அவளை “வேசை” அல்லது “வேசி” என அழைப்பதா?

அல்லது எப்படி அழைப்பது?
20525400_1446044835473769_249950663134057860_nஎஸ்.ராமகிருஷ்ணன் நல்ல ஜனரஞ்சக எழுத்தாளர் என்பது நான் சொல்லித் தெரிய வேண்டியதில்லை. குறிப்பாக அவர் தேசாந்திரியாக சுற்றிய அனுபவத்தை வாசிப்பதும் மற்றும் இப் பயணங்களைப்பற்றி மட்டுமல்ல பிரபல்யாமான நாவல்களையும் அதன் படைப்பாளர்கள் தொடர்பாகவும் உரையாற்றுவதைக் கேட்பதும் இனிமையானது.. அதுவும் குறிப்பாக படைப்பாளர்களின் பெண் துணைகளைப் பற்றி அல்லது படைப்புகளில் வரும் பெண் பாத்திரங்கள் பற்றி மிக மிக அழகாக உணர்வு தழும்ப உரையாற்றுவார். அண்மையில் அனைவரும் ஆச்சரியப்படும் வகையில் மார்க்ஸ் ஏங்கல்ஸ் ஜென்னி ஆகியோரின் வாழ்க்கை பற்றி பல தகவல்களை கூறி அருமையாக உரையாற்றியிருந்தார். இவர் மீதான விமர்சனங்களுக்கு அப்பால் இந்த எழுத்துகளும் உரைகளும் பலரை வாசிக்கத் தூண்டுவன என்றால் மிகையல்ல. ஆகவே வரவேற்கப்பட வேண்டியவையே. ஏனெனில் சிலர் எவ்வளவுதான் முற்போக்காளராக இருப்பினும் அவர்களது உரைகளை கேட்கவே சகியாது. இதேபோல பலருது எழுத்துகள் (எனது எழுத்துக்களைப் போல) வறட்சியானது. தொடர்ச்சியாக வாசிக்கவே முடியாது. அந்தவகையில் இவ்வாறான ஒருவர் ஆகக் குறைந்தது நல்ல நூல்களையும் படைப்பாளர்களையும் புதியவர்களுக்கு அறிமுகப்படுத்துகின்றாரே எனத் திருப்திகொள்ளலாம் அல்லவா?

20770350_455457378174907_879660134364125020_nஅண்மையில் அவர் இலங்கை வந்தபோது நண்பர்களுடன் சந்திக்கும் சந்தர்ப்பம் ஒன்று கிடைத்தது. இது ஒரு உரையாடலாகவே நடைபெற்றது. ஆகவே தயக்கமில்லாமல் கேள்விகளைக் கேட்கக்கூடியதாக இருந்தது. ஆகவே ஒரு கேள்வியைக் கேட்டேன். மேற்குறிப்பிட்ட உரைகளை கேட்கும் பொழுதோ அல்லது சில கட்டுரைகளை வாசிக்கும் பொழுதோ (கவனிக்கவும் படைப்புகளைக் குறிக்கவில்லை) அவர் “வேசி” “வேசை” என்ற சொற்களை அப்படியே பயன்படுத்துவார். இதைக் கேட்டவுடன் வாசிக்கும் அல்லது கேட்கும் எங்களுக்கு ஒரு தடை வந்துவிடும். ஆர்வமாக கேட்டுக் கொண்டோ வாசித்துக் கொண்டோ செல்லும் பொழுது தடங்கள் ஏற்படுத்திவிடும். பெண்களை ஒரு பக்கம் மதித்ததும் புகழ்ந்தும் உரையாற்றிக்கொண்டு மறுபக்கம் ஏன்  நீங்கள் இப்படியான ஆண் மைய சொற்களைப் பயன்படுத்துகின்றீர்கள் என அவரிடம் கேட்டேன். இக் கேள்வியை நீண்ட காலமாக எழுதியோ நேரடியாகவோ கேட்கவேண்டும் என்று நினைப்பதுண்டு. ஆனால் நடைபெற்றதில்லை. இன்று அதற்கான சந்தர்ப்பம் கிடைத்தமைக்கு சந்திப்புக்கு அழைத்த கருணாகரன் அவர்களுக்கு நன்றி கூற வேண்டும்.

எஸ்.ராமகிருஷ்ணன் அவர்கள் தனது பதிலில் இச் சொல்லை தான் பைபிலிருந்து எடுத்ததாகவும் அது தவறான சொல் இல்லை எனவும் குறிப்பிட்டார். ஏனெனில் இத் தொழில் செய்கின்றவர்கள் தம்மை “வேசி” என்றே நடு வீதிகளில் நிற்கும் பொழுது பொலிசார் விசாரித்தால் கூறுகின்றார்கள். அவர்களே தம்மை அவ்வாறு அழைக்கும் பொழுது நான் அழைப்பது எவ்வாறு தவறாகும் என்றார். அதற்கு நான் அவர்கள் அறியாமையில் அந்த சொற்களைப் பயன்படுத்தினால் உங்களபை் போன்றவர்கள் தானே திருத்தி சரியானதைச் சொல்லிக் கொடுக்க வேண்டும் என்றேன். உதாரணமாகப் பாலியல் தொழிலாளர்கள் என்பதைப் பயன்படுத்தலாமே என்றேன். அதற்கு அவர் இச் சொல் மேற்குலகப் பெண்கள் பயன்படுத்தும் சொல். மேலும் அவர்கள் இதை ஒரு தொழிலாகச் செய்யவில்லை. தொழிலாளர்களுக்கு உரிய உரிமைகள் அவர்களுக்கு இல்லை. இவ்வாறன சூழலில் பாலியல் தொழிலாளர்கள் எனப் பயன்படுத்துவது பொருத்தமானதல்ல என்றார்.

நாம் பயன்படுத்தும் சொற்களில் பெரும்பான்மையானவை ஆண் மைய சொற்களே. பெரும்பாலான ஆண்களும் ஆண்மைய அதிகார நிறுவனங்களுமே இச் சொற்களை உருவாக்கியவர்களாகவும் இருக்கின்றார்கள். ஆகவே நாம் பயன்படுத்தும் சொற்கள் தொடர்பாக பிரக்ஞையாக இருப்பது அவசியமல்லவா? இச் சொற்கள் தொடர்பாக பல தடவைகள் பலருது எழுதுக்களில் சுட்டிக் காட்டியிருக்கின்றேன். சிலர் மட்டுமே தவறு என ஏற்றுக் கொண்டு மாற்றிவிடுவார்கள். பலர் அதை நியாயப்படுத்த பல காரணங்களைக் கூறுவார்கள். நாம் பிரக்ஞையின்மையாக பல ஆண்மைய சொற்களைப் பயன்படுத்துகின்றோம் என்பதை அறியாமலே இருக்கின்றோம் என்பது தூர்பாக்கியமானது. இச் சொற்கள் பலரை குறிப்பாக பெண்களைப் பாதிக்கின்றது. அவமரியாதை செய்கின்றது. இகழ்கின்றது. ஆகவேதான் மாற்றத்தை வேண்டி நிற்கின்றது. பிரக்ஞையுடன் பயன்படுத்தும் அவசியத்தை வலியுறுத்துகின்றது.

மேலும் பாலியல் தொழிலாளர்கள் விரும்பியோ விரும்பாமலோ இத் தொழிலை செய்கின்றார்கள். இது ஒரு சமூக நிர்ப்பந்தம். இருப்பினும் சமூகத்தில் முக்கியமான தொழிலாக இது இருக்கின்றது. இதற்கான சமூக சட்ட அங்கிகாரம் இல்லை என்பதற்காக இது தொழில் இல்லை என ஆகிவிடாது. மேலும் மற்றவர்கள் தமது கை கால் மற்றும் வேறு உடல் உறுப்புகளைப் பயன்படுத்தி வேலை செய்யும் பொழுது இவர்கள் தமது பாலியலுறுப்புகளைப் பயன்படுத்தி வேலை செய்கின்றார்கள். நமது நம்பிக்கைகளும் பண்பாடுகளும் கலாசாரங்களுமே இச் செயற்பாட்டை தொழிலாகப் பார்க்கத் தடையாக உள்ளது. மேலும் சமூகத்தில் பாலியல் உணர்வுகள் ஒடுக்கப்பட்டதன் விளைவும் ஒருதார மண முறை நடைமுறையில் இருப்பதுவுமே இத் தொழில் உருவானதற்கான காரணம் எனலாம். இந்த மூலப் பிரச்சனைகள் தீர்க்கப்படும் பொழுது சில நேரங்களில் இத் தொழிலுக்கான அவசியம் இல்லாமல் போகலாம். அதுவரை அவர்கள் எவ்வாறு அழைப்பது? மதிப்பது? இது தொடர்பாக எழுதிய கட்டுரையை வாசிக்க இங்கு அழுத்தவும்.

இறுதியாக ராமகிருஷ்ணன் அவர்கள் முதலில் இத் தொழிலை செய்பவர்கள் தம்மை “வேசி” “வேசை” என அழைக்காதீர்கள் எனக் கூறவேண்டும். மேலும் தங்களைப் பாலியல் தொழிலாளர்கள் என அழையுங்கள் என அவர்களே கூறவேண்டும். அதன் பின் நான் மாற்றிக் கொள்வதுடன் அவ்வாறு அழைக்க மாட்டேன் எனக் கூறினார்.

ஆகவே இவ்வாறன ஆண் மைய சொற்களை நமது பாவனையிலிருந்து நீக்க வேண்டும் என விரும்புகி்ன்றவர்கள் தாம் அறிந்த பாலியல் தொழிலாளர்களிடம் கேளுங்கள். தங்களை எவ்வாறு அழைப்பது அவர்களுக்கு மரியாதையாக இருக்கும் என கேளுங்கள். பெரும்பான்மையானவர்கள் என்ன கூறுகின்றார்கள்ளோ அதை நாம் அறிவிப்போம். அதன்பின் ராமகிருஷ்ணன் அவர்களும் இவ்வாறான ஆண் மைய சொற்களைப் பயன்படுத்துகின்றவர்களும் அதை ஏற்றுக் கொண்டு புதிய சொற்களைப் பயன்படுத்துவார்கள் என நம்புவோமாக!

மீராபாரதி

படங்கள் முகநூல் – நன்றி

Posted by: மீராபாரதி | August 13, 2017

யதார்த்தனின் பதினொரு புறாக்கள்

யதார்த்தனின் யதார்த்தம்

யதார்த்தன் போருக்குள் பிறந்து தனது பதின்மங்களின் ஆரம்பத்தில் இறுதி19875317_833562900140031_6047439227392655618_nப் போரில் சிக்குண்டு அலைந்து திரிந்து வாழ்ந்த சிறுவன். இப்பொழுது தனது  இருபதுகளின் ஆரம்பத்தில் இருக்கின்ற இளைஞன். தனது அனுபவங்களை வாழ்க்கை தொடர்பான கேள்விகளை படைப்புகளாக படைத்திருக்கின்றார். அல்லது அவரினுடாக ஊற்றெடுக்கின்றது. அவரின் ஒன்றிரண்டு கதைகளை ஏற்கனவே வாசித்திருக்கின்றேன். வாசிக்கத் தூண்டும் மொழிநடை. இலக்கியச் சந்திப்பில் யதார்த்தனின் “மெடூசாவின் கண்களின் முன் நிறுத்தப்பட்ட காலம்” நூல் அறிமுகம் சிறியளவில் நடைபெற்றது. இதன்பின் அனோஜனின் இந்த நூல் தொடர்பான பதிவை வாசித்த பின்பு உடனடியாக நூலை வாங்கி வாசிக்க வேண்டும் என முடிவு செய்தேன். இதற்கு யதார்த்தனின் மேற்குறிப்பிட்ட பின்னனி முக்கியமான காரணம். இதுவரை சிறிலங்கா அரசின் இனப் படுகொலை மற்றும் இயக்கத்தின் போராட்ட செயற்பாடுகள் தொடர்பாக இயக்கங்களுடன் தொடர்புபட்ட முப்பது வயதுக்கு மேற்பட்டவர்கள் எழுதிய நூல்களையே அதிகம் படித்திருந்தேன். முதன் முறையாக போரின் போது தனது பதின்மங்களின் ஆரம்பத்தில் வாழ்ந்த ஒருவரின் படைப்புகளை வாசிக்கின்றேன்.  இப் படைப்புகளில் வரும் காலம்  2006 தொடக்கம் 2010 வரையான இறுதிப் போர்க்காலங்களும் அதற்குப் பின்பான முகாம் வாழ்க்கையும் எனலாம். ஆனால் இப் படைப்புகள் உருவான அல்லது உருவாக்கப்பட்ட காலங்கள் அண்மைய காலங்கள் எனலாம். பல்கலைக்கழகத்தில் மூன்றாம் ஆண்டு படிக்கும் மாணவரிடம் இவ்வளவு பார்வைகள் குவிந்திருக்ககின்றனவா? இதற்குக் காரணம் இவரது வாசிப்பா? அனுபவமா? சூழலலா? அல்லது ஆற்றலா? எதுவெனத் தெரியவில்லை. மொழித்துறையில் சிறப்பு பட்டம் படிக்கும் இவரது தகமைகள் இதில் வெளிப்படுகின்றன. வாசிக்க ஆரம்பித்தபின் என்னால் நூலை வைக்க முடியவில்லை. நாவல் இல்லை. சிறுகதைகளின் தொகுப்புதான். இருப்பினும் அடுத்த கதையை எப்படி எழுதியிருப்பார் என வாசிக்கும் ஆவலைத் துண்டியது அவரது எழுத்தா அல்லது அதிலிருந்த காமமா என்பதை உணரவோ புரியவோ முடியவில்லை.

17190650_756306524532336_920147962082307980_nபடைப்பாளர்கள் அனைவருக்கும் (சிலர் இல்லையென்றபோதும்) ஒரு அரசியல் நிலைப்பாடு இருக்கும். அது படைப்புகளிலும்  (அவர்களை அறிந்தோ அறியாமலோ) வெளிப்படும்.  படைப்பிக்கும் ஒரு அரசியல் உண்டு.  இந்த இரு அரசியல்களும் ஒன்றின் மீது ஒன்று தாக்கத்தைச் செலுத்தும். ஆனால் யாருடைய நலன்களின் அடிப்படையிலிருந்து படைப்பாளர் உருவாக்குகின்றார் அல்லது ஒரு படைப்பு உருவாகின்றது என்பதைப் பொறுத்து சமூகத்தில் அதன் நிலை மற்றும் காத்திரமான பங்களிப்பு வெளிப்படும். இதுவும் ஒருவகையான அரசியல் செயற்பாடுதான். இந்தடிப்படையில் இந்த நூலுக்கும் ஒரு அரசியல் உண்டு. படைப்பாளர் யதார்த்தனுக்கும் ஒரு அரசியல் உண்டு. அது இலக்கிய சந்திப்பில் ஆணித்தரமாக வெளிப்பட்டது.  இவற்றைக் கவனத்தில் கொண்டு அரசியல் செயற்பாடுகளின் அக்கறையுள்ளவன் என்றடிப்படையில் படைப்புகளில் முன்வைக்கப்படும் அரசியலிலும் அக்கறை கொள்கின்றேன். மேலும் இப் படைப்புகள் மனிதர்களின் பல்வேறுவிதமான உளவியல்களையும் பேசுகின்றது. ஆகவே பல்வேறு மனிதர்களின் உணர்வுகளையும் எண்ணங்களையும் பழக்கவழக்கங்களையும் புரிந்து கொள்வதற்கான ஒன்றாகவும் இப் படைப்புகள் இருக்கின்றன. குறிப்பாக பதின்மங்களில் இருக்கின்ற இளைஞர்களை அறிந்து புரிந்து கொள்வதற்கு வழிவகுக்கின்றன. அந்தவகையில் இந்த நூல் முக்கியமானது. இப்பொழுது  இத் தொகுப்பில் வெளிவந்து பதினொரு கதைகள் என்ன என்பதை சிறு குறிப்புகளாகப் பார்ப்போம்.

20799177_10155636975298288_834921257712400842_nஇலங்கைப்பூச்சி  என்ற கதை யார் போராடப்போவது? யாரைப் பிடிப்பது? யாருக்கு யார் தண்டனை வழங்குவது? இவை எல்லாமே ஒரு வகையில் இயக்கத்திற்கு எதிரானதா? அல்லது உண்மையானதா?  யார் நேர்மையானவர்கள்? எது நேர்மை? என்பவற்றைக் கேள்விக்குட்படுத்துகின்றதா? நாம் ஏன் தோற்றுப் போனோம்? இப்படி பல கேள்விகளை எழுப்புகின்றது இப் படைப்பு. அதேவேளை இயக்கம் கட்டாயப்படுத்திப் பிடித்த சம்பவங்கள், துரோகி பட்டங்கள் என இயக்கத்தின் செயற்பாடுகளை ஒரு பக்கமும் இதற்கு எதிராக மக்கள் எப்படி செயற்பாட்டார்கள் என்பதை மறுபக்கமும் எழுதுகின்றார். இக் கதையிலையே நம் சமூகத்தைப் பற்றி பல விடயங்களை கூறிவிடுகின்றார். முதல் கதையின் முதல் பந்தியிலையே இயக்கத்தினதும் இயக்க உறுப்பினர்களின் குடும்பத்தின் செயற்பாடுகளையும் வெளிப்படுத்திவிடுகின்றார். கதையின் இறுதியில் எப்படியானவர்கள் எல்லாம் இயக்கத்தில் இருந்தார்கள் என்பதையும் அழுத்தமாக கூறுகின்றார். இவைதான் நமது போராட்டம் தோற்றமைக்கு காரணமோ என சுயவிமர்சனப் பார்வையுடன் தேட வேண்டியுள்ளது.

