு அதில் ஒருவரை வைத்து தள்ளிக் கொண்டு விளையாடுவோம். அப்பொழுது இந்தப் புத்தகங்களை எடுத்துப் படிப்பது போல் பாவனை செய்வோம். சில நேரத்தில் அதில் எழுதுவோம். விளையாட்டின் ஆர்வம் அதிகரிக்க கடை வைத்து விளையாடுவோம். இந்தப் புத்தகங்களின் தாள்களைப் பற்றுச் சீட்டுகளாக அல்லது சமான்கள் கொடுப்பதற்காக பக்கங்களைக் கிளித்தும் சுருட்டியும்  விளையாடுவோம். ஒரு நாள் நாம் இவ்வாறு விளையாடி விட்டு நித்திரை கொண்டு விட்டோம். அப்பா இரவு வந்தார். இப் புத்தகங்கள் கிறுக்கப்பட்டு  கிளிக்கப்பட்டது எப்படியோ அவர் கண்ணில் பட்டுவிட்டது. நித்திரையாக இருந்த என்னை எழுப்பி எனது கால்களைத் தூக்கி கட்டிலில் போட்டு நல்ல அடி போட்டார். முத்தவன் நான் என்பதால் பலிக்கடாவானேன். தங்கைகள் சிறியவர்கள் என்பதால் தப்பித்தார்கள். அந்தப் புத்தகங்களை வீணாக்கியதால் அப்பாவுக்கு அவ்வளவு கோவம் ஏற்பட்டது. ஆனால் அந்தக் கோவத்திற்கு ஏற்ப அந்த நூல்களை அவர் அக்கறையாக வாசித்து ஒரு நாளும் கண்டதில்லை.

சிறிது காலத்தில் அப்பாவுக்கு கட்சியில் வேலையில்லாமல் போக வீட்டில் பணக் கஷ்டம் வந்தது. ஆகவே நாளாந்தச் சாப்பாட்டுக்காக இந்தப் புத்தகங்களை பழைய புத்தகங்கள் வாங்கும் கடையில் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக விற்றுக் காசாக்கினார். அந்தக் காசில் சில நாள் நாம் பசியாறினோம். இப்படித்தான் அவரது இரண்டாவது நூல் சேகரிப்புகள் வீணாகிப்போனது. முதலாவது நூல் சேகரிப்பு 1970ம் ஆண்டு ஜேவிபி கிளர்ச்சியின்போது கைது செய்யப்பட்டபோது இல்லாமல் போயிருக்கலாம். மேலும் அவருக்கு என நிரந்தர வீடு இல்லாமையினாலும் நூல்களைத் தொடர்ச்சியாக ஒரிடத்தில் பேணிப் பாதுகாப்பதற்கு இயலாமலிருந்திருக்கலாம். இந்த தகவல்கள் ஒன்றும் எனக்குத் தெரியாது. ஆனால் இதற்குப் பின்பு அப்பா புத்தகங்களை வாசித்த(தைக் கண்ட)போதும் ஒருபோதும் மீள சேகரிப்பில் ஈடுபட்டதைக் காணவில்லை.

panchankamஒரு முறை நாம் கரவெட்டிக்கு சென்றிருந்தோம். அப்பாச்சி அப்பப்பா வீட்டில் பஞ்சாங்கம் முக்கியமான ஒரு புத்தகம். இது மஞ்சள் நிறத்தில் இருக்கும். ஒவ்வொரு மாதமோ அல்லது  வருடத்திற்கு ஒரு முறையோ வெளியிடுவார்கள். அப்பப்பா எந்த அலுவல்களை செய்வதாக இருந்தாலும் இதைப் பார்த்து வாசித்துதான் முடிவெடுப்பார். அப்பாச்சியும் எதாவது செய்வதற்கும் வெளியே போவதற்கும் முதல் “பஞ்சாங்கத்தைப் பார்த்துச் சொலுங்கோ” என அப்பப்பாவிடம் கேட்பார். இந்தப் புத்தகத்தை ஒரு நாள் நான் பார்த்துக் கொண்டிருந்தபோது சிறிது கிளித்து விட்டேன். பின் பயந்து போய் அது இருந்த இடத்தில் வைத்துவிட்டு அதைக் கிளித்ததை மறந்தே போய்விட்டேன். பிறிதொரு நாள் அப்பாச்சி மாமி இருவரும் மாலை நேரம் போல அவர்கள் வாழ்ந்த குடிசைகளுக்கு முன்னால் இருந்த முத்தத்திலிருந்து அரிசி இடித்தும் அரித்தும் கொண்டிருந்தார்கள். நான் அவர்கள் அருகில் உட்காந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். எங்கிருந்தோ வந்த அப்பப்பா என் பின்னால் வந்து பிரப்பந் தடியால் நன்றாக அடி போட்டார். “ஏன் பஞ்சாங்கத்தை கிளிச்சனி” எனக் கேட்டுக் கேட்டு அடித்தார்.  ஆனால் அப்பப்பா பற்றி வெளியில் கேட்டால் மிகவும் அன்பானவர் என்று சொல்வார்கள். எனக்கு அவர் அடித்ததைப் பார்த்து தடுக்க முடியாமல் மாமியும் அப்பாச்சியும் அழுதார்கள்.  இந்தப் பஞ்சாங்கத்தில் ஒரு விடயம் உள்ளது. கண்ணை மூடிக் கொண்டு ஒன்றைத் தொட்டுப் பார்த்து அந்த நாள்  நமக்கு எப்படி என  பார்க்கலாம். இதை நாம் ஒரு விளையாட்டாகச் செய்வோம். அன்று நான் அதைச் செய்து பார்த்திருக்கலாம். தவறவிட்டுவிட்டேன்.

04-09551977ம் ஆண்டு அட்டன் சேர்க்குல ரோட்டிலுள்ள ஒரு வீட்டின் அறையில் வாடகைக்கு குடியிருக்க சென்றோம். இதன் பின்தான் அட்டன் நூலகத்திற்கு ஞாயிற்றுக் கிழமைகளில் செல்லும் பழக்கம் ஏற்பட்டது. அந்த நேரம் எனக்குப் பத்து வயது. எவ்வாறு இந்தப் பழக்கம் ஏற்பட்டது என்று நினைவில்லை. ஆனால் நூலகம் திறப்பதற்கு முன்பே சென்று காவலிருப்பேன். அந்தளவிற்கு ஆர்வம் இருந்தது. அந்த நேரங்களில் சிந்தாமணி பத்திரிகைகளில் வரும் சித்திரக் கதைகளான சிந்துபாத்தின் பயணங்கள் போன்ற கதைகளை ஒவ்வொரு வாரமும் ஆர்வமாக வாசிப்பேன். இக் கதைகள் அதற்குரிய படங்களுடன் பத்திரிகையின் ஒரு மூலையில் நான்கு சிறிய படங்களுடன் மட்டுமே வரும். இருப்பினும் தொடர்ந்து ஒவ்வொரு வாரமும் வாசிப்பதில் ஒரு ஆர்வம் இருந்தது. பின் சிறு கதைகள் உள்ள நூல்கள் சிலவற்றை எடுத்து வாசிப்பேன். மேலும் அம்புலிமாமா, மற்றும் இரத்தினபாலா(?) சிறுவர் சஞ்சிகைகள் என்பவற்றை ஆர்வமாக வாசித்த ஞாபகம் உள்ளது.  1980ம் ஆண்டுவரை இந்தப் பழக்கம் தொடர்ந்தது.

இக் காலங்களில் அப்பா அட்டன் நகரில் பேக்கரி ஒன்று வைத்திருந்த சடையன் முதலாளியின் மகனுக்கு  ஆங்கிலப்பாடம் சொல்லிக் கொடுத்தார். அவர்களிடமிருந்த ஆங்கிலப் புத்தகம் ஒன்றைக் கொண்டு வந்து என்னை வாசிக்க செய்தது ஞாபகம். அதிகாலையில் எழும்பி அந்தப் புத்தகத்திலுள்ள கதைகளை கத்தி கத்திப் பாடமாக்க வேண்டும். அதில் வாசித்த ஒரு அரசனின் கதை இன்றும் நினைவிலுள்ளது. போரில் தோல்வியுற்ற அரசன் ஒருவன் குகை ஒன்றில் தங்கியிருப்பான். அங்கே சிலந்தி ஒன்று தனது வலையை பின்னுவதற்கு ஆறு தரம் முயற்சிகள் செய்து தோற்றபின் எழாவது தரம் முயற்சி செய்து இறுதியாக வெற்றிகரமாக பின்னி நிறைவு செய்யும். ஏற்கனவே ஆறு முறை முயற்சி செய்து போரில் தோற்ற அரசன் ஒருவன் அதைப் பார்த்த பின் மீண்டும் போர் செய்து வெல்வான். இது கதை. நான் வாழ்க்கையில் எதையும் இத்தனைதரம் முயற்சி செய்ததில்லை. அப்பாவும் முயற்சி செய்யவில்லை என்றே நினைக்கின்றேன்.

downloadபீக்கிங் ரிவியுதான் நான் முதன் முதலாகப் பார்த்த பெரியவர்கள் வாசிக்கும் சஞ்சிகை  எனலாம். ஒரு வகையான பளபளப்பான வழுவழுப்பான வெள்ளைத் தாளில் பெரும்பாலும் பெரிய நீண்ட கட்டுரைகளைக் கொண்ட சஞ்சிகையாக தபாலில் வரும். இதையும் அப்பா வாசித்துக் கண்டதாக நினைவில்லை. ஏனெனில் இக் காலங்களில் அவர் சமூக மாற்றத்தைப் பற்றி சிந்தித்ததை விட அடுத்த வேளை எப்படி குழந்தைகளுக்கு சாப்பாடு கொடுப்பது என்றும் தான் எப்படி ஒரு ரிங் (ஒரு கிளாசில் அரைவாசி) அடிப்பது என்பதைப் பற்றி மட்டுமே சிந்தித்திருப்பார். ஆகவே பெரும்பாலான நேரங்களில் இந்த சஞ்சிகையையும் நாம் விளையாடத்தான் பயன்படுத்தியிருக்கின்றோம். இதற்காக இப்பொழுது எல்லாம் அப்பா எங்களை அடிப்பதில்லை. வேறு விடயங்களுக்கு நன்றாக அடி வாங்குவேன். நான் வாங்கிய அடிகள் பற்றியும் ஒரு பதிவு எழுதலாம். அந்த நூல்களின் முக்கியத்துவம் குறைந்தமையும் தனது வறுமையான வாழ்வை ஓட்ட அதைப் பற்றி அதிகம் சிந்திக்க வேண்டி ஏற்பட்டதும் காரணமாக இருக்கலாம். கொஞ்சக் காலங்களில் இந்த சஞ்சிகையும் தபாலில் வராமல் நின்றது. இக் காலங்களில் அம்மா பக்கத்து வீடுகளில் இரவல் வாங்கி இதயம் பேசுகின்றது என்ற ஒரு சஞ்சிகை வாசிப்பார். அதில் வருகின்ற தொடர் கதையை ஆர்வமாக தொடர் வரிசையிலிருந்த வீட்டுப் பெண்கள் அனைவரும் வாசித்த நினைவுள்ளது.

up country & Batti 2012 2131980ம் ஆண்டு அட்டன் லிபர்ட்டி கட்டிடத்தில் உள்ள அறைக்கு குடியிருக்க சென்ற பின் நூல்களை வாசிக்கும் பழக்கத்தை நான் தொடரவில்லை.  வழமையாக செல்கின்ற நூலகமும் சிறிது தூரமாகி விட்டது மட்டுமல்ல அந்த ஆர்வமும் ஏனோ இல்லாமல் போய்விட்டது. அட்டன் ஹைலன்ஸ் கல்லுரியின் வாசலில் நூலகம் எனப் பெரிதாகப் பெயரிட்ட கட்டிடம் ஒன்று இருந்தது. ஆனால் அது எப்பொழுதும் பூட்டியே இருக்கும். நிறைய நூல்களும் அங்கு இருக்கவில்லை. இருந்த நூல்கள் எல்லாம் பெரிய பெரிய புத்தகங்கள். அதை யாரும் வாசித்து ஒரு போதும் நான் கண்டதில்லை.  இக் காலங்களில் பின் பெரும்பாலும் வாசித்த புத்தகங்கள் என்றால் அது பாடசாலைப் பாடப் புத்தகங்கள் தான். அவற்றை விருப்பமில்லாமலே வாசித்தேன். நான் ஆறாம் வகுப்புக்கு வரும் வரை தான் நூல்கள் வாங்க வேண்டிய தேவை இருந்தது. ஆகவே நூல்களை வாங்கிப் படிக்கும் அளவிற்கு வசதி இருக்கவில்லை. வாசிக்கும் ஆற்றலும் வளரவில்லை. அதன் பின் இலவசப் பாடப் புத்தகங்கள் கிடைத்தன. அவற்றை ஆர்வமில்லாமல் ஏனோதானோ என்று படித்தேன். பத்தாம் வகுப்பு படிக்கும் பொழுது பல நூல்களை இலசவமாக தந்தவர்கள் பாரத சுருக்கம் நூலைத் தரவில்லை. ஒரு வகுப்புக்கு ஒரு நூல் மட்டுமே இருக்கும். ஆசிரியர் வந்து வாசிப்பார். நாம் நித்திரை கொள்வோம். கேள்வி கேட்கும் நேரத்தில் முழிப்போம். இறுதிவரை அந்த நூலை முழுமையாகப் படிக்கவில்லை. கம்பராமாயாணம் நூல் ஆசிரியருக்கே விளங்கியதா என்பது கேள்விதான். அதைப் படிக்கும் போது சுத்த போர் அடிக்கும்.

1982ம் ஆண்டு பாடசாலை விடுமுறையை முதன் முறையாக மூன்று மாதங்களுக்குத் தந்தார்கள். அந்தக் காலத்தை வீணாக்க கூடாது என்பதற்காக என்னைக் கரவெட்டிக்கு  அனுப்பி அங்குள்ள மாலைநேர வகுப்புகளில் படிப்பித்தார்கள். எனக்கு மதியத்திற்குப் பின் படிப்பதில் ஆர்வமிருக்காது. அந்த வெய்யிலின் வெக்கையில் பேசமால் வெறும் தரையில் அரைக்காற்சட்டையுடன் மேலாடையில்லாமல் நித்திரை கொள்ளவே விருப்பம் வரும். அப்படி ஒரு நாள் படுத்திருந்தபோது வீரகேசரி பிரசுர புத்தகங்கள் சிலவற்றை மாமியின் வீட்டில் கண்டேன். அதை வாசிக்க ஆரம்பித்த பின் மதிய தூக்கம் காணாமல் போய்விட்டது. அப்பொழுதுதான் செங்கையாழியனின் நாவல்கள் ஊடாக வன்னிப் பிரதேசங்கள் பலவற்றையும் அங்குள்ள வாழ்வுமுறைகளையும் தெரிந்து கொண்டேன்.  பெரும்பாலான இலங்கை எழுத்தாளர்களின் நாவல்களை இக் காலங்களில் வாசித்தபோதும் அவற்றின் பெயர்கள் நினைவிலிருக்கவில்லை. இப்பொழுதும் நினைவிலில்லை.

200px-Jaffnalibrary1983ம் ஆண்டு தமிழர்கள் மீதான தாக்குதல்களின் பின் யாழ்ப்பாணத்திற்கு அகதிகளாகச் சென்றோம். அப்பொழுது சிங்கள இனவாதிகளால் எரிக்கப்பட்ட பின் புனர்நிர்மாணம் செய்யப்பட்டு கட்டிடத்தின் ஒரு பகுதியில் இயங்கிய யாழ் பெரிய நூலகத்திற்கு ஒரிரு தடவைகள் சென்றேன். (உண்மையில் இலங்கையில் எரிக்கப்பட்ட இரண்டாவது நூலகமாக இது இருக்கலாம் என அண்மையில் அறிந்தேன். 2000ம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பு மாகாவம்ச குறிப்புகள் தெற்கில் எழுதப்பட்டதுபோல வடக்கில் இருந்த தமிழ் பௌத்தர்களும் தமது குறிப்புகளை எழுதியிருக்கலாம். ஆனால் இத் தகவல்களை இல்லாமல் செய்வதற்காக எரிக்கப்பட்டிருக்கலாம் என நம்பப்படுகின்றது.) யாழ் நூலகத்தில் நூல்களைப் பார்த்து ஆச்சரியப்பட்டது தான் ஞாபகம். ஆனால் எதையும் வாசித்த ஞாபகம் இல்லை. இதன்பின் கோட்டையைச் சுற்றித் தாக்குதல்கள் ஆரம்பிக்க இந்த நூலகம் மீண்டும் பயன்படுத்தப்படாமல் மூடப்பட்டது.

IMG_20170604_123219383_HDR1984ம் ஆண்டு அகதிகளுக்கு வழங்கப்பட்ட கோயிற் காணியில் வாழ்வதற்காக நாவற்குழி சென்றோம். அப்பொழுது நாவற்குழி சித்திவினாயகர் வாசிகசாலையின் செயற்குழு உறுப்பினராக நாவற்குழி நண்பர்களின் விருப்பத்தினால் சேர்க்கப்பட்டேன்.  இந்த வாசிகசாலையில் பல நூல்கள் இருந்தபோதும் வாசித்த ஞாபகம் இல்லை. பெரும்பாலும் நண்பர்களுடன் அரைட்டையடிப்பது, அல்லது படம் பார்ப்பது அல்லது விளையாடுவது எனத் தொடர்ந்து இறுதியாக இயக்க வேலைகள் செய்வது எனக் காலங்கள் சென்றன.  நாவற்குழி நண்பர்களில் பிரபா என்ற நண்பர் மட்டுமே வாசிப்பு பழக்கம் உள்ளவன். கவிதை எழுதுவான். எனக்குப் பழக்கமான முதல் கவிஞன் அவன்தான். பாலாகுமாரனின் நாவல்களை வாசித்து அது தொடர்பாக ஆர்வமாகக் கதைப்பான். நாம் அவற்றைக் கேட்பதுடன் சரி. எங்களுக்கு வாசிப்பில் ஆர்வம் ஏற்படவில்லை. கழகத்தில் இணைந்து சில வேலைகள் செய்தபோதும் பெரிதாக வாசித்த ஞாபகம் இல்லை. கழகத்தின் மாணவர் சஞ்சிகையான தமிழமுது மற்றும் புதிய பாதை என்பவற்றை விற்போம். அதை வாசித்திருக்கலாம். பல இயக்கங்களின் சஞ்சிகைகளை களவாக ஒழித்து ஒழித்து வாசித்த காலங்கள் இவை. ஆனால் இவை  எனக்கு எந்த அறிவை தந்ததாகவும் நினைவிலில்லை. ஆனால் அறிவுள்ளவர்கள் போல விவாதிப்போம். முரண்படுவோம். சண்டைபிடிப்போம். இளம் பருவக் கோளாறு.

maxim_gorgy_mother1985ம் ஆண்டுகளின் பின்பு பெரிய நூலகத்திலிருந்த இருந்த நூல்களைப் பிரித்து யாழின் பல பகுதுகளில் சிறு சிறு நூலகமாக இயக்கினார்கள். நான் நல்லுரடியில் இருந்த நூலகத்திற்கு உயர்தரப் பரிட்சைக்காகப் படிக்கச் செல்வேன். 1987ம் ஆண்டு பரிட்சை எடுக்கும்வரை அங்கிருந்து படித்துள்ளேன். அப்பொழுது அங்குள்ள நூலகளைப் பார்ப்பதுடன் சரி. எதையும் வாசித்ததாக ஞாபகம் இல்லை. உயர் தரப் பரிட்சை எடுத்தவுடன்,  ஈரோசில் (அதன் மாணவர் இயக்கத்தில்) இணைந்தபின்தான் எனது வாசிப்பு பழக்கம் தீவிரமாக ஆரம்பமானது. அவர்களின் ஆவணக் காப்பகத்தை பார்த்து அதிசயித்தேன். வாசிப்பதில் ஏனோ ஆர்வம் ஏற்பட்டது. இக் காலங்களில் எனது வாசிப்பு பழக்கம் செங்குத்தாக உயர்ந்து சென்றது என்றால் பொய்யல்ல. இரவு பகலாக வாசித்தேன்.

25740பெரும்பாலும் இரசிய நாவல்கள் மற்றும் இந்திய நூல்களை வாசித்தேன். மார்க்சிம் கார்க்கியின் தாய் மற்றும் அவர் எழுதிய வேறு இரு நூல்கள், உண்மை மனிதனின் கதை, ஜமிலா, …… ராகுல் சங்கிருத்தியானின் வல்காவிலிருந்து கங்கை வரை மற்றும் ஊர் சுற்றிப்புராணம் காந்தியின் சத்திய சோதனை எனப் பல நூல்களை வாசித்தேன். காந்தியின் சத்திய சோதனை வாசித்து அதனால் அல்லுப்பட்டு மரக்கறி உண்பவராக சில காலம் இருந்தேன்.

moscow-books-1இதே காலங்களில் அரசியல் செயற்பாட்டை சரியான வழியில் முன்னெடுக்க வேண்டும் என்ற அக்கறையில் மார்க்ஸ், லெனின் ஆகியோரின் சில நூல்களையும் வரலாற்றுப் பொருள் முதல் வாதம், இயங்கியல் பொருள்முதல் வாதம் எனப் பல நூல்களை வாசித்து தள்ளினேன். இதிலுள்ள விடயங்களை எந்தளவு உள்வாங்கினேன் என்பது கேள்விக்குறிதான். உள்வாங்கியிருந்தாலும் எந்தளவு அன்று எனக்குப் புரிந்திருக்கும் என்பதும் கேள்விக்குறிதான். ஆனால் இக் காலங்களிலையே எனது வாசிப்பு உச்சத்திலிருந்த காலம் எனலாம். எப்பொழுதும் என்னுடன் ஒரு புத்தகம் நண்பராக இருந்த காலங்கள். நாவற்குழி சந்தியில் நாம் இந்திய இராணுவத்திடம் தனிய அகப்பட்ட காலங்கள். சிகப்பு புத்தகங்களைக் கண்டால் இயக்கம் எனப் பிடிப்பான் அல்லது சுடுவான் என நினைத்து பயந்து அவற்றைப் புதைத்தோம்.
download (20)1988ம் ஆண்டு பல்கலைக்கழகம் சென்றபின் மாபொல பணம் வந்தது. கையில் காசு கிடைக்க நூல்கள் வாங்கும் ஆர்வம் வந்தது. இப்பொழுது நூல்கள் சேர்க்கின்ற எனது காலம். ஸ்டான்லி வீதியிலுள்ள வசந்தம் புத்தக கடைக்கு ஒவ்வொரு மாதமும் மாகாபொல பணம் கிடைக்கும் பொழுது தவறாமல் சென்றேன். பல நூல்கள் வாங்கி சேர்க்க ஆரம்பிக்கும் பழக்கம் உருவானது. முதன் முதலாக பணம் கொடுத்து வாங்கிய புத்தகம் முருகானந்தம் அவர்களின் மனித மாடு. இவ்வாறு ஒவ்வொன்றாக வாசித்தேன்.  அப்பொழுதான் இந்தியாவிலுள்ள பல மாநிலங்களில் நடைபெறும் பல விடுதலைப் போராட்டங்களையும் அந்த மக்களின் வாழ்கையையும் அறிந்தேன். கவனிக்கப்படாத பல மாநிலங்களில், குறிப்பாக தெலுங்கானா, அசாம் மற்றும் thaayagam_coverமீசோராம், கிட்டங் போன்ற வட கிழக்கு மாநிலங்களில், வாழ்ந்த மக்களின் கதைககள் பல வெளிவந்தன. ஈழப் போராட்டம் வெற்றியடைந்தபின் இந்த மாநிலங்களில் சென்று போராடுவதாக கனவு கண்ட காலங்கள். கனடாவிலிருந்த நண்பன் மணிவண்ணன் எனது பெயருக்கு தயாகம் சஞ்சிகைக்கு சந்தா கட்டியிருந்தான். ஆகவே இந்த சஞ்சிகையும் மாதம் மாதம் வர அதையும் ஆர்வமாக வாசிப்பேன்.

150px-6245மேலும் இக் காலங்களில் ஒவ்வொரு வியாழனும் காத்திருந்து திசை பத்திரிகையை வாங்கி அன்றிரவு முழுவதும் நித்திரை முழித்து வாசித்துவிட்டு படுப்பது வழமையானது. பத்திரிகை எதாவது காரணத்தினால் வராது விட்டால் அன்று எதையோ இழந்ததைப் போன்ற ஒரு உணர்வு மனதில் குடிகொள்ளும். யாழ் பல்கலைக்கழக நூல் நிலையத்தில் பரிட்சைக்குப் படிப்பதற்காக போய் இருப்பேன். ஆனால் எனது மனம் பரிட்சைக்குப் படிப்பதற்குப் பதிலாக தமிழ் நாவல்கள் உள்ள பகுதியில் அலையும். அப்படி ஒரு முறை கருநாடக எழுத்தாளர் ஒருவர் எழுதிய “நான்” என்ற நூலை எடுத்து வாசித்தேன். அந்த நூலினால் கவரப்பட்டு நண்பர்கள் பலருடன் அதைப் பகிர்ந்து வாசிக்க ஊக்குவித்தேன். அந்தளவு உற்சாக மூட்டிய நூல் அது. இதே காலத்தில் தான் உதயன் பத்திரிகையின் வார சஞ்சிகையான சஞ்சிவியில் சிறுகதையொன்றும் திசையில் கட்டுரை ஒன்றும் நான் எழுதி வெளிவந்தது. மேலும் தென்மாராட்சி பாடசாலை மாணவர்களின் படைப்புகளை ஒன்றினைத்து புதிய சமுதாயம் என்ற பெயரில் ஒரு ரோனியோ சஞ்சிகையை கைஸ் நண்பர்களின் (அன்று தோழர்கள்) பங்களிப்புடன் வெளியிடவும் ஆரம்பித்தேன். இந்த ரோனியோ சஞ்சிகையை அச்சிட்டுத் தந்தவர் இப்பொழுது இலன்டனில் இருக்கின்றவரும் அப்பொழுது யாழ் பல்கலைக்கழத்திற்குப் பின்னால் இருந்தவருமான செல்வராஜா அவர்கள்.