கோழிக்கால் பட்டியின் கடைசிப் பசு மாடு என்ன கதையடாப்பா? இந்த வயதில் இப்படி ஒரு கதையா? பெண்களின் உணர்வுகளை வெளிப்படுத்துவதுடன் பின்நவீனத்துவ அதாவது இன்றைய காலத்து காதல் கதைகளின் முரண்பாடான உரையாடல்களை யதார்த்தமாக எழுதிச் செல்கின்றார். ஒரு வகையான அதிர்ச்சி வைத்தியம் செய்கின்றார். அதற்குள்ளும் போர் வருகின்றது. இக் கதையில் வரும் பாத்திரங்கள் இருவரும் கொஞ்சம் படித்தவர்களாக ஆகக் குறைந்தது மத்தியதர வர்க்கத்தைச் சேர்ந்தவர்களாக இருக்க வேண்டும். ஆனால் இது நம்மூர் பெண்களின் கதையா என்பது சந்தேகமா உள்ளது. ஏனெனில் பெரும்பாலான நம்மூர் அதுவும் கிளிநொச்சிப் பெண்கள் இப்பொழுதும் பெரும்பாலும் குளியலறைக்குள்ளும் ஆடைகளுடன் தான் குளிப்பார்கள். நிர்வாணமாகக் குளிப்பது அரிது. சில நேரம் இது படைப்பாளரின் ஆழ்மன விருப்பமாகவும் இருக்கலாம். அல்லது வேறு பெண்களின் அனுபவங்களை தமிழ் பிரதேசத்திற்குள் வலிந்து புகுத்துகின்றாரா என்ற கேள்வியும் எழுகின்றது. ஆகவே விதிவிலக்குகள் இல்லையெனின் இவை யதார்த்தத்திற்கு முரணானவையே எனக் கொள்ளலாம். மற்றது பெண்களின் மாதவிடாய் பாட்டில் (pad) சிகப்பு அல்லது கருப்பு நிறங்கள்தான் இருக்கதான் வாய்ப்பு உள்ளது. அங்கு எப்படி மஞ்சள் வந்தது?. படைப்பாளர் ஒரு இளம் கன்று என்று தேற்றிக் கொள்ளலாம். ஆனால் ஆண்கள் பெண்களை வெறுக்கத் தொடங்கினால் எவ்வாறு மோசமாக வன்மமாகக் கதைப்பார்கள் என்பதை யதார்த்தமாகவும் அழகாகவும் (இதில் என்ன அழகு உள்ளது? கோவம் தான் வருகின்றது.) கொண்டுவந்துள்ளார்.

தீட்டுத்துணி  இன்னுமொரு சிறந்த கதை. இதுவும் மீண்டும் இயக்கத்தின் பிள்ளைப்பிடியின் விளைவுகளால் உருவான அவசரத் திருமணங்களின் கதை ஒன்று. இழப்புகளை ஆர்ப்பரிப்பில்லாமல் பதிந்து கடந்து செல்கின்றார். ஆனால் அதுவும் நம்மைப் பாதிக்கின்றது. இன்றைய தலைமுறைக்கு இழப்புகளும் சாதாரண நாளந்த சம்பவங்களாயிற்றா என எண்ணத்தோன்றியது. ஆண் துணையில்லாத ஒரு பெண்ணை  சமூகம் எப்படிப் பார்க்கின்றது?அவளது தெரிவுகளை எப்படி மதிப்பிடுகின்றது? என்பவற்றைச் சொல்கின்ற கதை. படைப்பாளரின் பார்வையில் பெண்களின் உணர்வுகளை நன்றாக வெளிப்படுத்துகின்றமை வரவேற்க வேண்டியதே.  இக் கதையை வாசித்தபோது இரண்டு நினைவுகள் வந்தன.

ஒன்று இந்தக் கதையிலும் ஒரு கடையில் பாட் (pad) வாங்கும் சம்பவம் வருகின்றது. நாம் போதிகாயாவில் நின்றபோது பாட் வாங்க வேண்டி வந்தது. ஒரு கடைக்குச் சென்றோம். காசுப் பட்டறையில் பத்து வயதுக்குட்பட்ட சிறுவன் நின்றிருந்தான். கடை முதலாளியின் மகனாக இருக்க வேண்டும். பிரகாசமான முகம். வேலைக்கு வயதுபோனவர் ஒருவர் நின்றிருந்தார். நாம் பாட் இருக்கா எனக் கேட்க சிறுவன் தான் கிழவருக்கு காட்டச் சொன்னான். நாம் அதில் ஒன்றைக் காட்டி எடுக்கச் சொன்னோம். கிழவர் அதை வெளித் தெரியும் டிசு பாக் ஒன்றில் போட்டுத் தந்தார். சிறுவன் நம்மிடம் அந்த பாக்கை வாங்கி பாட் பக்கட்டை வெளியே எடுத்து கருப்பு பாக்கால் சுற்றி வெளியே தெரியாதவாறு தந்தான். நமக்கு ஆச்சரியமோ ஆச்சரியம். இந்த சின்ன வயதில் இப்படி ஒரு பக்குவமா? புரிதலா?

இரண்டாவது சம்பவம் நாம் 90களின் ஆரம்பத்தில் யாழை விட்டு வெளியேறி கொழும்பில் ஒரு வீட்டில் நான்கு குடும்பங்கள் இருந்தோம். இரண்டு அறை ஒரு ஹோல். ஒரு சமையலறை. புதிதாகப் பிறந்த குழந்தை. அக் காலங்களில் எங்களில் பலருக்கு அம்மை நோய்வந்தது. பிறந்த குழந்தைக்குத் தொற்றிவிடக் கூடாது என்பதற்காக எம்மை அங்கொட வைத்தியசாலையில் கொண்டுபோய் மனநல குறைப்பாடுடையவர்கள் இருக்கின்ற கட்டில்களில் போட்டது நினைவு வந்தது. இக் கதை அந்த ஒரு கிழமை வாழ்வை நினைத்துப் பார்க்கத் தூண்டியது.

கோலியாத் என்ற கதை ஒருவர் ஏன் இயக்கத்திற்குப் போகின்றார். அதற்கான புறச் சூழல்கள் என்ன என்பதைக் கூறுகின்றது. அதேநேரம் ஒரு வேவுப் புலிப் போராளியினதும் வேவு இராணுவத்தினதும் மன உள உணர்வுகளை வெளிப்படுத்துகின்றார். அது உறவுகள் என வரும் பொழுது அனைவரும் ஒரே மாதிரியே சிந்திக்கின்றனர் என்ற உண்மையை அழகாகக் கூறுகின்றது. தமிழினியின் கூர்வாளின் நிழலிலும் இக் கதையில் வருவது போன்ற ஒரு காட்சிப்படிமம் வருகின்றது. அதேவேளை போராளிகளின் தலைவரையும் மெச்சத் தவறவில்லை. நக்கலோ தெரியாது. ஆனால் இந்தப் போராளிக்கு இக் கதையின் இறுதியில் என்ன நடந்திருக்கும் என்பது கேள்விதான். தலைவர்கள் எது செய்தாலும் அது இராஜதந்திரம். சாதாரண போராளிகள் செய்தால் துரோகம் அல்லவா நமது தேசத்தில்.

லெப்டினட் கேணல் இயற்கை போராட்டம் என்பது எப்படி மக்களிலிருந்து அந்தியமாக  இருந்தது என்பதைக் கூறுவது. நமது பிள்ளைகள் சாகக் கூடாது ஆனால் ஊரா வீட்டுப் பிள்ளைகள் போராட வேண்டும். அவர்கள் சாகலாம் என்பதை அழுத்தமாகப் பதிவு செய்கின்றார். இருப்பினும்இயற்கையைப் போல விதிவிலக்கானவர்கள் இருந்தமையினால்தான் இவ்வளவு காலம் போராட்டம் தொடர்ந்தது எனலாம். இதற்கு மக்களை மட்டும் குற்றம் சாட்டிப் பயனில்லை. மக்களை சரியா அரசியல் பாதையில் வழிநடாத்தியிருக்க வேண்டியது தலைமைகளின் பொறுப்பு என்றால் மிகையல்ல.

மிளகாய்ச் செடி புனர்வாழ்வின் பின்பு முன்னால் போராளிகள் படும்பாட்டை மிக மிக அழகாக கூறுகின்றது. இவர்களின் குழந்தைகளின் வாழ்வையும் சொல்கின்றது. போர் முடிந்தபோதும் புனர்வாழ்வு அளிக்கப்பட்ட பின்பும் முன்னால் போராளிகளின் ்வாழ்க்கை கேள்விக்குரியாகவே இருக்கின்றது என்பதை ஆணித்தரமாக கூறியிருக்கின்றார். ஒரு புறம் சமூக அரசியல் சூழல் இவர்களைப் பலி தீர்க்க சில நேரங்களில் இயற்கையும் இவர்களை வஞ்சிப்பது தான் பொறுக்க முடியாதது. இக் கதைகள் எல்லாம் வெறுமனே புனைவுகள் அல்ல. ஈழத் தமிழ் அரசியல் வாதிகள் வாசிக்க வேண்டிய இலக்கியங்கள். மக்களின் வாழ்வைப் புரிந்து கொள்ள நேரடியாகச் செல்ல முடியாதபோது அறிய வேண்டிய வழிகள் இவை. இரண்டு போராளிகளும் பத்து மாடுகளும் என எழுதிய எனது பதிவில் வந்த நேசனை வசந்தியைப் போன்ற சில முன்னால் போராளிகள் கஸ்டப்பட்டு நலமாக வாழ்கின்றார்கள்தான். ஆனால் இக் கதையில் வருவதைப்போல பல போராளிகள் பல கஸ்டங்களுக்கு மத்தியிலும் பல முயற்சிகள் செய்தபோதும் அவர்களது வாழ்வில் வெளிச்சம் முன்னேற்றம் ஏற்படுவதே இல்லை. இதற்கு அவர்கள் காரணம் அல்ல. நம்மைச் சுற்றியிருக்கும் சூழலும் நமது அரசியல்வாதிகளுமே என்றால் மிகையல்ல. மேலும் போரின் போது மட்டுமல்ல போர் முடிந்த பின்பும் பாதிக்கப்படுபவர்கள் குழந்தைகளே என்பதை உணர்வுபூர்வமாக சொல்கின்றார்.

12109198_512355302260794_7858928893723288032_nமக்ரலினின் அறுபதாயிரம் புறாக்கள் ஆண் மனதின் கதை. ஆண்கள் பெண்களை எப்படிப் பார்க்கின்றோம்? எப்படி மதிப்பீடு செய்கின்றோம்? ஆண்கள் எப்படி அவர்களின் வாழ்க்கையைப் பாதிக்கின்றார்கள்?  எப்படி பெண்களின் நம்பிக்கையை சிதறடிக்கின்றார்கள்? என்பதையெல்லாம் சிறிய கதைக்குள் அழகாக அடக்கிவிட்டார்.  அதேநேரம் பெண்களின் மனதையும் அவர்களின் வேதனைகளையும் வெளிப்படுத்துகின்றார்.

மரநாய் சிறுகதையில் பிஞ்சில் பழுத்த படிக்காத ஆனால் விளையாட்டில் ஆர்வம் கொண்ட மாணவனின் கதை. ஆசிரியர்களை பாலியல் நோக்கில் பார்க்கும் மாணவனின் இளைஞனின் கதை. நாம் அனைவரும் மாணவர்களாக இருந்தபோது செய்தவைதான். புதிதில்லை. ஆனால் இவ்வளவு குரூரமாக வக்கிரமாக இளைஞர்கள் இருக்கின்றார்கள் என்பதைப் பதிவுசெய்துள்ளமை ஆச்சரியப்பட வைத்தது. இளைஞர்களினது எனக் குறுக்கத் தேவையில்லை ஆண்களின் மனம் எவ்வாறு செயற்படுகின்றது என்பதை ஏற்பதற்கு கஸ்டமாக இருந்தபோதும் உண்மை இதுதானே. மேலும் இயக்கம் செய்த நியாயமற்றக் கொலைகளையும் இயக்கம் என்று சொல்லித் திரிந்தவர்களின் செயற்பாடுகளை இயக்கம் கவனியாமல் விட்டதையும் படைப்பினுடாக விமர்சிக்கின்றார் எனலாம்.

எல்லாக் கதைகளிலும் அதிபர், பாதிரியர், விதானையார் என எல்லோரையும் மட்டுமல்ல சிங்கள இனவாத தேரோவையும் கூட படைப்பாளர் மரியாதையாக அவர் என்று பல இடங்களில் “ர்” போட்டு குறிப்பிட்டிருப்பார். ஆனால் மேற்குறிப்பிட்ட இரு கதைகளில் மட்டும் ஆசிரியையை அவள் என்றும் பல இடங்களில் “ள்” போட்டும் குறிப்பிடுகின்றார். இக் கதைகளில் வரும் இளைஞன் இக் கதையைக் கூறுவதாக இல்லை. படைப்பாளரே கதை கூறுகின்றார். ஆகவே இது படைப்பாளருக்கும் குறிப்பிட்ட  அவரது ஆசிரியைக்கும் இருந்த தனிப்பட்ட  கோவத்தின் பகையின் வெளிப்பாடோ? இது படைப்பாளரை அறியாமலே அவரது ஆழ்மனதிலிருந்து பிரக்ஞையற்று  வெளிவந்திருக்கலாமா? என்ற கேள்விகளை எழுப்புகின்றது.அல்லது இந்த வேறு பாட்டுக்கான காரணம் என்ன என்பதை படைப்பாளர் தான் விளக்க வேண்டும்.

மெடூசாவின் கண்களின் முன் நிறுத்தப்பட்ட காலம் ஒரு அபத்த வகைக் கதை. இதில் எவ்வாறு சிங்கள புத்திசீவிகள், ஆய்வாளர்கள், பௌத்த குருமார்கள் தமிழ் நிலத்தில் சிங்கள பௌத்த அடையாளங்களைத் தேடுகின்றார்கள் என்பது தொடர்பானது ஒரு புறம். மறுபுறம் இது தொடர்பான எதிர் அல்லது மறுப்பு ஆய்வுகளை வெளியிடும் பத்தரிகையாளர் கொல்லப்படுகின்றார்கள். இந்த யதார்த்ததங்களை யதார்த்தன் யதார்த்தமாக சொல்கின்றமையே அவரது படைப்பின் வெற்றி எனலாம்.

இறைச்சி கதை இறைச்சி சாப்பாட்டுக்காய் ஏங்கு முகாமில் அடைக்கப்பட்ட சிறுவனின் கதை. இருப்பினும் அவனது அக்கா அம்மா ஆகியோருடனான உறவையும் அவர்கள் இருவருக்கும் இடையிலான உறவையும் எளிமையாக மனதில் பதியக்கூடியவாறு சொல்கின்றார். அம்மாக்கள் எவ்வளவும் பாவம் என்பதை இவரது கதைகள் கூறுகின்றன. போரின் பின்னர் உருவான நலன் புரி நிலையங்கள் என்ற மக்களை அடைத்துவைத்த இடங்களை எழுத்தினுடாகப் படம் பிடித்துக் காட்டுகின்றார். இராணுவம் அல்லது தொண்டர் சேவை செய்பவர்கள் எப்படி பெண்களைத் துஸ்பிரயோகம் செய்கின்றார்கள் என்பதையும் கூறுகின்றார். இவை எவ்வாறு பெண்களை வேதனைப் படுத்துகின்றது என்பதையும் இவர்கள் இருதலைகொள்ளியாக வாழ வேண்டிய நிர்ப்பந்தத்தையும் வெளிப்படுத்துகின்றார்.

வோண்டர் கோன். எல்லாக் கதைகளையும் போல மிகவும் பாதித்த கதை. வளர்ந்தபின் அம்மாவிடம் அடிவாங்கும் அவமானத்தை உணர்ந்தவன் நான். அந்த அவமானதை நன்றாகவே பதிவு செய்துள்ளார். அதேவேளை போர் ஒவ்வொருவரையும் எப்படிப் பாதித்திருக்கின்றது என்பதை அறிவது கூட கடினமாகிவிட்ட காலம் இது. இதுவே இக் கதையின் அடிநாதம் அல்ல அடிவலி. யாருக்கு மனவருத்தம் என எப்படிக் கண்டுபிடிப்பது? இது போரின் பின் தமிழ் சமூகம் முகம் கொடுக்கும் மிகப் பெரிய சவால்.

தமிழர்களுக்குப் பொதுவான ஒரு பண்பாடு கலாசாரம் இருக்கின்றது. இது தூய்மையானதல்ல. அதற்குள் பல பிற்போக்குத்தனங்கள் பொய்மைகள் கட்டமைக்கப்பட்டிருக்கின்றன. இவற்றை கட்டுடைப்பு செய்வதாகவும் இப் படைப்புகள் இருக்கின்றன. இது எந்தவகையிலும் தமிழர்களின் பண்பாட்டுக்குள் காணப்படுகின்ற ஆரோக்கியமான முற்போக்கான அம்சங்களை சிறிலங்கா அரசின் ஆக்கிரமிப்பிலிருந்தும் அழிவிலிருந்தும் காப்பாற்ற வேண்டிய அவசியத்தை மறுப்பதாகாது.

19553842_825593904270264_7318055999202654802_nஇக் கதைகள் பலவற்றில் பெண்களின் பார்வையிலும் அவர்களின் கஸ்டங்களை வேதனைகளை முன்வைக்க முயற்சிக்கின்றமை வரவேற்க வேண்டியதே. அதேவேளை இளம் ஆண்களின் பாலியல் மற்றும் காமத்தின் கோளாறுகளையும் பிரச்சனைகளையும் கஸ்டங்களையும் கூறுகின்றது.  எல்லாமே முரண் நகையான படைப்புகள். மனித வாழ்க்கையும் அப்படித்தானே. இருப்பினும் மேற்குறிப்பிட்ட இரு கதைகளில் வரும் இளைஞன் ஆசிரியையுடன் சிறுமியுடன் மிகச் சாதாரணமாக உடலுறவு கொள்கின்றான்.  சமூகங்களில் இவை சதாரண நிகழ்வுகள். ஆனால் வெளித் தெரிவதில்லை என்பது உண்மைதான். ஆனால் ருசி கண்ட பூனை மீண்டும் தேடிப் போகுமல்லவா ஆனால் இக் கதைகளில் அந்த ஊந்துதலைக் காணமுடியவில்லை. அல்லது தவிர்க்கப்பட்டுள்ளதா அல்லது விதிவிலக்கானவர்களா என்பது ஆய்வுக்குரிய விடயம். மேலும் பெரும்பாலான கதைகளில் பெண்களின் மார்பைப் பற்றி அதிகம் வர்ணிப்பதுடன் அது முக்கிய இடம் பிடிக்கின்றது. இளம் படைப்பாளர் தானே. புரிந்து கொள்வோமாக. ஆனால் இப் படைப்பாளரின் நண்பர்கள் வெளியிடும் சஞ்சிகைகளிலும் காமம் தூக்கலாக இருக்கின்றது. சக நண்பர்களின் படைப்புகளிலும் இது காணப்படுகின்றது. இவ்வாறு காமம் தொடர்பான படைப்புகள் வெளிவருது ஆரோக்கியமானதே. ஆனால் அது பாலியல் வன்மமாக இருக்கக் கூடாது. இந்த இளைஞர்களிடம் இளம் பருவத்தின் கோளாறுகள் இருக்கலாம். காமம் தொடர்பான உரையாடல் அல்லது படைப்பு என்பது வன்மமானதாக வசையானதாக மாறுவதற்கும் மாறாமல் இருப்பதற்குமான கோடு மிக நூண்ணியதே. இந்த செயற்பாட்டை அழகாக்குவது மட்டுமல்ல அதற்குரிய தாக்கத்தையும் ஏற்படுத்துவதுதான் இலக்கியம். அதை இந்த இளைஞர்கள் உணரவில்லையே என எண்ணத் தோன்றுகின்றது. சுதந்திரம் அவசியமானது. ஆனால் அது பொறுப்புணர்வுடன் சேர்ந்து செயற்படும் பொழுதே ஆரோக்கியமானது என்பதைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டியவர்களாக இருக்கின்றோம். இந்தடிப்படைகளில் இந்த நூல் பதினாறு வயதுக்கு மேற்பட்டவர்களுக்கே.

20597416_846522935510694_8401566820857399254_nஇக் கதைகளின் கருக்கள் இவரின் அனுபவங்களா என்றால் அது கேள்விக்குறிதான். ஏனெனில் பெரும்பாலானவற்றில் பாலியல் காமம் சார்ந்த கதைகள் முனைப்பாகவும் சிலவற்றில் சிறியளவிலும் வந்து செல்கின்றன. இத் தொகுப்பில் படைப்பாளர் பதின்மங்களின் ஆரம்பங்களில் இருந்த காலங்களே கதைக் களங்களாக இருக்கின்றன. அதுவும் போர்க் காலத்திலும் அகதி முகாம்களிலும் இருந்த காலங்கள் அவை. அப்பொழுது இவர் சிறுவனாக இருந்திருக்க வேண்டும். ஆகவே இக் கதைகள் மற்றவர்களின் அனுபவங்களை உள்வாங்கி படைப்பாக்கியிருக்க வேண்டும். அல்லது தனது போரின் பின்பான பருவகால புதிய அனுபவங்களையும் கடந்த கால அனுபவங்களையும் இணைத்துப் படைத்திருக்க வேண்டும். ஏனெனில் உரையாடும் விடையங்களோ பதின்மங்களின் இறுதியிலுள்ள இளைஞரின் பார்வைகளாகவே இருக்கின்றன. அந்தவகையில் நான் எதிர்பார்த்த சிறுவனின் பார்வையில் போர்க்கால அனுபவங்கள் இதில் ஆழமாக வெளிப்படவில்லை என்றே உணர்கின்றேன். அது வெளிவரவில்லை என்பது ஏமாற்றமும் கவலையும்தான். ஏனேனில் இவ்வாறான குழந்தைகள் போரினால் பாதிக்கப்படக் கூடாது என்பதே போர்கள் ஆரம்பிக்கும் பொழுது அதை எதிர்க்கும் எனது செயற்பாட்டுக்கு காரணமாக இருந்தது. ஒருவகையில் இப் போர்களினால் இளம் வயதில் பாதிக்கப்பட்டவன். அதன் வலி புரிந்தவன்.  இருப்பினும் போர்க் காலத்தில் வாழ்ந்து தப்பித்த ஒரு குழந்தை வளர்ந்தபின் படைத்த படைப்புகளை வாசிப்பது மனதிற்கு ஒரு ஆறுதல்தான். அந்தவகையில் ஒரு சிறுவனினதும் இளைஞனினதும் கலப்பாக இப் படைப்புகளைப் பார்க்கலாம். ஆகவே முக்கியமான படைப்புகள் கொண்ட ஒரு நூல். சில புறாக்களைப் படைத்து பல்லாயிரம் புறாக்களை யதார்த்தமாகப் பறக்கவிட்டுள்ளார் யதார்த்தன்.

மீராபாரதி

13.07.2017

படங்கள் நன்றி யதார்த்தனி்ன் முகநூல்

 

 

IMG_4593மீண்டும் ஒரு நாள் இவரது செல்வபாக்கியம் பண்ணைக்குச் சென்றோம். அன்று பாடசாலை மாணவர்களுக்கு நடைபெற்ற பயிற்சி வகுப்பொன்றில் பங்கு பற்றினோம். இது மாடு வளர்ப்பு தொடர்பான நமது புரிதலை மேலும் வளர்த்துவிட்டது. வழமைக்கு மாறாக வாழைத்தண்டில் விளக்கேத்தி நிகழ்வை ஆரம்பித்தார். சில நாட்களில் இப் பயிற்சி வகுப்புகளை நாம் இருவருமே செய்வோம். சில நாளைக்கு மாடு வளர்ப்பின் பல்வேறு துறைகளில் இருப்பவர்களை அழைத்து அவர்களின் அறிவைப் பகிரச் செய்வோம். இம் முறை பலரை அழைத்துள்ளோம் என நேசன் கூறினார்.

IMG_4601இந் நிகழ்வில் நமது நண்பரும் அட்டன் தேசிய வங்கியின் (ஏச்.என்.பி) வட பிராந்திய முகாமையாளருமான சுந்தரேசன் அவர்கள் முதலில் உரையாற்றினார். இவர் தனது அறிமுகத்தில் பின்வருமாறு குறிப்பிட்டார். ஈழத் தமிழர்கள் ஆரம்பத்தில் கல்விக்கு இப்பொழுதுபோல முக்கியத்துவமளிக்கவில்லை. அவர்கள் இயற்கை விவசாயத்தை நம்பியே வாழ்ந்தனர். பின்பு பல அரசியல் சமூக காரணங்களால் கல்வியில் அக்கறை செலுத்தினோம். ஆனால் நமது கல்வி வெறுமனே ஏட்டுக் கல்வியாகவே இருந்தது. நடைமுறை வாழ்வு சார்ந்ததாக இருக்கவில்லை. நான் விவசாயத் துறையில் பட்டப்படிப்பை 25 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு முடித்திருந்தேன். அன்று எனக்கு சைலேஜ் என்பது நூல்களில் வெள்ளைத் தாளில் கருப்பு மைகளால் எழுதப்பட்ட எழுத்துக்கள் மட்டுமே. ஆனால் 25 ஆண்டுகளின் பின்பு நேசன் அவர்களின் பண்ணையில்தான் சைலேஜ் என்றால் என்ன?  எப்படி இருக்கும்? எப்படி மணக்கும்? என்பதை எல்லாம் எனது ஐம் புலன்களையும் கொண்டு அறிந்தேன். இவ்வாறான அறிதலே ஒரு விடயம் தொடர்பான ஆழமான புரிதலை உருவாக்கும். அந்தவகையில் இன்றைய இந்த நிகழ்வு உங்களுக்குப் பயனுள்ளதாக இருக்கும் எனக் கூறினார். மேலும் இவரின் இந்த முயற்சி பலருக்கான உந்து சக்தி. புனர்வாழ்வில் இருந்து வெறும் கையுடன் வெளியே வந்தபோது வாழ்க்கை போராட்டமானது. மாடு வளர்ப்பு தொடர்பான எந்தவிதமான கல்விப் பின்புலமும் இல்லாமல் ஒரு மாட்டை வாங்கினார். அதை தனது தேடலாலும் உழைப்பாழும் நல்ல பயனுள்ள மாடாக மாற்றினார். அதுவே இன்று பெரியம்மா என அன்புடன் அழைக்கப்படுகின்றது எனக் குறிப்பிட்டார்.

IMG_4597புதுக்குடியிருப்பின் கால் நடை வைத்தியர் தயாபரன் அவர்கள் உரையாற்றும்போது நாம் பட்டி மாடுகள் வளர்க்கவே பழக்கப்பட்டிருந்தோம்.  ஆனால் இன்று பண்ணை முறைகளில் புதிய தொழில்நூட்பங்களின் உதவியுடன் வீட்டுத் தொழிலாக இதனை செய்யலாம். அதாவது உலர்வலயத்தில் கால் நடைகளை திரிய விட்டு வளர்ப்பதிலும் பார்க்க கட்டி வளர்ப்பது பயன்மிக்கதாகும். அதற்கான அறிவைப் பெறுவதனுடாக அதிகமான பால் உற்பத்திகளையும் செய்யலாம். இலங்கையில் இரண்டு இலட்சத்தி ஐம்பதினாயிரம் பசுக்கள் உள்ளன. ஒரு நாளைக்கு ஒரு பசு 40 லீட்டரிலிருந்து ஒரு லீட்டர் வரையான பாலைத் தருகின்றது. ஆகவே சராசரியாக 2.7 லீட்டர் பால் கிடைக்கின்றது. இச் சராசரியை 5.4 ஆகா உயர்த்தலாம். அப்பொழுதுதான் ஒருவருக்குத் தேவையான 130 மில்லிலீட்டர் பாலைப் பெறலாம். அதாவது பாலிற்கான தேவை உள்ளது. மேலும் முல்லைத் தீவு மாவட்டம் போசாக்கின்மை குறைந்த கடைசி மாவட்டமாக உள்ளது. ஆகவே இப் பிரச்சனையைப் போக்க குறைந்த செலவில் கூடிய உற்பத்தியை பெரும் வழிகளைப் பின்பற்ற வேண்டும். செயற்கையாக சினையூட்டுவதன் மூலம் பால் உற்பத்தியை விரைவாக அதிகமாகப் பெறலாம். தரம் பிரிக்கப்பட்ட சீமன்களைக் கொண்டு பசு மாடுகளை உருவாக்குதல். புதிய மாடுகளை இறக்குமதி செய்தல் என்பவை பயனுள்ளவை. இதற்குரிய தீணிகளாக அசோலா மற்றும் சைலெஜ் (குழிர் காப்பு திணி) முறைகளைப் பயன்படுத்தலாம். இவ்வாறான வீட்டுப் பண்ணை முயற்சிகள் வன்னியின் வாழ்வாதாரப் பிரச்சனைகளுக்கும் போசாக்கு குறைப்பாட்டைத் தீர்ப்பதற்கும் தீர்வாக அமையலாம் என்றார்.

IMG_4596பால்களைச் சேகரிக்கும் மில்கோ நிறுவனத்தின் முல்லைத்தீவு கிளையின் முகாமையாளர் சிவா உரையாற்றினார். இவர் தரமான பால் எது என்பதை நன்றாக விளக்கினார். வழமையாக பாலில் 87 வீதம் நீர் உள்ளது. மிகுதி 13 வீதமே கொழுப்பு. இதற்கு மேலும் தண்ணீரை சேர்க்கும் பொழுது தேவையான கொழுப்பு கிடைக்காமல் போகின்றது. அவ்வாறான பாலை நாம் பெறுவதில்லை. எமக்கு 4000-5000 லீட்டர் பால் ஒரு நாளைக்குத் தேவை. ஆனால் இப்பொழுது 2000 லீட்டர் பாலையே சேகரிக்கின்றோம் என்றார்.

IMG_4618சுகாதார அபிவிருத்தி மற்றும் கால் நடை உத்தியோகத்தர்கள் (சுகன்யா மற்றும் விதுசன்)உரையாற்றும் பொழுது மாடுகளின் வகைகளைப் பற்றிக் கூறினார்கள். பிரதானமாக ஐரோப்பிய, இந்திய, மற்றும் உள்நாட்டு வகை மாடுகள் இருக்கின்றன. ஐரோப்பிய வகை மாடுகளின் தோல்கள் மென்மையானவை. இதிலும் யேசி, பிரிசியம், சஜீவால் என மூன்று வகைகள் உள்ளன. இவை 40 லீட்டர் வரை பால் தரும். இவற்றின் ஏரியும் தாடையும் சிறியதாக இருக்கும். இந்திய வகைகளின் மாடுகளின் தோல்கள் தடித்தவை. இவற்றின் ஏரியும் தாடையும் பெரிதாக இருக்கும். இவை குறைவான பாலையே தரும். உள்ளுர் மாடுகளின் தோல்கள் மிகவும் தடித்தவை. மிகக் குறைவான பாலையே தரும். ஆனால் செயற்கையாக உருவாக்கப்படும் கலப்பின மாடுகள் அதிகமான பாலைத் தருகின்றன.  வழமையாக மாட்டுக்கு அதன் நிறையில் பத்தில் ஒரு பங்கு உணவும் இருபதில் ஒரு பங்கு நீரும் வழங்க வேண்டும். மேலும் மாட்டுக்குப் புதிதாக எவ்வாறு செயற்கை சினையை உருவாக்குவது என்பதையும் செய்து காட்டினார்கள். மாணவர்கள் ஆர்வமாக கற்றபோதும் ஒரு மாணவி தானாக முன்வந்து செய்முறையிலும் பங்கு பற்றினார்.

IMG_4599நேசன் உரையாற்றும் பொழுது முதல் மாட்டை பார்த்தவுடனையே விரும்பி வாங்கிவிட்டேன். ஆனால் பலர் இந்த மாடு சரியில்லை என்றனர். எனது தேடல்களினுடாக இந்த மாட்டை 2 லீட்டர் பாலிலிருந்து 10 லீட்டர் பால் தரும் மாடாக வளர்த்தெடுத்தேன். இந்த மாட்டையே பெரியம்மா என அழைக்கின்றேன். இதேபோல் வெள்ளையம்மாவை 4 லீட்டரிலிருந்து 18 லீட்டர் பால் தரும் மாடாக வளர்ந்துள்ளேன். இப் பெயர்கள் எல்லாம் சும்மா பெயர்கள் அல்ல. இப் பெயர்கள் ஒவ்வொன்றிலும் ஒரு உறவினரோ நண்பரோ உயிர் வாழ்கின்றார். பால் உற்பத்தியை அதிகரிப்பதற்கு நான் சைலேஜ் முறையையே பின்பற்றுகின்றேன்.  ஒரு பசுவிடமிருந்து அதிகமான பாலைப் பெற வேண்டுமாயின் எவ்வாறு உணவு கொடுப்பது? பால் கறப்பது? என்பவை தொடர்பாக விளக்கமாக கூறினார். கோதுமை, தவிடு, பருப்பு கோது, கடலைக் கோது, வைக்கோல், சைலேஜ், புல், பனம் இலை என்பன அதிகமாகப் பால் தரும் நல்ல உணவு வகைகள் என்றார்.

இவரைப் பற்றியும் இவரது பண்ணை தொடர்பாகவும் இத் துறைசார் வல்லுனர்களின் கருத்துகளை அறிவதும் பயனுள்ளது. அவர்களில் சிலரின் கருத்துகள்.

IMG_4624முல்லைத்தீவு மாவட்ட கால்நடை  திணைக்கள பிரதிப் பணிப்பாளர் கிரிஜகலா சிவானந்தன் அவர்கள் கூறும் பொழுது, “பல பண்ணையாளர்கள் உதவி கேட்டு வருவார்கள். ஆனால் அந்த உதவிக்கு ஏற்றபடி உழைக்க மாட்டார்கள். ஆனால் நேசன் நாம் வழங்கும் உதவிகளுக்கும் மேலாக தனது உழைப்பைச் செலுத்துகின்றார். நாம் கண்காட்சிகள் நடாத்தும் பொழுது தனது மாடுகள் மற்றும் உபகரணங்கள் என்பவற்றை காட்சிக்கு வைப்பது மட்டுமல்ல சிலவற்றை இலசவமாகவும் வழங்குவார். பலர் கண் பட்டுவிடும் என்பதற்காக தமது மாடுகளையும் பொருட்களையும் வெளியே காட்டமாட்டார்கள். இவர் அதற்கு எதிர்மாறாக அனைவரையும் அழைத்துக் காட்டுவார். முக்கியமாக இவர் நடாத்தும் பயிற்சிகள் மாணவர்களுக்கு பரிட்சையில் சித்தியடைய மட்டுமல்ல பண்ணையார்கள் பலருக்கும் ஊக்கமளிப்பதாக இருக்கின்றது. யு.எஸ் எயிட் பங்களிப்பானது கறக்கும் ஒவ்வொரு மேலதிகப் பத்து லீட்டர் பாலுக்கும் ஏற்ப உயர்ந்து செல்லும். அவர்களது எதிர்பார்ப்புக்கு ஏற்ப தனது உழைப்பினால் இவர் உயர்ந்து சென்றமையினால் மேலும் புதிய உதவிகளை அவர்களிடமிருந்து பெற்றார்.  இவரது பால் உற்பத்தி குறைவாக இருக்கலாம். இலாபம் அதிகம் வராமல் இருக்கலாம். ஆனால் அவரது பங்களிப்புகள் அளவிடமுடியாதளவு உயர்வானவை. ஆகவேதான் இவர் நமது மாவட்டத்தில் முன்மாதிரியான பண்ணையாளராகத் திகழ்கின்றார்.”