1990ம் ஆண்டு யாழை விட்டு வெளியேற வேண்டிய நிலை. என்னிடமிருந்த உடுப்புகள் இரண்டு மூன்று சோடிகள் தான். ஆனால் அம்மா அப்பாவின் பழம் சொத்தான ரங்குப் பெட்டி ஒன்று அப்பொழுது எனது சொத்தானது. அதில் நான் சேர்த்த பல நூல்கள், பத்திரிகைகள் என நிறைந்து காணப்பட்டது. இதை சுமந்து கொண்டு யாழை விட்டு வெளியேறியேன். ஆனால் வவுனியாவைத் தாண்டமுடியவில்லை.  இது ஒரு தனிக் கதை. (இதை வாசிக்க இங்கு அழுத்தவும்). கண்டி வீதியிலிருந்த ஒரு பாடசாலையில் மூன்று நாட்கள் தங்கிய பின் கொழும்புக்குப் போவதற்கு வழி இல்லை என்றவுடன் பிரதான வீதியைத் தவிர்த்து பூந்தோட்டப் பாதைக்குள்ளால் வவுனியா நகரை அடையலாம் என நடந்து சென்றோம். எனது புத்தக பை பெரும் சுமையாக பாரமாக இருந்தது. மிகவும் கஸ்டப்பட்டு தூக்கிச் சென்றேன். ஆனால் வவுனியா நகருக்குச் செல்ல முடியவில்லை. புத்தகங்களை மீண்டும் தூக்கிக் கொண்டு இருந்த இடத்திற்குப் போக முடியாத நிலையில் அங்கிருந்த ஒரு அரிசி ஆலையில் நூல்களை  வைக்க அனுமதி கேட்டேன். பின்பு வந்து எடுப்பதாக கூறினேன். அவர்களும் உடன்பட்டார்கள். மிகக் கவலையுடன் அதை விட்டுவிட்டு மீள நாம் தங்கியிருந்த பாடசாலைக்கு வந்தேன். அந்தப் பிரிவு நீண்ட காலங்கள் என்னை வருத்தியது. புத்தகங்களுடனான முதல் பிரிவு இது. இக் காலங்களில் நான்   வாங்கிய  புத்தகங்களில் உள்ளே முதல் பக்கத்தில் மேலே கார்ல் மார்க்சின் வசனமான “உனக்கே நீ உண்மையாக இரு” என்ற வசனத்தையும் அல்லது “செயல் அதுவே சிறந்த சொல்” எனவும் நூலின் கீழே ருடோவின் “நான் முதலில் ஒரு மனிதன், இவ்வுலகின் பிரஜை” என்ற வசனத்தையும் எழுதுவேன். இப்படி வேறு வசனங்களும் எழுதிய நினைவு.

download (18)கொழும்பிற்கு வந்த பின் நாட்கள் சும்மா கழிந்தன. யாரையும் தெரியாது. நண்பர்களும் இல்லை. அப்பொழுது பெரிதாக யாழிலிருந்து ஒருவரும் வெளிக்கிட ஆரம்பிக்கவில்லை.  வாசிப்பதற்கும் ஒன்றுமில்லை. வவுனியாவில் வைத்துவிட்டு வந்த புத்தகங்களை எடுக்கலாமா என சென்று பார்த்தேன். அந்த இடத்தையே கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. ஆனால் நண்பரும் கவிஞருமான செல்வியை அப் பயணத்தில் கண்டேன். கதைதேன். அது தான் அவரைக் கண்ட கடைசி நாள்.

கொழும்பில் இருந்தபோது கிடைக்கும் பணத்தில் நூல்கள் வாங்குவதற்கு அலைந்தேன். உருத்திரா மாவத்தைக்கு அருகில் உள்ள புத்தகக் கடையில் பாடசாலை புத்தகங்களே அதிகம் இருந்தன. விஜித்த யாப்பா மற்றும் குணேனசகர புத்தக கடைகளில்  சிங்களப் புத்தகங்கள் அதிகமாக இருந்தன. விஜித்த யப்பாவில் ஆங்கிலப் புத்ததகங்கள் இருந்தன. நான் ஆங்கிலப் புத்தகங்கள் வாசிக்கும் அளவிற்கு முன்னேறியிருக்கவில்லை. மேலும் அந்த நூல்களை அந்த விலை கொடுத்து வாங்கும் நிலையிலும் நான் இருக்கவில்லை. இந்த நூல்களின் விலைகளை விட அவற்றின் மதிப்பு அதிகமானது என்ற புரிதலும் இருக்கவில்லை. இப்படி அலைந்து திரிந்த ஒரு பொழுதில் பெட்டாவிலுள்ள குறுக்குத் தெரு ஒன்றின் மேல் மாடியில் புத்தகங்களை இறக்குமதி செய்பவர்களைக் கண்டுபிடித்து போய் பார்தேன். அவர்களிடம் பாலகுமாரனின் நாவல்கள் தான் இருந்தன.  அவரது தாயுமானவன் மற்றும் வாழ்க்கை சுருக்கம் (அவரது சொந்த வாழ்வைப் பற்றிய பதிவு) வாங்கி வாசித்து அவரின் எழுத்தின் பின்னால் சில காலம் அல்லுப்பட்டேன். இருப்பினும் அவரது நூல்கள் தமிழ் திரைப்படங்களைப் போல் அலுப்புத்தர அதிலிருந்து விடுபட்டேன். குறிப்பாக மனஓசை சஞ்சிகை என நினைக்கின்றேன். அதில் வெளிவந்த பாலகுமாரன் தொடர்பான விரிவான ஆழமான விமர்சனம் அவரைத் தூக்கி எறியச் செய்தது. அந்த விமர்சனத்தை பல நண்பர்களுடன் பகிர்ந்து வாசிக்கவும் பாலகுமாரனுடனான உறவைத் துண்டிக்கவும் தூண்டினேன்.

இப்பொழுது சில புத்தக கடைகளைக் கண்டு பிடித்து மீண்டும் நூல்கள் வாங்க ஆரம்பித்தேன். யூனியன் பிளேசில் இருந்த நியு செஞ்சரி புத்தக நிலையத்தை மூடுவதற்காக தம்மிடமிருந்த நூல்களை மலிவு விலையில் விற்றனர். எதிர்காலத்தில் அரசியல் செய்வதற்கு பங்களிக்குமென பெரும்பாலான மார்க்ஸ் லெனின் நூல்களை வாங்கினேன். இக் காலங்களில் ஆர்வமாக வாசிப்பதற்கு சரிநிகர் வெளிவந்தது பெரும் உற்சாகமாக இருந்தது. திசை பத்திரிகையின் பின் காத்திருந்து வாங்கி வாசித்த பத்திரிகை இது. ஒரு நாள் என்னையும் தமது பத்திரிகை குழுவில் சேர்த்தமை எனக்கு மகிழ்ச்சியை தந்தது. மேலும் பெட்டாவிலுள்ள மீன் கடை மாடியில் தேசிய கலை இலக்கிய பேரவையின் சார்பில் சோ. தேவராஜா அவர்களின் வசந்தம் புத்தக நிலையம்  மீண்டும் பல நூல்களை வாங்குவதற்கு வழியேற்படுத்தியது. திரைப்படங்கள் தொடர்பாக வெளிவந்த சலனம் போன்ற சஞ்சிகைகளை தொடராக வாங்கினேன். அதேபோல் அரசியல் தத்துவமும் நடைமுறையும் தொடர்பாக அறிந்து கொள்ள ஆர்வமாக வாசித்த கோட்பாட்டு சஞ்சிகை உயிர்ப்பு எனலாம். புலம் பெயர்ந்தவர்களின் பல சஞ்சிகைகள் ஆச்சரியங்களைத் தந்தன. இப்பொழுது எனக்கு என்று ஒரு சிறிய புத்தக அலுமாரி இருந்தது. அதில் வாசிக்காத புத்தகங்களும் நான் வாசிப்பதற்காக காத்திருந்தன. அவற்றை கடைசிவரை வாசிக்கவில்லை. எனது பயணமும் அப்பாவினது பயணத்தைப் போல ஆரம்பமானது.
1994ம் ஆண்டு இறுதியில் அப்பா படு கொலை செய்யப்பட்ட பின் 1996ம் ஆண்டு ஆரம்பத்தில் புலம் பெயர்ந்தோம். அவ்வாறு கனடாவிற்கு வரும் பொழுது இலக்கிய புத்தகங்கள் அவசியமில்லை எனக் கருதி நண்பர் ஒருவரிடம் கொடுத்துவிட்டேன். அதற்கு என்ன நடந்தது எனத் தெரியாது. இது புத்தகங்களுடனான எனது இரண்டாவது பிரிவு. ஆனால் எதிர்காலத்தில் இலங்கைக்கு வந்து அரசியல் செய்யும் நோக்கம் இருந்தது. ஆகவே மார்க்ஸ் லெனின் ஆகியோரின நூல்களையும் சரிநிகர் தொகுப்பையும் மட்டும் கொண்டு வந்தேன். இதற்காக நம்மிடமிருந்து இருநூறு டொலர்களையும் அதிக பொதிகள் எனக் கூறியதால் கட்டிவிட்டு வெறுங்கையுடன் கனடா வந்து சேர்ந்தோம்.

2000ம் ஆண்டு வரை ஒரளவு வாசித்துக் கொண்டு வந்தேன். அவ்வாறு வாசித்த ஒரு நூல் காந்தியின் அரசியல் அல்லது புரட்சிக்கான துரோகம் தொடர்பான நூல். இந்த நூல் அவர் எவ்வாறு சுபாஸ் சந்திரபோசுக்கு எதிராக காய்கள் நகர்த்தினார். அதற்காக உண்ணாவிரதம் கூட இருந்தார் என்பதை தரவுகளுடன் தந்தது. இது காந்தியின் மீது இருந்த சிறிய மரியாதையையும் இல்லாமல் செய்தது. ஆனால் காந்தி என்பவர் வெறுமனே நமது விருப்புக்கும் வெறுப்புக்கும் ஏற்ப புரிந்து கொள்ளப்படக்கூடியவரல்ல. பன்முக ஆய்வுகளுக்கும் விமர்சனங்களுக்கும் உட்படுத்தப்பட வேண்டியவர் என்பதை காலம் செல்லச் செல்ல அறிந்து புரிந்து கொண்டேன். அனைவரிடமும் கற்பதற்கு ஏதோ ஒன்று இருப்பது போல இவரிடமும் சிலது இருக்கின்றது என்ற புரிதலே இன்று இருக்கின்றது.

2137841998ம் ஆண்டு கனடாவில் டொரன்டோ நகரில் நான் பிரதானமாக இருந்து நண்பர்களின் ஒத்துழைப்புடன் ஒழுங்கு செய்த புத்தக கண்காட்சி எனது வாழ்வையே மாற்றியமைத்தது. தற்செயலாக ஓசோவை வாசிக்க ஆரம்பித்த பின் என் அரசியல் செயற்பாட்டை மட்டும் கைவிடவில்லை. வாசிப்பதையும் முற்றாக கைவிட்டேன். (இது தொடர்பான பதிவை வாசிக்க இங்கு அழுத்தவும்.) அப்பொழுது ஒரு நண்பரின் தொடர் மாடி வீட்டில் நாம் வாடகைக்கு இருந்தோம். அவரிடமே எனது நூல்கள் அனைத்தையும் விட்டுவிட்டு வந்தேன். புத்தகங்களுடனான எனது மூன்றாவது பிரிவு இது. இம் முறை இந்த நூல்களை விட்டுப் பிரிந்தமைக்காக கவலைப்படவில்லை. ஏனெனில் அதுவரை நான் பெற்ற எல்லாவிதமான அறிவுகளையும் என்னிலிருந்து அகற்றுவதற்கான புதிய வழியில் பயணிக்க ஆரம்பித்தேன். மேலும் வெளிநோக்கி மட்டும் பார்த்து அனுபவப்பட்ட book-headingவாழ்க்கையில் என்னைத் திரும்பி அதாவது அகம் நோக்கி பார்க்க வைத்த பார்வை ஓசோவினுடையது. மேலும் அகம் புறம் இரண்டையும் வெளியிலிருந்து மூன்றாவது நபராகவும் பார்க்கவும் தூண்டியது. இது ஒரு புதிய அனுபவம் மட்டுமல்ல பயணமும் கூட. இதற்காக ஓசோவின் நூல்களை மட்டுமே வாங்கி வாசித்தேன். பத்து வருடங்களாக அவையே எனது வழிகாட்டிகளாக இருந்தன. இவற்றின் விளைவாக நான்கு நூல்களை எழுதி வெளியீட்டேன்.

download (21)எனது புரிதலில் வாசிப்பு என்பது என்னை வளர்க்கவும் மாற்றவும் பங்களிக்க வேண்டும். இதனுடாக மனிதர்களைப் புரிந்து கொள்ளவும்  சமூகத்தை மாற்றவும் வழி காட்ட வேண்டும். இதுவொன்றும் நடைபெறலாமல் இத்தனை நூல்களை வாசித்தேன் என பட்டியல் இடவும் பெருமை பேசவும் அது எனக்குள் ஒரு அதிகாரமாக தொழிற்படுமாயின் வாசிப்பதனால் ஆனா பயன் என்ன என்பது பற்றி தேடிக் கொண்டிருக்கின்றேன். மேலும் படைப்பாளிகளும் அவர்களின் படைப்புகளும் வாழ்வும் தொடர்பான பல கேள்விகள் முன்நிற்கின்றன. இருப்பினும் 2010ம் ஆண்டின் பின்பு மீண்டும் தமிழ் இலக்கிய நூல்களை வாங்கி வாசிக்கவும் சேர்க்கவும் ஆரம்பித்துள்ளேன். இறுதியாக ஆங்கில நூல்களையும் வாசிக்க ஆரம்பித்தேன். அதில் பயணம் ொடர்பாக வாசித்த இரண்டு நூல்கள் முக்கியமானவை. ஒன்று Alchemist மற்றது eat pray love. 11026213_10152761966002362_6327377658547369702_nஇப்பொழுது ஒரு வருட பயணம் செய்வதாலும் அதன் பின் இலங்கையில் அலைந்து திரிவதாலும் வாழ்க்கையின் அடுத்த கட்டம் என்னவென்று தெரியாததாலும் ஓசோவின் புத்தகங்களுடன் அனைத்தையும் மீண்டும் மூட்டைகட்டி ஒரு மூலையில் வைக்கின்றேன். என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் இந்தப் பரந்த வெளியில் புதிய பார்வைகளையும் அனுபவத்தையும் தேடிப் பயணத்தை தொடர்கின்றேன்.
மீராபாரதி

26.05.2016
magudam_canada9நன்றி மகுடம் கனடா சிறப்பிதழ்
நன்றி மைக்கல் கொலின்ஸ் (மட்டக்களப்பு மகுடம் ஆசிரியர்)

மைக்கல் (மொன்றியல்)

களப்பூரான் தங்கா (ொரன்டோ).

Posted by: மீராபாரதி | September 22, 2017

மீண்டும் கந்தலோயாவிற்கான பயணம்…

19264088_479452515723700_313587388_oகந்தலோயா தோட்டத்திற்கு இரண்டு வழிகளில் செல்லலாம். இத் தோட்டம் கேகாலை மாவட்டத்திற்குள் வருவதால் அவர்கள் நிர்வாக வேலைகளுக்கு யட்டியாந்தோட்டைக்கே வரவேண்டும். இதற்கு அரை மணித்தியாலங்களுக்கு மேலாக காட்டுப் பாதைகளினுடாக நடந்து பின் பஸ் எடுத்துத்தான் யட்டியாந்தோட்டை வரவேண்டும். மாணவர்கள் தமக்கு நடைபெறும் மாகாண மாவட்ட அடிப்படையிலான பாடசாலை நிகழ்வுகளுக்கு அதிகாலையில் அட்டைக் கடியையும் வாங்கிக் கொண்டு இப் பாதைகளினுடாகவே செல்வார்கள். யட்டியாந்தோட்டையிலிருந்து கந்தலோயாவிற்கு நேராக பேரூந்தில் செல்லலாம். ஆனால் பாதை சரியில்லை என்பதால் அந்த சேவைகள் நடைபெறுவதில்லை. நேராகச் செல்ல வேண்டுமாயின் நாவலப்பிட்டியிலிருந்து செல்ல வேண்டும். நாவலப்பிட்டி மத்திய மாகாணத்திற்குள் வருகின்றது. ஒரு தமிழ் கிராமத்தை மத்திய மாகாணத்திலுள்ள இவ்வாறான தமிழ் மாவட்டத்துடன் இணைக்காமல் சப்பிரகமுவா சிங்கள மாகாணத்துள்ள கேகாலை மாவட்டத்துடன் இணைத்து வைத்திருக்கும் நோக்கம் நாம் அறிந்ததே. ஆனால் இவர்களுக்கான தபால் நிர்வாகம் நாவலப்பிட்டிக்குள்ளையே வருகின்றது. இந்த முரண் ஒன்றே போதும் புரிந்து கொள்வதற்கு.

19369090_479452635723688_596937347_oஅதிகாலை ஐந்து மணிக்கும் அதன் பின் காலை ஏழு மணிக்கும் கந்தலோயா தோட்டத்திலிருந்து நாவலப்பிட்டிற்கு இரண்டு பேரூந்துகள் செல்கின்றன. எனது அதிகாலைப் பயணம் விருப்பமானதல்ல. ஆகவே ஏழு மணி பேரூந்தில் பயணம் செய்தேன். ஒடுங்கிய பாதையில் ஆயிரம் அடிகள் பள்ளத்தில் விழாதாவாறு மலைகளைச் சுற்றிச் சுற்றியும் நீர் விழுச்சிகளைக் கடந்தும் சென்றது. கொஞ்சத் தூரத்திற்கு மழை நீர் நிரம்பிய செம்பாட்டுப் பாதை அதன் பின் கங்கீரிட் பாதை அதன் பின் கொஞ்சம் பெரிய பாதை. அதில் சென்று கொண்டிருந்தபோது ஒரு பாலத்தைக் கடக்க வேண்டி இருந்த்து. நான் சாரதியின் அருகில் இருந்து எவ்வாறு இதைக் கடக்கப் போகின்றார் எனப் பயத்துடன் காத்திருந்தேன். அந்தப் பாலம் இரண்டு இரயில்வே தண்டவாளங்களில் மட்டும் தங்கியிருந்தது. அதன் மீது டயர்களை லாவகமாக ஏற்றிப் பாலத்தைக் கடந்தார். கொஞ்சம் பிசகினாலும் கதை கந்தல்தான். நாகசேனைத் தோட்டத்தைக் கடந்தபின்னர் காட்டுப் பாதையினுடான பயணம். ஆனால் இந்தப் பாதையில் வீதி பெருப்பித்தல் மற்றும் திருத்தல் வேலைகள் நடைபெறுவதால் குன்றும் குழியும் சகதியும் தண்ணீருமாக இருந்தது. மிகவும் ஆபத்தான பயணம். இரண்டரை மணித்தியாலங்கள் நீடித்த பயணம். இவ்வாறு பயணம் செய்தது இரண்டு மாதங்களுக்கு முன்னர்.

IMG_20170918_154859506மீண்டும் கந்தலோயவிற்குப் பயணம் செய்தேன். கடந்த முறை வந்தபோது யட்டியாந் தோட்டையிலிருந்து வந்ததால்  எனது சுமையைத் தூக்கிக் கொண்டு மலையில் ஏறக் கஸ்டப்பட்டேன். ஆகவே நாவலப்பிட்டியிலிருந்த செல்வோம் என முடிவெடுத்தேன். இது அட்டைக் கடியிலிருந்து தப்புவதற்கும் ஒரு வழியாகும். என்ன கொஞ்சம் நீண்ட நேரம் பயணம் செய்ய வேண்டும். கொழும்பிலிருந்து காலைப் புகையிரதத்தில் நாவலப்பிட்டிக்குப் பயணம் செய்தேன். காலையில் ஐந்து மணிக்கு கந்தலோயாவில் இருந்து வரும் பேரூந்து மாலை இரண்டரை மணிக்கு நாவலப்பிட்டியிருந்து பயணமாகும். ஆனால் பேரூந்து நிலையத்தில் 12 மணிக்கே பேரூந்தை நிற்பாட்டி விடுவார்கள். காலையில் வந்த பயணிகள் தமது அலுவல்களை முடித்துக் கொண்டு வீட்டுக்குத் தேவையான சாமான்களை வாங்கிக் கொண்டு வந்து வைப்பார்கள். முதல் வருகின்றவர்கள் தமக்கான ஆசானங்களில் சாமான்களை வைத்து விட்டு மீண்டும் வேறு சாமான்களை வாங்கச் செல்வார்கள்.ஒரு மணியளவில் பேரூந்தின் ஆசனங்களில் பைகளே நிறைந்திருக்கும். ஆனால் களவு போகாது என்றார்கள். நானும் 12.30 மணிக்குச் சாப்பிட்டுவிட்டு சென்று ஒரு ஆசனத்தில் இருந்தேன். கர்ப்பிணப் பெண்கள் பலர் வந்து ஆசனங்களில் அமர்ந்தார்கள். ஒவ்வொருவரும் இரண்டு மாதங்கலிருந்து எட்டு மாதங்கள் வரை கர்ப்பம் உள்ளவர்களாக இருந்தார்கள். பேரூந்து வெளிக்கிடுவதற்கு முதல் 1.30 மணி போல தேநீர் குடிக்கச் சென்று வந்தேன். பிடித்து வைத்த ஆசனத்தில் அமர்ந்தேன். சிங்களப் பயணிகளும் மலையகத் தமிழ் பயணிகளும் தமது மொழிகளில் உரையாடிக் கொண்டிருந்தார்கள். சிலர் மலையகத் தமிழர் போல தோற்றமளித்தார்கள். ஆனால் நன்றாகச் சிங்களத்தில் சிங்களவர்கள் போலவே உரையாற்றிக் கொண்டிருந்தார்கள். ஆம் இங்குள்ள மலையகத் தமிழர்கள் பலர் சிங்களத்தில் கற்று சிங்களவர்களாகவே மாறுகின்றார்கள் என்ற தகவல் கிடைத்தது. பேரூந்து வெளிக்கிடும் நேரம் பயணிகள் நிறைந்து காணப்பட்டனர். கர்ப்பிணிப் பெண் ஒருவர் இறுதியாக ஏறினார். பயணிகள் முகத்தை அந்தப் பக்கம் திரும்பிக் கொண்டு தெரியாதவர்கள் போல இருந்தார்கள். நடுத்தர வயதானவர் ஒருவர் எழும்பி அவருக்கு இடம் கொடுத்தார். அது நானல்ல.

IMG_20170918_154951045_HDRபயணம் சரியாக 2.30க்கு ஆரம்பமானது. நாவலப்பிட்டியிருந்து கினிகத்தேன செல்லும் பாதையில் இடையில் திரும்பி கந்தலோயாவிற்கான பாதையில் பயணிக்க வேண்டும். இப்பொழுது அரைவாசித் தூரத்திற்கு பாதைகளைப் பெருப்பித்து திருத்தியிருந்தார்கள். ஆகவே வாகனம் வளைவான பாதைகளாக இருந்தபோதும் வளைந்து வளைந்து பிரச்சனையின்றி சென்றது. செல்லும் வழியில் சிங்களக் கிராமங்களில் பெரும்பாலான கருப்பிணிப் பெண்களும் மற்றும் சிங்களவர்களும் இறங்கினார்கள். இப்பொழுது பாதை திருத்திக் கொண்டிருக்கும் அல்லது செப்பனிடாத வீதிகளில் பள்ளங்களில் சகதிகளில் விழுந்து எழும்பி அவதானமாகப் பயணித்தது. இறுதியாக ஆபத்தான பாலத்திற்கு அருகில் வந்தபோது நமது பயணம் தடைப்பட்டது. அந்தப் பாலத்தை வாகனத்தின் சொந்தக்காரர் திருத்திக் கொண்டிருந்தார். இவர் ஒரு தோட்டத் தொழிலாளி. ஆனால் மகன் வெளிநாட்டில் இருப்பதால் இந்த வாகனங்களை வாங்கி தொழில் செய்கின்றார். இருபத்தைந்து வருடங்களுக்கு முன்பு போடப்பட்ட இந்தப் பாதையில் பதினைந்து வருடங்களுக்கு முன்பு வரை அரசாங்க பஸ் சேவை நடைபெற்றுள்ளது. ஆனால் அதன் பின்பு பாதை சரியில்லை என்பதால் அதனது சேவையை நிறுத்திவிட்டார்கள். இப்பொழுது வெட்டிய மரங்களை பாலத்தின் மீது போட்டு தற்காலிகமாக வாகனங்கள் ஓடுவதற்குப் பாலத்தை செப்பனிட்டார்கள். இதற்காக நாம் அந்த இடத்தில் இரண்டு மணித்தியாலங்கள் காத்திருக்க வேண்டி ஏற்பட்டது.