IMG_4619கிழக்கு மாகாணத்தைச் சேர்ந்த மில்கோவின் பிராந்திய முகாமையாளர் கனகராஜா கூறியபோது, “கிழக்கு மாகாணம் வாகரை மற்றும் ஈச்சிலபற்றைச் சேர்ந்த கால் நடை வளர்ப்பாளர்களை பயிற்சிக்காக நான் அழைத்துச் சென்றேன்.  ஒவ்வொரு முறையும் ஐம்பது பேர் அளவில் இரண்டு முறை சென்றோம். இவரது மாதிரிப் பண்ணை வடிவம் இவர்களுக்கான சிறந்த பயிற்சி அனுபவமாக இருந்தது. மேலும் இவரது பயிற்சிகள் உலர்வலையத்தில் எவ்வாறு மாடுகளை அதிகம் பால் தருவதாக வளர்க்கலாம் என்பதை அடிப்படையாகக் கொண்டது.  கால் நடை அதிகாரிகள் இவ்வாறான பயிற்சிகள் செய்வதற்கும் இவரைப் போன்ற ஒரு பண்ணையாளர் செய்வதற்கும் பாரிய வேறுபாடு உள்ளது. நடைமுறைசார்ந்து பல விடயங்களை விளக்கினார். மிகவும் பயனுள்ள பயிற்சி இது. இதில் பயிற்சி பெற்றவர்கள் இந்த அனுபவங்களை தமது பண்ணைகளில் பயன்படுத்துகின்றார்கள்.”

இவரைத் தொடர்பு கொள்ள…20621023_10154899052867362_359212823876813232_n
மீராபாரதி

நன்றி தினக்குரல் 06.08.2017 பாரதி ராஜநாயகம்

இரு போராளிகளும் பத்து மாடுகளும்

IMG_4581மாட்டுப் பண்ணைகள் – மாடுகளுடன் ஒரு வாழ்வு வாழ்வாதாரப் பிரச்சனைகளுக்கான ஒரு தீர்வு.

“என பெரியம்மா நல்லா சாப்பிட்டியே…

சின்ன வெள்ளை என்னக் கொஞ்சனை…..

டான்ஸ் அம்மாவுக்கு என்ன வேணும்..

கருப்பி ஏன்டி சாப்பிடாமல் ஒழிச்சு வைக்கிறா

என்ட கண்ணுக்குட்டி ஓடியான இஞ்ச….

இஞ்ச பாரண இத….”

IMG_4585இப்படி வாஞ்சையாக உரையாடியது மனிதர்களுடனல்ல…. மாடுகளுடன்…

உரையாடியவர் நேசன் வசந்தி. முன்னால் தோழர், முன்னால் போராளி, இன்னால் சமூகப் போராளி,  வாழ்வதற்காக போராடுகின்றவர்கள்,  நமது நண்பர்.  ஆனால் 1989ம் ஆண்டின் பின்பு இப்பொழுதுதான் சந்தித்தோம்.

நேசனும் அவரது துணைவியார் வசந்தியும் போரின் இறுதிவரை பயணித்து, போரிட்டு, உயிருடன் போராடி, கைதாகிப் புனர்வாழ்வு பெற்று மீண்டவர்கள்.  முன்னால் போராளிகளான இருவரும் வாழ்க்கையில் மட்டுமல்ல உழைப்பிலும் இணைந்து செயற்படுகின்றனர். இப்பொழுது தமது முயற்சியால் புதிய வாழ்வு வாழ்கின்றனர்.  பத்து மாடுகளுடன் செல்வபாக்கியம் பண்ணை என்ற சிறிய மாட்டுப் பண்ணையை இருவரும் சேர்ந்து நடாத்துகின்றார்கள். நேசன் வசந்தி சிறந்த மாட்டுப் பண்ணை நிர்வாகியாக இருக்கின்றமை மட்டுமல்ல பலரை அத்துறையில் பயிற்றுவிப்பவராகவும் செயற்படுகின்றார்.  இவரது கடந்த காலத்தையும் இன்றைய வாழ்க்கையையும்  அறிந்து கொள்ளும் ஆவலுடன் அவருடன் உரையாடினேன். இத் தகவல்கள் அனுபவங்கள் வேலையின்றி இருக்கும் முன்னால் போராளிகளுக்கு மட்டுமல்ல வேலையில்லாப் பட்டதாரிகளுக்கும் நம்பிக்கையளிப்பதாக  இருக்கும் என நம்புகின்றேன்.  ஏனெனில் முயற்சிக்கும் நம்பிக்கைக்கும் உழைப்புக்கும் உதாரணமாக இவர்கள் இருவரும் விளங்குகின்றார்கள் என்றால் மிகையல்ல.  இனி நேசனின் வசந்தி ஆகியோரின் பார்வையில்…

IMG_4583நான் உயர்தரம் படித்த காலத்தில் 1983 கலவரம் ஏற்பட்டது.  அப்பொழுது சோமேஸ் என்பவரின் தொடர்பு கிடைக்க ஈரோசின் மாணவர் அமைப்பான கைசுடன் இணைந்து அகதிகளுக்குப் பங்களித்தோம். பின்பு  கல்வித்திணைக்களத்தில் ஊழியராகப் பணிபுரியும் வாய்ப்பு ஏற்பட்டதுடன் பத்திரிகைகளுக்குப் பகுதி நேர இரகசிய செய்தி வழங்குபவராகவும் இருந்தேன். அதில் பணியாற்றிக் கொண்டே ஈரோஸ் தோழர்களுடன் தொடர்பில் இருந்தேன். 1988ம் ஆண்டு இந்திய இராணுவம் கிரிஸ்தவ பெண் மதகுருக்களை சித்திரவதை செய்த படங்களை எடுத்து ஊரியவர்களிடம் கொடுக்க அது பிரபல்யமானது. இது இந்திய இராணுவ அதிகாரிகளுக்குப் பிரச்சனையை உருவாக்கியது. ஒரு பக்கம் அதற்காக மன்னிப்பு கேட்டுக் கொண்டு மறுபக்கம்  எம்மைத் தேடினார்கள்.  நாம் தான் வழங்கினோம் என்பதை அறிந்து எம்மைக் கைது செய்து சிறையில் அடைத்தார்கள். பின் அவர்கள் நாட்டைவிட்டு வெளியேறியபோதே எம்மை விடுதலை செய்தனர்.

IMG_45871990ம் ஆண்டு மீண்டும் வேலையில் இணைந்தேன். ஆனால் 1995 ஆண்டு இடப்பெயர்வின்போது வன்னிக்குச் சென்றோம். 1998 ம் ஆண்டிலிருந்து இயக்கத்தின் அரசியல் செயற்பாடுகளில் ஈடுபட்டேன். 2002ம் ஆண்டு எனது சகோதரி ஏற்கனவே இயக்கத்தில் போராளியாக இருந்த வசந்தியை எனக்குத் திருமணம் செய்து வைத்தார். சில காலங்களின் பின்பு சகோதரி புற்று நோய் வந்து இறந்துவிட்டார்.

போரின் இறுதி நாட்களில் நான் படு காயமடைந்தேன்.  என்னால் அசைய முடியவில்லை. எனது நண்பர் என்னைத் தூக்கி சுமந்து கொண்டு பல தூரம் நடந்து சென்று வைத்தியசாலையில் ஒப்படைத்துக் காப்பாற்றினார். என்னை வைத்தியம் செய்த வைத்தியர்கள் நான் நீண்ட நாட்கள் வாழ மாட்டேன் என கூறினார்கள். இராணுவத்தினரிடம் சரணடைந்த பின் சிறிது காலத்தில் புனர்வாழ்வு அளித்தார்கள். எனது துணைவியாரும் சரணடைந்து புனர்வாழ்வு முகாமில் இருந்தார். நான் கடுமையாக காயப்பட்டு இருந்தபோதும் அறுவை சிகிச்சை வைத்தியர் ஆதவன் தான் என்னை மீண்டும் மனிசன் ஆக்கினவர்.

IMG_4586மூன்று வருடங்கள் இருவரும் புனர்வாழ்வு முகாமில் இருந்தபின் மீண்டும் நாம் சொந்த ஊருக்குத் திரும்பினோம். வீடு அத்திவாரம் மட்டுமே இருந்தது. அதற்கு மேல் சிறு கொட்டிலைப் போட்டுவிட்டு சும்மா இருந்த காணியில் தோட்டம் செய்து வாழ்க்கையை கொண்டுபோனோம். அப்பொழுது புலம் பெயர்ந்து வாழும் நண்பர் துரைசிங்கம் மோகன் அவர்களின் அறிவுரையைக் கேட்டு வாழைத் தோட்டம் வைத்தோம். அதன்பின் அவர் 35 ஆயிரம் ரூபா தந்து மாடு வாங்கச் சொன்னார். “மாடு வளவாட நீ வாழலாம்” என்றார்.  அவர் கதையைக் கேட்டு நாம் மாடு வாங்கி வளர்த்தோம். அதன் பின் அவரின் தொடர்பு இல்லாமல் போய்விட்டது.  “மாடுகள் வளர்த்து நாம் வாழும்” இன்றைய  நிலையை அவருக்குச் சொல்ல முடியவில்லை. அவர் அறிந்தால் பெரும் மகிழ்ச்சி அடைவார்.

ஆறு மாதம் மாடு தேடினோம்.  ஆனால் மாடு கிடைக்கவில்லை.   மாட்டுக்கு என ஏற்கனவே விதைத்த புல்லுக் கட்டையை கோழி சாப்பிட்டது.  சந்தையில் போய் மரக்கறி வாற பாக்கை பொறுக்கி ஒவ்வொரு புல்லு கட்டையையும் கோழி கொத்தாதவாறு பாக்கால் முடினோம்.  முதலாவதாக நட்ட புல்லுகள் அழிந்தன.   சில மாதங்களின் பின்பு ஒருவரிடம் இரண்டு மூன்று மாடுகள் இருந்ததை அறிந்து சென்றோம். ஒரு மாட்டின் விலையை 50 ஆயிரத்திலிருந்து 45 ஆயிரமாகக் குறைத்தார். அதற்கு மேல் குறைக்க மாட்டன் என்றார். துணைவியாருடன் கதைத்தபோது அவர் வாங்கும்படி சொன்னார்.  விஸ்வமடுவிலிருந்து புதுக்குடியிருப்பிற்கு மாடு கொண்டுவர அனுமதி பெற வேண்டும். ஒரு பிரதேசத்திலிருந்து இன்னுமொரு பிரதேசத்திற்கு மாடுகளை அனுமதியில்லாமல் கொண்டுவர முடியாது. ஆகவே அனுமதியைப் பெற்றுக் கொண்டு பெரியம்மாவையும் அதன் மகளான டான்சையும் (நடனம்) அழைத்துவந்தோம். இந்தப் பெயர்கள் அழைத்துவந்த பின் நாம் வைத்தவை.

IMG_4593பெரியம்மா ஆறு லீட்டர் பால் எடுக்கும் என்றார்கள். ஆனால் 2 லீட்டர் தான் எடுத்தோம். ஆகவே விற்றுவிடுவோம் என யோசித்தோம். ஆனால் மாமா அது முதல் வந்த மாடு் நிற்கட்டும் என்றார். மாட்டுக் கொட்டில் இ்ல்லை.  புல்லையும் வேலியில் இருக்கிற சீமைக் கிலுவையையும் நம்பி தான் வளர்த்தோம். புல்லுக்குத் தண்ணி ஊற்றி வளர்க்க எம்மை நக்கலாகப் பார்த்து சிரித்தார்கள். ஆனால் பின்பு அவர்களே என்னிடம் புல்லுக் கட்டைகள் வாங்கியதும் உண்டு. இன்று பெரியம்மா ஒரு நாளைக்குப் பத்து லீட்டர் பால் கறக்குறார்.

IMG_4629மாடு வளர்ப்பை பற்றி அறிவதற்காக வவுனியாவில் பண்ணை வைத்திருக்கும் ஒரு நண்பரிடம் போனேன். ஆனால் அவர் மாடுகளையும் தனது பண்ணையையும் காண்பிக்க மாட்டேன் என்றார். “அது…  மாடு காட்டக்கூடாதுடப்பா…  8 லீட்டர் பால் தார மாடு கண்ணூரு பட்டும்” என்றார். ஏமாற்றத்துடன் திரும்பியபோதும் சோர்ந்து போய்விடவில்லை. அன்று எதிர்காலத்தில் எனது மாடுகளை மற்றவர்களுக்கு காட்டி அவர்களைப் பயிற்றுவிப்பது என முடிவெடுத்தேன். முதலில் எனக்குத் தெரிந்த மாதிரி இரண்டு மாடுகளையும் வளர்த்தேன். கால்நடை வைத்தியர் தயாபாரன் அவர்களின் தொடர்பு கிடைத்தது. அவரின் ஆலோசனைகள் கேட்டுப் பல முயற்சிகள் செய்தேன். அதில் இடம் பெயர்ந்தவர்களின் வாழ்வாதாரத்தை முன்னேற்ற விஸ்வமடுவில் உள்ளவர்களுக்கு மாடுகள் கொடுத்தார்கள். ஆனால் அவர்களுக்கு மாடு வளர்க்கத் தெரியவில்லை. அவர்களுக்கும் பயிற்சி அளிக்கும்படி வைத்தியர் கூறினார். இதன்பின் பலர்  எங்களுடைய பண்ணயைப் பார்க்க விரும்பி வந்தார்கள். இவையே நான் பயிற்சிகள் வழங்கும் அளவிற்கு என்னை வளர்த்தது. அப்பொழுது எங்களிடம் 4 மாடுகள் மட்டுமே இருந்தன.

ஒரு முறை பெரியம்மாவில் பால் குறைந்து கொண்டு போக இன்னுமொரு மாடு வாங்க அறிவகன் என்பவர் உதவினார்.  அவரிடம் புல்லு வளரவில்லை என்று  யாழ்ப்பாணத்தில் இருந்து மாட்டைக் கொண்டுவந்து என்னிடம் தந்தார்.  காலையில் கறக்கும் பாலை நான் எடுத்துக் கொண்டு பின்னேறப் பாலை அவருக்கு கொடுத்தேன். இதுதான் எங்களுக்கு இடையிலான உடன்பாடு.  பிறகு அவர் அந்த மாட்டை விற்க வெளிக்கிட நானே வாங்கினேன். அதுதான் வெள்ளையம்மா. அது நோயுடன் தான் என்னிடம் வந்தது. அதற்குப் பொருத்தமான அளவில் தீவணம் வைத்து இன்று ஒரு நாளைக்கு 15 லீட்டர் பால் தரும் மாடாக வளர்த்துள்ளேன். வெள்ளையம்மாவில் மூன்று நேரம் பால் எடுத்தோம். இப்பொழுது என்னிடம் பெரியம்மா, நடனம் அல்லது டான்ஸ், வெள்ளையம்மா, செல்வி, பொன்னி, சின்ன வெள்ளை, திருமகள், காராம்பசு, காமதேனு, பொட்டுக்காரி எனப் பத்து மாடுகளும் துளசி, நந்தா, அபிராமி, எழினி நான்கு கன்றுக் குட்டிகளும் இருக்கின்றன.

அமெரிக்க மக்கள் எயிட் தொடர்பும் அதனுடாகப் பயிற்சிகளும் பங்களிப்புகளும்  கிடைத்தன. இலங்கையில் உள்ள பல பண்ணைகளைப் போய்ப் பார்த்தேன்.  சிஐசி பண்ணை, திண்ணவேலிப் பண்ணை, என்எல்சி மற்றும் இலங்கையின் அரசாங்கப் பண்ணைகள் பலவற்றை நேரில்  சென்று பார்வையிட்டேன்.  மேலும் தெரிஞ்ச பண்ணையாளர்களைக் கேட்பேன். வெளிநாட்டில்  உள்ளவர்கள் தொடர்பு கொண்டால் அங்கு  மாடு வளர்ப்பு பற்றிக் கேட்பேன்.  இதுதான் எனது எதிர்காலம் என்பதை தெரிந்து கொண்டேன். இவையெல்லாம் எனது ஆற்றலையும் அறிவையும் வளர்க்கப் பல வழிகளில் பங்களித்தன. ஊக்குவித்தன.   நாமும் வளர்ந்தேன். நமது பண்ணையும் வளர்ந்தது. இப் பண்ணைகளுக்கு  இரண்டாம் தரம் போனபோது அவர்களுக்கு நான் பயிற்சி கொடுக்குமளவிற்கு வளர்ந்திருந்தேன். என்னிடம் கேட்டும் புதியவர்களுக்கும் பயிற்சி கொடுத்தார்கள். நான் எனது பண்ணையில் செய்த பல முயற்சிகள் வேலைகள் அங்கு செய்யாமல் இருந்தன. அவற்றைக் சுட்டிக் காட்டியபோது வரவேற்பைப் பெற்றன. இப்பொழுது நான் ஒரு மாட்டு பண்ணை பயிற்சியாளராகவும் வளர்ந்து வருகின்றோம். மேலும் எனது பண்ணை ஒரு மாதிரி வடிவமாகவும் பார்க்கப்படுகின்றது.