IMG_20170918_155247264_HDRகாத்திருப்பின் பின் மீண்டும் பயணம் ஆரம்பமானது. கதிரவன் தனது கதிர்களை உச்சி வானில் தெறிக்கவிட்டு மலைகளில் பின்னால் மறைந்து கொண்டிருந்தது. வாகனம் மலைகளின் நடுவில் பயணம் செய்து கொண்டிருந்தது. சுற்றிவர மலைகள் அந்தி மாலையில் அழகாக இருந்தன. நடுவில் பெரும் பள்ளம். நாம் மலைகளின் நடுவில் அமைந்த பாதையில் பயணம் செய்தோம். மலைகளைச் சுற்றி சுற்றி வெளி உலகுடன் தொடர்பற்ற சுற்றிவர பெரும் மலைகள் இருக்கின்ற காட்டுப் பகுதிக்குள் வரவேண்டும். அப்பொழுது ஒரு பக்க மலையிலிருந்து அடுத்த பக்கம் மலைச் சரிவின் நடுவில் இருக்கின்ற கந்தலோயா பாடசாலையைப் பார்க்கலாம். பாடசாலைக்கு வந்து சேர ரவு ஏழு மணியாகிவிட்டது.

IMG_20170918_175008408எனக்குப் பசி வயிற்றைக் கிண்டியது. வீட்டுச் சாப்பாடு கிடைக்கும். இப்பொழுது தோட்டங்களில் ரொட்டியும் சம்பலும் மட்டுமல்ல புட்டு இடியப்பம் இட்டிலி எல்லாம் சமைக்குமளவிற்கு முன்னேறியிருக்கின்றார்கள். இது பண்பாட்டு மாற்றமா முன்னேற்றமா சாப்பாடு பிரச்சனையில்லை. என்ன நான் மதியம் ஒரு மணிக்கு முன்பும் இரவு ஏழு மணிக்கும் முன்பும் சாப்பிட்டுப் பழகியவன். அவர்களுக்கோ வேலை முடிந்து வந்து சமைத்து சாப்பிட எட்டு மணிக்கு மேலாகிவிடும். சில நேரங்களில் சாப்பாடு நேரத்திற்கு வரும். மற்றும்படி பசியுடன் காத்திருக்க வேண்டும். இருப்பினும் மாணவர்களும் ஆசிரியர்களும் அதிபரும் அக்கறையுடன் கவனித்துக் கொள்வார்கள். ஒரே ஒரு பயம் நிம்மதியாக காலைக் கடன்களை செய்ய முடியாது. எந்தப் பக்கத்திலிருந்து அட்டை எங்கே ஏறும் என்ற பயம். ஆனாலும் அதையும் ஏற்றுக் கொண்டு இம் முறை என்னால் முடிந்த பங்களிப்பை செய்கின்றேன். இருபத்தைந்து வருடங்களுக்கு முன்பு பட்டப்படிப்பை முடித்தவுடன் எனது தெரிவுகளில் ஆசிரியர் தொழிலும் ஒன்று. அன்று அது சாத்தியப்படவில்லை. இன்று இதுவரை நான் கற்ற விடயங்களை மாணவர்களுக்கு கற்பிக்கின்றேன். அதில் ஒரு மன திருப்தி. நல்ல பொறுப்புள்ள பரந்தும் ஆழமாகவும் பன்முகப் பார்வையுடன் விடயங்களைப் பார்க்கின்ற மாணவர்களை உருவாக்கி விடுவதே இன்று நாம் செய்யக்கூடிய ஒரு பணி. அப்படியாவது நமது சமூக மாற்றக் கனவுகள் எதிர்காலத்தில் நிறைவேறும் என நம்புவோம்.

IMG_20170921_073240795_HDRஇது ஒரு வித்தியாசமான பாடசாலை என்பதைவிட பின்தங்கிய இடங்களிலுள்ள பாடசாலைகளுக்கு ஒரு முன்மாதிரியான பாடசாலை. அவர்கள் கல்வி கற்கும் முறையிலும், கற்பிக்கும் முறையிலும், ஒன்றாக சாப்பிடும் முறையிலும், ஒருவருக்கு ஒருவர் பங்களித்து ஒற்றுமையாக செயற்படும் முறையிலும், இசை இயல் நாடகம் என கலைத்துவ செயற்பாடுகளிலும் அனைவரும் மாறி மாறி பயிற்சி செய்து எல்ோரும் எல்லாவற்றிலும் பயிற்சி செய்து அல்லது தங்களுக்கு முடிந்த தமக்குள் இருக்கும் ஆற்றலை வளர்க்கும் முயற்சியிலும் முன்மாதிரியானவர்களாக இருக்கின்றமை நம்பிக்கையைத் தருகின்றது. இவ்வாறான ஒரு பாடசாலை உருவாவதற்கு அதிபரும் உதவி நண்பர்களின் பங்களிப்பும் முக்கியமானதாகும். இங்கு வரும் ஒவ்ொரு முறையும் எனது வீட்டுக்கு வருகின்ற உணர்வைப் பெறுகின்றேன்.

IMG_20170923_141424212கடந்த திங்கட் கிழமை கந்தலோயா பாடசாலைக்குச் சென்று விட்டு இன்று திங்கட் கிழமை மீண்டும் அங்கிருந்து வெளிக்கிட்டேன். அதிகாலையில் வெளிக்கிடாமல் சிறிது பிந்தி வெளிக்கிட்டேன். ஆகவே காடுகளினுடாக அரை மணித்தியாலத்திற்கு மேலாக நடந்து சென்றுதான் பஸ் எடுக்க வேண்டும். எனது தூரதிர்ஸ்டம் இன்று அடை மழை பெய்து கொண்டிருந்தது. மேலும் நண்பர்கள் இருவர் வந்ததால் நானும் அவர்களுடன் வெளிக்கிட்டேன். எனது சுமைகளுடன் கால்களுக்கு உறையும் போட்டு காற்சட்டையை அதனுள் புகுத்தினேன். பின் இரண்டு பாதங்களையும் பொலித்தீன் பை (சுற்றாடல் பாதிக்கும்தான்) யினால் சுற்றிக் கட்டி எனது சண்டில்சை (செருப்பை) போட்டேன். இதன் மேல் பொயிலை சாரைத் தேய்த்துவிட்டேன். அவர்களும் தமது கால்களில் தேய்த்தார்கள். சப்பாத்துதான் நல்லது. என்னிடம் அது இல்லை. இவ்வளவு பாதுகாப்பு ஏன் என்று நினைக்கின்றீர்கள். மழை பெய்தால் அட்டைகள் படை படையாக வெளிக்கிடும். அதிலிருந்து பாதுகாக்கத்தான். பொயிலைச் சாறுக்கு மயங்கி இறந்துவிடுமாம். நான் முதலாவதாக நடந்தேன். ஏனெனில் முதல் நடப்பவர்களுக்கு உடனடியாக அட்டை ஏறாது என்றார். எனது பாதங்கள் பட்டு விழித்து எழுந்து பின்னால் வருகின்றவர்கள் மீது பாய்ந்து பட் என்று ஏறிவிடும் என்றார். எனக்குப் பின்னால் இருவர் வந்தனர். அவர்கள் என்னளவு பாதுகாப்பு செய்யவில்லை. ஒருவர் மலையகத்தைச் சேர்ந்தவர். அட்டைக்குப் பழக்கப்பட்டவர். மற்றவர் மட்டக்களப்பைச் சேர்ந்தவர் ஆனால் கடந்த ஐந்து வருடங்களாக மலையகத்தில் கற்பிக்கிகும் புது ஆசிரியர். அனைவரும் விழாமல் ஒரளவு நிதானமாக நடந்து அரைவாசி தூரம் சென்று கால்களைப் பரிசோதித்தோம். பெய்த மழையில் பொயிலைச் சாரு கரைந்து போனது. அவர்களின் கால்களில் அட்டைகள் ஏறின. ஒருவரைக் கடித்தது. எனது செருப்பின் மீது ஒன்று இருந்தது. ஏறியவற்றைப் புடுங்கி ஏறந்தோம். பின் மீண்டும் பயணத்தை ஆரம்பித்தோம். வீதிக்கு வந்தபின் நமது பாதுகாப்பு கவசங்களக் கழட்டிப் பரிசோதித்தோம். அனைவரது கால்களிலும் அட்டைகள் ஏறியிருந்தன. சப்பாத்துகளினுள் புகுந்து இருந்தன. நான் ஒவ்வொன்றாகக் கழட்டிப் பரிசோதித்தேன். ஒன்றுமிருக்கவில்லை. ஒன்றே ஒன்று மட்டும் செருப்பின் முன்பக்கம் மறைக்கப்பட்ட பகுதியில் போய் எனது காலில் ஏற முடியாது மயங்கி இருந்தது. அதையும் எடுத்து ஏறிந்து விட்டு அட்டைகள் காலிலும் உடுப்பிலும் இல்லை என்பதை உறுதி செய்து விட்டு பயணத்தைத் தொடர்ந்தோம்.

IMG_20170923_141415890நாம் வந்து சேர்ந்த இடத்திற்கு அடிக்கடி பஸ் வராது. ஆகவே மேலும் இரண்டு கிலோ மீட்டர் தூரத்தை நண்பர் மலையடிவாரத்தில் நிறுத்தி வைத்த மோட்டார் சைக்கிளில் பயணித்து பஸ் நிலையத்திற்கு வந்தோம். பஸ் வெளிக்கிட இருபது நிமிடங்கள் இருந்தன. அதுவரை அங்கிருந்த பெட்டிக் கடையில் தேநீரும் சுடச் சுட சின்ன வடையும் மற்றும் சூசியம் போல ஆனால் சப்அரிசியல் செய்த உருண்டையும் சாப்பிட்டோம். மழை நாளில் இவ்வாறான மலைப் பகுதிகளில் இருந்து இவ்வாறு சாப்பிட்டு தேநீர் குடிப்பது என்பது சுவையான அனுபவம். அது சிங்களக் கிராமமாக இருப்பினும். ஆம் கந்தலோய மலையிலிருந்து கீழே இறங்கி வந்தால் அந்த வீதிகளில் யட்டியாந்தோட்டை வரை இருப்பவை சிங்களக் கிராமங்கள். அதேநேரம் அழகான நீர் விழ்ச்சிகளும் உள்ளன. பள்ளத்தாக்கில் ஆறும் ஒடுகின்றது. நாம் எடுத்த பஸ் அவிசாவளை வரை வருகின்றது.
முதன் முறை போன போது பாடசாலை மேசைகளிலையே தங்கினோம். காலைக் கடன் கழிப்பதற்கு ஒழுங்கா மலசலக் 4கூட வசதிகள் இருக்கவில்லை. இவர்களின் நிலையை அறிந்த ராஜதுரை ராமையா அவர்கள் தனது அரச சார்பற்ற நிறுவனத்திற்கு அறிவித்து அவர்களிடமிருந்து நிதி பெற்று ஆசிரியர் மாணவ மாணவிகள் தங்குமிடங்களை கட்டிக் கொடுக்கின்றார். ஆகவே இப்பொழுது நிம்மதியாக அனைவரும் நித்திரை கொள்ள முடிகின்றது. காலைக் கடன்களைக் கழிக்க முடிகின்றது. முன்னேற்றங்கள் அனைத்தும் கூட்டு முயற்சியின் விளைவுகள்.

ஒவ்வொரு முறையும் கந்தலோய பள்ளிக்கூடம் போகும் பொழுது அங்கு ஒரு முன்னேற்றம் இருக்கும். இம் முறையும் அவ்வாறே. அந்த மாணவர்கள் வீட்டுச் சாமான்களான ரொட்ச் சட்டி (தோசைச் சட்டி) குடம் பிளாஸ்டிக் கான் செம்பு தகரப் பிங்கான் போத்தல் போன்ற பொருட்களைக் கொண்டு வழங்கும் இசையைக் கேட்பது ஒரு அதிர்ஸ்டம் என்பேன். விரைவில் இந்த மாணவர்களின் மலையகப் நாட்டார் பாடல்கள் கொண்ட இசைத் தட்டு வெளியாகி பட்டி தொட்டி எங்கும் சக்கை போட வேண்டும் என விரும்புகின்றேன்.

IMG_20170921_073215279_HDR

கந்தலோயா பழைய பயணங்கள் இங்கே அழுத்தவும்

Posted by: மீராபாரதி | September 17, 2017

நான் ஒரு துரோகி?

1990ம் ஆண்டின் ஆரம்பத்தில் இந்திய இராணுவம் வெளியேறிக் கொண்டிருக்க புலிகள் மீண்டும் வடக்கு கிழக்குப் பகுதிகளை தமது கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டுவர ஆரம்பித்திருந்தார்கள். காட்டுக்குள்ளிருந்து  வந்த புலிகள் போராளிகளாக வரவில்லை. ஒரு இராணுவமாகவே வந்தார்கள். அவர்கள் முகத்தில் சிரிப்பில்லை. கடுமையாகவே முகங்களை வைத்திருந்தார்கள். இது அவர்கள் மீது எனக்கு எந்த ஈர்ப்பையும் உருவாக்கவில்லை. ஏற்கனவே அப்பா கொழும்பில் இயங்கிய முன்னால் இயக்கமான (பின்நாள்) ஆயுதக்குழுவுடனும் father-002-e1317473532726(அல்லது ஜனநாயக கட்சி) சேர்ந்து தேர்தலில் போட்டியிட்டதால் மீண்டும் பொதுப் பரப்பில் அறிமுகமாகியிருந்தார். அப்பா வேலை செய்த இயக்கத்துடன் எங்களுக்கு உடன்பாடும் இருக்கவில்லை. அவர் அவ்வாறு வேலை செய்வது எங்களுக்கு விருப்பமானதுமல்ல. இருப்பினும் யாழிலில் இருப்பது ஆபத்தானது என உணர்ந்து அம்மாவையும் தங்கைகளையும் யாழிலிருந்து கடைசியாக சென்ற புகையிரதத்தில் கொழும்புக்கு அனுப்பிவைத்தேன். ஆனாலும் அம்மாவும் தங்கைகளும் கொழும்பில் எப்படி வாழ்வார்கள் என்பது கேள்வியாகத்தான் இருந்தது. . வீட்டு வாடகை மற்றும் நாளாந்த சாப்பாட்டுச் செலவுகளுக்கு என்ன செய்வார்கள் என்பவை பிரச்சனையாக இருந்தபோதும் நமது உயிர் முக்கியம் எனக் கருதினோம். ஏழு வருடங்களுக்கு முன்பு மலையகத்திலிருந்து உயிரைப் பாதுகாக்க இங்கு வந்தோம். இப்பொழுது இங்கிருந்து மீண்டும்  உயிரைப் பாதுகாக்க கொழும்பு செல்கின்றோம். என்ன வாழ்க்கை இது?father-005-e1317474599421

எனக்கு கொழும்புக்கு செல்வதில் ஆர்வமோ விருப்பமோ இருக்கவில்லலை. ஆனால் என்ன செய்வது எனத் தெரியாமல் யோசித்துக் கொண்டிருந்தேன். அப்பொழுது பல்கலைக்கழத்தில் முதலாம் வருடம் பரிட்சை எழுத்திவிட்டு சும்மா இருந்த காலம். அதேநேரம் அங்கு செயற்பட்ட கல்வி வட்டத்தினுடாக ஒரு சஞ்சிகை ஒன்று கொண்டுவர முடிவெடுத்திருந்தோம். அதற்கான பணத்தை துணை வேந்தர் துரைராஜா அவர்களிடம் பெற்று பொறுப்பான பேராசிரியரிடம் ஒப்படைத்துமிருந்தேன். ஆகவே இங்கு நின்று இந்த வேலையை செய்வோம் என்பதே எனது எண்ணமாக இருந்தது. வீட்டு வாடகை சாப்பாடு எல்லாம் பிரச்சனைதான். மாபொலவை நம்பி இருக்க வேண்டும். எப்படியும் வாழலாம் என்ற நம்பிக்கையில் நான் நின்றுவிட்டேன்.

பல்கலைக்கழக சக மாணவர்கள் சிலரைத் தவிற சில நம்பிக்கையான சிரேஸ்ட மாணவர்களுடனும் மற்றும் நான் ஏற்கனவே இணைந்திருந்த கைஸ் தோழர்களுடனும் உறவிருந்தது. இக் காலங்களில் புலிகள் பல்கலைக்கழக மாணவர்களையும் இணைத்து சில வேலைத் திட்டங்களை செய்ய ஆரம்பித்திருந்தார்கள். எனது நம்பிக்கைக்குரிய சிரேஸ்ட மாணவர் முன்பு (வேறு) ஒரு இயக்கத்திலிருந்து கைதாகி சிறை சென்று மீண்டவர். இப்பொழுது எந்த ஒரு இயக்கத்திலும் இணையாமல் தன் வாழ்வைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். ஒரு நாள் அவருடன் ்கதைக்கும் பொழுது,  நாம் புலிகளுடன் சில வேலைகள் செய்வதுதான் இப்போதைக்குச் சரி எனச் சொன்னார். எனக்கும் புலிகளின் அரசியலுடன் உடன்பாடில்லா விட்டாலும் அவர்களது கடந்த கால இயக்கங்களை அழித்த செயற்பாடுகளை மறந்திருந்தாலும் எதாவது செய்வது என்பதே முடிவாக இருந்தது. ஏனெனில் எங்கள் மீதான சிறிலங்காவின் ஒடுக்குமுறைகள் பிரச்சனைகள் தீர்ந்தபாடில்லை.

அப்பொழுது புலிகள் மாத்தையாவின் மேற்பார்வையில் ஆனையிறவுக்குப் பின்னாலிருக்கின்ற சுண்டிக்குளம் பகுதியில் பாதை அமைக்கும் பணியில் ஈடுபட்டிருந்தார்கள். இதற்குப் பல்கலைக்கழ மாணவர்கள் சிலரும் சென்று பங்களிப்பது என தனிப்பட முடிவெடுத்தோம். ஒரு நாள் குறிப்பிட்ட சிரேஸ்ட மாணவ நண்பரும் நானும் சென்றோம். அங்குள்ள கொட்டில்களில் தங்கி பக்கத்திலிருந்த மண் புட்டிகளில் மண் வெட்டி பாதைகளை அமைக்கப் பங்களித்தோம். மூன்று நேரத்திற்குமான சாப்பாடும் தந்தார்கள். மதியம் அருகிலிருந்த மீன் பிடிக்கும் தொழிலாளர்கள் சாப்பாடு தந்தார்கள். அவர்கள் பிடித்து வந்த மீனை பெரிய “அண்டா” மாதிரியான பாத்திரம் ஒன்றுக்குள் போட்டார்கள். ஒரு பெண் அதற்குள் இறங்கி தனது கால் பாதங்களால் மீன்கள் மீது ஏறி மிதித்து அதன் மீதுள்ள செதில்களை அகற்றினார். இவ்வாறு இரண்டு தரம் தண்ணீர் ஊற்றி செய்தார். அதன் பின் அலசி விட்டு அந்த அண்டாவிலையே சமைத்தார். மதியம் சோறும் இந்த மீன் குழம்பும் தான் சாப்பாடு. பின் கடற் காற்று வீச தென்னை மரங்களுக்கு இடையில் இருந்த ஓலைக் குடிசைகளில் சிறிது இளைப்பாறினோம். மீண்டும் இருட்டும்வரை வேலை செய்தோம். இரவு இங்கிருந்த கொட்டிகள் அல்லது குடிசைகளுக்குள்ளையே அனைவரும் படுத்தோம். இரண்டாம் முறையும் சில பல்கலைக்கழக நண்பர்களுடன் வந்து மேற்குறிப்பிட்டவாறு வேலை செய்தேன். (இப்பொழுது நினைக்கும் பொழுது ஏன் இப்படியான முட்டாள் காரியத்தை அப்பொழுது செய்தேன் என்பதற்கான எந்த தர்க்கரீதியான பதிலும் என்னிடமில்லை.) அன்று இரவு படுத்திருக்கும் பொழுதுதான் அப்பொழுது பல்கலைக்கழக மாணவ செயலாளராக இருந்த சிரேஸ்ட மாணவர் என்னிடம் ஒரு செய்தியைக் கூறினார். “உன்னைப் பற்றி விசாரிக்கின்றார்கள்” என.

jaffna 1நான் அப்படி ஒன்றும் பிரபல்யமான மாணவன் அல்ல. முக்கியமான ஒரு காரணம் நான் இன்னாரின் மகன் என்பதை அவர்கள் அறிந்திருக்க வேண்டும். மற்றும் அப்பொழுது பல்கலைக்கழத்தின் முதல் வருட மாணவனாக இருந்தபோதும் ராக்கிங் எதிர்ப்பு செயற்பாடுகளில் ஈடுபட்டமையால் தெரிந்திருக்கலாம். அது தொடர்பான சிறிய கட்டுரை ஒன்றை திசை பத்திரிகைக்கு எழுதியமையும் அதற்காக அடி வாங்கியமையும் ஒரளவு பல்கலைக்கழகத்திற்குள் பிரபல்யமாக்கியது. மேலும் குறுகிய காலத்தில் அதிக தரம் இரத்த தானம் வழங்கியதற்காகப் பத்திரிகைகளில் படமும் குறிப்பும் வந்திருந்தது. இப்படி சில காரணங்களால் பலர் அறிந்துமிருந்தார்கள். இதைவிட 1987ம் ஆண்டு ஒப்பரேசன் லிபரேசனைக் காரணம் காட்டிப் பரிட்சையை பிற்போடச் சொல்லி புலிகளின் மாணவர் அமைப்பு “சோல்ட்” கையெழுத்துப் போராட்டம் செய்து கூட்டம் நடாத்தியது. நான் அதற்கு எதிராக குரல் எழுப்பியிருந்தேன். இதைப் பலர் பலவாறு புரிந்திருந்தனர். இதுவும் என்னைச் சிலருக்கு அறிமுகப்படுத்தியிருந்தது.  ஆனால் இக் காலத்தில் மாணவர் அமைப்பிற்குப் பொறுப்பாக இருந்த முரளி உட்பட தீலிபன் ஆகியோர் கொல்லப்பட்டும் மரணமும் அடைந்திருந்தனர். இவர்களே அப்பொழுது குறிப்பிட்ட பரிட்சை தொடர்பாக முடிவெடுத்தும் செயற்பட்டனர். இருப்பினும் 1957989_10152052242597362_1260205964_nகாலம் கடந்த பின்பும் புலிகளுக்கு இத் தகவல்களைச் சொல்ல பலர் இருந்தனர். மேலும் பல்கலைக்கழகத்தில் கல்வி கற்ற காலத்தில் செல்வி சிவரமணி ஆகியோருடன் திரிந்தமையும் அவர்களுடன் இணைந்து இராக்கிங் எதிர்ப்பு இயக்கம் நடாத்தியமையும் கவனத்தைப் பெற்றிருக்கலாம். இவையெல்லாம் என் மீது ஒரு கண் வைப்பதற்கான காரணங்களாக இருந்திருக்கலாம். ஆனால் இவற்றைப்பற்றி எல்லாம் அன்று நான் யோசிக்காமல் கொழும்பு செல்ல விரும்பாமல் யாழிலையே இருக்க விரும்பினேன்.

நண்பர் மேற்குறிப்பிட்ட தகவலை கூறிய பின் எனக்குப் பயம் பிடித்துவிட்டது.  ஆகவே அன்றிரவே சுண்டிக்குளத்தில் தங்காமல் வெளிக்கிட்டேன். அப்பொழுது தென்மாராட்சிக்குப் பொறுப்பாக இருந்த பாப்பாவுடன் பயணமானேன். முட்டாள் முடிவுகள்தான் ஆனால் வேறு வழிகள் இல்லை. அவர்களினுடாகத்தான் சுண்டிக்குளத்திலிருந்து வெளியே வரலாம்.  வீட்டுக்கு வந்தவுடன் அடுத்த நாளே கொழும்பு செல்வது என்று தீர்மானித்தேன்.  நெருங்கிய நண்பர்களிடம் விடைபெற்றுவிட்டு திண்ணவேலியில் புதிய சிவன் வீதியில் வாடகைக்கு இருந்த வீட்டுக்கு (இப்பொழுதும் அந்தக் கொட்டில் சிதைவடைந்தபடி இருக்கின்றது) சைக்கிளில் தனித்து வந்தேன். இருட்டியிருந்தது. என்னை யாரோ பின்தொடர்வது போன்ற ஒரு பிரமை. முள்ளந்தண்டு கூசியது. (இப்பொழுதும் அக் கூச்சத்தை உணர்வேன்). திரும்பிப் பார்க்கவும் பயம். என்ன செய்வது என்று தெரியவில்லை. திரும்பிப் பார்க்காமலே வீட்டை நோக்கி உடல் படபடக்க சைக்கிளை உழக்கினேன். புலிகளுக்குச் சந்தேகம் வந்தால் விசாரணைகள் இன்றியே முடித்துவிடுவார்கள். எதுவும் எப்பொழுதும் நடக்கலாம். ஏனெனில் திரும்பும் இடங்களில் எல்லாம் அவர்களே ஆயுதங்களுடன் நின்றார்கள். ஆகவே அவர்களிடமிருந்து தப்பிப்பதுதான் ஒரு வழி என உணர்ந்தேன்.

அப்பொழுது புலிகளின் பாஸ் நடைமுறைக்கு வந்திருக்கவில்லை. மூன்றாம் கட்டப் போரும் ஆரம்பித்திருக்கவில்லை. எனது சைக்கிளை நண்பர் ஒருவருக்கு கொடுத்தேன். என்னிடம் ஆடைகள் ஒரு கையில் எண்ணக் கூடிய அளவிலையே இருந்தன. ஆனால் நூல்களும் திசை பத்திரிகைகளின் தொகுப்பும் தூக்கிச் செல்ல முடியாதளவு இருந்தன. பாரமாக இருந்தபோதும் எல்லாவற்றையும் கட்டிக் கொண்டு  யாழ் பஸ் நிலையத்திலிருந்து காலையில் பஸ் ஏறினேன். நமது பஸ் ஆனையிறவை அண்மித்தபோது எனது தூரதிர்ஸ்டம் அன்று ஆனையிறவில் ஏதோ சுடுபாடு பிரச்சனையால் பாதையை மூடிவிட்டார்கள் என்றார்கள். மீண்டும் யாழ் செல்ல முடியாது. அங்கு செல்வது தேவையில்லாத பிரச்சனைகளை வளர்க்கும் என்பதால் கொடிகாமத்தில் இறங்கி கரவெட்டிக்குச் சென்றேன். அங்கு மாமி வீட்டில் சில நாட்கள் தங்கினேன். மீண்டும் ஒரு நாள் பஸ் ஓடுவதாக அறிந்து பயணத்தை ஆரம்பித்தேன். இம் முறை வவுனியாவுக்கு அருகிலுள்ள பேயாடிக்கூழாங்குளம் என்ற பள்ளிக்கூடம் மட்டும் வந்திருப்போம். எனது தூரதிர்ஸ்டம் இம்முறை வவுனியாவில் சண்டையாம் என்றார்கள். ஆம் மீண்டும் சிறிலங்கா இராணுவத்துடன் போர் ஆரம்பமாகியதால் வவுனியாவிற்கு செல்லும் பாதையை மூடிவிட்டிருந்தார்கள். மீண்டும் யாழ் செல்ல முடியாது கொழும்புக்கு மட்டுமே செல்ல வேண்டியவர்கள் சிலர் இருந்தார்கள். அவர்களுடன் சேர்ந்து அந்தப் பள்ளிக்கூடத்தில் தங்கினோம். இரண்டு மூன்று நாட்கள் அங்கு தங்கி சமைத்துச் சாப்பிட்டோம்.

ஒரு நாள் அங்கிருந்து நடந்து பூந்தோட்டத்திற்குள்ளால் வவுனியா நகருக்குச் செல்லலாம் என சிலர் கூறினார்கள்.  நான் எனது சுமையையும் தூக்கிக் கொண்டு சிலருடன் சேர்ந்து நடந்தேன். ஆனால் அந்தப் பாதையும் மூடி இருப்பதாக ஒரளவு தூரம் சென்றபின் கூறினார்கள். மீண்டும் எனது சுமையை தூக்கிக் கொண்டு செல்ல முடியாததால் அங்கிருந்த ஒரு அரிசி ஆலையில் வைக்கத் தீர்மானித்தேன். அவர்களிடம்  பின்பு வந்து எடுப்பதாக கூறினேன். அவற்றை அங்கு வைத்துவிட்டு வருவது மிகவும் கவலையளித்தது. ஆனால் அவற்றைத் தூக்கிக் கொண்டு இனிமேலும் நடந்து அலைய முடியாது. என் உடம்பு தாங்காது. அந்தளவு பாரமாக இருந்தது. மேலும் அது வித்தியாசமாகக் காட்டிக் கொடுத்துவிடும். ஆகவே ஒரு பாக்கில் ஒரு மாற்று உடுப்பை மட்டும் எடுத்துக் கொண்டு நாம் தங்கியிருந்த இடத்திற்கு மீண்டும் வந்தோம்.

என்னுடன் தங்கியிருந்தவர்கள் தாம் மீண்டும் யாழ் செல்வதாகக் கூறினார்கள். நான் கொழும்பு செல்ல தீர்மானித்ததால் என்னிடம் தமது உறவினர்களுக்கு கொடுக்க கடிதம் எழுதித் தந்தார்கள். எனக்கு என்ன செய்வது என்று தெரியவில்லை. இங்கும் தனிய தங்கியிருக்க முடியாது. எப்படி கொழும்பு செல்வது என யோசித்தேன். இலங்கை வரைபடத்தை மூளைக்குள் நினைவுக்குக் கொண்டுவந்தேன்.  பூநகரி சென்று அங்கிருந்து மன்னார் போய் கடலாலோ தரையாலோ போகலாம் என முடிவெடுத்தேன். பரந்தன் வரவே மாலையாகிவிட்டது. பூநகரிக்குச் சென்றபோது இருட்ட ஆரம்பித்தது. யாழிலிருந்து மன்னார் சென்ற ஹயர்ஸ் பயணிகள் வானில் ஏறினேன். குண்டும் குழியுமான பாதையில் அது மெதுவாக பயணித்தது. அது மன்னார் வரை மட்டுமே செல்கின்றது. அங்கு போக இரவு எட்டு மணியாகவிடும் என்றார்கள். வாகனத்தில் ஏறிவிட்டேன் ஆனால் என்ன செய்வது என்று தெரியவில்லை. ஒரே யோசனையாக இருந்தது. இரவு எங்கே தங்குவது? பயம் பதட்டம் அனைத்தும் என்னைக் கவ்விக்கொண்ட போதும் தைரியமாக இருந்தேன். அதிர்ஸ்டவசமாக எனது சிரேஸ்ட மாணவர் ஒருவரின் நினைவு வந்தது. அவர் மன்னார் என்று மட்டுமே தெரியும். ஆனால் எந்த இடம் எனக் குறிப்பாகத் தெரியாது. இருப்பினும் வாகனத்திலிருந்த பயணிகளிடம் அவர் பெயரைச் சொல்லி கேட்டேன். அவரது பெயர் மற்றும் பல்கலைக்கழக மாணவர் என்ற இரு தகவல்கள் மட்டுமே எனக்குத் தெரியும். இதைவிட அவர் மரதன் ஓடுவார் என்பதும் தெரியும். (இப்பொழுது இவற்றை நினைக்க பகிடியாக இருக்கும். இந்தளவு அப்பாவியாக இருந்திருக்கின்றேனா எனவும் யோசிப்பேன்.) ஆனால் என்ன செய்ய உயிர்க் காப்பாற்ற வேண்டும் என்ற உணர்வு எதையும் செய்ய உந்தித்தள்ளியது.  பயணிகள் தமக்குள் உரையாடினார்கள்.  அதிர்ஸ்டவசமாக அவர்கள் அவரது தகப்பனாரைத் தெரிந்திருந்தார்கள். அவர் ஒரு கிராம சேவையாளர். நான் கூறியது அவர்களது குடும்பப் பெயர். மேலும் அவர்கள் கிரிஸ்தவர்கள். இவை எல்லாம் சேர்ந்து நண்பரின் வீட்டைக் கண்டுபிடிப்பதில் உதவின. அவர்களது வீட்டுக்குப் போகும் ஒழுங்கை நாம் செல்லும் வழியில் தான் இருக்கின்றது. அதில் இறக்கிவிடுவதாக சாரதி கூறினார். அதிர்ஸ்டங்கள் இப்படித்தான் வேலை செய்யும் போல…

இரவு எட்டு மணி கடந்து விட்டது. ஒரு ஒழுங்கையின் முன்னால் இறக்கிவிட்டு இப்படியே நடந்து செல்லுங்கள் என்றார்கள். (இப்பொழுது அறிந்ததன் படி அது மன்னார் இல்லை. அதற்கு முதலே இருக்கின்ற பரப்பன்கண்டல் என்ற இடம்). ஒழுங்கைக்குள் செல்லும் பொழுது அதன் ஒரு பக்கத்தில் அரைகுறையாக கட்டப்பட்ட வீட்டில் விளக்கு எரிந்து கொண்டிருந்தது. அவர்களிடம் நண்பரின் பெயரைக் குறிப்பிட்டு அவரது வீடு எங்கே எனக் கேட்டேன். அந்த ஒழுங்கை இருட்டாக இருந்தபடியாலும் நான் ஊருக்குப் புதியவர் என்பதாலும் அந்த வீட்டுக் காரர் என்னுடன் வருவதாகக் கூறி வெளிக்கிட்டார். சரியான இடத்திற்குத்தான் வந்திருக்கின்றேன் என்பதில் மகிழ்ந்தேன். குறிப்பிட்ட வீட்டில் போய் கூப்பிட்டால் ஒருவரினதும் சத்தத்தையும் காணவில்லை. எனது தூரதிர்ஸ்டம் அன்று விடிய விடிய கூத்து நடப்பதால் அதைப் பார்க்க அவர்கள் குடும்பமாகச் சென்றிருந்தார்கள். ஆனால் எனது நல்ல நேரம் என்னை அழைத்து வந்தவர் தங்கள் வீட்டில் இரவு தங்கச் சொன்னார். காலையில் வந்து பார்ப்போம் என்றார். வேறு என்ன செய்வது அதிர்ஸ்டமும் தூரதிர்ஸ்டமும் ஒன்றாகப் பயணித்தன. நல்ல பசி. என்னை யார் என்று தெரியாதபோதும் அவர்கள் ஏழையாக இருந்தபோதும் ஏதோ ஒரு நம்பிக்கையில் சாப்பாடும் தந்து இரவு படுக்கவும் விட்டார்கள். (அந்த இடத்திற்கு மீண்டும் சென்று அவர்கள் இருக்கின்றார்களா எனப் பார்க்க விருப்பம்.)

காலையில் எழுந்து நண்பரின் வீட்டுக்குச் சென்றேன். உண்மையில் அவர் எனக்கு நெருக்கமான நண்பர் இல்லை. அவர் சிரேஸ்ட மாணவர் என்ற அறிமுகம் மட்டுமே இருந்தது. அவர்கள் வீட்டில் இருந்தார்கள். எனது நிலையைச் சொன்னேன். ஆனால் அப்பாவின் அரசியலைப் பற்றி மூச்சும் விடவில்லை. ஏனெனில் எந்த வீட்டில் எந்தப் புலி இருக்கின்றது என்பது யாருக்குத் தெரியும். அன்று சிலாபத்துறையில் புலிகள் ஏதோ முகாமை அடித்தார்கள் அல்லது அங்கு சண்டை நடந்தது. ஆகவே வள்ளத்தில் போகும் திட்டம் சாத்தியப்படவில்லை. தரைமார்க்கமாக சின்ன மாங்குளத்தினுடாக மதவாச்சிக்கும் பஸ் ஒன்றும் ஓடவில்லை என்றார்கள். ஆகவே இரண்டு மூன்று நாட்கள் அவருடன் தங்கி ஒவ்வொரு நாளும் பஸ் செல்கின்றதா என்று விசாரிப்பதாகவே இருந்தது. இரவில் கூத்துப் பார்க்கச் சென்றோம். மூன்றாம் நாள் சின்ன மாங்குளம் மட்டும் ஒரு பஸ் செல்வதாக சொன்னார்கள். அதில் ஏறி அமர்ந்தேன். நண்பரும் என்னை வழியணுப்பிவிட்டுச் சென்றார். (இம் முறை மன்னார் சென்றபோது அவரை விசாரித்து சென்று சந்தித்து நன்றி கூறினேன். ஆனால் அவருக்கு அப்படி ஒரு சம்பவம் நினைவில் இல்லை. ஏனெனில் அதைவிட முக்கியமான நிகழ்வுகள் பல அவருக்கு நடந்திருந்தமை காரணமாக இருக்கலாம்.) ஆனால் எனக்கு நடந்த இந்த நிகழ்வுகள் முக்கியமானவை. சிலநேரம் இன்றுவரை உயிரோடு இருப்பதற்கு காரணமானவை.

வாகனத்தில் மடுவைத் தாண்டும் பொழுது இயக்கத்தைச் சேர்ந்த 20 பேர் அளவில் காயப்பட்டு செல்கின்றார்களாம் என ஒரு வாகனத்தைக் காட்டிச் சொன்னார்கள். அவர்களுக்கு இரத்தமும் தேவையாம் என்றார்கள். அவர்களுடன் சேர்ந்து போராடத்தான் முடியவில்லை. என்னால் இரத்தம் மட்டுமே ்கொடுக்க முடியும். அதையும் கொடுக்கவும் முடியாமல் இருக்கின்றதே என்ற உணர்வு என்னை வாட்டியது. என்ன செய்வது. உயிர் முக்கியம் என்பதால் மனதைக் கல்லாக்கிக் கொண்டிருந்தேன். ஆனால் கண்கள் கல்லாகவில்லை.

சின்ன மாங்குளத்தில் பயணிகளை இறக்கியபொழுது மாலை ஆறு மணியாகிவிட்டது. அந்த நேரத்தில் அங்கிருந்து மதாவாச்சி செல்ல வாகனம் ஒன்றும் இல்லை என்றார்கள். என்னைப் போல கொழும்பு செல்வதற்காக 25 பேர் அளவில் நின்றார்கள். ஒருவருக்கும் என்ன செய்வது என்று தெரியவில்லை. மீண்டும் தடை. ஆனால் அப்பொழுது அங்கிருந்த முஸ்லிம் முதலாளி ஒருவர் தனது வீட்டில் இரவு தங்கி காலையில் செல்லுங்கள் என்றார். எங்களுக்கும் வேறு வழி இருக்கவில்லை. அனைவரும் அவர் வீட்டில் தங்கினோம். எங்களுக்கு இரண்டு விதமான இறைச்சிக் கறிகளுடன் இரவுச் சாப்பாடும் நித்திரை கொள்ள இடமும் காலையிலும் தேநீரும் உணவும் தந்து வழி அனுப்பி வைத்தார். எத்தனை விதமான மனிதர்கள். காலை ஏழு மணியளவில் அங்கிருந்து நடந்து சிங்களப் பகுதிக்கு வந்தோம். காலை வேளை அமைதியாகவும் மென்மையான காற்றும் வீசி சூழலை இரம்மியமாக்கியது. ஆனால் நமது மனங்களோ நிம்மதியற்றிருந்தது. நம்மைச் சுற்றி வேறு மொழி பேசும் மக்கள் அதிகமாக இருந்தார்கள். அந்நியமாக இருந்தார்கள் அவர்கள். அங்கிருந்து மதாவச்சி நோக்கிப் பயணமானோம்.

அன்றிலிருந்து நானும் ஒரு துரோகி ஆனேன்.

பி.கு: சிலநேரங்களில் நாம் சார்ந்த ஆதிக்க இனத்திற்கும் ஆதிக்க சாதிக்கும் ஆதிக்கப் பாலுக்கும் துரோகம் செய்வதும் நன்மையானது மட்டுமல்ல அதுவே சரியான பாதையும் என்பதை வரலாறு புகட்டியது.

பிற்காலங்களில் புலிகள் “பாஸ்” சிஸ்டத்தை அறிமுகப்படுத்தியிருந்தார்கள். பலர் மிகவும் கஸ்டப்பட்டு களவாக வெளியேறினார்கள்.

சில மாதங்களின் பின்பு வடக்கிலிருந்து முஸ்லிம்களையும் வெளியேற்றினார்கள். எமக்குச் சாப்பாடு தந்தவரை நினைத்துக் கொண்டேன்.

ஒரு வருடத்திற்குள் செல்வி மற்றும் அவரது நண்பர்கள் சிறைபிடிக்கப்பட்டார்கள். பின்னர் கொல்லப்பட்டதாக கூறப்படுகின்றது.

மீண்டும் இருபது வருடம் சென்ற பின் யாழ் வந்தபோதும் அந்நியமாக உணர்ந்தேன். ஒரிருவரைத் தவிற அனைவரும் புதியவர்களாக இருந்தார்கள். தங்குவதற்கோ மிஞ்சியிருந்த ஓரிரு  நண்பர்களிடமும் சில (தூரத்து) உறவினர்களிடமும் தங்கியிருக்க வேண்டிய நிலை. பிறந்த மண்ணில் வீடு வாசல் உறவுகள் நண்பர்கள் இன்றி அந்நிய மனிதாக உணர்வது என்பது கொடுமை.

இடம் பெயர்ந்தே ஏன்?

புலம் பெயர்ந்தே ஏன்?

வேரை இழந்தே ஏன்?

ஆனால்  விதையாவேன்  – மீண்டும்

வேராவேன்

வளர்வேன்…

இந்த மண்ணில்!

மீராபாரதி

Posted by: மீராபாரதி | September 15, 2017

Two Nationalisms: Women Bodies are Caught up In-between

Two Nationalisms: Women Bodies are Caught up In-between

Two Nationalisms (Oppress and Being Oppressed):

Women Bodies are Caught up In-between

The recent war in Sri Lanka illustrates how human bodies particularly women’s bodies are turned into objects. On the one hand, the Sri Lankan military tortured and killed the Tamils and raped many women to invade the land where Tamil speaking humans are majority. On the other hand, the raped and dead bodies of Tamil women were used by the Tamil diaspora in their online media to further their narrow nationalist propaganda. Both of them used women’s bodies as sexual objects and as a representation of Tamil nation.  This shows that even though Sri Lankan and Tamil nationalist movements differ in their nationalist perspectives, their entire gaze is based on a patriarchal, heterosexist and racist standpoint which dominate these nationalist movements. The hegemonic power of these ideas constructs women as objects, secondary human beings and sexualized bodies. Following this argument, my paper shows how Tamil women have been reduced to and used as objects, in particular as sexualized objects, by both nationalist movements.

The motivation for this essay was an uncensored YouTube clip(http://youtu.be/DMKJaJH9BR8) and other war pictures which show the killing of Tamils by the Sri Lankan military. This clip and the pictures urge the discussion of how women’s bodies are gazed and used. In the book, Imperial Leather, Ann McLintock ( ) argues that white women are “ambiguously complicit,” in a complex social status as both oppressors and oppressed, privileged and restricted, and acted upon and acting (6). As a South Asian diasporic brown man, I also exist in a similar complex and conflict situation much like white women in their societies. The exception for me is that I am not a colonizer; rather I am colonized as a patriarchal heteronormative man. This is what Kimberle Crenshaw ( ) defines as intersectional identity (202) which is the multiple identities of a person who is privileged, underprivileged, oppressor and being oppressed. For example, I have many identities based on sex, gender, class and sexual and racial identity which are imposed by the society. I also have my own identity which I define for myself. However, in general, on one hand, as a man, I am privileged, particularly in the Tamil societies. But on the other hand, as a Tamil in Sri Lanka or as a brown diasporic human being in a North American white society , I am underprivileged.

With my intersectional identity, as a human, man, Tamil and feminist, I have some questions: does the person who was taking the video, and do I, as an observer, have the same gaze when looking at the dead and nude body of the female? Arguably, the person who took this video was a Sri Lankan military personnel and certainly the person was a man who gaze at this woman’s body from a patriarchal and racist standpoint. Then I looked at within myself and asked how am I looking at this woman’s body and is there any difference from the army person’s? I understood that, as both of us as men, we have a similar patriarchal standpoint of viewing a nude woman’s body, even though it was a dead body. However, both of us as different races or ethnic group have different feelings about the woman. Having been born and growing up in Tamil society, I identified myself with her race and her ethnic group and therefore, felt that she was part of the Tamil society. Hopefully, Sri Lankan army personal felt differently since he was a Sinhalese with a domination of Sinhala racist nationalist hegemonic ideology. In addition, as a feminist, I should question how Tamil nationalists are using these dead bodies, unconsciously from a patriarchal point of view, against the Sri Lankan government (GOSL) for the crimes they committed during the war. Why we as men gaze at women like this or as invaders rape and kill them, or as nationalist use them?

Patriarchy and nationalism, in general, represent and reduce “other” bodies, particularly women’s bodies, as matters and objects and also use them to represent a nation and its culture. Social scientists and feminists argue that human bodies and their sex, gender and sexual identities have been socially constructed as binary oppositions as a result of patriarchal heterosexual ideology (King, 275; Vance, 30).   In public spaces, for example, in a war situation or in a factory, all the human bodies including men’s and women’s are used and reduced to objects by the people who have power over them .  However, in both public and private spaces women are typically used and reduced to objects. The reason for this is that the hegemonic power of patriarchal heteronormative male gaze is common all over the world. However, it does not matter whether they are the oppressors or being oppressed, men (and women) see human bodies, particularly women’s bodies,   as “other”, and as objects that they can also used.  These men’s gazes and attitudes can be seen in the recent war which ended without any solution in Sri Lanka two years back.

Sri Lankan societies are divided by nationality, ethnicity, race, language, culture, caste and religion. In addition, it is also divided by sex and gender. The main conflict is that Sinhalese and Tamil societies (f.n.1)are divided as two nations in a single country, Sri Lanka. As Cynthia Enloe argues, they “have been shaped by a common past and destined to share a common future…and nurtured by a common language…and nationalism fostering those beliefs…” (222).  Nira Yuval-Davis  (2006)  extends this argument by stating that this “hegemonic national collectivity” constructs a particular ethnic group that is different and distinguishable from the “other.” (217). However, as she argues, some communities are not part of the “hegemonic national community” (Yuval-Davis, 1997, 7). Similarly, Tamil communities have been not recognized as a part of Sri Lankan Sinhala Buddhist hegemonic national community. Even Tamil communities do not want to identify themselves under the Sinhala Buddhist hegemonic national identity. This created ethnic conflict in the country. Therefore, Tamils have been fighting for their self determination right, political aspirations, and dignity and respect for their race and ethnical identity.

In Sri Lanka, as Enloe argues, both groups are victims of colonization. The country had many kingdoms but after the colonization, it was united and ruled under one administration. It led to construct Sinhala Buddhist hegemonic ideology in the country after colonizers had left. Symbolically the name of the country was changed from Ceylon to Sri Lanka. The result of this, as she argues, one of them [Sinhala Nationalists] have been the perpetrator of [Sinhala] racism while others [Tamils] have been its victims (Enloe, 222).  Since then, Tamil speaking human beings have been discriminated against and affected by this Sinhala racist state and its government. On the other hand, this does not mean Tamils do not exhibit racism. Even though Tamils are minorities and have less power within the supremacy of Sinhala nation, Tamil nationalists not only have racist attitudes against Sinhala people, but they also discriminate against other minorities such as Muslims within the Tamil communities. However, these difference does not give the right to anyone to oppress or carryout a war against Tamil-speaking human beings.

The differences between these two nations, cultures, or ethnic groups have nonetheless been used to legitimize the ethnic conflict and war against Tamil societies. Therefore, the ethnic conflict between the Sinhala and Tamil societies became predominant. Sri Lankan governments have perpetuated this conflict through acts of racial discrimination, oppression, violence and war against Tamil-speaking societies in Sri Lanka. This discrimination and oppression led the Tamil youth or “boys” to begin an armed struggle against the Sri Lankan military in the late 1970s (Ismail, 1678). As a witness to the uprising of Tamil struggle, I knew, it included many Tamil armed groups, mostly men, from the middle and lower classes and also from various castes with different ideological backgrounds, at least in their political manifestos. Therefore, it is difficult to agree with QadriIsmail’s claim that the Tamil boys were only from the upper class and upper caste which is a contradiction to my own experience (1677). However, in the struggle, as Enloe points out that, “When a nationalist movement becomes militarized… male privilege in the community usually becomes more entrenched” (225). This was no exception for the Tamil national liberation struggle also because Tamil people believed in the beginning that “our boys” or “movement’s boys” were going to fight and get freedom for them. Even though, there were few girls in the liberation movements but no one referred them as “our girls” or “movement girls”

Some of the rebel groups were not only conscious about caste and class struggle, but also about women’s struggle and they had their own women’s wings in their groups. It was reported by EPRLF that first female (child) combatant (Shobha alias Mathivathani ) was killed when attacking the Sri Lankan navy camp in Karainagar in 1985. However, in the beginning, the Liberation Tigers of Tamil Eelam (LTTE/Tigers) were reluctant to recruit girls and women since they were dominated by patriarchal ideas and respected its cultural values more than other Tamil groups. However, there was a need of human power for the movement and the availability of women led them to recruit many girls and women into their armed groups. The Tigers group was one of the last groups to recruit them. There were many reasons for the recruitment, but it was not necessarily out of concern for women’s liberation or because of a feminist standpoint. Moreover, LTTE was neither a terrorists nor a Marxist group, as some intellectuals such as Georegina Nieves assert (9).

One of the reasons that the LTTE recruited women could be similar to what happened during the First and Second World War in the West: there were many men who went to fight, which led to a shortage of laborers to work and produce goods for use in the war, and women were used to fill that vacuum. In the same way, the Tigers also lacked men, but were aware of many women who were there with an urge to fight and an awareness of women’s freedom (Ismail 1768). Feizal Samath, Qadri Ismail, GeorginaNieves reported that the reason women participated in the movement might be because they believed that the rebels would give them freedom and respect their equality (ipsnews.net, 2010; 1678; 12). Therefore, women were willing to participate in the struggle as combatants.   As a result, Samath writes, “females were welcomed into the Tiger fold; young, shy village girls turned into spirited young women, dressed in trousers and shirts, and carrying guns with authority” (ipsnews.net, 2010).

However, Feizal Samath supports this by providing the example of Adele Balasingham, who was a British white woman married to Anton Balasingham, who was the spokesperson for the Tigers. She was seen seated along with her husband speaking as an equal. Samath also adds that this kind of scene could not be seen in Tamil society and therefore, Tamil women were attracted by this and believed in it (ipsnews.net, 2010). However, Samath’s argument is patronizing and he forgets two things. First, he was not aware of Tamil women’s own awareness of their liberation and participation in the struggle, even before Adele Balasingham came onto the scene. Second, he lacks critical scrutiny and sees her only as a woman but forgets to see as a representative of whiteness and has privilege in these colonized societies. However, this criticism of Samath does not negate his insight that she made a contribution for the struggle. As Ruth Frankenberg points out, whiteness has a particular place in the social structure and has its own privileges even though location varies (2-3). Because of this representation of whiteness, Adele Balasingham has some kind of respect and power compared to not only Tamil women but Tamil men as well. This is because of the unconscious mind of Tamil society which is still being colonized and therefore respecting their former masters. This is similar to Fanon’s arguments about whether a black man or a white woman enjoys more power in a colonized society. However, Samath agrees that what Tamil women were imagining or expecting was an illusion within Tamil national liberation (ipsnews.net, 2010).