IMG_46102014ம் ஆண்டு இறுதியில் ஆரம்பித்த இப் பாற் பண்ணையில் 2015ம் ஆண்டின் ஆரம்பத்தில் ஒன்றரை லீட்டர் பால் மட்டுமே ஒரு நாளைக்கு வழங்கினோம். 2016ம் ஆண்டு 12 லீட்டர் பாலை வழங்கினோம். 2017ம் ஆண்டு  காலையில் சுமார் 30 லீட்டர் பாலையும் மாலையில் 20 லீட்டர் பாலையும் வழங்கினோம். ஆரம்பத்தில் காலையில் கறக்கும் பாலை மட்டுமே மில்கோ பால் கம்பனிக்கு வழங்கினோம்.  மாலையில் வழங்கவில்லை. எம்மிடம்  அதிகமான பால் கறக்க ஆரம்பிக்க மாலையிலும் பால் வழங்க ஆரம்பித்தோம். ஆரம்பத்தில் மாலையில் மூன்றரை லீட்டர் பாலை மட்டுமே எங்களிடமிருந்து பெறுவதற்காக  வந்தார்கள். இப்பொழுது புதுக்குடியிருப்பிலிருந்து விஸ்வமடுவரை 500 லீட்டர் பாலை மாலையிலும் பெறுகின்றார்கள். இது இப் பிரதேசத்தில் பால் உற்பதியில் ஏற்பட்ட மிகப் பெரிய முன்னேற்றம். அதற்கான தூண்டு கோலாக நாம் இருந்தோம் என்பது மகிழ்ச்சியே.

IMG_4609முதன் முதலாக 2015ம் ஆண்டு புதுக்குடியிருப்பு பிரதேசத்தில் இரண்டாவது சிறந்த பண்ணையாளராகத் தெரிவு செய்யப்பட்டேன். இதன்பின் 2016 ம் ஆண்டு முல்லைத்தீவு மாட்டத்தில் இரண்டாவது பண்ணையாளராக மாகாண சபையால் தெரிவு செய்யப்பட்டேன். இப் பரிசினை எனது துணைவியார் சென்று வாங்கினார். ஏனெனில் இந்த முன்னேற்றகளில் அவருக்கும் சரிசமனான பங்கு உள்ளது. அதை அங்கீகரிக்க வேண்டும். அதேநேரம் இரண்டாவது இடத்தில் ஏன் வந்தேன் என்பதற்கான காரணங்களை அறிந்து அவற்றை நிவர்த்தி செய்தேன். இதன் பலனாக அடுத்த சில மாதங்களில் மத்திய அரசாங்கத்தின் தெரிவில் மாவட்டத்தில் முதலாவது பண்ணையாளராகத் தெரிவு செய்யப்பட்டேன். இரண்டு மாதங்களில் ஏற்படுத்திய மாற்றங்களும் வளர்ச்சியும் இந்த முன்னேற்றத்தையும் அங்கிகாரத்தையும் தந்தது எனலாம்.

IMG_4608ஒவ்வொரு மாடுகளைப் பற்றியும் நன்றாக அறிய வேண்டும். அதன் நிறை, இனம், குணம் எனப்பலவற்றை அறியவேண்டும். இவற்றைக் கவனத்தில் கொண்டு சரியான அளவில் உணவையும் நீரையும் கொடுத்தால் மாடுகள் நன்றாகப் பால் தரும். மாடு வளர்ப்பது என்பது ஒரு கலை. ஒரு மாட்டைக் காட்டி, “அந்த மாட்டைப் பாருங்கள்… அது சாப்பாடு வைக்கும் பொழுது கொஞ்சப் புல்லுகளை எடுத்து பக்கத்திலுள்ள மற்ற மாடு சாப்பிடாதவாறு எதிர்ப் பக்கம் வைத்துவிடும். பிறகு தனக்குப் பசிக்கிற நேரம் தான் மட்டும் சாப்பிடும்.” இப்படி மாடுகளுக்கும் ஒவ்வொரு குணங்கள் உள்ளன. ஆகவே மாடுகளுக்கு எப்படி சாப்பாடுகள் வைப்பது என்பது முக்கியமானதும் பொறுப்பானதுமான வேலை.

IMG_20170629_180046158.jpgசைலேஜ் என்பது புற்களை எடுத்து பாதுகாப்பான முறையில தரமுயர்த்தி மாட்டுக்கு உணவாகப் பயன்படுத்துவதாகும். ஆரம்பத்தில் கையினால் புற்களை வெட்டி சைலெஜ் செய்தேன்.  ஆறு மணியில் இருந்து இரவு 11 மணிவரை வெட்டினேன். நீண்ட நேரங்கள் வேலை செய்தேன். அதன்பின்பே யுஎஸ் எயிட்டின் பங்களிப்புடன் இயந்திரம் வாங்கி புற்களை வெட்ட ஆரம்பித்தேன். சைலேஜை செய்வதற்கு புல்லு, யூரியா, சீனி, உ்ப்பு என்பவற்றை சரியான அளவில் சேர்த்து அதற்குரிய வழிமுறைகளைப் பின்பற்றி உருவாக்க வேண்டும்..

ஒரு மாட்டுக்கு எவ்வாறு உணவு வைக்கின்றோம் என்பது முக்கியமானது. 400 கிலோ மாட்டுக்கு அதன் பத்து வீதம் அதாவது  40 கிலோ உணவு புல்லு வைக்க வேண்டும். ஆனால் சைலேஜ் 20 கிலோ அதாவது 5 விதம் வைத்தால் போதுமானது. அடர் தீவனம் வைக்கத் தேவையில்லை. மேலும் இவ்வாற செய்தால் ஒரு நாளைக்குப் பயன்படுத்தும் பச்சைப் புல்லை இரண்டு நாளைக்கு உணவாகப் பயன்படுத்தலாம். இவ்வாறு செலவைக் குறைத்து பால் உற்பத்தியை அதிகரிப்பதுடன் மாட்டையும் ஆரோக்கியமாகவும் வைத்திருக்கலாம். இது தொடர்பாக முன்னாள் கால் நடைப் பணிப்பாளர் வைத்தியர் சிவலோகநாதன் பல அறிவுரைகளைத் தந்தார்.

IMG_4628ஒரு நாள் வசந்தம் தொலைக்காட்சியில்  மாட்டுப் பண்ணை துறைசார் வல்லுனர்கள் அசோலா பாசி தொடர்பான விளக்கம் கொடுத்தனர். அதன்பின் அசோலா பாசியை தேடினோம். முல்லைத் தீவு கால்நடை அலுவலகத்தில் வைத்தியர் நிவேதியிடம் அதனைப் பெற்றோம். அதன் பின் நாம்   அதனை உருவாக்கினோம்.   2 கிலோ அசோலா பாசியை மாட்டுக்கு சாப்பிட வைத்தால் அடர்தீவணத்தை (மாஸ் – தவிடு புண்ணாக்கு) தவிர்ப்பதுடன் அதற்கான செலவு செய்யும் 250-350 ரூபா பணத்தையும் மீதம் பிடிக்கலாம். ஒரு கிலோ அசோலா பாசியை வளர்க்க ஒரு ரூபாய் தான் செலவாகும்.

வடக்கு கிழக்கு மாகாணங்களில் ஜேசி, சிஜிவால் போன்ற கலப்பு மாடுகளை வளர்க்கலாம். நாம்பனை தேடி சினை பிடிக்கச் செய்யலாம்.  ஆனால் அவை நோய்களை காவக்கூடிய சாத்தியம் உள்ளது. இதற்கு மாறாக செயற்கைமுறை சினையில் இவ்வாறான நோய்களைத் தவிர்க்கலாம். ஆகவே செயற்கை முறை சினைப்படுத்தல் சிறந்தது.  மேலும் அதிக வெய்யில் மாட்டுக்கு ஆரோக்கிமானதல்ல. இதனால் பால் உற்பத்தி குறைவாக இருக்கும். ஆகவே மாடு வளர்ப்பிற்கு குளிர்மையான பிரதேசங்களே ஊகந்தது என்கின்றார்கள். இப் பிரச்சனையைத் தீர்க்க பண்ணையைச் சுற்றி குளிர்மையாக வைத்திருப்பது அவசியமானது. இவ்வாறான சூழல் அதிகளவு பாலைத் தரும்.

IMG_4631மாட்டுப் பண்ணை, கால் நடைப் பண்ணை, கால் நடை அபிவிருத்தி திணைக்களம், மற்றும் கால் நடை வைத்தியரின் அனுசரனைகள் இல்லாமல் மாடு வளர்ப்பைச் சரியாகச் செய்ய முடியாது. அவர்களின் ஆலோசனைகளைப் பங்களிப்புகளைப் பெற்றே ஆகவேண்டும்..  மேலும் இவர்கள் நிதிப் பங்களிப்புகளும் செய்வார்கள். அவ்வாறு உயிர் வாயு உற்பத்திற்கு  50 ஆயிரம் ரூபா பங்களித்தார்கள். ஆனால் அதை அமைப்பதற்கு ஒரு இலட்சம் ரூபா தேவைப்பட்டது. மிகுதிப் பணத்தை நாம் போட்டு அதனை செய்து முடித்தோம்.  மாட்டு சானத்திலிருந்து உயிர்வாயு தயாரிக்கலாம்.  இதன் மூலமாக வீட்டுத் தேவைகளான காஸ் அடுப்பு, நீர் இரைக்கும் இயந்திரம் ஆகியவற்றுக்குப் பயன்படுத்துகின்றோம். மேலும் மின்உற்பத்தி இயந்திரத்தையும் இயங்கச் செய்ய முயற்சிகள் எடுக்கின்றேன். இதனுடாக மாட்டுப் பண்ணைக்கும் வீட்டுக்கும் தேவையான மின்சாரத்தைப் பயன்படுத்த எண்ணியுள்ளோம்.

20621023_10154899052867362_359212823876813232_nநம் இருவரினதும் இந்த முயற்சியில் பலர் பங்காற்றியுள்ளார்கள். அதில் சிலரை ஏற்கனவே குறிப்பிட்டிருக்கின்றேன். மேலும் முக்கியமான சிலரைக் கூறவேண்டும். கால் நடை வைத்தியர் தயாபரன், யுஎஸ் எயிட்ஸ வைத்தியர் சிவலோகநாதன். மிருக ஆய்வு நிறுவனத்தில் பிரேம் லால் அனில். யுஸ்எயி்ட் நிர்வாகத்தில் மிதுலன் மற்றும் முல்லை மாவட்ட கால் நடைப் பிரதிப் பணிப்பாளர் கிரிஜகலா சிவானந்தன், கிளிநொச்சி கால்நடை உதவி பணிப்பாளர் கௌரி திலகன் மற்றும் வைத்திய கலாநிதி வசிகரன் ஆகியோர் பங்களித்தவர்களில் முக்கியமானவர்கள்.

்்்்் மீராபாரதி

இரு போராளிகளும் பத்து மாடுகளும்.
நன்றி தினக்குரல் 06.08.2017 பாரதி ராஜநாயகம்

Posted by: மீராபாரதி | August 3, 2017

சுன்னத்தும் கத்னாவும்

சுன்னத்தும் கத்னாவும் – சில சந்தேகங்கள்.

ஒரு சமூகத்தின் மதத்தின் சடங்குகள் நம்பிக்கைகள் தொடர்பாக இன்னுமொரு சமூகத்தினர் மதங்களைச் சேர்ந்தவர்கள் எழுதும் பொழுது மிகவும் பொறுப்புணர்வுடன் எழுத வேண்டும். ஆனால் ஒவ்வொருவரும் அல்லது பெரும்பாலானவர்கள் தம் சமூகத்தையும் மதத்தையும் உயர்வாகவும் மற்றதை தாழ்வாகவும் மட்டுமல்ல ்மிக மோசமாகவும் விமர்சிக்கின்றார்கள். இது ஆரோக்கியமான விவாதங்களுக்கு இட்டுச் செல்வதில்லை. மாறாக குரோத உணர்வுகளை வளர்த்து பகைமையையே வளர்க்கின்றது.

மதங்கள் என்பவை பொதுவாக மனிதர்களுக்கும் குறிப்பாக பெண்களுக்கும் குழந்தைகளுக்கும் எதிரானவையே. இவர்களை சிறுவயதிலிலுந்தே தம் மத நம்பிக்கைகளுக்கு ஏற்ப “மோல்” பண்ணிவிடுகின்றன. இதனால் இவர்களுக்கு இதிலிருந்து விடுபடுவது என்பது மிகவும் சிக்கலானதாகிவிடுகின்றது. அதேநேரம் அதன் மீதான நம்பிக்கையே அவர்களது வாழ்வைத் தீர்மானிப்பதாகவும் மாறிவிடுகின்றது. ஆகவே இதற்கு எதிராக எந்த விமர்சனத்தை வைக்க முடியாதளவிற்கும் கொண்டுவந்து விடுகின்றது. உதாரணமாக சிறு வயதிலையே பௌத்த மதகுருமாராக சேர்க்கப்படும் சிறுவர்கள்.  இது சிறுவர்களுக்கு எதிரான அடிப்படை மனித உரிமை மீறல். ஆனால் மத நம்பிக்கையின் அடிப்படையில் உரையாட முடியாது. இதேபோல் போரினால் பாதிக்கப்பட்ட மக்களை கடவுள் பல முறை  ககைவிட்டபோதும் கோயில் நிகழ்வுகளும் அதன் மீதான நம்பிக்கைளும் அவர்களுக்கு ஒரு ஆற்றுப்படுத்தலாக இருக்கின்றன. ஆகவே எல்லோராலும் கைவிடப்பட்ட இந்த மக்களுக்கும் அவர்களின் நம்பிக்கைகளுக்கும் எதிராக கதைப்பது சில நேரம் அவர்களின் வாழ்க்கைக்கு எதிராக மாறிவிடுகின்றது. ஆற்றுப்படுத்துவதற்குப் பதிலாக அவதிக்குள் வாழ நிர்ப்பந்திக்கின்றது. ஆகவே மதங்களையும் மக்களின் நம்பிக்கைகளையும் விமர்சிப்பவர்கள் மிகவும் அவதானத்துடன் இருப்பதுடன் நுண்ணுணர்வு கொண்டவர்களாக இருப்பதும் அவசியமானது. ஆனால் இவ்வாறான ஒரு பண்பை மிக அரிதாகவே காண்கின்றோம்.

இந்தடிப்படையில் சுன்னத்து தொடர்பாகவும் கத்னா தொடர்பாகவும் எனது புரிதலையும் சில சந்தேகங்களையும் கேள்விகளையும் முன்வைக்கின்றேன். இது குறிப்பிட்ட மத நம்பிக்கையின் பாற்பட்ட எனது புரிதலின் அடிப்படையில் முன்வைக்கவில்லை. மாறாக பாலியல் சார்ந்த எனது மட்டுப்படுத்தப்பட்ட அறிவின் அடிப்படையிலையே முன்வைக்கின்றேன். தவறுகள் இருப்பின் சுட்டிக்காட்டலாம். தொடர்ந்து உரையாடுவதன் மூலம் சந்தேகங்களை நிவர்த்தி செய்யலாம்.

Penis_lateral_cross_sectionசுன்னத்து என்பது ஆண் குறியின் மேல் இருக்கும் தோலை அகற்றுவதாகும். இந்த தோல் என்பது பெண்களின் குறியைச் சுற்றியிருக்கும் தோலின் ஒரு பகுதியாகும்.  இதை  அகற்றுவதால் ஆண் குறியின் உள் பகுதிகள் சுத்தமாக இருக்கும் என நம்பப்படுகின்றது. இதைவிட வேறு மதக் காரணங்களும் இருக்கலாம். ஆனால் இயற்கையானது ஆண்குறியின் உள்பகுதியை பாதுகாப்பாக வைத்திருப்பதற்கே அவ்வாறான ஒரு தோலை வைத்திருக்கின்றது. இத் தோல் இருக்கும் போதே அதைச் சுத்தமாக வைத்திருப்பதில் ஒரு பிரச்சனையுமில்லை. ஆனால் இதை அகற்றிவிட்டால் ஆண் குறியில் இருக்கின்ற மென்னுணர்வு இல்லாமல் போய்விடுகின்றது. அதேநேரம் ஆண் குறியின் தொப்பியின் கீழ் இருக்கின்ற (கிளிட்டரஸ்) பகுதிக்கு எந்தப் பாதிப்பும் ஏற்படாது. ஆகவே ஆண்களின் பாலியல் உணர்வில் பாதிப்பு ஏற்படுவதில்லை.