Nimmi Gowrinathan points out that it is difficult to say what motivates women to participate in the rebel movements even though the increase of their participation globally is from 20% to 40% in the last decade. Women participants cannot easily be reached directly to confirm the reasons for their participation (37). However, Alisa Stack-O’Connor says that there were many reasons influenced the Tigers’ decision to recruit women into the group such as “tactical advantage against the GOSL, demographics, completion with other groups, and women’s demand for more active involvement in the group” (47-49 ). More important than all of these, the Sri Lankan government and their military’s brutality also intensified and, as Stack-O’Connor (49) points out, women became fearful of rape and sexual assault (49). Rape, torture and sexual assault against women have been sexualized tools regularly used in patriarchal wars. For these reasons, women were ready to participate in the struggle as combatants, even though, as Enloe argues, “most women’s past experiences and strategies for the future are not made on the basis of the nationalism, they are urged to support…” (222). It means that women’s liberation is not part of the nationalist struggle and which is not strategized based on feminism or women’s issues. As a result, Enloe’s argument was supported since women have been facing many problems during the Tamil national struggle: before the war, during the war, at end of the war, and in the war’s aftermath.

Mclintock argues that race and gender have an intimate relationship (4). She continues that there are five major ways in which women have been implicated in nationalism: “as biological reproducers; as protectors of the boundaries of the nation; as active transmitters and producers of the national culture; as symbols of national difference and as active participants in the national struggle” (355). Inaddition, Nira Yuval-Davis argues that nationalism constructs “us” and “them” and uses women as symbolic “border guards” (219). In a war against another country or nation, women are one of the important targets, even before the land is occupied, they were raped and killed and this shows that oppressors have taken the control of “others” property. In addition, the nationalists also call their land as motherland which shows, as Edward Said argued, that “land is feminized” (Mclintock 14).  Moreover, “women” are as the boundary markers of ethnic/ racial community in the “host” of a nation (Mclintock 70; Gopinath 18). Furthermore, “women are…threshold figures. They facilitate the male plot… but they are not the agents of change. Nor are they conceivable heirs to political power” (Mclintock 70). This is how heteronormative patriarchal society not only constructs sex, gender and sexuality in a society with the hierarchal order and power but also women as objects by comparing to their land; as a representation of the nation and their responsibilities and status in a society.

In general, the patriarchal gaze makes men to see women in a sexualized and objectified way. Therefore, men fantasize about women in terms of these men’s needs or wants.  In addition, Audre Lorde  says that because of the domination of sexist ideology,  men, think that they can dominate women (115). That is why, on the one hand, as Yuval-Davis   argues, “women … symbolize the national collectivity, its roots, its sprit, its national project. Moreover, … collective “honour” … [and they] can alsosignify ethnic and cultural boundaries” (219).  On the other hand, as Stuart Hall argues how Saatijt (Sarah) Baartman’s body was reduced to an object and her sexual body parts were used in exhibitions by colonizers in early 1800s (42-43). Still, even 200 year later, (Tamil) women’s bodies have been similarly sexualized, objectified and exhibited as mentioned earlier in the YouTube video and other picture depictions. That is why not only when women are alive but even after death, they are gazed upon, used, and treated as (sexualized) objects in patriarchal societies. In addition, McClinntock argues that women in general are reduced as reproducing machines because of hegemony of bio-power over women’s bodies (4). This shows that these women’s bodies are considered second class which is lower to men and they are also racialized. This encourages violence against women and makes it socially acceptable.

The depictions of dead bodies show that human bodies are used as objects and representations of a nation. It does not matter whether they, who kill the people, are Sinhalese or American, or Taliban or even Tamil militants, all have similar view and attitude towards the human body. As Stuart Hall argues, visual images and popular representation have been and continue to be deeply political. They do not simply reflect reality (428, 259). The video clip and pictures show that they are not just human bodies but they are racialzed as Tamil bodies, sexualized as women’s bodies and depicted as representation of the Tamil nation. That is why they were humiliated by Sri Lankan military. In addition, it also shows Tamil men’s patriarchal view about women’s bodies when they used it for their political propaganda.

The Sri Lankan military and Tamil (diasporas) media both see women and their bodies from a patriarchal stand point, but from different perspectives.  Both of them see these women as representatives of the Tamil nation. In addition, both gaze at and represent (Tamil) women as objects and also reduce them to soulless matter and use them. Nevertheless, they use them in different ways for their specific patriarchal and nationalist purposes. Therefore, Tamil women continue to be used as objects by both sides in the name of nationalism. As a result, women become the literal and figurative battleground on which ethnic nationalist ideologies play out (Gopinath 175).

The Sri Lankan military tortured, raped and killed Tamil women to show that they had occupied Tamil land, the motherland, by controlling their women. In addition, they represent Tamil women as sexualized and racialized bodies. Therefore, they also have used Tamil women to be gazed upon, killed, tortured, and raped as sexual objects and as representatives of the Tamil nation. For example, one of the Sri Lankan military personnel says pointing to the vagina of the dead woman’s body that “it is a good stuff” and another one says “shoot on the breast” (see the youtube) and another one says, the dead body “is still warm”.  This show how Sri Lankan military men gaze at Tamil women as racialized and sexualized body during the war.

On the other hand, what the Tamil nationalists did was not much better (f.n.2).  They also used these nude pictures and YouTube without censoring them when they were released first time to propagandize for their own course of punishing the Sri Lankan government for their war crimes (http://www.youtube.com/watch?v=QckiYi_N6rQ). (However, later everyone censored them). Tamil societies, particularly Tamil nationalist men, have the control of Tamil media and used and treated these women and their dead bodies as objects to represent their Tamil nation in their media. This shows as Gayatri Gopinath point outs that the diasporic nationalism is predicated on the notion of women’s bodies as communal property (163). However, it is not limited to diasporic nationalism even though they have more concern about their cultural values but in their country of origin too. During the Tamil nationalist struggle and war time, the dead bodies whether they were Tamils or Sinhalese were used to represent their nation and humiliated or respected according to their space and nation.

Tamil nationalists who are fighting for their freedom have a double standard when it comes to women’s issues. On the one hand, they have to fight for their freedom and use these images to punish the people who are responsible for this genocide. On the other hand, they are also using these images at least unconsciously from a patriarchal gaze and reducing women to objects. Therefore women particularly oppressed women suffer more by wedged between two men and their hegemonic patriarchal nationalistic standpoints.

In addition to being racist, both Sinhala and Tamil societies are typically traditional, patriarchal, heteronormative, and sexually repressive societies and have a conservative standpoint, particularly with regard to sex, gender and sexuality issues. Therefore, they are characterized by sex, gender and sexual discrimination and assign gender roles based on each sex like other societies (De Alwis, 676). As Edward Said (Eng, 2001, 190) figured out, one hand, women are agents of biological reproduction to cultural reproduction.  On the other hand, women are expected to be reproductive because of their cultural values which they must follow and respect. It is as if they are in a recycle system. In addition, in a South Asian society, male children are preferred over female; girls must be virgins before they marry; chastity is only required for women, but not for men. Brides’ families have to give dowries if their daughter wants to marry a man. However, the values of dowry depend on the man’s status in the societies. Furthermore, women who cannot conceive or who are widows are not respected and also not given important place in most social and family functions.

Therefore, in a national liberation struggle, women are stuck between both men oppressors and the oppressed (Ismail 1677). In the oppressed nationalistic standpoints, women are responsible for producing children, particularly male, to continue the national struggle and they are also responsible for representing their nation in the name of tradition and culture which are mostly based on patriarchal standpoints. Therefore, in the gaze of oppressors who have hegemonic nationalistic racist standpoints, women are the main and first targets when they invade the other nation. That is why, Enloe argues that for women “living as a nationalist feminist is one of the most difficult political projects in today’s world” (223).

In addition, Nira Yuval-Davis argues that gender roles play an important role in cultural

representation and mostly women are implicated with patriarchal nationalistic standpoints (218). Even though most nationalist liberation struggles are not class struggles, they are democratic struggles. However, (at least for Tamil liberationists) the struggles have been led mostly by patriarchs. Therefore, women are used as combatants and for other services, but have been limited in their power and space and cultural values which are mostly patriarchal and fundamentalist.   Because of this conflict and the lack of proper empowerment about women’s issues in the Tamil society, former women rebels face many problems when they come back to normal life. Like all other societies which struggled for a national liberation, Tamil society also did not welcome and accept former Tamil women rebels after the end of the war. The evidence for the patriarchal standpoints of the Tamil Nation over women fighters can be seen through the ways in which these women have been treated by Tamil society since the so called end of the war. One of the UN reports says that it is difficult for them to get a job or adapted to society again, even when they are willing to do so, because of the patriarchal social stigma against them (2011). The reason is, Tamil societies and their culture function as a barrier for the former women rebels to come back to normal life.

The societies follow traditional customs according to which women are not equal to men in every ways. These rebel women are considered as undisciplined and disobedient women who are not suitable for family life. In addition as Nira Yuval-Davis argues that it is also related to their sexual behavior (220) because these women are not going to be obedient and always be in passive and listen to their men as they were before or like their mothers or the way society expect them to live. Therefore, these former rebels, once up on a time rebel hero’s of liberation struggle, are degraded to lower level than other Tamil women in the society.                                           To wrap up, the construction of a human body as a matter without soul and the social construction of the “other,” make it easy for people to kill. In addition, the construction of “other” makes it easier for people not only kill but also torture and rape the “other”.  Judith Butler argues that ‘sex’ is an ideal construct which is forcibly materialized through time… [and]…achieve this materialization through a forcible reiteration of those norms” (1,2)  She continues that “as a process of materialization that stabilizes over time to produce the effect of boundary, fixity, and surface we call matter” (9). In the picture, we can see a person with a weapon in his hands ready to kill the person. In the video they repeatedly killed many people without any hesitation. The people in both video and picture belong to a particular group, race or ethnicity or nationality who can be an American, Taliban, Indian, or Sri Lankan or even Tamils. In these ways, the video and photos might represent what has been happening until now around the world.  For example, if it is viewed in a global context as, it can be, before 1950s the person who has the weapon might be a colonizer from Europe and the “other” might be a colonized person somewhere in Africa or Asia, or since the 1960s, an American or NATO soldier in Vietnam, Iraq, or Afghanistan, or Soviet soldier in Eastern European countries, or after 1983 Sri Lankan soldier and a Tamil rebel, or Tamil militant and a Tamil civilian or a rebel from a different rebel groups and so on. Why is this happening? Just a simple reason is that the construction of “other” by the people who have the power. This construction of “other” has been rooted deeper within ourselves in different forms such as civilized and uncivilized or primitive, white and black,  Tamils and Sinhalese, men and women and heterosexuality and homosexuality and so on.

In conclusion, we fight for our freedom and on the other hand we also deny or oppress at least unconsciously “others.” This particular essay may be relevant to the Tamils and Sinhalese and their men and women, but can be read by white men and women, black men and women and so on. Every one of them who read it, are on the one hand oppressed on many levels for many reason in many spaces and a time. On the other hand, they are also oppressors in many spaces and levels in their societies. Most of us are concerned only about the oppression which we are facing, but are not aware or care about the oppression we are responsible for. For example, as Tamil men, we blame the Sri Lankan government for their oppression, but we “forget” or are not aware of what we are doing to the women in the Tamil societies or so called lower caste people. These same behaviors we can see in Sinhala people, white people even in Black people, and so on too. What we are not aware of is our intersectional identity of being oppressors and oppressed.   Therefore, developing more awareness is one of the ways to get rid of these conflicts. To end, Rajini Thiranagama once argued that, “if nationalism is a type of aggressive patriotism, then a concept of women’s liberation would be working against the inner core of such a struggle” (Ismail 1678). In addition, Cynthia Enloe points out that “if… [women are critical of patriarchal practices and attitudes and] a gendered tension will develop within the national community. This could produce a radically new definition of “the nation” (Ismail 1678). Therefore, this essay is not to blame who are responsible for the negative actions in the struggle or war but to interrogate our past actions and thoughts for the future struggle in better, developed and progressive standpoints.

Works Cited

Crenshaw, K. (2006). Mapping the margins: Intersectionality, identity politics, and violence

against women of colour. An Introduction of Women’s Studies: Gender in a Transnational World. Ed. Grewal, I and Kaplan. New York: McGraw-Hill Publishers, 2006 (SECOND EDITION). pp.200 – 206.

De Alwis, M. (2002). The Changing Role of Women in Sri Lankan Society. Social Research. 69

(3), 676 – 691.

Enloe, C. (2006). Nationalism and Masculinity. An Introduction of Women’s Studies:

Gender in a Transnational World. Ed. Grewal, I and Kaplan. New York: McGraw-Hill Publishers, 2006 (SECOND EDITION). pp. 222 -228.

Frankenberg, R. (1993). Introduction. Points of Origin, Points of Departure.White Women: Race

Matters. On the Social Construction of Whiteness. Minneapolis: University of Minnesota Press.pp.1-18.

Gowrinathan, N. (2010). Why Do Women Rebel? Understanding State Repression and Female

Participation in Sri Lanka. CSW Update Newsletter, Los Angeles. pp. 34 – 40.

Ismail, Q. (1992). ‘Boys Will Be Boys’: Gender and National Agency in Frantz Fanon and LTTE.

Economic and Political Weekly, 27(31/32), pp. 1677-1679.

King, C. (2006). Making Things Mean. An Introduction of Women’s Studies:

Gender in a Transnational World. Ed. Grewal, I and Kaplan. New York: McGraw-Hill Publishers, 2006 (SECOND EDITION). pp. 273 -275.

Lorde, A. (1984). Age, Race, Class, and Sex: Women Redefining Difference.

Mclintock, A. (1996). Imperial Leather: Race, Gender and Sexuality in the Colonial

Contest. Routledge. New York.

Nieves, G. (2006). Gender Inequality, the Desire for Political Self-Determination, And a

Longing for Revenge: Three Main Causes of Female Suicide Bombers. History. 496 (1).

Samath, F. (2010). How the War Gave Tamil Women More Space. Inter Press Services.

http://ipsnews.net/news.asp?idnews=51132.

Stack-O’Connor, A. (2007). Lions, Tigers, and Freedom Birds: How and Why the Liberation

Tigers of Tamil Eelam Employs Women. Terrorism and Political Violence. 19 (1), 43 –

63.

Yuval-Davis, N.  (2006). Gender and Nation. An Introduction of Women’s Studies: Gender in a

Transnational World. Ed. Grewal, I and Kaplan. New York: McGraw-Hill Publishers,

2006 (SECOND EDITION). pp.  217 – 221.

Yuval-Davis, N.  (1997). Women, Citizenship and Difference. Feminist Review, 57,

Citizenship: Pushing the Boundaries. (Autumn, 1997), pp. 4-27.

f.n:      1- Not considering Sinhala and Tamil people are one society but as many societies.

  1. even there was a Sri Lankan soldier covered the nude bodies.
  2. this article was written in 2011.
Posted by: மீராபாரதி | September 14, 2017

සංහිඳියාව අපේ ඇසින්

Official_Photographic_Portrait_of_Don_Stephen_Senanayaka_(1884-1952)ශරීත ලංකා රජයත් සිංහල ජනතාවත් මෙරට සිදු වූ යුද්ධයට හේතුව කොටින්ය යනුවෙන් එදා පමණක් නොවේ අදත් විශ්වාස කරයි. දැන් කොටීන් නැත. ඒ නිසා පරුව ශ්නද නැති බව බහුතරයක් සිංහලයින් තීරණයකර ඇත. එනම් ඔවුන් කොටි සංවිධානය බිහිවීමට මූල හේතු වූ කාරණාවන් ලෙහෙසියෙන්ම අමතකකර දමා ඇත. මෙවැනි කරි ක යාදාමයකට අනුව සංහිඳියාව යන්න අර්ථවත්ද? තවදුරටත්, ඔවුන් දෙමළ ජනතාව මුහුණ දෙන පර මෙශ්න විසඳාවී යැයි බලාපොරොත්තු වන්නේ කෙසේද? ඔවුන්ව විශ්වාස කරන්නේ කෙසේද? දෙමළ ජනතාව 1983 වනතුරු නිශ්චිත වශයෙන්ම ආයුධ සන්නද්ධ අරගලයක නොසිටියේය. එයට සහාය වූයේද නැත. එහෙත් ඒ වනතුරු ශරිෙන ලංකා රජය සහ සිංහල ජනතාව, දෙමළ ජනතාවට කළේ කුමක්ද යන්න අමතක වී ඇත. එහෙත් දෙමළ ජනතාවට එය අමතක වී නැත. කුමක්ද අමතක කළ යුත්තේ? රාජ්යහ බලය ලබා ගැනීමට පෙරම මුස්ලිම් ජනතාවට විරුද්ධව සිදු වූ පහරදීම් ද? රාජ්යත බලය අතට ලැබුණු වහාම කඳුකරයේ ජනතාවගේ පුරවැසිභාවය අහෝසි කිරීමද? 1958, 1977, 1982, සහ 1983 යන වර්ෂවල දෙමළ ජනතාවට සිදුවුණු සිංහල රාජ්ය යේ සැලසුම්සහගත පහරදීම් ද? සිංහල පමණක් නීතියද? කෝවිල්වලත්, පුස්තකාලවලත්, Dudley_Shelton_Senanayaka_(1911-1973)කුඹුරුවලත් පොදු ජනතාව ද, වාහනවල රියැදුරන් සහ සාමාන්යැ මගීන්ව ද වෙඩි තියා සහ කපා මැරීමද? ඒ ඒ කාලවලදී ගිවිසුම්වලට අත්සන් තබා විශ්වාසය ලබා දී පසුව ඉරා විසි කිරීමද? දෙමළ ජනතාවගේ අනන්යදතාවය වූ යාපනය පුස්තකාලයට ගිනි තැබීමද? සන්නද්ධ අරගලය ආරම්භ වූ පසු ජනතාව සිටින ස්ථානවල පවා ශෙල්, බෝම්බ දමා මිනිසුන් මැරීමද? අවසානයේ කොටින්ව විනාශ කරනවා යැයි කියමින් ජනතාව විනාශ කිරීමද? මෙයාකාරයෙන් එක් ජනවර්ගයක් විනාශ කිරීමද? යුද්ධය සිදුවන විට බේරී ආ, භාර වූ අය මරා දැමීමද? දෙමළ කාන්තාවන්ව සහ බාර වූ අරගලකරුවන් දුෂණයකර මරා දැමීමද? අප අමතක කළ යුත්තේ කුමක්ද? අවාසනාවන්ත ලෙස සිංහල දේශය මේ සෑම දෙයක්ම අමතක කර ඇත. දැනටත් ඔවුන්ගේ සිතීම් වෙනස් වී නැත. මෙලෙස තිබියදී සංහිඳියාව අර්ථවත් වන්නේ කෙසේද? යුද්ධය අවසන් වූවා යැයි පැවසීමෙන් පසුව ගෙවී ගිය අවුරුදු දහය ඇතුළත උතුරු නැගෙනහිර සිදුවන්නේ කුමක්ද? දෙමළ-සිංහල අළුත් අවුරුද්ද යනු සිංහල අවුරුද්ද පමණක් නොවේ. එය දෙමළ ජනතාවගේද අවුරුද්දයි. 800px-Official_Photographic_Portrait_of_S.W.R.D.Bandaranayaka_(1899-1959)එහෙත් මේ කාලය ගැන සැළකිලිමත් වුවහොත් එය සැළකෙන්නේ සිංහල-බෞද්ධ උත්සවයක් ලෙසය. තවද, උතුරු නැගෙනහිර පවතින කාගීල්ස් වෙළෙඳපොළවල වැඩකරන අයද ඇඳ සිටින්නේ සිංහල ඇඳුම්ය. දෙමළ අයගේ ඇඳුම කුමක්ද යන්න විවාදාත්මක වුවද, සාමාන්යලයෙන් දෙමළ අයගේ යැයි සිතෙන ඇඳුම් ඇඳ වැඩ කිරීම පරමක ශ්න සහගතය. මේවා සිංහල-බෞද්ධ සංස්කෘතිය දෙමළ පරඇඳ දේශවලටද පැමිණ ඇති බව අගවයි. වෙසක් යනු සිංහල-බෞද්ධ ජනතාවගේ උත්සවයකි. දෙමළ ජනතාව දරුවන්ව එය බැලීමට පමණක් රැුගෙන යනවා මිස එය සමරන්නේ නැත. එහෙත් උතුරු නැගෙනහිර බොහෝ තැන්වල වෙසක් සැමරීම සිදුකොට බෞද්ධ කොඩි එසවීම එම පළාත්වල පදිංචි කිරීම් පමණක් නොව සිංහල බෞද්ධ සංස්කෘතිය අධිපතිවාදී ලෙස වැපිරීමකි. මේ කාලයේදී පැමිණෙන යමෙකුට රටේ සෑම පරසමරදේශයකම එකම සංස්කෘතියක් පවතින බව සිතීමට ඉඩ ඇත. උතුරු නැගෙනහිර Sirimavo_Ratwatte_Dias_Bandaranayaka_(1916-2000)_(Hon.Sirimavo_Bandaranaike_with_Hon.Lalith_Athulathmudali_Crop)සිංහල-බෞද්ධ සංස්කෘතිය පරම ධාන වන කාලය බොහෝ මෑතකදීම සිදු වේ. අවාසනාවන්ත ලෙස මේ තරම් අත්දැකීම් රැවටීම් සිදු වූවාට පසුවත් දෙමළ නායකයින් ඔවුන්ගේ පරකදීශ්න විසඳාවී යැයි දෙමළ ජනතාව බලාපොරොත්තුවෙන් සිටී. මෙතරම් කාලයක් දෙමළ ජනතාව මොවුන්ව විශ්වාස කර රැවටීමට ලක්වූයේද? සිංහල රජය කෙතරම් කාලයක් ඔවුන් රැුවටුවේද? ඉතිහාසයේ සිටම ඔවුන් කිසිවක් ඉගෙනගෙන නැත. අපිද ඉගෙන ගැනීමට අකමැතිය. ශරීහ ලංකා රජයටත් සිංහල ජනතාවටත් කොටි තරපිදස්තවාදීන් වනවා සේම, දෙමළ ජනතාවට අනුව ශරීැති ලංකා රජයත්, එහි හමුදාවත්, බෞද්ධ ආගමත් තරගෙ ස්තවාදයකි. ඔවුන් තමන්ගේ වැරදි තේරුම්ගෙන වෙනස් වේ යැයි විශ්වාස කළ හැකි කිසිවක් සිදුවී නැත. වර්තමානයේ තීරණයක් ලබාදිය නොහැකිව බෞද්ධ නායකයින්ගේ අනුමැතිය වෙනුවෙන් බලා සිටී. මේ නාඩගම කා රැවටීමටද? තවදුරටත් ඔවුන්ව විශ්වාස කිරීමෙන් වැඩක් නැත. එම නිසා කොටි යනු පරාජය කළ යුතු අය නම් පරේර ශ්න සඳහා මූලහේතු ඔවුන්ගේ දේශපාලනයට අනුව පරාජය කළ යුතුව ඇත.

මීරාපාරති

Translated by Anu Sivalingam
Thank you Anu Sivalingam and Jesurasa for recommending her.

to read it in Tamil please click here

 

ஈழத் தமிழர்களே: நல்லிணக்கம் என்பது நேர்மையாக செயற்படுவது!

images5சிறிலங்கா சிங்கள பௌத்த அரசால் முழு இலங்கையிலும் ஒடுக்கப்படுகின்ற ஈழத் தமிழர்களின் நிலை தொடர்பாக ஏற்கனவே பார்த்தோம். இது ஒரு புறம்.. மறுபுறம் வடக்கு கிழக்கில் தமிழர்களின் ஆதிக்கமே இருக்கின்றது. குறிப்பாக போராட்ட காலத்தில் இந்த அதிகாரமானது பலமானதாக இருந்தது. அப்பொழுது இப் பிரதேசங்களில் வாழ்ந்த சக தேசிய இனமான முஸ்லிம்களை நாம் பண்புடன் நடத்தவில்லை. சக ஒடுக்கப்பட்ட இனமாக மதிக்கவில்லை.  முஸ்லிம் மக்களுக்கு எதிரான போக்கு தமிழர்களிடம்  எதனால் எப்பொழுது உருவானது என்பது ஆய்வுக்கு உரியவிடயம். ஆனால் வடக்கிலிருந்து முஸ்லிம் மக்களை குறுகிய காலக்கெடுவில் உடுத்த உடைகளுடனும் கையில் பணம் இன்றியும் அனுப்பியது மாபெறும் தவறு.  இவ்வாறு வடக்கிலிருந்து முஸ்லிம்களை வெளியேற்றியதற்கு, கிழக்கில் தமிழர்களுக்கு எதிராக முஸ்லிம்கள் மேற்கொண்ட செயற்பாடுகள் காரணம் அல்ல என்பதை நாம் தெளிவாகப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். ஏனெனில் இதற்கான அடிப்படைக் காரணம் தமிழர்களிடம் ஆழ்மனதில் காணப்படுகின்ற கூட்டுப்பிரக்ஞையின்மையான முஸ்லிம் எதிர்ப்புணர்வே என்றால் மிகையல்ல. ஆகவேதான் அவர்களை வெளியேற்றியபோது (ஆயுதத்திற்குப் பயந்தமை ஒரு காரணமாக இருப்பினும்) ஈழத் தமிழர்கள் அமைதியாக ஏற்றுக் கொண்டோம். நாம் இத்துடன் மட்டும் நிறுத்தவில்லை. முஸ்லிம்கள் காட்டிக் கொடுக்கின்றார்கள் இராணுவத்துடன் images (11)சேர்ந்து ஈழத் தமிழர்களைப் படுகொலை செய்கின்றார்கள் எனக் கூறி நாமும் முஸ்லிம் மக்களையும் அவர்களைது பெண்களையும் குழந்தைகளையும் படுகொலை செய்தோம். காத்தான்குடி பள்ளிவாசல்கள், ஏறாவூர், அம்பாறை, அக்கறைப்பற்று, மூதூர் போன்ற இடங்களில் நடந்த படுகொலைகள் இதற்கான சாட்சிகள். நாம் கடவுள் மீது நம்பிக்கையற்றவர்களாக இருக்கலாம். ஆனால் பொது மக்கள் கோயில்களையும் பள்ளிவாசல்களையும் தேவாலையங்களையுமே பாதுகாப்பானது பயமின்றி இருக்கலாம் என உணர்கின்ற இடங்கள். அதனுள்ளே சென்று கொலை செய்வது ஒரு வகையில் நம்பிக்கைத் தூரோகமே. இவை எந்த அடிப்படைகளிலும் நியாயமானதோ நீதியானதோ அல்ல. ஆகவேதான் அதன் விளைவுகள் இன்றும் எம்மை எதிர்மறையாகத் தொடர்கின்றன. தூரத்துகின்றன. மேலும் நமது நியாயமான போராட்டத்தையே கேள்விக்குட்படுத்தின என்றால் மிகையல்ல.

index7எவ்வாறு சிறிலங்கா அரசின் ஒடுக்குமுறைகள் ஈழத் தமிழ் தேசம் உயிர் பெறக் காரணமானதோ அவ்வாறுதான் ஈழத் தமிழ் தலைமைகளின் பன்மைத்துவமற்ற ஏகபோக அதிகாரத்துவப் போக்கும் முஸ்லிம் தேசம் உருவாகக் காரணமாக இருந்தது என்றால் தவறல்ல. இதை ஈழத் தமிழர்கள் ஆழமாகப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

காலங்கள் மாறியபோது முஸ்லிம்களை வடக்கிலிருந்து வெளியேற்றியதற்கும் மற்றும் கிழக்கில் முஸ்லிம் சமூகங்கள் மீது மேற்கொள்ளப்பட்ட தாக்குதல்களுக்கும் படுகொலைகளுக்கும் தமிழ் தலைமைகளில் சிலரும் தமிழ் images (10)செயற்பாட்டாளர்கள் சிலரும் பொதுவில் மன்னிப்பு கேட்கின்றனர். இது வரவேற்க வேண்டிய விடயமே. இந்த மன்னிப்பானது தமிழ் தேசத்தின் ஓட்டுமொத்த குரலாக ஒலிக்கவேண்டும். ஆனால் தூரதிர்ஸ்டவசமாக அவ்வாறு ஒலிக்கவில்லை. ஏனெனில் இப்பொழுதும் முஸ்லிம்களை வெளியேற்றியதை நியாயப்படுத்துவோர் உண்டு. அவர்கள் மீது மேற்கொள்ளப்பட்ட தாக்குதல்களை நியாயப்படுத்துவோர் உண்டு. இவ்வாறான போக்கு ஈழவிடுதலைப் போராட்டத்தின் தார்மீகத்தன்மையையே கேள்விக்குட்படுத்துகின்றது. நாம் இவ்வாறான ஆதிக்க எண்ணங்களிலிருந்து விடுபட்டு சக தேசிய இனங்களை மதிக்கவும் அவர்களுடன் நட்புறவும் பாராட்ட வேண்டும். இவர்கள் நேச சக்திகளே. அரசியல் தலைவர்கள் விடும் தவறுகளுக்கு முழு தேசத்தையும் நாம் எதிரியாக்கவோ பழிவாங்கவோ கூடாது. இது அர்த்தமற்ற ஒரு செயற்பாடு. ஈழத் தமிழ் தலைமைகள் விடும் தவறுகளுக்கு ஈழத் தமிழர்கள் தம்மைத் தாமே குற்றஞ்சாட்டுவதில்லையே. ஆனால் சக இனங்கள் என்றவுடன் தலைவர்களின் தவறுகளுக்கு முழு இனத்தையும் குற்றவாளியாக்குவது எந்தவகையில் நியாயமானது?

download (12)முஸ்லிம் மக்களுடனான நல்லிணக்க செயற்பாடுகள் நடைமுறையில் மட்டுமல்ல கருத்தியல் தளத்தில் கூட இதுவரை முனைப்பாக நடைபெறவில்லை என்பது துர்ப்பாக்கியமானது. ஏற்கனவே (வ.ஐ.ஜெயபாலன் மற்றும் சரிநிகர் ஊடாக) முனைப்பாக நடைபெற்றவைகள் எந்தவிதமான நேர்மறையான விளைவுகளையும் தேசங்களின் அடிப்படையில் இதுவரைத் தரவில்லை என்பதும் கவலைக்கிடமானதே. கடந்த செவ்வாய்க் கிழமை நடைபெற்ற தமிழ் மக்கள் பேரவையின் கூட்டத்தில் முஸ்லிம் தேசத்தைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்த கட்சிசார்ப்பற்ற சட்டத்தரணி ஒருவரே உரையாற்றினார். ஏன் ஒரு கட்சியின் பிரநிதியை அழைக்க முடியவில்லை?

IMG_20170905_115337224தமிழ் மக்கள் பேரவையின் கூட்டத்தில் சோதிலிங்கம் அவர்கள் முஸ்லிம்களின் ஈழத் தமிழர் விரோத செயற்பாடுகள் தொடர்பாக வெளிப்படையாகப் பேசியதை வரவேற்கலாம். ஆனால் அவர் கடந்த கால கசப்பான சம்பவங்களுக்கு மன்னிப்புக் கூற  இந்தச் சந்தர்ப்பத்தைப் முதலில் பயன்படுத்தி இருக்க வேண்டும். அதாவது தமிழ் மக்களின் சார்ப்பாக கடந்த காலங்களில் நடைபெற்ற தவறுகளுக்கு பொதுவில் முஸ்லிம் மக்களிடம் மன்னிப்பைக் கேட்டிருக்க வேண்டும். அதன் பின்பு முஸ்லிம்களுடனான முரண்பாடு தொடர்பான தனது உரையை ஆரம்பித்திருக்கலாம். அதுவே ஆரோக்கியமான நல்லிணக்கத்திற்கான அழைப்பாக இருந்திருக்கும். ஆனால் தூரதிரஸ்டவசமாக அவரும் தமிழ் குறுந்தேசியவாதிகளிடம் காணப்படும் முஸ்லிகளுக்கு எதிரான கருத்து நிலையையே வெளிப்படுத்தினார். இது அங்கு கூடியிருந்த ஈழத் தமிழர்களிடம் மேலும் முஸ்லிம் எதிர்ப்புணர்வையே விதைக்கும் என்பதை அவர் புரிந்து கொள்ளவில்லை என்பது தூர்ப்பாக்கியமானது.

ஈழத் தமிழர்களாக நாம் ஒன்றில் தெளிவாகவும் உறுதியாகவும் இருக்க வேண்டும். ஈழத் தமிழர்களைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்திய தமிழ் ஆயுதக் குழுக்கள்  சாதாரண முஸ்லிம் மக்கள் மீது மேற்கொண்ட அனைத்து தாக்குதல்களும் தவறானவை. அவை கண்டிக்கப்படவேண்டியவை என்பதில் உறுதியாக நிற்போம். தமிழ் தேசம் தன்னை விட ஒரு சிறிய தேசத்தை எவ்வாறு நடத்துகின்றது என்பதுதான் நம்மை ஒடுக்கின்ற சிங்கள தேசத்திற்கு நாம் கற்பிக்கின்ற பாடாமாகும். அவ்வாறு கற்பிக்கும் சந்தர்ப்பத்தைக் கடந்த காலங்களில் தவறவிட்டோம். ஆனால் இப்பொழுதும் அதற்கான வாய்ப்புகள் உள்ளன. அதைச் சரியாகப் பயன்படுத்துவதே நேர்மையான அரசியல் பணியாகும்.

அவர்கள் செய்யவில்லை நாம் ஏன் செய்வான் என்று கேட்பதைவிட நாம் முன் மாதிரியாக இருந்து செயற்படுவோம். அதுவே நம்பிக்கையையும் ஆழமான உறவையும் வளர்க்கும்.

முஸ்லிம் மக்கள்: நல்லிணக்கம் என்பது உண்மை பேசுவது!

images (13)முஸ்லிம் மக்களினதும் அவர்களின் அரசியல் தலைமைகளின் அரசியல் நிலைப்பாடுகள் தெரிவுகள் தொடர்பாக நாம் முடிவுகள் கூறுவது பொருத்தமானதல்ல. ஆனால் இந்த முடிவுகளால் ஈழத் தமிழர்களின் வாழ்விற்கும் முஸ்லிம்களுக்கும் ஈழத் தமிழர்களுக்குமான உறவுகளுக்கும் பாதிப்புகள் ஏற்படும் பொழுதும் மற்றும் சிறிலங்கா அரசினால் ஒடுக்கப்படுகின்ற சமூகங்கள் என்றடிப்படையிலும் சில கருத்துகளை நாம் முன்வைக்கலாம். ஈழத்தில் முஸ்லிம் மக்களின் வாழ்வு சிக்கலானதொன்று. தெற்கில் சிங்களவர்களுக்கு மத்தியில் சிக்கிய வாழ்வு. வடக்கிலோ ஈழத் தமிழர்கள் மத்தியல் அதிகாரமற்றவர்களாக வாழும் வாழ்க்கை. ஆகவே வடக்கிலும் தெற்கிலும் சிங்கள தமிழ் மக்களுடனும் இணைந்து இசைந்து வாழ வேண்டிய நிர்ப்பந்தம் முஸ்லிம் மக்களுக்கு உண்டு. ஆனால் கிழக்கில் நிலைமை அதுவல்ல. அங்குள்ள முஸ்லிம்களுக்கு அரசியல் பலம் உள்ளது. அதிகாரம் உள்ளது. சில அல்லது பல நேரங்களில் சிங்கள பௌத்த அரசின் அங்கமாகவே அவர்களின் அரசியல் தலைமைகள் செயற்படுகின்றார்கள். இதுவே தங்களின் சிறந்த இராஜதந்திரம் என நம்புகின்றார்கள். இப்பொழுது சில தமிழ் தலைமைகளும் இதுவே சிறந்த இராஜதந்திர வழிமுறையெனப் பின்பற்ற தொடங்கிவிட்டார்கள். ஆனால் சிறிலங்கா அரசு இந்த இராஜதந்திரத்தை மதிப்பதாகத் தெரியவில்லை. மாறாக imagesஇவர்களுக்கு எதிரான செயற்பாடுகளை பல வழிகளில் தொடர்ந்து முன்னெடுக்கின்றது. இவ்வாறான சிறிலங்கா அரசினதும் பௌத்த நிறுவனங்களினதும் சிங்கள பௌத்த பேரினவாத செயற்பாடுகளை எதிர்ப்பதற்கு இவர்களது இராஜதந்திரம் இவர்களைத் தடுக்கின்றது. ஆகவே சிறிலங்கா அரசின் நீண்ட கால சிறப்பான இராஜதந்திரங்குளுக்கு இவர்களே பலியாகிவந்துள்ளனர். தொடர்ந்தும் பலியாகின்றார்கள். இது தொடர்பாக முஸ்லிம் மக்களே அவர்களின் தலைவர்களுடன் உரையாட வேண்டும். இது ஒரு புறம்.

imageproxyமறுபுறம் தமிழ் முஸ்லிம் உறவுகள் தொடர்பாக இரண்டு சமூகங்களும் உரையாட வேண்டியவை உள்ளன. கடந்த காலங்களில் பல முஸ்லிம் ஆயுதக் குழுக்கள் சிறிலங்கா இராணுவத்துடன் இணைந்து சாதரண தமிழ் பொது மக்களைப் பல தடவைகள் படுகொலை செய்துள்ளார்கள். உதாரணமாக உடும்பன்குளம், கிழக்குப் பல்கலைக்கழகம், சத்துருக்கொண்டான், சம்மாந்துறை, ஏறாவூர், வீரமுனை எனப் பல படுகொலைகள். இதனை எந்தவகையிலும் யாரும் நியாயப்படுத்த முடியாது.  இது தொடர்பாக முஸ்லிம் மக்கள் தம் மனங்களை திறந்து உரையாட வேண்டும். மாறாக அது சில ஆயுதக் குழுக்கள் எனக் கூறித் தப்பிச் செல்லக் கூடாது. மேலும் தமிழர்களின் காணிகளைப் பறிப்பதாகவும் அமைச்சர்களின் ஆதரவுடன் அத்துமீறி குடியேறுவதாகவும் இப்பொழுதும் புகார்கள் வருகின்றன. இதேபோல் முஸ்லிம் சமூகத்திலிருந்தும் இதே மாதிரி தமது காணிகள் தமிழர்களால் அபகரிக்கப்பட்டன என்ற புகார்களும் வருகின்றன. ஆகவே இந்த விடயங்கள் தொடர்பாக இரு தலைமைகளும் மக்களும் வெளிப்படையாகவும் நேர்மையாகவும் உரையாட முன்வர வேண்டும். மாறாக சிங்கள தலைமைகளிடமும் பிக்குமாரிடமும் இதற்குத் தரகர் வேலை செய்யக் கேட்பது இரு சமூகங்களுக்குமே பாதிப்பை உண்டாக்கும். இது குரங்கு அப்பத்தை திண்ட கதையாவே இறுதியில் முடியும்.

vantharumolai_padukolai_003புலிகளும் சக இயக்கங்களும் கட்சிகளும் முஸ்லிம்களுக்கு எதிராக மேற்கொண்ட செயற்படுகளுக்கு தமிழ் தேசம் பொறுப்பெடுக்க வேண்டும். இதுபோன்றே முஸ்லிம் குழுக்களும் தலைமைகளும் தமிழ் மக்களுக்கு எதிராக மேற்கொண்ட செயற்பாடுகளுக்கு முஸ்லிம் தேசமும் பொறுப்பெடுக்க வேண்டும். அப்பொழுதான் ஒடுக்கப்பட்ட இரண்டு தேசங்களுக்கு இடையிலும் நட்புறவு உருவாவதற்கான வெளிகள் உருவாகும். இதனுடாக உருவாகின்ற கூட்டுச் செயற்பாடே இந்த நாட்டில் நமது உரிமைகளை பெறுவதற்கான வழியாகும். சிங்கள பௌத்த பேரினவாத அரசை எதிர்கொள்வதற்கான சரியான தந்திரபோயமுமாகும். ஆனால் இதைப் பிழைப்புவாத அரசியல் வாதிகள் கணக்கில் எடுப்பதாக தெரியவில்லை. யாருடன் கூட்டுச் சேர்ந்து செயற்படுவது என்பது ஒவ்வொரு தேசத்தினதும் தெரிவு. இலங்கையைப் பொறுத்தவரை ஒடுக்குமுறையாளர்களுடன் இணைவது என்பது சிலருக்கு இலாபம் ஈட்டும் தொழிலாக இருக்கலாம். ஆனால் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களுக்கு விடுதலையையோ விடிவையோ பெற்றுத் தராது.

மலையக மக்கள்: நடுவில் சிக்கித் தவிப்பவர்கள்!

Kanthaloya 131

முன்னேற்றங்களும் அபிவிருத்த்திகளும் காணாத லயங்களும் மலையக வாழ்வும்

மலையக மக்களின் நிலை மிகவும் பரிதாபத்துக்குரியது. இம் மக்களோ போராடும் வலுவற்றவர்கள். அவ்வாறுதான் இவர்களின் வாழ்க்கைத்தரத்தை சிறிலங்கா அரசு வைத்திருக்கின்றது. இவர்கள் பொருளாதார ரீதியாக சுரண்டப்படுகின்றவர்கள் மட்டுமல்ல தமிழர்களாகவும் ஒடுக்கப்படுகின்றார்கள். மறுபுறம் தமிழ் தேசமும் இவர்களை மதிப்பதில்லை. இரண்டாம்தர பிரஜைகளாகவே நடாத்துகின்றார்கள். இதற்கான உதாரணங்கள் பல. அண்மையில் தமிழ் பாராளுமன்ற உறுப்பினரின் உரையாடல் கூட இதனை உறுதி செய்கின்றது. இவ்வாறு மத்தளம் போல எல்லாப் பக்கத்திலும் அடி வாங்குபவர்களாக மலையக மக்கள் இருக்கின்றார்கள்.

சிங்களவர்களுக்கான மாதிரிக் கிராமங்களை பிரேமதாசாவினால் நினைத்தவுடன் செய்ய முடிந்தது. இதனுடாக திட்டமிட்ட சிங்களக் குடியேற்றங்களையும் மேற்கொண்டார். இருப்பினும் இதனால் பல ஏழைச் சிங்களவர்கள் கல் வீடுகளில் வாழும் அதிர்ஸ்டம் கிடைத்தது. ஆனால் மலையக மக்களுக்கு இவ்வாறு கல்வீடு கட்டிக் கொடுப்பதை உடனடியாகச் செய்வதில் எத்தனை தடைகள்? இன்னும் எத்தனை ஆண்டுகள் நூறாண்டுகள் கடந்த லயங்களில் வாழ்வது? மேலும் 1000 ரூபாய் சம்பளம் இன்னும் கனவாகவே இருக்கின்றது. மலையகத் தலைமைகளோ பதிவிகளும் அதிகாரமும் கிடைத்தவுடன் மக்களுக்கு கிள்ளித்தான் தெளிக்கின்றார்கள். மலையக மக்களின் வாழ்வை மாற்றியமைப்பதில் மந்தப்போக்குடன் தான் செயற்படுகின்றார்கள். இவர்கள் யாருக்காக பாராளுமன்றம் போனார்கள் என்பது கேள்விக்குறிதான். அரசுடன் இணைந்திருப்பது இராஜதந்திரமாக இருக்கலாம். அது அவர்களுடைய தெரிவு. ஆனால் என்ன செய்கின்றோம் என்பதே முக்கியமானது.

Maithripala_Sirisena_(cropped)இறுதியாக சிறிலங்கா சிங்க பேரினவாத அரசு தான் என்ன செய்கின்றது என்பதில் தெளிவாகவும் உறுதியாகவும் இருக்கின்றது. ஆனால் ஒடுக்கப்படுகின்ற தேசங்களைச் சேர்ந்த தமிழ், முஸ்லிம், மலையகத் தலைமைகளுக்குத்தான் தெளிவில்லை. இன்னும் இந்த அரசுகளை நம்பி ஏமாறுகின்றார்கள். அல்லது ஏமாறுவது மக்கள் தான் தாம் Ranil_Wickremesingheஇல்லை என நினைக்கின்றார்களோ?. ஏனெனில் தாம் உழைப்பதில் தெளிவாக இருக்கின்றோம் என்கின்றார்களா? அரசும் வீசியெறியும் பிச்சைகளுக்காக அவர்களுடன் இணைந்து செயற்படுவது என்பது இப்பொழுது ஒரு பசனாகவே உள்ளது. அதுவே சிறந்த இராஜதந்திரம் என்கின்றார்கள்.

கடந்த காலத்தில் தவறிழைத்த தலைமைகளை இன்று வரலாறு எந்த இடத்தில் வைக்கின்றதோ அதே இடத்தில் தான் நாளை இன்றைய தலைவர்களும் வைக்கப்படுவார்கள். அதை மாற்றியமைப்பது இனிவரும் காலங்களில் இவர்கள் முன்னெடுக்கும் செயற்பாடுகளில்தான் தங்கியுள்ளது. மக்கள் சிந்திக்க வேண்டும். அப்பொழுதுதான் தலைவர்கள் சரியாக செயற்படுவார்கள்.

நன்றி தினக்குரல் 10.09.201763342_2017-09-10_10_09_2017_0301

images4images9

ஈழத்து மரபுரிமைகள்: காலனித்துவ சாதிய ஆதிக்கங்களும் முரண்பாடுகளும் – பகுதி 2

satanathar kopuramகாலானித்துவ ஆட்சியாளர்களினால் அழிக்கப்பட்டு மீண்டும் உருவாக்கப்பட்ட கோயில்களும் கட்டடங்களும் மடங்களும் மரபுரிமை சொத்துக்களாக கருதப்படுகின்றன. உதாரணமாக, சட்டநாதர் கோயில் ஆரியச் சக்கரவர்த்திகள் காலத்தில் கட்டப்பட்டு போர்த்துகீசர் காலத்தில் அழிக்கப்பட்டு மீண்டும் ஒல்லாந்தர் காலத்தில் கட்டப்பட்டதாக கூறப்படுகின்றது. இதன் மணிக்கோபுரம் வரலாற்று ஆதாரங்களின்படி இருநூறு வருடங்கள் பழமையானதாகும். ஆதாரங்கள் இன்மையால் இதன் உண்மையான வரலாறு அறிய முடியாதுள்ளது (18). கீரிமலைச் சிறாப்பார் மடம் 1621ம் ஆண்டு் போர்த்துக்கேயரால் அழிக்கப்பட்டு மீண்டும் 1878களில் நாவலரது முயற்சியால் 1894ம் ஆண்டில் புனருத்ததாரணம் செய்யப்பட்டது (29).  ஒருபுறம் இவ்வாறு காலனித்துவ ஆட்சியாளர்கள் அழித்ததை மீளப்புனரமைத்து காப்பாற்ற வேண்டியிருக்கின்றது. மறுபுறம் காலனித்து ஆட்சியாளர்கள் ஈழத்தில் உருவாக்கியவை நூறு வருடங்களையும் கடந்து இருக்கின்றமையால் அவையும் ஈழத் தமிழர்களின் வரலாற்று மரபுரிமையாக கருதப்படுகின்றமை வரலாற்று முரண் எனலாம். இப்பொழுது வடக்கு கிழக்கில்  நடைபெறுவதைப் பார்க்கும் பொழுது அடுத்த முரண் அடுத்த நூறாண்டுகளின் பின்பு உருவாகலாம். அப்பொழுது இலங்கையில் ஈழத் தமிழர்கள் என்று ஒரு இனம் இருந்தது என்பதை மரபுரிமையாக அருட்காட்சியகங்களில் காணும் நிலை உருவாகலாம் என்பதை அவசியமற்ற போராட்டங்களை மேற்கொள்பவர்கள் கவனத்தில் கொள்வது பயனுள்ளது. நூறாண்டுகளின் பின்பு ஈழத் தமிழ் சமூகங்கள் எவ்வாறு இருக்கும்? இருக்க வேண்டும் என கனவு காண்போம்.

images (12)இலங்கையின் மேலைத்தேய காலனிய காலக் கட்டட மரபுரிமைகளின் முக்கியமான கிளைகளில் ஒன்று யாழ்ப்பான கோட்டையாகும். இது போர்த்துக்கேயரால் 1619ம் ஆண்டில் கட்டப்பட்டது. பின் 1680ம் ஆண்டு ஒல்லாந்தர் தமது கட்டட மரபுக்கமைய இன்றைய வடிவத்தை மீளக் கட்டினர்.  ஒல்லாந்தர்களின் கட்டிடங்களின் கேத்திர கணித உரு அடிப்படைகளில் ஐங்கோண  முகி கட்டடமாக இருக்கின்றது. இது பாதுகாப்பாக இருந்தபோதும்  இதனுடன் தொடர்புடைய யாழ் ஒல்லாந்தர் (கால) நகரம் அழிந்தவண்ணம் உள்ளது. (37). இதேபோல் யாழ்ப்பாண மணிக்கூட்டுக் கோபுரம் காலனித்துவ பண்பாட்டு வரலாற்றுச் சிறப்பினையுடையதாகும் என்கின்றார் ஆசிரியர் (21).

ஈழத்தில் 400 ஆண்டு கால கிருஸ்தவ வரலாற்று ஆதாரங்கள் (12) இன்று ஈழத் தமிழர்களின் மரபுரிமையாக கருதப்படுகின்றன. உதாரணமாக, முன்னூறு வருடங்களுக்கு முற்பட்ட வட்டுக்கோட்டை போர்த்துக்கேயர் காலத்துத் தேவாலயம் (23). புதுமை மாதா கோவிலும் உள்ளுர் மரத்தூண் மரபும் முக்கியமான மரபுரிமை என்கின்றார் (27). 1869ம் ஆண்டு ஆரம்பிக்கப்பட்டு 1889ம் ஆண்டு இன்றைய புதிய குருமடம் நிர்மாணிக்கப்பட்டது. இது இலங்கையின் மூத்த கந்தோலிக்கக் குருமடம் எனும் சமூக பண்பாட்டு வரலாற்று முதன்மை கொண்டதும் யாழ்ப்பாணத்தின் மூத்த காலனியக் காலக் கட்டுமான மடமாகும். ( 31). இது ஏ 9 வீதி விஸ்தரிப்பினால் பாதிப்புக்குள்ளாகும் நிலையிலுள்ளது என்கின்றார். மேலும் இலங்கையின் மூத்த மரபுரிமைச் சொத்துக்களில் ஒன்று போர்த்துக்கேயரால் 1641ம் ஆண்டு சங்கானையில் கட்டப்பட்ட தேவாலயமாகும் (32). இது ஒல்லாந்தர் வசமாகி பின் 1817ம் ஆண்டு அமெரிக்க திருச்சபைக்கு கையளிக்கப்பட்டு இன்று கவனிப்பாரற்று இருக்கின்றது. இதேநேரம் பருத்தித்துறை தூய தோமா ஆலயம் 1862ம் ஆண்டு கட்டி முடிக்கப்பட்டது. ஆனால் இக் கட்டிடத்தின் வரலாற்று மரபுரிமையைப் பேணிப்பாதுகாக்காது 2010ம் ஆண்டு   முழுமையாக உடைக்கபட்டு புதிய ஆலயம் கட்டப்பட்டது. இதனூடாக பண்டையக் கட்டுமானத்தை இழந்துவிட்டதுடன் யாழிலில் இருக்கின்ற பல ஆலயங்களைப் போல இதுவும் ஒன்றாகிவிட்டது (45).