Figure_28_02_02கத்னா என்பது பல வகைகள் உண்டு. அதில் முக்கியமானது சின்ன லாபியாவிற்கு உள்ளே யோனிக்கு மேலே முத்திர குழாய் உள்ளது. அதற்கு மேல் தொப்பி போன்ற பகுதி உள்ளது. இதுவே கிளிட்டரஸாகும். இதுவே பெண்களுக்கு பாலியல் காம உணர்வை ஏற்படுத்தும் பகுதியாகும். இதை வெட்டி நீக்குவது அவர்களது பாலியல் காம உணர்வையே அகற்றுவதாகும். ஆகவே அதை அகற்றுவது தனிமனித அடிப்படை உரிமை மீறலாகும். இன்று இலங்கையில் முஸ்லிம் மக்களிடையே இது முக்கியமான விவாதப் பொருளாக இருக்கின்றது. இலங்கையில் இச் சடங்கானது பெரியளவில் நடைமுறையில் இல்லை என்றே சொல்கின்றார்கள். அண்மையில் கனேடிய பத்திரிகையில் வந்த செய்தியிலும் அவ்வாறுதான் கூறுகின்றது. ஆனால் இவ்வாறான ஒரு செயற்பாடு ஒரு பெண்ணுக்கு நடந்தாலும் அது அப் பெண்ணுக்கு மேற்கொள்ளப்படும் வன்முறையாகும். ஆகவே இது நடைமுறையில் இருந்தால் நிறுத்தப்பட வேண்டும்.

இலங்கையில் நடைபெற்ற மலையக இலக்கிய சந்திப்பில் ஒருவர் தனக்கு நடைபெற்ற சுன்னத்து சடங்கு தொடர்பான கவிதையை வாசித்தார். அதில் இச் சடங்கு தொடர்பான தனது அனுபவங்களைப் பகிர்ந்தார். இதற்கு ஒருவரும் எதிர்ப்புக் கூறவில்லை. இதேபோல் கத்னா தொடர்பாகவும் ஒரு கவிதையையோ உரையையோ நடாத்தியிருக்கலாம். அது ஏன் தவிர்க்கப்பட்டது? என்ன நடந்தது என்பதை இலக்கிய சந்திப்புக் குழு வெளிப்படுத்த வேண்டும். இதன் மூலம் தேவையில்லைாத சந்தேகங்களையும் முரண்பாடுகளையும் தவிர்க்கலாம்.

கத்னா தொடர்பாக உரையாடப்பட்டபோது ஆண்கள் இவ்வாறு கத்னா நடப்பது தமக்கு தெரியாது என்றார்கள். அவ்வாறு நடந்தாலும் அது பெண்களுக்கு மட்டுமே தெரியும் என்றனர். இவர்களிடம் ஒரு கேள்வி. நீங்கள் உடலுறவில் ஈடுபடும் பொழுது பெண்களுக்கு எவ்வாறு உணர்ச்சி ஊட்டுவீர்கள்? அல்லது உணர்ச்சி ஏதுவும் ஊட்டாமலே புணர்ந்து விடுவீர்களா?

உடலுறவுக்கு முன்பான விளையாட்டில் ஈடுபட்டால் இந்தக் கிளிட்டரசைப் பயன்படுத்த வேண்டும்.  அப்பொழுது அது இருக்கின்றதா இல்லையா என்பதைப் புரிந்து கொள்ளலாம். ஆகவே இது பெண்களுக்கு மட்டுமே தெரியும் என்று சொல்லி தப்பிக்க முடியாது அல்லவா?

உண்மை அவர் அவர்களுக்கே வெளிச்சம்.

இது தொடர்பாக இனவாத மதவாத பின்னோட்டங்கள் அகற்றப்படும். ஆரோக்கியமான கருத்துக்களுக்கு மட்டுமே இடம் உள்ளது.

Posted by: மீராபாரதி | July 30, 2017

புதிய அரசியல் தலைமை அவசியமா?

ஈழத் தமிழர்களுக்கு புதிய அரசியல் தலைமை அவசியமா?

ஜனநாயக செயற்பாடில்லாத கட்சிகள் புதிய தலைமையை உருவாக்குமா?

தேசமாக உணர்வது! தேசமாக சிந்திப்பது! தேசமாக செயற்படுவது! என்பது என்ன?

index52009ம் ஆண்டு வரை ஈழத் தமிழர்களின் ஏகபோகத் தலைமையாக விடுதலைப் புலிகளின் தலைமையே இருந்தது. இதனை ஈழ தமிழ் மக்களும் விரும்பியோ விரும்பாமலோ ஏற்க வேண்டியிருந்தது. அவர்களால் கூட்டமைப்பு உருவாக்கப்பட்டமை அதிகாரத்தினால் முன்னெடுக்கப்பட்டிருந்தாலும் நல்லதொரு செயற்பாடே. அது ஜனநாயக முறைப்படி நடைபெற்றிருந்தால் ஆரோக்கியமான முற்போக்கான செயற்பாடாக இருந்திருக்கும். ஆனால் அவ்வாறு நடைபெறாமை தூர்ப்பாக்கியமானது. ஆகவே போரின் பின்பு தலைமை என்பது தமிழர் தேசிய கூட்டமைப்பு (டிஎன்.ஏ) என்பதைவிடவும் தமிழரசு கட்சியாகவும் சம்பந்தனாவும் மாற்றம் பெற்றது. இப்பொழுதும் ஜனநாயக செயற்பாடுகளின் அடிப்படையில் முன்னெடுக்காமல் அதிகாரம் புதிய தலைமைத்துவத்திற்கு கைமாறியது.

images5நீண்ட பாரம்பரியம் கொண்ட ஒரு கட்சிக்கும் புதிதாக உருவாக்கப்பட்ட கூட்டமைப்புக்கும்  முதலமைச்சராக ஒருவரைத் தெரிவு செய்ய தமக்குள் ஒருவரும் கிடைக்கவில்லை.  தூரதிர்ஸ்டமாக இதற்கான காரணத்தை ஒருவரும் ஆராயவில்லை. அப்படி ஆய்வு செய்திருந்தாலும் அதிலிருந்து கற்றுக் கொண்டதாகத் தெரியவில்லை. ஆகவே  புதிய அதிகாரத்துவ ஏகபோக தலைமைத்துவமானது தனது அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்தி வட மாகாணத்திற்கான முதலமைச்சராக விக்கினேஸ்வரன் அவர்களைத் தெரிவு செய்தது. முதலமைச்சர் மக்களால் தெரிவு செய்யப்பட்டபோதும், இது தமிழர் தேசிய கூட்டமைப்பினதும் தமிழரசுக் கட்சியினதும் பலவீனமான ஆரோக்கியமற்ற ஒரு செயற்பாடே என்றால் மிகையல்ல. ஆகவே பின்விளைவுகள் தொடர்கின்றன.

images6சிறிலங்கா அரசாங்கத்தின் நீதிபதியாக நீண்டகாலம் பணியாற்றிய விக்கினேஸ்வரன் அவர்களை கட்சிக்கு வெளியிலிருந்து முதலமைச்சராக தெரிவு செய்தமை பலருக்கு சந்தேகங்களையும் ஆச்சரியங்களையும் ஏற்படுத்தியது. இருப்பினும் அவர் மீதான விமர்சனங்களுக்கு அப்பாலும் அவரை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டி ஏற்பட்டது. ஆனால் அவரை ஆரம்பத்தில் ஏற்றுக்கொள்ளாதவர்கள் பின்பு ஏற்றுக்கொள்ளுமாறும், முன்பு ஏற்றுக் கொண்டவர்கள் பின்பு எதிர்க்குமாறும் அவரது நடவடிக்கைகள் இருந்தன. இதற்குக் காரணம் அவர் தனது வரையறைக்குள் ஈழத் தமிழர்களின் தேசிய அபிலாசைகளைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் ஒரு முதலமைச்சராக செயற்பட்டார் என்பதே. பாதிக்கப்பட்ட மக்கள் நலன் சார்ந்த சில செயற்பாடுகளை முன்னெடுத்தார்.  இதனால்தான் அவருக்கு நெருக்கடி வந்தபோது இளைஞர் கூட்டம் தன்னியல்பாகவே அவரைப் பாதுகாக்க முன்வந்தது. இவையும் அனைவரையும் ஆச்சரியப்படுத்தியது மட்டுமல்ல அவரைத் தெரிவு செய்தவர்களே எதிர்பார்க்காததுமாகும். இருப்பினும் அவருக்கு ஒரு எல்லை உள்ளது. இதனைப் புதிய தலைமையாக அவரை உருவாக்க முயற்சிப்பவர்கள் புரிந்துகொள்கின்றார்கள் இல்லை.

விக்கினேஸ்வரன் அவர்களை கனடாவின் விமானநிலையத்தில் வரவழைத்தபோது முன்பு புரட்சிகர கட்சியில் செயற்பட்ட ஒருவர் தீடிரென சென்று புரட்சிகர தலைவர் ஒருவரை வரவேற்பதுபோல கட்டிப்பிடித்து வரவேற்றார். ஆனால் விக்னேஸ்வரன் அவர்கள் அதன் தாற்பரியத்தைப் புரியாது சடம்போல நின்றார். இந்த உடல் மொழிகளும் கவனிக்கப்பட வேண்டியவை. ஏனெனில் ஒருவரது உடல் மொழிகள் அவரது சிந்தனைகளை வெளிப்படுத்துகின்றன என உளவியலாளர்கள் கூறுகின்றார்கள். அவ்வாறு இருக்கமான ஒருவர் தனது எல்லைகளை மீறி உடைத்துக் கொண்டு இலகுவாக வரமாட்டார். ஆகவே அவரை முன்நோக்கி ஒடும் குதிரையாக நம்பிக் காசு கட்டுகின்றவர்கள் மீண்டும் எல்லாவற்றையும் இழந்து ஏமாந்து அன்னாந்து பார்க்கும் நிலைமையே ஏற்படும். இது ஈழத் தமிழர்களுக்கே பாதகமானது என்பதை ஒருவரும் புரிகின்றார்கள் இல்லை. அவர் இருக்கும்வரை என்ன செய்கின்றாரோ அதைச் செய்யட்டும். ஆனால் ஈழத் தமிழர்களின் வாழ்வில் அக்கறை உள்ளவர்கள் என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதை விக்கினேஸ்வரனுக்கு அப்பால் தேட வேண்டும்.

index7பல கட்சிகளின் கூட்டமைப்பான தமிழ் தேசிய கூட்டமைப்பு இருந்தபோதும் அதில் ஆதிக்கம் செலுத்தும் பாரம்பரிய கட்சியான தமிழரசுக் கட்சி இருந்தபோதும் ஏன் வெளியிலிருந்து ஒருவரை முதலமைச்சர் பதிவிக்குக் கொண்டுவந்தார்கள்? இக் கட்சிகளுக்குள் இருந்து ஒருவரை ஏன் தெரிவு செய்ய முடியவில்லை? இதற்கான காரணம் வெளிப்படையானது. இவர்களிடம் ஜனநாயக மத்தியத்துவ செயற்பாடுகள் இல்லை. தமிழரசுக் கட்சிக்குள்ளையே இல்லாதபோது அதன் ஆதிக்கம் அதிகமாக இருக்கின்ற கூட்டமைப்புக்குள் எவ்வாறு ஜனநாயகத்தை எதிர்பார்ப்பது. ஜனநாயம் என்பது ஒரு கட்சியின் இயக்கம். புதிய தலைவர்களை உருவாக்கும் ஒரு பொறிமுறை. அது சரியாகச் செயற்படுமாயின் இரண்டாம் மூன்றாம் தலைமைகள் கட்சிக்குள் இருந்தே உருவாகும். ஆனால் அவ்வாறான செயற்பாடுகள் உள்ள ஒரு கட்சிகளும் ஈழத் தமிழர்களிடம் இல்லை. பல அங்கத்தவர்களைக் கொண்ட தமிழரசுக் கட்சியிடமும் இல்லை. தனிநபரே கட்சியாகச் செயற்படும் மற்றக் கட்சிகளிடமும் இல்லை. இந்த நிலையைில் இவர்கள் புதிய தலைமை வேண்டும் என யாருக்காக யாரிடம் கேட்கின்றார்கள்.

index8புதிய தலைமை வேண்டும் என்பவர்கள் யார்? அவர்கள் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்ற கட்சிகள் எவ்வாறு செயற்படுகின்றன என்பதும் ஆய்வுக்குரியது. பெரும்பாலான கட்சிகள் தனிநபர்களில் தங்கியிருப்பவை. அவர்களது அதிகாரதிற்கு உட்பட்டவை. இவர்களுக்குள்ளும் ஜனநாயம் இல்லை. இவ்வாறு தனிநபர்களை முன்னிலைப்படுத்தி படம் காட்டும் கடந்த கால இயக்கங்களான இன்றைய ஜனநாயக கட்சிகள் மக்கள் மீது அக்கறையிருக்குமாயின் தமது கட்சிக்குள் ஜனநாயக செயற்பாடுகளை முன்னெடுக்க வேண்டும். அதற்குத் தேவையான அங்கத்தவர்களை கொண்டிருக்காவிட்டால் தமது கட்சிகளை களைத்துவிட்டு புதிய கட்சியை உருவாக்குவதற்கான செயற்பாடுகளில் ஒன்றுபட்டு இறங்க வேண்டும். அல்லது ஒதுங்கி புதிய தலைமுறையினருக்கு வழிவிட வேண்டும். இதுவே சரியான வழிமுறையும் காலத்தின் தேவையுமாகும்.

ஒரு இயக்கம் கூட்டமைப்பாக இருந்தாலும் தனிக் கட்சியாக இருந்தாலும் அதற்குள் ஜனநாயகம் செயற்பட வேண்டும். கட்சியின் பெரும்பான்மை அங்கத்தவர்களின் முடிவுக்கு கட்டுப்பட்டு கட்சி செயற்பட வேண்டும். கட்சியிலுள்ள பெரும்பான்மையினருடன் உடன்பாடு இல்லாதவர்கள் தமது கருத்துகளை முன்வைத்து அதைப் பெரும்பான்மையினரின் கருத்தாக மாற்றக் கட்சிக்குள் செயற்பட வேண்டும். ஆனால் எந்த ஒரு கட்சியும் இவ்வாறான ஜனநாயக வழிகளில் செயற்படுவதில்லை.  ஆகவே இவர்கள் புதிய தலைமைத்துவம் தொடர்பான கருத்தை முன்வைப்பது தன்நலம் சார்ந்த செயற்பாடோ என சந்தேகிக்க வேண்டி உள்ளது.

images4ஈழத் தமிழர்களுக்கு புதிய அரசியல் தலைமைத்துவம் வேண்டும் என நினைப்பவர்கள் சில அர்ப்பணிப்புகளை செய்து அதில் தம்மை முழுமையாக ஈடுபடுத்த வேண்டும். முதலாவது ஈழத் தமிழர்களின் நீண்ட கால குறுகிய கால அரசியல் நோக்கங்கள் அபிலாசைகள் என்ன என்பதை திட்டவட்டமாகத் தீர்மானிக்க வேண்டும். இரண்டாவது இதை அடைவதற்கான மூலோபாயங்கள் தந்திரோபாயங்கள் என்ன என்பதில் விரிவான ஆழமான தெளிவு இருக்க வேண்டும். மூன்றாவது இது தொடர்பான விவாதங்கள் உரையாடல்கள் பிரதேச மட்டங்களிலிருந்து உருவாக்க வேண்டும். அதற்காகச் செயற்பட வேண்டும். நான்காவது இங்கிருந்து புதிய குழுக்களை உருவாக்கி ஜனநாய முறைப்படி பிரதிநிதிகளை தெரிவு செய்ய வேண்டும். இவ்வாறுதான் புதிய தலைமைகள் மக்கள் மத்தியில் இருந்து உருவாகலாம். ஐந்தாவது இப்பிரதிநிதிகளினதும் கட்சி அங்கத்தவர்களினதும் பொதுக் குழுவிலிருந்தே புதிய தலைமைகளை உருவாக்க வேண்டும். இவ்வாறுதான் புதிய தலைமைகளை உருவாக்கலாமே ஒழிய நினைத்தவுடன் ஒருவரை கொண்டுவந்து இருத்தி உருவாக்க முடியாது. அவ்வாறு உருவாகுமாயின் அது தேர்தல்களை மையப்படுத்தியதாக மட்டுமே அமையும். மேலும் புதிய தலைமை என்பது தனிநபர் சார்ந்து இருப்பதல்ல. அது ஒரு குழுவாக இருக்க வேண்டும். அப்பொழுதுதான் ஈழத்தமிழர்களின் தலைவிதியானது தனிநபர்களினால் தீர்மானிக்கப்படாமல் மக்கள் நலனில் அக்கறையுள்ள குழுக்களினால் தீர்மானிக்கப்படும்.

images9புதிய தலைமையோ கட்சியோ தேர்தல்களில் பங்குபற்றுவது தவறல்ல. ஆனால் அது மட்டுமே நோக்கமாக கொண்ட செயற்பாடாக இருக்கக் கூடாது. இப்பொழுது உள்ள கட்சிகளுக்கு அது மட்டுமே இலட்சிய செயற்பாடு. மாறாக இது ஒரு பகுதி செயற்பாடாக மட்டுமே இருக்க வேண்டும். ஆகவே பிரதேச சபை, மாணான சபை, மற்றும் பாராளுமன்றங்களுக்கு செல்வது என்பது ஒருவருடைய தொழிலாக இருக்கக் கூடாது. ஏனெனில் ஈழத் தமிழர்கள் போரினால் மிகவும் பாதிக்கப்பட்ட சமூகங்கள்.. ஆகவே இவ்வாறு அதிகாரங்களுக்குச் செல்வது என்பது மக்களின் பிரச்சனைகளைத் தீர்ப்பதற்கான வழிமுறைகளாக இருக்க வேண்டும். முதலவாது   இக் கட்சிகளுக்கும் பிரதிநிதிகளுக்கும் ஈழத் தமிழர்களி்ன் பொருளாதார, கல்வி, வீடமைப்பு, மீளக் குடியமர்வு, அபிவிருத்தி, விவசாயம், சுற்றுச்சூழல் மற்றும் அரசியல் பிரச்சனைகள் தொடர்பான தீர்வுகளும் செயற்திட்டங்களும் கொண்ட தெளிவான வரைபடம், ஆய்வுகள், அறிக்கைகள் என்பன இருக்க வேண்டும். இவை தொடர்பான குறுகிய கால நீண்ட கால  வேலைத்திட்டம்  ஒன்று உருவாக்கப்பட்டு மக்கள் முன்வைக்கப்பட வேண்டும். தமது கைகளுக்கு அரசியல் அதிகாரம் கிடைத்தால் இவற்றை நிறைவேற்றுவோம் என உறுதி அளிக்க வேண்டும். இதுவே மக்கள் நலன் சார்ந்து செயற்படுவது எனலாம்.