1-First-schoolயாழ்ப்பாணத் திருக்குடும்ப கன்னியர் மடத்திற்கான அடிக்கல் 1862ம் ஆண்டு நாட்டப்பட்டது. இக் கட்டிடம் கிரேக்க ரோமனியக் கட்டடக்கலைகளின் தாக்கத்தைக் கொண்டவை. (48). திருக்குடும்ப கன்னியர் மடம் இருக்கின்ற இடத்தில் மஞ்சள் கரைச்சான் குளம் என ஒன்று இருந்துள்ளது. இதனை அருகிலிருந்த தேவநீர் குளத்து மண்ணெடுத்து நிரப்பி  அதன் மீது உருவாக்கப்பட்டது கன்னியர் மடம் (49) என்கின்றார். இதில் எது மரபுரிமை?  என்பது விவாதத்திற்கு உரியது. குடா நாட்டின் சொத்தான குளத்தை தூர்ந்து போகச் செய்ததா? அல்லது அதன் மீது கன்னியர் மடம் கட்டியதா?

download (16)காலனித்துவ ஆட்சியாளர்களின் கிருஸ்தவ ஆலயங்களையும் குரு மடங்களையும் தவிர அவர்களின் கல்வி, மருத்துவம் தொடர்பான கட்டுமானங்களும் கவனத்திற்குரியவையாகும். அந்தவகையில் 1850ம் ஆண்டு ஸ்தாபிக்கப்பட்ட கீரின் வைத்தியசாலை ஆங்கில மருத்துவத்தை இலங்கையில் அறிமுகம் செய்ததில் முக்கியமானதாகும். இதேபோல 1878ம் ஆண்டு ஸ்தாபிக்கப்பட்ட இணுவில் மக்லியோட் வைத்தியசாலை மகப்பேற்றுக்கு பிரபலமாக இருந்தது. இவை இன்று பராமரிப்பின்றி அழிந்து செல்கின்றன. இவை விதேசிய வைத்திய மரபினை பண்பாட்டுப் பரவலாக்கம் செய்வதில் முன்னோடியாக இருந்தமையினால் மரபுரிமை சார்ந்ததாக இருக்கின்றன என்கின்றார் ஆசிரியர் (39). அதேநேரம் இவ்வாறான ஆங்கில விதேசிய வைத்திய மரபுகள் ஈழத் தமிழர்களின் சுதேசிய வைத்திய மரபினை அழிக்கவில்லையா அதன் மீது ஆதிக்கம் செலுத்தவில்லையா என்பதும் ஆய்வுக்குரியது.

யாழ்.பரியோவான் கல்லூரி வளாகத்தின் முன்னால் அதனோடு ஒட்டிய சேமக்காலைக்கு முன்பதாக இரண்டாம் உலக மாகா யுத்தத்தின் போது விமானக் குண்டு வீச்சுக்களின் வருகையை முன்கூட்டியே அறிவிக்கும் “சைரன்” ஒலிச் சத்தம் எழும்பும் கட்டுமானம் சின்னமாக உள்ளது. இதுவும் விதி அகலிப்பால் அழிபடும் அபாயம் உள்ளது (56).

download (1)இக் கட்டுரையை எழுதிக் கொண்டிருக்கும் பொழுது இந் நூலின் ஆசிரியர் அகிலன் அவர்களுடன் உரையாடும் சந்தர்ப்பம் கிடைத்தது. அப்பொழுது இந் நூலில் காணப்பட்ட குறைபாடுகளைச் சுட்டிக் காட்டினேன். அவர் அதனை ஏற்றுக் கொண்டார். அதேவேளை யாழ் இந்து பாடசாலையை மையப்படுத்தி மாணவர்களை இது தொடர்பாக அக்கறை கொள்ளுமாறு ஊக்குவிக்க எழுதி கட்டுரைத் தொடர்கள் இவை என்றார். ஆகவே சில விடுபடல்களும் போதாமையும் பன்முகப் பார்வையின்மையும் காணப்படுகின்றன எனக் குறிப்பிட்டார். அவரின் ஆதங்கத்தைக் குறித்துக் கொண்டு எனது வாசிப்பின் போது உருவான விமர்சனங்களை உரையாடலை முன்னெடுப்பதற்காக முன்வைக்கின்றேன்.

அகிலனின் மரபுரிமைமரபுரிமை போன்ற விடயங்களைப் பத்திரிகைகளில் தொடராக ஒரு நோக்கத்திற்காக எழுதுவது ஒரு தளத்தில் முன்னெடுக்கும் செயற்பாடு. ஆனால் அதைத் தொகுத்து நூலக்குவது என்பது இன்னுமொரு தளத்தில் முன்னெடுக்கும் செயற்பாடாகும். அப்பொழுது கட்டுரைகளில் காணப்படும் விடுபடல்களையும் குறைகளையும் இட்டு நிரப்ப வேண்டும். அல்லது மீள எழுத்துருவாக்கம் செய்யப்பட வேண்டும். ஏனெனில் நூல் என்பது ஒரு ஆவணம். இவ்வாறான நூல்களின் அடிப்படைகளில்தான் நூலில் கூறப்பட்ட விடயங்கள் மற்றும் ஆசிரியர் தொடர்பாகவும் எதிர்கால சந்ததியினர் ஆய்வுகளையும் முடிவுகளையும் மேற்கொள்வார்கள்.

mannar-mosque-aஇந் நூலில் ஆங்கில மொழியின் உயர் நிலையையும் தமிழ் மொழியின் இழிநிலையையும் விமர்சனபூர்வமாக அணுகியபோதும் காலனித்துவ அறிவுச் சட்டகத்திற்குள் அகிலனும் அகப்பட்டுள்ளாரோ என சந்தேககிக்க வேண்டி உள்ளது. ஏனெனில் காலனித்துவத்திற்கும் கிரிஸ்தவத்திற்கும் முற்பட்ட ஈழம் வாழ் முஸ்லிம்களின் மரபுரிமைச் சொத்துகள் தொடர்பான எந்தக் குறிப்புகளையும் காணக்கிடைக்கவில்லை. அவ்வாறான ஒன்று யாழில் அல்லது குடாநாட்டில் இல்லையா? அல்லது நமது, ஈழத் தமிழர்களின், பிரக்ஞையின்மைக்குள் ஆழ்ந்து இருக்கின்ற முஸ்லிம் எதிர்ப்பின் விளைவா இது என்றும் எண்ண வேண்டி உள்ளது. இதேபோல  மலையக மக்கள் தொடர்பான மரபுரிமைச் சொத்துகளும் வட பகுதியில் காணப்படுகின்றன. இவை பற்றிய குறிப்புகளையும் காணவில்லை. அகிலன் இவ்வாறான குறுகிய பார்வை கொண்டவரல்ல என்பது நாம் அறிந்தது. ஆகவேதான் இந்தப் புறக்கணிப்புகள் ஆச்சரியத்தையும் கவலையையும் ஏற்படுத்துகின்றன. இவ்வாறான மரபுரிமைச் சொத்துகள் பண்பாடுகள் யாழ் நகரில் இல்லை என வேண்டுமானால் கூறலாம். ஆனால் இந்த நூலில் யாழ் நகருக்கு அப்பாற்பட்ட விடயங்களும் உள்ளடக்கப்பட்டிருக்கின்றன. அப்படி இருக்கும் பொழுது யாழ் என்ற சொல்லை முதன்மைப்படுத்தியது ஏன் என்ற கேள்வியும் எழுகின்றது.

download (5)மேலும் இந் நூலில் குறிப்பிடப்படுகின்ற பல மரபுரிமைச் சொத்துகள் சுரண்டும் வர்க்கத்தினதும் ஆதிக்க சாதியினதும் அடையாளங்களாகவே இருக்கின்றன. ஆகவே மரபுரிமை என்பது சுரண்டும் வர்க்கத்தினருக்கும் ஆதிக்க சாதியினருக்கும் உரிய ஒன்றா என்ற கேள்வியும் எழுகின்றது. பனங்கள், தென்னஞ்சாராயம் என்பன ஈழத் தமிழர்களின் மரபுரிமை இல்லையா? வெளிநாட்டு குடிபானங்கள் இதனை அழிக்கவில்லையா? பறையிசை ஈழத் தமிழர்களின் மரபுரிமை இல்லையா? இன்று இதனை பான்ட் வாத்தியக் குழுக்கள் மேலாதிக்கம் செய்யவில்லையா? மேலும் ஈழத் தமிழர்களின் மரபுரிமை என்பது சிரட்டையா, மூக்குப் பேணியா, சில்வரா, கிளாஸா, கப்பா? அல்லது இதற்குள் காணப்படும் இந்துத்துவ, சாதிய, காலனித்துவ ஆதிக்கங்களின் வெளிப்பாடா நமது மரபுரிமை? சிரட்டை நமது முதாதையர்களின் மரபுரிமையாக இருந்திருக்கலாம் அல்லவா? அது எவ்வாறு ஒடுக்கப்பட்ட சாதியனருக்காக மட்டும் மாறியது? யார் மாற்றியது?

download (8)மேலும் பிரதீப் தளுவத்த அவர்கள் இந் நூலை எழுதுவதற்கு தூண்டு கோலாக இருந்திருக்கலாம். அதற்காக அவருக்கு நன்றி கூற கடமைப்பட்டுள்ளோம். இந் நன்றியை கூறுவதற்கு அவரது படத்தை அட்டைப்படமாக போட வேண்டி அவசியம் இல்லையே. இது தொடர்பாக ஈழத் தமிழர்களின் படத்தைப் பயன்படுத்தி இருக்கலாமே. மரபுரிமையைக் காக்க தொகுக்கப்பட்ட ஒரு நூலில் எவ்வாறு மேலாதிக்கம் செலுத்தும் சமூகத்தைச் சேர்ந்த ஒருவரின் படத்தை அட்டைப் படமாகப் போடலாம் என்பது கேள்வியே? இதுவும் இந் நூலில் காணப்படும் ஒரு முரண். சில வேளை புலமைத்துவ மட்டங்களில் இவை முரண்களாக இல்லாமல் இருக்கலாம். ஆனால் நடைமுறை வாழ்வில் ஈழத் தமிழர்களின் மரபுரிமையைப் பாதுகாப்பது என்ற அடிப்படையில் இவை முரண்பாடான விடயங்களே.

இறுதியாக “நகரத்திட்டமிடல் என்பது சமூக பண்பாட்டு பொருளாதார அரசியல் நிலைமைகளின் பின்னணியில் நிலத்தைக் கையாளும் ஒரு செயற்பாடு என்று கூறுவார்கள். ஒவ்வொரு காலத்தின் தேவைகளும் நிலைமைகளும் இதனை வடிவமைக்கின்றன எனக் கூறும் நகரவியல் ஆய்வாளர்கள் பொதுப்படையாகப் பண்டைய மேற்கத்தைய நகர அமைப்பு பெரியளவில் பொருளியல் அடிப்படையிலானது எனவும் பண்டைய ஆசிய நகர அமைப்புகள் கூடுதலாகப் பண்பாட்டு அரசியல் பின்னணியை உடையன எனவும் எடுத்துக் காட்டுகின்றார்கள்” (05). மேலும் புதிய “நகர நிர்மாணத்தின்போது உலகின் பண்டைய நகரங்களைப் போல பண்பாட்டு மரபுரிமை நகரமாக உருவாக்க வேண்டும்”. அதவாது ஈழத் தமிழர்களின் குறிப்பாக குடா நாட்டின் யாழ்ப்பாணத்தின் சிறப்பம்சங்களைக் கொண்டாதாக இது அமைய வேண்டும். இவ்வாறு செய்வது யாழை சுற்றுலா மையமாக, முக்கியத்துவமான நகராக மாற்றவும் பங்களிக்கும். (57). ஆனால் இவ்வாறான அக்கறை புதிய கட்டங்களை நிர்மாணிக்கும் பொழுது இருக்கின்றதா என்றால் கேள்விக்குறியே.

போரின் பின்பு மத்திய அரசாங்கத்தின் மேற் பார்வையில் வடக்கு கிழக்கில் புதிய அரசாங்க கட்டிடங்கள், பாடசாலைகள், புகையிரத நிலையங்கள், பஸ் நிலையங்கள், வைத்தியசாலைகள், பல்கலைக்கழகங்கள், சந்தைகள், கடைத் தொகுதிகள் என்பவை அவசர அவசரமாக புதிதாக நிர்மாணிக்கப்பட்டு வருகின்றன. ஆனால் இவற்றை நிர்மாணிக்கும் பொழுது ஈழத் தமிழர்களின் மரபுரிமையை உள்வாங்கி மேற்கொள்ள வேண்டும் என்ற அக்கறை யாருக்காவது இருக்கின்றதா? இவ்வாறு குறிப்பிட்ட மரபுரிமை ஈழத் தமிழர்களுக்கு இல்லையெனின் புதிதாக ஒன்றைக் கண்டு பிடிக்க வேண்டும்.
போரின் பின்பான புதிய நகர நிர்மாணம் தொடர்பாக ஒரு முன்மொழிவை முன்வைக்கின்றேன். வடக்கு கிழக்கில் ஆகக் குறைந்தது (திருமலை சதுக்கம், மட்டு சதுக்கம், யாழ் சதுக்கம், வன்னி சதுக்கம், மன்னார் சதுக்கம், முல்லை சதுக்கம் என அனைத்துப் பெரு நகரங்களிலும்) சதுக்கங்களையாவது உருவாக்க வேண்டும். இந்த சதுக்கங்கள் நமது கடந்த கால அரசியல் வரலாற்றையும் பண்பாடுகளையும் கூறுவதாக இருக்க வேண்டும். உதாரணமாக யாழ் பஸ் நிலையத்தை நகரத்தைச் சுற்றியுள்ள வேறு இடங்களுக்கு மாற்ற வேண்டும். இப்பொழுது உள்ள பஸ் நிலையத்தை அகற்றி அதைச் சுற்றி வட்டவடிவிலான நமது வரலாற்றைக் கூறும் கலைச் சிற்பங்களை உருவாக்க வேண்டும். இந்த பஸ் நிலையத்திலையே பல சம்பவங்கள் நடைபெற்றிருக்கலாம். அதனைக் குறிக்க வேண்டும். வட்டவடிவிலான காற்ச் சுவரை உருவாக்கி அதில் பலவற்றை செதுக்கலாம். மேலும் இந்த இடத்தில் பெரிய வாகனங்களை தடை செய்ய வேண்டும். சதுக்கத்தின் நடுவில் மனிதர்கள் ஒன்று கூடும் இடமாக  உருவாக்க வேண்டும். இதில் ஒன்று கூடல்கள் நடைபெறுவதை ஊக்குவிக்க நமது உணவுப் பண்பாடு மற்றும் கலை சார்ந்த நிகழ்வுகளை நடாத்தலாம். உதாரணமாக ஒவ்வொரு வாரமும் இரவுச் சந்தைகளை நடாத்தலாம்.  மேலும் வடக்கு கிழக்கு பெரும் வீதி ஓரங்கள் அனைத்திலும் பனை மரங்களை நடலாம். யாரும் வடக்கு கிழக்குப் பிரதேசங்களுக்குள் நூழையும்போது ஈழத் தமிழர்களின் அடையாளமாக அது வரவேற்கும். புதிய பார்வையை உணர்வைக் கொடுக்கும். இவ்வாறான செயற்பாடுகள் ஒரு புறம் ஈழத் தமிழர்களின் மரபுரிமையைப் பேணுவதாக இருக்கும். மறுபுறம் புதிய கலாசாரத்தையும் பண்பாட்டையும் ஈழத் தமிழர்களுக்குத் தருவதுடன் வேலை வாய்ப்புகளையும் உல்லாசப் பயணத்துறையையும் ஊக்குவிக்கும். ஒரு கல்லில் பல மாங்காய்கள். சிந்திப்போமா??

மீராபாரதி 27.08.2017

நன்றி தினக்குரல் 10.09.2017

63349_2017-09-10_10_09_2017_037

ஈழத் தமிழர்களே: நல்லிணக்கம் என்பது நலிந்து போவதல்ல – உரிமைகளுக்காக பேசுவது! உரிமையுடன் பேசுவது! உரத்துப் பேசுவது!

புறம் நோக்கிய விடுதலை!

Maithripala_Sirisena_(cropped)இலங்கையில் நல்லிணக்கம் ஒன்று ஏற்பட வேண்டுமாயின் சில செயற்பாடுகள் நடைபெற வேண்டியது இன்றியமையாதது. முதலில் அதிகாரத்தைக் கொண்ட ஒடுக்கும் தரப்பான சிறிலங்கா அரசு சக தேசிய இனங்கள் மீதான தனது ஒடுக்குமுறைகளை நிறுத்தி அதன் உரிமைகளை மதிக்க வேண்டும். அரசியல் சாசனத்தில் அதற்கான அங்கீகாரத்தை வழங்க வேண்டும். ஆனால் அதற்கான சாத்தியங்களும் முனைப்புகளும் இருக்கின்றனவா என்றால் அது கேள்விக்குறியே. ஏனெினல் இது தொடர்பாக தினக்குரலில் வெளியான மு.திருநாவுக்கரசின் மூன்று கட்டுரைகள் முக்கியமானவை. ஒன்று சிங்களத் தலைவர்களும் அரசும் எவ்வாறு திட்டமிட்டு தமிழர்களுக்கு எதிரான அமைப்பியல் இனப்படுகொலையை செய்கின்றன என்பதை விளக்கமாகக் கூறுவது. இரண்டாவது காலம் காலமாக தமிழ் தலைவர்கள் எவ்வாறு சிங்களத் தலைமைகளுடன் நல்லிணக்கதோடு செயற்பட முயற்சித்தார்கள் என்பதையும் ஆனால் அவர்கள் எந்த சந்தர்ப்பத்திலும் அதனை மதிக்கவில்லை என்பதையும் தெளிவாகக் கூறுவது. மூன்றாவது கட்டுரை சிங்கள இடதுசாரிகள் தொடர்பானது. தமிழ் தேசம் சிங்கள தேசத்துடன் இணைந்து போராடக்கூடிய சிங்கள முற்போக்குத் தலைமைகள் இல்லாமையும் இடதுசாரிகள் எனக் கூறியவர்களின் தலைகீழ் மாற்றங்களையும் கூறுகின்றது. இந்த மூன்று Ranil_Wickremesingheகட்டுரைகளுமே இன்றைய சூழலையும் சிறிலங்கா அரசையும் புரிந்து கொள்ளப் போதுமானவை. இதேபோல் நிலாந்தன், கருணாகரன், யதீந்திரா, சோதிலிங்கம் போன்ற அனைத்து அரசியல் ஆய்வாளர்களும் எழுதுவது என்னவெனில் தமிழ் தலைமைகள் பிரச்சனையின் ஆழத்தைப் புரிந்து கொண்டு மக்கள் நலனிலிருந்து செயற்பட வேண்டும் என்றே கோருகின்றார்கள். ஆனால் தலைவர்களின் காதில் இவை விழுவதாகத் தெரியவில்லை. இருப்பினும் சிலவற்றை மீண்டும் மீண்டும் கூறி இடித்துரைக்க வேண்டி உள்ளதால் அனைவரும் தொடர்ந்து எழுதவேண்டி உள்ளது.

images7நல்லிணக்கம் என்பதை ஈழத் தமிழ் தலைமைகள் தவறாகப் புரிந்து கொண்டார்களோ அல்லது இதுவரை காலமும் நடந்தவற்றிலிருந்து ஒன்றும் கற்கவில்லையோ என்ற சந்தேகங்கள் உள்ளன. ஒடுக்கப்படும் மக்களின் தலைமைகள் நல்லிணக்கம் என்ற போர்வையில் நலிந்து நெலிந்து கதைப்பதல்ல. தருவதைத் தா என பிச்சை கேட்பதல்ல. நமது உரிமைகளை உரிமையுடன் கேட்க வேண்டும். உரத்து கேட்க வேண்டும். இவ்வாறு கேட்பதில் தவறில்லை என்பதை உணரவேண்டும். அவ்வாறு கேட்ட செயற்பட்ட பல தலைவர்களை உலக வரலாற்றில் கண்டுள்ளோம். ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் தலைமைகள் எவ்வாறு செயற்பட வேண்டும் என்பதை அவர்களிடமிருந்து கற்க வேண்டும். சிறிலங்கா அரசுடனும் அரசாங்கங்களுடனும் இதுகாலவரை இரண்டாம் தரப்பிரஜைகளாக இணைந்து செயற்பட்டது போதும். வீரத்துடன் போரிட்டது போதும். இனி நிமிர்ந்து நின்று நம் உரிமைகளை உரிமையுடன் கேட்போம். மக்களின் பலத்தில் தங்கி நின்று உறுதியாக உரத்துக் கேட்போம்.

images4தமிழ் தேசத்தின் அரசியல் உரிமைகளுக்காக மட்டுமல்ல போரினால் பாதிக்கப்பட்ட மக்களின் நிவாரணத்திற்காக, இந்த மக்களின் மீளக் குடியேற்றத்திற்காக, காணாமல் ஆக்கப்பட்டாடோரின் நிலைமைகள் அறிவதற்காக, அரசியல் உரிமைகளுக்காகப் போராடி சிறையில் வாடும் அரசியல் கைதிகளுக்காக எனப் பல தளங்களில் மக்களுடன் நின்று தலைவர்கள் போராட வேண்டும். போராடிக் கொண்டுதான் ஒடுக்கும் அரசுடன் அரசாங்கங்களுடன் உரையாட வேண்டும். ஆனால் நமது தலைமைகள் போராட்டத்தைக் கைவிட்டு ஒடுக்கும் தலைவர்கள் முன்னால் கை கட்டி வாய் மூடி மெளனிகளாக இருக்கின்றார்கள். இவ்வாறான செயற்பாட்டிற்கு ஒடுக்கப்பட்ட தேசமாக நாம் வெட்கப்பட வேண்டும்.

downloadமேற்குறிப்பிட்ட அடிப்படைகளில் ஈழத் தமிழர்களும் அதன் தலைமையும் சரியான அரசியலை முன்னெடுக்கவில்லையாயின் சிறிது காலத்தில் இலங்கை முழுவதும் சிங்கள பௌத்த தேசமாகிவிடும். அதில் ஈழத் தமிழர்கள் கரைந்துவிடும் சாத்தியம் உள்ளது. ஏனெனில் ஆரம்ப காலங்களில் இந்திய அரசர்களின் ஆக்கிரமிப்பை ஏற்று நடந்ததுபோல… இந்து, தமிழ் பௌத்த, முஸ்லிம், கிரிஸ்தவ மதங்களை காலத்திற்கு காலம் ஏற்றுக் கொண்டது போல, ஐரோப்பியர்களையும் அவர்களது மொழி, ஆடை, அலங்காரங்களை ஏற்றுக் கொண்டதைப் போல எதிர்காலத்தில் சிங்கள பௌத்த பேரினவாதத்தின் ஆக்கிரமிப்பையும் அவர்களின் பண்பாட்டு கலாசார அம்சங்களையும் ஏற்று உள்வாங்கிக் கொள்வோம். நூறு ஆண்டுகளின் பின்பு ஈழத் தமிழர்களை இலங்கையின் மரபுரிமையாக அருட்காட்சியகத்தில் வைத்துக் கௌரவிக்கும் வேலையை சிங்கள அரசு செய்தாலும் ஆச்சரியப்படுவதற்கில்லை. இவ்வாறு நடைபெறாது என்பதற்கான எந்த உத்தரவாதமும் நம்மிடம் இல்லை. சில நேரம் இவ்வாறு கூட செய்யாமல் முழுமையாக ஈழத் தமிழர்களின் அடையாளத்தையே இலங்கையில் இருந்து துடைத்து எறிந்து விடலாம். ஏனெனில் இதற்கான அடிக்கட்டுமான வேலைகளே இப்பொழுது நடைபெறுகின்றன. இதுதான் அவர்களின் பார்வையில் மேற்கொள்ளப்படும் நல்லிணக்கம். இணங்கிப்போவதா இல்லையா என்பதில் கூடத் தமிழ் மக்களிற்கு தெரிவில்லை. இவ்வாறான சூழலில் சிங்கள அரசு என்ன செய்கின்றது என்பதை தமிழ் தலைவர்கள் இனியும் புரியாவிடில் வரலாறு அவர்களை ஒருபோதும் மன்னிக்காது. துரோகிகள் பட்டம் கொடுத்து நம் கைகளை இரத்தக்கறையாக்கியதுபோதும். இதற்கு மாறாக இத் தலைவர்களை வரலாற்றிடம் விட்டுவிட்டு புதிய தலைமையை உருவாக்குவது தொடர்பாக சிந்திப்போம். நமது உரிமைகளுக்காக நிமிர்ந்து நின்று குரல் கொடுப்போம்.

அகம் நோக்கிய விடுதலை!   

index7ஈழத் தமிழர்கள் ஒடுக்கப்பட்ட ஒரு இனமாக விடுதலைப் போராட்டத்தை முன்னெடுத்தபோது மிகவும் பொறுப்புணர்வுடன் செயற்பட்டிருக்க வேண்டும்.ஆகவே கடந்து வந்த பாதையை அகம் நோக்கிப் பார்த்து நம்மை சுயவிமர்சனம் செய்ய வேண்டும். அதுவே நாம் மீண்டும் சரியான பாதையில் பயணிப்பதற்கு வழிவகுக்கும். ஆயுதப் போராட்டம் என்பது அரச ஒடுக்குமுறையை தடுப்பதற்கும் அதிலிருந்து நம்மைப் பாதுகாப்பதற்குமே என்பதை மீள மீள உறுதி செய்திருக்க வேண்டும். ஆனால் அவ்வாறான சந்தர்ப்பங்களை ஒவ்வொருமுறையும் தவறவிட்டது மட்டுமல்ல அதையும் கடந்து நமது தாக்குதல்களை நடாத்தினோம். ஆகக் குறைந்தது இத் தாக்குதல்கள் சிறிலங்கா அரசின் உடமைகள் மீது நடத்தியிருந்தால் கூட பொருத்தமானதாக இருந்திருக்கும். ஆனால் நமது தாக்குதல்கள் சதாராண சிங்கள மக்களை பலி எடுத்தது. இச் சிங்கள மக்கள் இனவாதிகளாக இருப்பினும் நாம் அவ்வாறு செய்திருக்க கூடாது. 1985ம் ஆண்டு அனுராதபுரத்தில் ஆரம்பித்து இறுதிவரை நடைபெற்ற தற்கொலை தாக்குதல்கள் வரை எல்லாம் நமது போராட்டத்திற்கு எதிரான செயற்பாடுகளை ஊக்குவித்தன. உண்மையில் பொருளாதார ரீதியாக ஒடுக்கப்பட்டு சுரண்டப்படுகின்ற சிங்கள மக்களை நமது போராட்டதில் நேச சக்தியாக இணைத்து அரசுக்கு எதிராக அவர்களை திருப்பியிருக்க வேண்டும். ஆனால் தவறவிட்டுவிட்டோம். ஆகவே நாம் விட்ட தவறுக்காக  அந்த மக்களிடம் மன்னிப்பு கேட்கலாம். இது எந்தவகையிலும் நமது உரிமைகளை விட்டுக் கொடுப்பதோ அல்ல நல்லிணக்கம் என்ற போர்வையில் நலிந்து செல்வதோ அல்ல. அவ்வாறும் இருக்கக்கூடாது.  மாறாக சிங்கள மக்களின் இதயங்களை திறப்பதாக இருக்க வேண்டும். அப்பொழுதான் சிறிலங்கா அரசு வடக்கு கிழக்குப் பகுதிகளில் எவ்வாறான செயற்பாடுகளை சிங்கள மக்களின் ஆதரவுடன் முன்னெடுக்கின்றது என்பதை அவர்களுக்கு இன்மொருமுறையாவது புரியவைக்க முயற்சிக்கலாம். என்ன செய்வது? ஆயுதப் போராட்டத்தின் மீது நம்பிக்கை போனபின்பு, அது தந்திரமாகவும் நமது தவறுகளாலும் தோற்கடிக்கப்பட்டபின்பு இருக்கின்ற ஒரே வழி இதுதானே.

images9ஈழத் தமிழ் அரசியல் தலைமைகள் அரசியல் உரிமைகளை மட்டுமல்ல மக்கள் நலன்களையும் முதன்மைப்படுத்தி செயற்பட வேண்டும். புலிகளின் காலத்தில் அனைவருக்கும் வேலை வாய்ப்புகள் கொடுத்து பல்வேறு பொருளாதார மற்றும் இயற்கையை வளம்படுத்து செயற்பாடுகளை முன்னெடுத்துள்ளார்கள். ஆனால் இப்பொழுது இவர்களுக்கு இவ்வளவு வசதிகள் இருக்கின்ற பொழுதும் ஏன் செய்ய முடியவில்லை? போர்க் காலத்தின் பின்பு மக்களின் வாழ்க்கையை சதாரண நிலைக்கு கொண்டுவரப் பங்களிக்க வேண்டும். அளவுக்கு அதிகமான நிதிகள் வருகின்றன. அவற்றை ஒருவரும் சரிவர பயன்படுத்துவதில்லை. ஆகவே பொருளாதார திட்டங்களை உருவாக்கி செயற்படுத்த வேண்டும். கிழக்கை வடக்கிலிருந்து சட்டரீதியாக சிறிலங்கா அரசு பிரித்துவிட்டபோதும் ஈழத் தமிழர்களும் அதன் அரசியல் தலைமைகளும் உணர்வுபூர்வமாக கிழக்கின் தலைமைகளுடனும் மக்களுடனும் இணைந்து செயற்பட வேண்டும். கிழக்கிலுள்ள ஈழத் தமிழர்களின் நம்பிக்கையைப் பெறுவதனுடாக மட்டுமே எதிர்காலத்தில் வடக்கு கிழக்கு இணைப்பைச் சாத்தியப்படுத்தலாம். ஆனால் இத் தலைமைகள் வடக்கில் மட்டுமே தமது அக்கறையைச் செலுத்துகின்றார்கள். நடைமுறையில் இவ்வாறு செயற்பட்டாலும் உணர்வுபூர்வமாக இணைந்து செயற்பட வேண்டாமோ? கடந்த செவ்வாய்கிழமை நடைபெற்ற தமிழ் மக்கள் பேரவையின் கூட்டத்தில் கூட கிழக்கின் அரசியல் பிரதிநிதிகளோ ஆய்வாளர்களோ உரையாற்றவில்லை. மீண்டும் யாழ் மைய ஆதிக்கமே இருந்தது. இவ்வாறான புற்கணிப்புகள் அல்லது தவறுகள் வடக்கு கிழக்கை ஒன்றினைத்து வைக்க உதவாது. ஆகவே இவ்வாறான விடயங்களில் மிகவும் பிரக்ஞையுடன் கவனமாகச் செயற்பட வேண்டும்.

images5நல்லிணக்கம் என்பது ஈழத் தமிழர்களைப் பொருத்தவரை இரண்டு வழிகளில் நடைபெற வேண்டி உள்ளது. முதலாவது ஒடுக்கப்படுகின்றவர்களாக சிறிலங்கா அரச தரப்பிடமிருந்தான முன்மாதிரியான செயற்பாடுகளை எதிர்பார்ப்பது. நமது உரிமைகள் கிடைப்பதற்கான வழிவகைகளை செய்வது. இரண்டாவது ஈழத் தமிழர்கள் அதிகாரம் உள்ளவர்களாக ஒடுக்குகின்றவர்களாக முன்மாதிரியாக செயற்பட வேண்டியது. ஒன்று மற்றவர்களிடம் எதிர்பார்ப்பது. மற்றது தாம் எதிர்பார்ப்பதை தாமே செய்ய வேண்டியது. ஆகக் குறைந்தது இவ்வாறு முன்மாதிரியாக செயற்படுத்திக் காட்டும் போதாவது சிறிலங்கா அரசும் சிங்கள தேசமும் புரிந்து கொள்ளுமா என எதிர்பார்க்கலாம்.

நல்லிணக்கம் என்பது: சக தேசத்தின் உரிமைகளை மதிப்பது!  – பகுதி 1

அடுத்த பகுதி

ஈழத் தமிழர்கள் முஸ்லிம்கள்: முரண்பாடுகளும் நல்லிணக்கமும் – பகுதி 3

நன்றி தினக்குரல்

63019_2017-09-03_03_09_2017_030

 

ஈழத் தமிழர்களின் மரபுரிமை: சிரட்டை, மூக்குப்பேணி, சில்வர், கிளாஸ், கப்…??? – பகுதி 1

அகிலனின் மரபுரிமைபாக்கியநாதன் அகிலன் அவர்களின் காலத்தின் விளிம்பு யாழ்ப்பாணத்தின் மரபுரிமைகளும் அவற்றைப் பாதுகாத்தலும் என்ற நூல் இன்றைய சூழலில் ஈழத் தமிழர்களைப் பொருத்தவரை முக்கியமானதும் அவசியமானதுமாகும். ஏனெனில் போரின் பின்பு நகரங்கள், கிராமங்கள், கட்டிடங்கள், வீதிகள் என பாதிக்கப்பட்ட அனைத்தும் புனரமைக்கப்படுகின்றன. அல்லது புனரமைப்பை வேண்டி நிற்கின்றன. ஆனால் இவ்வாறு புனரமைப்பு வேலைகள் நடைபெறும் பொழுது ஈழத் தமிழர்களின் மரபுரிமைகள் சார்ந்த விடயங்களை அதிகாரிகளும் பொறுப்பானவர்களும் கருத்தில் எடுத்து செயற்படுகின்றார்களாக என்பது கேள்விக்குறியது. உதாரணமாக கே.கே.எஸ் வீதி எனப்படும் காங்கேசன்துறை வீதி பெரிதாக்கி திருத்தப்படும் பொழுது மரபுரிமைகள் சார்ந்த விடயங்கள் கவனத்தில் கொள்ளப்படவில்லை என்பது அவதானிக்கப்பட்டது. இவற்றை அவதானித்தமை அதிர்ஸ்டவசமானதுதான். ஆனால்  தூரதிர்ஸ்டவசமாக இவற்றை அவதானித்து அதற்கு எதிராக குரல் எழுப்பியவர் ஈழத் தமிழர் அல்ல. மாறாக ஈழத் தமிழர்களை ஒடுக்கும் சிங்கள சமூகத்தைச் சேர்ந்த யாழ் பல்கலைக்கழகத்தில் கற்பிக்கும் விரிவுரையாளர் பிரதீப் தளுவத்த என இந்நூலில் ஆசிரியர் குறிப்பிடுகின்றார்.  இவரே இவ்வாறு ஒரு நூல் எழுதப்படுவதற்கான ஊக்கியாகவும் இருந்திருக்கின்றார். இது ஆச்சரியமானதும் கவனத்திற்குமுரிய ஒரு விடயம் மட்டுமல்ல ஈழத் தமிழர்கள் வெட்கப்பட வேண்டியதொன்றாகும். தமிழ் தேசியவாதிகள் எனக் கூறிக்கொண்டு வெட்டியான விவாதங்களில் தம் நேரத்தையும் சக்தியையும் வீணடிப்பவர்கள் இவ்வாறான விடயங்களில் இணைந்து ஆரோக்கியமாகச் செயற்பட்டால் எவ்வளவு பயனுள்ளதாக இருக்கும். ஏனெனில் உண்மையிலையே ஒடுக்கப்பட்ட ஈழத் தமிழ் சமூகமே இவ்வாறான விடயங்களில் இயல்பாக அக்கறை கொண்டு அதைப் பாதுகாப்பதில் அதிக கவனம் செலுத்த வேண்டும். அதுவே தேச நிர்மானத்தை நோக்கி நம்மைக் கொண்டு செல்லும்.

download (1)போரின் பின்பு சிங்கள பௌத்த பேரினவாத அரசு திட்டமிட்டு ஈழத் தமிழர்களின் அடையாளங்களையும் மரபுரிமைகளையும் விரைவாக அழித்து அல்லது மாற்றி வடக்கு கிழக்கை சிங்கள பௌத்த மயமாக்குகின்றது. இவ்வாறான சூழலில் இது அக்கறைக்கு உரியது மட்டுமல்ல. அவசரமாகவும் முழுமையான பங்களிப்புடனும் பிரக்ஞையுடனும் செய்யப்பட வேண்டிய செயற்பாடாகும். ஆனால் தூரதிர்ஸ்டவசமாக தமிழ் அதிகாரிகளும் அரசியல்வாதிகளும் கூட இதில் அக்கறையற்றவர்களாக இருக்கின்றார்கள். இதற்கு அவர்கள் முன்வைக்கும் மொக்கையான காரணம் ஒதுக்கப்பட்ட நிதி திருப்பி எடுக்கப்பட்டுவிடும் என்பதாகும். உண்மையில் திருப்பி எடுக்கப்பட்டுவிடும் என்ற அக்கறையா அல்லது அதில் தமக்கு வரும் பங்கு இல்லாமல் போய்விடும் என்ற கவலையா என்பதுஅவர்களுக்கே வெளிச்சமானது.  தமிழ் தேசியவாதிகள் கூட இவ்வாறான விடயங்களில் அக்கறையற்றவர்களாகவே இருக்கின்றார்கள். இவர்கள் தேசத்தைக் காப்பது என எதை நினைக்கின்றார்கள் என்பது கேள்விக்குறியே. இவ்வாறான ஒரு சூழலில்தான் யாழ் பல்கலைக்கழக விரிவுரையாளர் அகிலன் அவர்கள் இதன் முக்கியத்துவத்தை உணர்ந்து இது தொடர்பான கட்டுரைகளைப் பத்திரிகைகளில் தொடர்ச்சியாக எழுதி அதைத் தொகுத்து ஒரு நூலாகவும் வெளியிட்டுள்ளார்.

coconut coverமரபுரிமை என்றால், “ஒரு சமூகக் குழுமத்தின் வாழிடம் சார்ந்ததும் அவ்வாழிட நிலவரங்களினால் காலந்தோறும் உற்பத்தி செய்யப்பட்டுக் கைமாற்றப்பட்டு வருகின்றதுமான அனைத்தும் அடிப்படையில் மரபுரிமைச் சொத்துக்களாகும். மரபுரிமைச் சொத்து என்பது கடந்த காலத்திலிருந்து வருவதும் மரபினால் கைமாற்றப்படுவதுமான கடந்த காலத்தின் தடயங்களாகவுள்ள வரலாற்று இடங்கள், கட்டடங்கள், இயற்கைத் தனிச் சிறப்புகள் என்பனவற்றை உள்ளடக்கிய தற்காலச் சமூகத்தின் பரம்பரைத் தனியடையாளங்களைக் குறிக்கும்” (99) என இந் நூலில் குறிப்பிடுகின்றார். மேலும்,” மரபுரிமை என்பதை மூன்று வகையாகப் பிரிக்கலாம். அவையாவன இயற்கை மரபுரிமை, பண்பாட்டு மரபுரிமை, மெய்போலி மரபுரிமை. இதில் பண்பாட்டு மரபுரிமை என்பது தொட்டுணர கூடியவையும் தொட்டுணர முடியாதவையும் என இரு வகைப்படும் (100)”  இந்தடிப்படைகளில் குறைந்தது நூறு வருடங்கள் பழமையானவை மரபுரிமையாகப் பாதுகாக்கப்படவேண்டியவையாகும் என்கின்றனர்.  இவற்றின் முக்கியத்துவத்தை கருத்தில் கொண்டும் அதனை வலியுறுத்தவும் சித்திரை 14ம் திகதியை சர்வதேச மரபுரிமை நாளாக சர்வதேசரீதியாக யுனஸ்கோ பிரகடனப்படுத்தியுள்ளது.

download (8)மரபுரிமைகளை எவ்வாறு பேணிப்பாதுகாப்பது என்பது ஒவ்வொரு சமூகத்தினதும் பொறுப்பாகும். அதிலும் ஒடுக்கப்படுகின்ற சமூகங்களைப் பொறுத்தவரை இன்றியமையாத ஒரு செயற்பாடாகும். ஏனெனில் “ மரபுரிமைச் சின்னங்கள் பண்டைய வரலாற்றுப் பெருமையின் அடையாளத்தின் சின்னங்களாக மட்டுமின்றி சமூகப் பொருளாதார மேம்பாட்டின் காரணிகளாகவும் சிறப்பிடம் பெறுகின்றன. மரபுரிமை என்பது பழைமையின் பாராமாக அல்லாது வருங்காலத்திற்கான ஒரு பெருங்கொடையாகும். ஆகவே மரபுரிமைச் சொத்துக்களை காப்பதற்கான பல்வகைப்பட்ட பொறிமுறைகளில் சிறப்பானதொன்றாகக் கருதப்படுவது மரபுரிமைச் சொத்துக்களை இன்றைய நிகழ்காலத் தேவைகளோடு இணைத்தல் என்பதாகும்” (75). உதாரணமாக, “ கொழும்பு ஒல்லாந்தர் download (5)வைத்தியசாலையை அதன் கட்டடவியற் சிறப்பு கெடா வண்ணம் அதனைப் பேணியவாறு பெருங்கடைத் தொகுதியாக மாற்றியமையைக் குறிப்பிடலாம்” (76). சிங்களப் பேரினவாத அரசு இதனைக் கச்சிதமாக செய்கின்றது. அதைச் செய்வதற்கான நிதி வளங்கள் மட்டுமல்ல அதற்கான அக்கறையும் அவர்களிடம் இருக்கின்றது. அவர்களிடம் அப்படியிருக்கும் பொழுது ஒடுக்கப்படுகின்ற ஈழத் தமிழ் சமூகங்களிடம் இந்த அக்கறையும் அதற்கான பங்களிப்பும்  செயற்பாடும் இரட்டிப்பானதாக இருக்க வேண்டும். ஆனால் தூரதிர்ஸ்டவசமாக அதிகாரிகளிடம் மட்டுமல்ல அரசியல் பிரதிநிதிகளிடமும் இந்த அக்கறை இல்லை. விடுதலை வேண்டி குரல் கொடுப்பவர்களிடமும் இல்லை. ஆகவேதான் இவ்வாறான ஒரு நூலினுடாக அதனை உணர்த்த வேண்டிய  அவசரமும் அவசியமும் ஏற்படுகின்றது.

download (7)அகிலனின் இந்த நூல் நாற்பது தலைப்புகளைக் கொண்டது. இவற்றைப் பொதுவாக மூன்று பிரிவுகளாகப் பிரிக்கலாம். ஈழத் தமிழர்களின் அடையாளங்கள். இதில் கோயில்கள், பாடசாலைகள், மடங்கள் என்பவை பிரதானமாக இருக்கின்றன. இரண்டாவது பண்பாடு தொடர்பான சில குறிப்புகள். மூன்றாவது காலனித்துவ கால அடையாளங்கள். இவை மூன்றும் தொடர்பாக அவரின் சில முக்கியமான தரவுகளைக் குறித்துக் கொண்டு இறுதியாக இந்த நூல் தொடர்பான எனது விமர்சனக் குறிப்புகள் அல்லது கேள்விகள் சிலவற்றை முன்வைக்கின்றேன்.

images (7)போரின் பின்பு மேற்கொள்ளப்படும் வீதி திருத்தமும் பெரிதாக்களுமே பழையன அல்லது மரபுரிமை சார்ந்த விடயங்களைப் பேணுவது தொடர்பான அக்கறையை ஏற்படுத்தியுள்ளது. அல்லது போனால் இப்பொழுதும் அதன் மீதான அக்கறை இருந்திருக்குமா என்பது கேள்விக்குறிதான்.  அந்தவகையில் ஒடுக்குமுறையே தேச உணர்விற்கான உந்துதலை உருவாக்கின்றது எனலாம். உதாரணமாக கே.கே.எஸ் வீதி எனப்படும் காங்கேசன் துறை வீதி அகலிப்பு நடைபெற்றபோது பின்வரும் இடங்கள் கட்டிடங்கள் இடிக்கப்பட வேண்டிய நிர்ப்பந்தங்கள் ஏற்படுகின்றன. இந்த அழித்தலிருந்து இவ்வாறான மரபுரிமை சொத்துக்கள் பாதுகாக்கப்பட வேண்டும் என ஆசிரியர் குறிப்பிடுகின்றார். உதாணரமாக, வண்ணார் பண்ணை வண்ணை வைத்திஸ்வரர் கோயில், யாழ் இந்துக் கல்லூரி பிரத்தனை மண்டபம். இங்கு விவேகானந்தர், ரவீந்திரநாத்  தாகூர், ஆனந்தக் குமாரசாமி, காந்தி எனப் பலர் உரையாற்றியுள்ளனர் (08), நாவலர் அவர்கள் உருவாக்கிய சைவப்பிரகாச வித்தியாசாலை (10), இருநூறு வருடங்கள் பழைமையான காங்கேசன் துறைவீதியிலுள்ள கதிரேசன் கோயில் (16) என்பன சிலவாகும். இது எந்தவகையிலும் வீதி அகலிப்பை மறுப்பது கிடையாது. ஆனால் இவற்றைப் பாதுகாத்துக் கொண்டே புதிய நிர்மாணங்களை மேற்கொள்ள வேண்டும் என்றே கோரப்படுகின்றது.

kadak-chai-250x250இதேபோல சுதுமலை அம்மன் கோயில் முகப்பு மண்டபம் ஈழத் தமிழர்களின் மரபுரிமை சார்ந்த அடையாளங்களில் ஒன்றாகும். இன்று பல கோயில்கள் இதை மறுத்து மறந்து தென்னிந்திய கோயில் கட்டிடக் கலையின் மரபுகளைப் பின்பற்றி புனரமைப்பது கவலைக்கிடமானது. அவ்வாறு மாற்றியமைத்த முன்னோடி நிகழ்வு நல்லூர்க் கோயிலில் ஆரம்பமானது என கலாநிதி சனாதனன் அவர்கள் குறிப்பிடுகின்றார் (41). இன்று பல கோயில்கள் புனரமைப்பு செய்யப்படுகின்றன. ஆனால் ஈழ நாட்டின் மரபுரிமை சார்ந்த விடயங்களை கைவிட்டு இந்திய பாரம்பரியத்திற்கு அடிமைப்பட்டனவாகவே இந்தப் புனரமைப்பு வேலைகள் நடைபெறுகின்றமை கண்டனத்திற்கும் உரியதாகும்.

images (8)மேலும் யாழ்ப்பாணத்தில் சித்தர்களின் பரம்பரை ஒன்று காணப்பட்டமை முக்கியமான அடையாளமாகும். அந்தவகையில் கடையிற்சுவாமி, செல்லப்பாசுவாமி, யோகர்சுவாமி, குடைச்சாமி ஆகியோரின் சித்தர் பாரம்பரிய நிலையங்கள் பாதுகாக்கப்பட வேண்டியவையாகும் (14). ஆனால் இவை தொடர்பான எந்த அக்கறையும் அதிகாரிகளிடம் இல்லை என அறியக்கூடியதாக உள்ளது. ஆகவே இவை அழிபடும் நிலையில் உள்ளன.

அகிலனின் மரபுரிமை 1ஈழத் தமிழர் பண்பாட்டில் மடங்கள் முக்கியமான இடத்தை வகிக்கின்றன. இவை அதன் சமூக வரலாற்று முதன்மையாலும் கட்டுமானச் சிறப்பினாலும் முக்கியத்துவமுடையவை. ஏனெனில் இவை ஈழத் தமிழர்களின் திண்ணை மரபினதும் யாத்திரை அல்லது நெடும்பயண வழியில் பயணிகள் ஓய்வு பெரும் மரபின்  நீட்சியாகும்(51). ஆனால் இவற்றை இடித்து அழித்துவிட்டோம். உதாரணமாக ஆனைக்கோட்டை மூத்தநயினார் கோயிலின் தென்புறம் இருந்த மடம் அழிக்கப்பட்டுவிட்டது. அதன் அழகிய தூண்கள் கொழும்பு வீதிகளில் விற்பனைக்கு இருந்ததாகவும் கூறப்படுகின்றது. இதுபோன்று வல்வெட்டித்துறை சிவன் கோயில் மேற்கு வீதியில் இருக்கின்ற நா.வே.இராமசுவாமி மடம். இது 1898ம் ஆண்டு கட்டப்பட்டது. இதன் பெரும் பகுதி அழிந்துவிட்டபோதும் ஒரு பகுதி அழியாதிருக்கின்றது. இதனை மரபுரிமையாகப் பேணிப்பாதுகாப்பது அவசியமானது. (47). இதேபோல pein-2-300x160 இன்றும் உள்ள மரபுரிமைச் சின்னங்களில் ஒன்றாகும். இது பருத்தித்துறை நகரிலிருந்து தும்பளை நோக்கிச் செல்லும் வீதியில் அமைந்துள்ளது. இதுவே குடாநாட்டில் எஞ்சியுள்ள ஒரே ஒரு மடமாகும். தூரதிர்ஸ்டமாக மந்திகை போன்ற இடங்களிலிருந்த மடங்கள் அழிக்கப்பட்டுவிட்டன.

8-2கோயில் சாராத கேணிகள் ஈழத் தமிழர்களின் முக்கியமான மரபுரிமை சொத்துக்கள்.  இவை ஒரு காலத்தில் கால்நடைகள் நீர் அருந்தவும் பயிர்களுக்கு நீர் பாச்சவும் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளன.  பல ஏற்கனவே தூர்ந்து போய்விட்டன.  மிஞ்சியிருப்பவையும் அதிகமாக வயலோரங்களிலும் வீதிகளிலும் காணப்படுகின்றமையினால் அழிவுக்கு உள்ளாகும் நிலையிலுள்ளன. (35). இவற்றையும் பேணிப் பாதுகாப்பதற்கான அக்கறைகள் குறைவாகவே காணப்படுகின்றன.

ஈழத் தமிழர்களின் பண்பாட்டில் உணவு முக்கியமான பண்பாட்டு அடையாளமாகும். அந்தவகையில் IMG_6821 ஒரு பண்பாட்டுத் தெரு எனலாம்.  இங்கு மாலை நேரங்களில் அப்பத் தட்டிகள் என ஊரவர்களால் கூறப்படும் இடங்களில் பெட்டிக் கடைகள் அமைத்து அப்பம் சுட்டு விற்கின்றார்கள். இப்பொழுது பிட்டு இடியப்பம் விற்க ஆரம்பித்தபோதும் அப்பத்திற்காக பெயர் போனது இந்த வீதி. இந்த அப்பங்கள் வெள்ளை அப்பம், பால் அப்பம், முட்டை அப்பம் எனப் பலவகைப்படும். இதனுடன் பச்சை, வெள்ளை, சிகப்பு சம்பல்களும் தரப்படும். இது வடமாரச்சியினதும் ஈழத் தமிழர்களினதும் தனித்துவமான அடையாளம் என்றால் மிகையல்ல (59). மேலும் பருத்தித்துறை வடையும் பிரபல்யமானது. இதுபோன்று கிழக்கு மாகாணத்தில் கோட்டைக் கல்லாறு பகுதியிலும் வீதியோரங்களில் கொட்டில்கள் அமைத்து அப்பம் சுட்டு விற்கும் பண்பாடு காணப்படுகின்றது. இவ்வாறான மரபுரிமை சார்ந்த பண்பாட்டு அம்சங்களை அரசாங்க கலாசார உத்தியோகத்தர்கள் மற்றும் மக்கள் பிரதிநிதிகள் ஆகியோரின் கூட்டுச்செயற்பாடுகளினுடாகப் பேணிப் பாதுகாப்பது மட்டுமல்ல வளர்த்தும் செல்லலாம். ஆனால் இவர்கள் இவற்றுக்கு ஊக்கமளிப்பவர்களாக இல்லை என்பதே யதார்த்தமாகும்.

மீராபாரதி

படங்கள் கூகுள்

நன்றி தினக்குரல் 03.09.2017

IMG_20170623_190821772

63026_2017-09-03_03_09_2017_0371

Older Posts »

Categories