images22மேற்குறிப்பிட்ட உறுதி மொழிகளில் சரி பாதியையாவது நிறைவேற்றாவிட்டால் இரண்டாம் முறை இப் பதவிகளுக்குப் போட்டி போடுவது தடுக்கப்பட வேண்டும். ஒரளவு செயற்படுபவர்களுக்கு மட்டுமே இரண்டாவது சந்தர்ப்பம் வழங்க வேண்டும். ஆகக் கூடியது ஒருவர் மூன்று முறை மட்டுமே இவ்வாறான பதிவிகளில் இருக்கலாம் என்பது கட்டாயமாக்கப்பட வேண்டும். அப்பொழுதுதான் புதிய தலைமைகளும் புதிய சிந்தனைகளும் கட்சிகளுக்குள் வரும் வாய்ப்புகள் உருவாகும். இன்று பதிவிகளில் உள்ளவர்கள் மேற்குறிப்பிட்டவாறு செயற்பட்டார்களா? இவர்கள் எத்தனை முறை மக்கள்களுக்கு உறுதி மொழிகள் வழங்கி நிறைவேற்றாமல் ஆனால் மீண்டும் மீண்டும் வழங்கி பதிவிகளில் இருக்கின்றனர்?

images3மேலும் பிரதேச, மாகாண, மற்றும் பாராளுமன்ற உறுப்பினர்களிடமிருந்து கிடைக்கும் ஊதியம் சலுகைகள் என்பன கட்சிக்கு உரியதாக இருக்க வேண்டும். கட்சியில் செயற்படும் அனைத்து அங்கத்தவர்களுக்கும் பிரதிநிதிகளுக்கும் சம அளவில் இந்த ஊதியம் பிரித்துக் கொடுக்கப்பட வேண்டும். இந்த உறுப்பினர்களுக்கு வழங்கப்படுகின்ற வேலைத் திட்டங்களுக்கான நிதிகள் தனிநபர்கள் சார்ந்து அல்லாமல் கட்சி சார்ந்து மக்கள் நலன் மற்றும் அபிவிருத்தி திட்டங்களுக்கு கொடுக்கப்பட வேண்டும். மக்கள் இல்லாமல் கட்சி அங்கத்தவர்களின் உழைப்பு இல்லாமல் மேற்குறிப்பிட்ட பிரதிநிதிகள் உருவாக முடியாது என்ற புரிதல் ஆழமாக இருக்க வேண்டும்.

ஆனால் நடைமுறையில் என்ன நடக்கின்றது? அதிகாரத்திலுள்ளவர்கள் தாம் பிரச்சனையைத் தீர்ப்போம் என நம்பிக்கை அளிக்கின்றனர். அதிகாரமற்றவர்கள் அவர்கள் தீர்க்க மாட்டார்கள். எங்களிடம் அதிகாரத்தை தாருங்கள் நாம் தீர்ப்போம் என்கின்றார்கள். ஆனால் இருவர்களிடமும் ஜனநாயக செயற்பாடும் இல்லை. என்ன செய்யப் போகின்றோம் என்ற தெளிவான வரைப்படமும் இல்லை. இவர்கள் அனைவரிடமும் அதிகாரம் கையில் இருந்தபோது இவைபற்றி உரையாடியதுமில்லை. இதுவே இவர்களின் கடந்த கால செயற்பாடுகள். இவர்களை நம்பி மீண்டும் ஆற்றில் இறங்குவது ஆபத்தானது.  இந்த நிலையில் புதிய தலைமைத்துவத்தை உருவாக்க புதிய தலைமுறை என்ன செய்ய வேண்டும் என சிந்திப்பது தவிர்க்க முடியாதது. இதைப் புரிந்த அனுபவமும் அறிவும் கொண்டவர்கள் புதிய தலைமுறையையும் தலைமையையும் வழிநடாத்த முன்வரவேண்டும்.  சிந்திப்போமா? செயற்படுவோமா?

நாம் ஒரு தேசமாக உணர வேண்டும். ஒரு தேசமாகச் சிந்திக்க வேண்டும். ஒரு தேசத்திற்காக ஒன்றினைந்து செயற்பட வேண்டும். இதை நாம் இஸ்ரேலிடமும் ஜப்பானிடமும் கற்கலாம். கடந்த வாரம் மு.திருநாவுக்கரசு தினக்குரலில் எழுதிய கட்டுரை இந்தடிப்படைகளில் வாசிக்க வேண்டிய ஒன்று. மேற்குறிப்பிட்ட வாசகங்களை மீள மீள தமக்குள் உள்வாங்கி ஒவ்வொரும் செயற்பட வேண்டும். இதுவே இன்று பாதிக்கப்பட்ட மக்கள் எதிர்நோக்கும் பிரச்சனைகளுக்கான விமோசனமாக இருப்பதுடன் ஆரோக்கியமான செயற்பாட்டிற்கும் நீதியான அரசியல் தீர்விற்கும் வழிவகுக்கும்.

உணர்வோமா? சிந்திப்போமா? செயற்படுவோமா?

மீராபாரதி

நன்றி தினக்குரல் 30.07.2017 பாரதி ராஜநாயகம்.

Posted by: மீராபாரதி | July 23, 2017

குரலற்றவர்களுக்கான குரல் – 1

குரலற்றவர்களுக்கான குரல் – 1

“நான் சைவக் (மன்னிக்கவும் மரக்கறி கடைகளில். இதில் கூட எந்தளவு மத ஆதிக்கம் பாருங்கள்) கடைகளில் சாப்பிடுவதில்லை” என ஒரு கூற்றை எழுதிவிட்டுக் கடந்து செல்லலாம். ஏனெனில் அந்தளவு சுத்தமின்மை இக் கடைகளில் காணப்படுகின்றன. ஒரு கடையில் கை கழுவ பின்னால் சென்ற போது சாம்பாரும் குழம்பும் என இரண்டு அண்டாக்கள் போகின்ற வழியில் கிடந்தன. அப்பொழுது அதற்கு மேலால் ஒரு பரல் நிறைய குப்பைகளை தூக்கிக் கொண்டு இருவர் செல்கின்றனர். அதிலிருந்து நீர்த் துளிகள் குப்பைகள் அதற்குள் விழும் என்ற எந்தவிதமான அக்கறையும் இல்லாமல் அவர்கள் செய்தார்கள். இதற்குப் பின்பும் எப்படி இருந்து சாப்பிடலாம்? மேலும் கடைகளில் சாப்பிட உட்காட்தாந்தால் அவர்கள் கறிகளை ஊற்றும் முறையைப் பார்த்தால் “ஏன்டா சாப்பிட வந்தம்” என்ற மாதிரி இருக்கும். நான் சுகாதார அமைச்சராக மட்டும் இருந்தால் இக் கடைகள் அனைத்தையும் இழுத்து முடிவிடுவேன். சுகாதார உத்தியோகத்தர்களின் கண்களின் இவை படுவதில்லை. அவர்கள் தண்டனை வழங்குவது எல்லாம் மீண்டும் ஏழை எளிய மக்களுக்கே. யாழ் ஆஸ்பத்திரியை சுற்றி இருக்கும் கால்வாயில் எத்தனை நூற்றாண்டு தண்ணீர் தேங்கி நிற்கின்றது என்பதை யார் கணக்கில் எடுக்கின்றார்கள். இவற்றில் அக்கறை  கொள்வதும் ஒரு தமிழ் தேசிய செயற்பாடே.

இலங்கையில் வீடுகளைத் தவிற நான் சாப்பிட விரும்பி செல்லும் இடங்கள் மிக அரிது. இருந்தும் செல்கின்ற ஒன்று விவசாய அமைச்சு நடாத்தும் உணவகங்கள். இது கூட வடமாகாண விவசாய அமைச்சரின் உருவாக்கமல்ல. மாறாக மத்திய அரசாங்கத்தின் செயற்பாடு. உருவாக்கம். சிங்களப் பகுதிகளிலும் இக் கடைகள் மிக நன்றாக செயற்படுகின்றன.  அங்குதான் முதலில் உருவாக்கப்பட்டன.

சரி இனி இப் பதிவின் நோக்கத்திற்கு வருகின்றேன்.  நண்பர் ஜெராவின் முஸ்லிம் கடைகளுக்கு எதிரான ஒரு கூற்றை நானும் மேற்குறிப்பிட்டவாறு சைவக் கடைகளுக்கு எதிராக குறிப்பிட்டுவிட்டுக் கடந்து செல்லலாம். ஆனால் அது அவ்வாறு செல்லக் கூடியதல்ல. ஏனெனில் இது நம் தமிழ் சமூகத்திலிருக்கின்ற கூட்டுப்பிரக்ஞையின்மையின் கூற்று. அதாவது முஸ்லிம் சமூகத்திற்கு எதிராக தமிழ் சமூகத்திற்குள் ஆழப்பதிந்திருக்கும் எண்ணங்களின் பிரதிபலிப்பு. அதுவும் ஒடுக்கப்பட்ட சமூகத்திற்குள் ஒடுக்கப்பட்ட ஒரு சமூகத்திற்கு எதிராக ஒருவர் கூச்சலிடும் பொழுது அதற்கு எதிராக குரல் கொடுக்க வேண்டியது நமது பொறுப்பாகும்.

ஜெராவின் கூற்றுக்கு எதிராக தனிப்பட நான் இவ்வாறு எழுத வேண்டிய ஒரு பொறுப்பும் இருக்கின்றது. ஏனெனில் கடந்த வாரம் தான் தினக்குரலில்  அவரது “நிலமிழந்த மனிதர்களின் கதை” நூல் தொடர்பான அறிமுகத்தை புகழ்ந்து எழுதியிருந்தேன். அந்த நூல் முக்கியமானதொரு நூல் என்பதில் இப்பொழுதும் சந்தேகமில்லை. அதுவும் ஒடுக்கப்பட்ட தமிழ் மக்களின், நிலம் பறிக்கப்பட்டவர்களின், குரலற்றவர்களின் குரல் என்பதனால் முக்கியமானது. ஆனால் அதில் கூட தமிழர்களின் நிலங்களை முஸ்லிம்கள் பறிக்கின்றார்கள் அத்துமீறிக் குடியேறுகின்றார்கள் எனக் குறிப்பிட்டிருந்தார். இது தொடர்பாக அவர்களின் கருத்தையும் அறிந்து எழுதியிருக்க வேண்டும் என எனது அறிமுக கட்டுரையில் குறிப்பிட்டிருந்தேன். உண்மையில் அவ்வாறு நடந்திருந்தால் அதற்கு காரணம் குறிப்பிட்ட அமைச்சரின் நடவடிக்கைகளையே விமர்சித்திருக்க வேண்டும். அவரது செயற்பாடுகளை ஆய்வு செய்து ஒழுங்காகப் பதிவு செய்திருக்க வேண்டும். அதற்குமாறாக பலிக்கடா ஆக்கப்பட்ட மக்களையே மீண்டும் பலிக்கடாவாக்கி குற்றம் சாட்டியிருப்பது பொறுப்பற்ற செயல். இது முஸ்லிம் மக்களுக்கு எதிரான நமது (தமிழ் மக்களின்) உணர்வுகளையே காட்டுகின்றது. தூரதிர்ஸ்டவசமாக இதற்கு பதிப்புரை எழுதிய குமாரவடிவேல் குருபரன் அவர்களும் இதனைக் கருத்தில் எடுக்காது அப்படியே பிரசுரித்திருந்தமை விமர்சனத்திற்குரியது.

குரலற்றவர்களிற்கான குரல் -2

நான் இதுவரை ஒரே ஒரு இலக்கிய சந்திப்பிலையே கலந்து கொண்டிருக்கின்றேன். அதுவும் நண்பருக்குப் பங்களிக்க வேண்டும் என்பதற்காக. மற்றும்படி சந்தர்ப்பங்களும் கிடைக்கவில்லை.  இன்றைய தார்ப்பரியத்தில் புலம் பெயர்ந்த இலக்கிய சந்திப்பு மீண்டும் புலத்திற்கு வந்ததில் எனக்கு உடன்பாடுமில்லை. புலம் பெயர்ந்த சமூகத்தில் அன்று இலக்கிய சந்திப்பு உருவானதற்கான காரணம் அன்று ஈழத்தின் (புலத்தின்) தமிழ் பிரதேசங்களிலும் புலம் பெயர்ந்த நாடுகளிலும் புலிகளின் ஆதிக்கம் இருந்தமையே எனலாம். புலிகளின் தலைமைகளுக்கு எதிராக அவர்களி்ன் ஜனநாய மறுப்பிற்கு எதிராக ஒலித்த குரல் அது. ்அன்று அதன் பாத்திரம் முற்போக்கானதே. அவசியமானதும் கூட. இன்று அது மீண்டும் புலம் பெயர்ந்து புலத்திற்கே வந்துவிட்டமை அதன் தாற்பரியத்தை இழந்து விட்டது எனலாம். அல்லது அது தனது நோக்கதைப் பிரதிலிபலிக்க வேண்டுமாயின் இன்றைய ஜனநாயக மறுப்பிற்கு எதிராகவும் நிலவும் ஆதிக்கத்திற்கு எதிராகவும் குரல் கொடுக்குமாயின் அதன் தாற்பரியம் இப்பொழுதும் கட்டிக் காக்கப்படுகின்றது எனலாம். ஆனால் அவ்வாறு நடைபெறவில்லை என்பதையே மே 2009 ஆண்டுக்குப் பின்பு நடைபெறும் நிகழ்வுகள் கூறுகின்றன.

சரி இனி விடயத்திற்கு வருகின்றேன்.

பெண்களின் காம உணர்வு என்பது யோனியில் அல்ல அது கிளிட்டரசிலையே இருக்கின்றது என்பது ஆய்வுகள் கூறும் உண்மை. யோனி என்பது புணர்விற்கும் குழந்தை பேற்றுக்கும் மற்றும் மாதவிடாய் போன்றன வெளியேறுவதற்குமான ஒரு வழியே. இதற்குள் “ஜீ இடம்” என்று ஒன்று இருப்பதாகவும் அதுவும் காம உணர்வுகளைத் தூண்டக்கூடியது எனக் கூறுகின்றார்கள். ஆனால் இது இன்னும் உறுதி செய்யப்படாத ஆய்வுக்கு உட்பட்ட விடயமாக இருக்கின்றது. ஆனால் கிளிட்டரஸ் என்பது பெண்களின் காம உணர்வின் மூலம் என்பது உறுதி செய்யப்பட்ட தகவல். இந்த அறிவை பல ஆண்டு காலமாக பெண்களுக்கும் சமூகத்திற்கும் ஆதிக்க சக்திகள் மறைத்து வைத்திருக்கின்றார்கள் என்பது பழைய தகவல். இதன் மூலம் பெண்களின் காம உணர்வைக் கட்டுப்படுத்தி அவர்களை ஒடுக்கி வைத்திருக்கின்றார்கள். இதுவே ஒரு ஒடுக்குமுறைதான். ஆனால் கத்னா என்பது காலம் காலமாக நடைமுறையில் இருந்தாலும் புதிதாக அறிந்த ஒரு விடயம். கிளிட்டரஸ் தொடர்பான அறிவை மறைப்பதே ஒடுக்குமுறை என்றால் அந்தப் பகுதியையே வெட்டி எறிவது என்பது கொடுமையிலும் கொடுமை. ஒடுக்குமுறையின் உச்சம். இது இன்றைய முஸ்லிம் சமூகத்தில் பெரும்பான்மையாக இல்லாவிட்டாலும் ஒரு பெண்ணுக்கு நடந்தால் கூட அது வன்முறைதான். ஒடுக்குமுறைதான். அதற்கு எதிராக நாம் குரல் கொடுக்க வேண்டும்.

அதாவது ஒடுக்கப்பட்ட சமூகத்திற்குள் மீண்டும் ஒடுக்கப்படும் சிறுபான்மையினருக்காக குரல் கொடுக்க வேண்டும். அதையே இலக்கிய சந்திப்பும் செய்ய வேண்டும். அப்பொழுதுதான் அது தனது தாற்பரியத்தைக் காப்பாற்றலாம். அந்தவகையில் கத்னா தொடர்பான விவாதம் நடைபெற வேண்டியது முக்கியமானதாகும்.

மீராபாரதி

Posted by: மீராபாரதி | July 17, 2017

நிலம் இழந்த கதைகள்

சொந்தக் காணிக்குள் களவாக நூழைஞ்சவர்களின்

 நிலம் இழந்த கதைகள்

19867143_10158967343380324_1100284851_oஅடையாளம் வெளியீடான ஜெராவின் நிலம் இழந்த கதைகள் மிகவும் முக்கியமானதொரு நூல். அதுவும் இன்றைய காலத்தில் அவசியமானதும் பரவலாக அறிமுகம் செய்யப்பட வேண்டியதுமாகும். கொள்கை ஆய்வுகளுக்கான நிலையம் தனது பதிப்புரையில், “”நல்லாட்சி” என்ற கோசத்துடன் ஆட்சி மாற்றம் 2015 இல் இடம் பெற்றதன் பின்னரும், தமிழ் பிரதேசங்களில் அதி உச்ச இராணுவ இருப்பும் நில அபகரிப்புகளும் ஏன் இடம்பெறுகின்றன என்பது பற்றிய ஆழமான தேடல் தேவை “ என்பதனால் இந் நூலை வெளியீடுகின்றோம் எனக் குறிப்பிடுகின்றனர்.  இதுவரை விடுவிக்கப்பட்ட காணிகளைப் பொறுத்தவரை, “காணிகளை விடுவிப்போம் ஆனால் இராணுவத்தோடு வாழ மக்கள் பழகிக் கொள்ள வேண்டும் என்பது தான் அரசாங்கத்தின் செய்தியாக இருக்கின்றது.” மேலும் இவ்வாறான செயற்பாடுகளினுடாக இராணுவம் எங்கெல்லாம் இருக்கின்றதோ அதை அண்டிய பகுதிகளில் புதிய குடியேற்றங்களும் பௌத்த விகாரைகளும் அமைக்கப்படுகின்றன. இத்துடன் இராணுவம் மக்களின் நளாந்த பிரச்சனைகளிலும் தலையீடு செய்வதனுடாக தமது பிரசன்னத்தை நியாயப்படுத்துகின்றனர். ஆகவேதான் “அடக்குமுறைக்குள் இருந்து கொண்டு அடக்குமுறையை தன்னிலையாக்கம் செய்து நாம் அதனை எமது அன்றாட வாழ்வியலில் உள்வாங்காமல்  இருப்பதற்காக சமூக விழிப்புணர்புத் திட்டங்கள் தேவை” என்கின்றனர். “நாம் வாழ்வது ஒரு அசாதாரண சூழலுக்குள் என்பது தொடர்பிலான மீள் ஞாபகமூட்டல் அவசியம். அப்படியான சிந்தனையின் வெளிப்பாடு தான் இந்த தொகுப்பை வெளிக்கொணரச் செய்ய வேண்டும் என எம்மை உந்திற்று.” என்கின்றார் ஆய்வுத் திட்டப் பணிப்பாளர் குமாரவடிவேல் குருபரன். நூலாசிரியர் ஜெரா “நிலம் தமிழர்களின் ஆன்மா. நிலத்தை இழத்தல் ஆன்ம இழப்புக்கு – சுயம் இழப்புக்கு நிகரானது” என்கின்றார். ஈழப் போரும் இந்த நிலத்தைப் பாதுகாக்கவே ஆரம்பித்தது.  ஆனால் போரின் முடிவில் அரசானது பல காரணங்களினுடாக தமிழர்களின் நிலங்களை அபகரிக்கின்றது. அவ்வாறு அபகரிக்கப்பட்ட நிலங்களில் வாழ்ந்தவர்களின் அனுபவங்களே இத் தொகுப்பு.  கடந்த வாரம் மு.திருநாவுக்கரசு அவர்கள் நிலம் பறிப்பினதும் அது எவ்வாறு துண்டாடப்பட்டது என்பவற்றின் வரலாறு தொடர்பாக கோட்பாட்டாக்கம் செய்திருந்தார் என்பதும் கவனிக்கத்தக்கது.

இத் தொகுப்பில் ஏழு கதைகள் உள்ளன. இவை ஏழு நிலங்களின் வரலாறுகள். ஏழு மனிதர்களின் அனுபவங்கள். ஏழை மனிதர்களின் வாழ்வு. முல்லைத்தீவு மாவட்டத்திலுள்ள கொக்கிளாய், கொக்கிளாய் முகத்துவாரம், கொக்குத்தொடுவாய், முள்ளியவளை, கேப்பாபுலவு, புதுக்குடியிருப்பு, மற்றும் வட்டுவாகல் ஆகிய கிராமங்களிலுள்ள மக்களை சந்தித்துப் பெறப்பட்ட தகவல்கள். இவை வெறுமனே கதைகள் இல்லை. ஏழை மனிதர்கள் அன்றாடம் தாம் வாழ்வதற்காக எதிர்கொள்ளும் பிரச்சனைகள், சவால்கள் எனலாம். ஒவ்வொரு நாளும் உண்பதற்கே போராட்டமாக இருக்கும் பொழுது வாழும் நிலத்தை மறுப்பதானது உயிரைப் பறிப்பது போன்றது. நிலமில்லாமல் வாழ்வேது? வாழும் நிலத்திலோ தினம் ஆயுதத்துடன் இராணுவம். அவர்களுடன் ஆக்கிரமித்த பௌத்த பிக்குகளும் சிங்களவர்களும். இரவில் நிம்மதியான நித்திரை எங்கே? போராட்டம் ஆரம்பித்த காரணங்களில் இதுவும் ஒன்று, ஆனால் போராட்டம் மட்டும் நின்றுவிட்டது. காரணங்கள் மட்டும் தொடர் கதையாக இருக்கின்றன.

indexமுதலாவது கதை கொக்கிளாய் கிராமத்திற்குள் வாழ்ந்த திருஞானசம்பந்தர் மணிவண்ணதாசன் என்ற வண்ணம் அண்ணனின் கதை. “சொந்தக் காணிக்குள் களவாக நூழைஞ்ச முதல் தமிழன் நானாகத்தான் இருக்கக்கூடும்” எனக் கூறும் இவரது காணியின் உரிமைக்கான போராட்டதை இது வெளிப்படுத்துகின்றது.1983ம் ஆண்டு காணி உரிமைக்காக அலுவலகங்களுக்கு ஏறி இறங்கியவரை 1984ம் ஆண்டு இராணுவத்தின் துணையுடன் அந்தக் கிராமத்திலிருந்த அனைவருடனும் வெளியேற்றினார்கள். அந்த நேரத்தில் காணியை விட்டுப் போக மாட்டேன் என்று கூறிய முதியவர் ஒருவரை அவரது வீட்டை எரித்துவிட்டு அதற்கு மேல் தூக்கி வீசினார்கள். 1990ம் ஆண்டு இந்தியாவிற்கு சென்ற இவர் 2009ம் ஆண்டு மீண்டும் இந்தியாவிலிருந்து வந்து தனது நிலத்திற்கு சென்றிருக்கின்றார். தனது காணியைச் சுற்றி வேலியை அடைத்தபோது பௌத்தபிக்கு இராணுவத்துடன் வந்து, “இக் காணியில் உனக்கு உரிமையில்லை” எனக் கூறி சண்டைபிடித்துள்ளார். இவரது தொடர்ச்சியான போராட்டத்தினால் பிக்கு “இறங்கி வந்து” காணியின் பாதியை வைத்துக் கொள் என அதிகாரத் தொனியில் கூறியிருக்கின்றார். யார் யாரைப் பார்த்து வைத்துக் கொள் என்பது? ஆகவே இவர் உடன்படவில்லை. இங்குள்ள சிங்கள மக்களும் இது வண்ணத்தின் காணி அவரிடமே கொடுத்துவிடுங்கள் என பிக்குவிற்கு கூறியதாக குறிப்பிட்டுள்ளனர். ஆனால் அந்த சிங்களவர்களைப் பற்றிய குறிப்புகள் ஏதுவும் இல்லாமை ஒரு குறைபாடு. அவர்களுடனும் உரையாடி இருக்க வேண்டும். அதன்மூலம் அவர்களை எவ்வாறு அரசு பயன்படுத்துகின்றது என்பதை அவர்களது வாயாலையே சொல்ல வைத்திருந்தால் இது மேலும் சிறந்த ஒரு ஆவணமாக இருந்திருக்கும். ஏனெனில் சிங்கள மக்களே இல்லாத இப் பகுதியில் ஏன் பௌத்த விகாரை கட்ட வேண்டும்? இது தொடர்பாக யாரும் கதைக்கச் சென்றால் புலனாய்வுத் துறையினர் வருபவர்களின் தகவல்களை பெறுகின்றார்கள். இக் காணிப் பிரச்சனை தொடர்பாக முதலமைச்சர் தொடக்கம் காணிப் பதிவாளர் எனப் பலருடன் உரையாடி பிக்குவிற்கு கடிதம் அனுப்பியும் பலனில்லை. நல்லாட்சி அரசாங்கத்தின் ஆதரவுடனும் இராணுவத்தின் பாதுகாப்புடனும் பௌத்த விகாரையை பிக்கு தொடர்ந்தும் கட்டுகின்றார். வண்ணனோ எதிர்காலமே கேள்வியாக வானத்தைப் பார்த்தபடி இருக்கின்றார்.

இரண்டாவது அனுபவம் கொக்கிளாய் முகத்துவாரப் பகுதியைச் சேர்ந்தவரது. இங்கே 1983ம் ஆண்டிலிருந்து சிங்களவர்களுக்கும் தமிழர்களுக்கும் பிரச்சனை இருக்கின்றது. இந்த இடத்திலிருந்து விரட்டப்பட்ட தமிழர்கள் மீண்டும் மீண்டும் இந்த இடத்திற்கு வரும் பொழுதெல்லாம் பிரச்சனை ஏற்படுகின்றது.1984ம் ஆண்டு இங்கிருந்து சிறுவனாக விரட்டப்பட்ட அலன் என்பவர் இன்றும் தனது காணி உரிமைக்காகப் போராடிக் கொண்டிருக்கின்றார். அவரது அனுபவமே இக் கதை. மீண்டும் 2011ம் ஆண்டு தனது காணிக்கு மீளக் குடியேறச் சென்றபோது அங்கு வாழ்கின்ற சிங்களவர்கள் இது இப்பொழுது எங்களுடைய காணி எனக் கூறி விரட்டி விட்டுள்ளார்கள். இவரது காணியைச் சுற்றி இருப்பவர்கள் சிறிது சிறிதாக இவரது காணிக்குள் தமது வேலியை விஸ்தரித்து நடுவில் உள்ள இடத்தை விளையாட்டுத் திடலாகப் பயன்படுத்துகின்றார்கள். இங்கு ஆரம்பத்தில் குடியேறிய சிங்களவர்கள் இது இவருடைய காணிதான் எனக் கூறியபோதும் புதிதாக குடியேறியவர்கள் ஏற்க மறுக்கின்றார்கள். இங்கும் இந்த இருவிதமான சிங்களவர்களிடமிருந்து கருத்ததெதுவும் அறியப்படவில்லை. அலன் மீன் பிடித்தொழில் செய்கின்றார். ஆனால் இப்பொழுது பெரும்பாலான சிங்களவர்களே இங்கு இ்த் தொழிலை செய்கின்றார்கள். ஆகவே தனது தொழிலும் பாதிக்கப்படுகின்றது என்கின்றார். மேலும் இவர்கள் தடை செய்யப்பட்ட மீன் பிடிமுறைகளான சுருக்குவலை, இயந்திரம் இழுக்கும் கரைவலை என இப்பவும் பயன்படுத்துகின்றார்கள். இது இங்கு வாழும் தமிழர்களை மட்டும் பாதிக்கவில்லை. இச் சூழலையும் பாதிக்கின்றது.

19885929_10158967342915324_1424317723_o“தமிழர்கள் ஒரு இடத்தில் இருந்து இன்னொரு இடத்துக்குக் குடியிருக்கப் போறதெண்டால், கிராம சேவையாளர் தொடக்கம், பிரதேச செயலாளர் வரைக்கும் உறுதிப்படுத்திக் கடிதம் தரவேணும். அப்பதான் புது இடத்தில எங்களப் பதிவு செய்வினம். சிங்கள ஆக்கள் சாதாரணமா கிராம சேவகர் குடுக்கிற துண்டோட வருகினம். அதைக் குடுத்துத்தான் பதிவு செய்யினம். இங்க இருக்கிற எங்கட அதிகாரிகளும் அதை ஏற்றுக்கொள்ளுகினம்.” என்கின்றார் அலன்.

மூன்றாவது கிராமம் கொக்குத்தொடுவாய். இங்கு மார்சா ஐயாவுடன் அவரது வீட்டு முற்றத்திலிருந்து உரையாடினோம். 1956ம் ஆண்டு எங்களுக்குத் தந்த காணி உறுதி இப்பவும் இருக்கு. சிலர் இடம்பெயர்ந்ததில் தூலைத்துப்போட்டார்கள். இவர்கள் இடம்பெயர்ந்து போகும்வரை இந்த இடங்களில் எல்லாம் கரைதுறைப்பற்று என தமிழ் பெயர்கள் இருந்தன. இப்பொழுது சம்பத்நுவர, ஜனகபுர, சிறிபுர என பெயர்களை மாற்றி அழைக்கின்றார்கள்.

நான்காவது கதை முள்ளியவளை கிராமம். இக் கிராமத்தை முஸ்லிம்கள் முஸ்லிம் அமைச்சரின் உதவியுடன் அபகரித்துள்ளதாக குறிப்பிடுகின்றார்கள். முக்கியமாக இப் பகுதிகளிலுள்ள வரலாற்று இடங்களான வன்னியன்மேடு போன்ற இடங்களையும் வனங்களை அழித்து தனிநபர்களுக்குப் பிரித்துக் கொடுத்துள்ளார்கள். இக் கிராமத்தில் ஆரம்பத்தில் 1000 முஸ்லிம்கள் குடும்பங்கள் இருந்துள்ளனர். ஆனால் இன்று இந்த எண்ணிக்கை மூன்று மடங்காக உள்ளது. இவ்வாறு புதிதாக குடியேறியவர்கள் கொண்டுவரும் துண்டைக் கொண்டு அவர்களுக்கான காணிப்பதிவுகள் நடைபெறுகின்றன. இப் பதிவிலும் நூலாசிரியர் குடியேறிய முஸ்லிம் மக்களுடனும் மற்றும் குறிப்பிட்ட அமைச்சருடனும் உரையாடவில்லை. அல்லது அதுதொடர்பான பதிவை செய்யாமை முக்கிய குறைபாடாகும். ஏனெனில் முஸ்லிம்கள் மக்கள் உடனான முரண்பாடுகளை பதிவு செய்யும் பொழுது தமிழர்கள் மிகவும் அவதானமாகவும் நூன்ணுணவர்வு உள்ளவர்களாகவும் இருப்பது அவசியம். அவ்வாறு அதனையும் பதிவு செய்திருந்தால் ஒரு பன்முக பார்வை கொண்ட நூலாக இது இருந்திருக்கும்.

ஐந்தாவது கேப்பாப்புலவு கிராமத்தில் வாழ்ந்தவர்களது அனுபவமாகும். “2009ம் ஆண்டுவரை இலங்கை இராணுவத்தின் நிழல் கூட விழாத கிராமமாகத்தான் இது இருந்தது. ஆனால் இப்பொழுது அந்தக் கிராமத்தின் முழுப்பகுதியையும் இராணுவத்தின் நிழல் மறைத்திருக்கின்றது.” ஆறாவது அனுபம் புதுக்குடியிருப்பு கிராமத்தைப் பற்றியது. இக் கிராமத்தில் புலிகளின் நிர்வாக அலுவலகங்கள் பல இருந்துள்ளன. ஆகவே இராணுவம் இந்த இடங்கள் முழுவதையும் கையகப்படுத்தி உயர் பாதுகாப்பு வலையமாக அறிவித்தது. ஆகவே மீளக் குடியேற வந்தவர்களுக்கு காணியை வழங்க மறுக்கின்றனர். அவ்வாறு பாதிக்கப்பட்டவர்தான் 79 வயதான செல்வரத்தினம் தங்கம்மா. இவரது காணி மீட்ப்புக்கான போராட்டமும் தொடர்ந்து நடைபெறுகின்றது. ஏழாவது காணி அனுபவம் வட்டுவாகல் பகுதிக்குரியது. இவருக்கு உறுதிப் பத்திரங்கள் இருந்தும் பயனில்லை. இராணுவம் இப் பகுதி முழுவதையும் பாதுகாப்பு உயர்வலையமாக அறிவித்து கட்டுப்பாடு விதித்துள்ளது. இதனால் நாம் உள்ளே போக முடியாது உள்ளோம் என்கின்றார்.

தமிழர்களின் மரபு வழித் தாயகப் பிரதேசங்களான வடக்கையும் கிழக்கையும் இணைக்கின்ற மையமாகத் தென்னமரவாடி காணப்படுகின்றது. இந்த தென்னமரவாடி வலயத்திற்குள் மண்கிண்டிமலை, கொக்குத்தொடுவாய், கருநாட்டுக்கேணி, கொக்கிளாய் முதலான கிராமங்கள் இருக்கின்றன. இந்த இடங்களில் திட்டமிட்டு அரசும் அரசாங்கமும் இராணுவமும் பௌத்த மதகுருமாரும் சிங்களவர்களைக் குடியேற்றி வடக்கு கிழக்கை பல வழிகளில் இரண்டாகப்  பிரிக்கின்றனர். தமிழர்களின் பூர்வீக அடையாளங்களை அழிக்கின்றனர். பௌத்த ஆலயங்களை நிறுவி புதிய அடையாளங்களை உருவாக்குகின்றனர். இதனால் பாதிக்கப்படுபவர்கள் சதாரண தமிழ் மக்கள். ஆனால் அரச அதிகாரிகள் தமது தொழிலைப் பாதுகாக்க இவ்வாறான பிரச்சனைகளில் பெரிதாகத் தலையிடுவதில்லை. ஆகவே கண்டும் காணாமல் இருக்கின்றார்கள். பாராளுமன்ற உறுப்பினர்களும் அமைச்சர்களும் தமது கதிரைகளுக்காக சண்டைபோடவே நேரம் காணதபோது இதற்காக போராட எங்கே நேரம் கிடைக்கும். எதிர்கட்சி தலைவரும் அவரது ஆலோசகரும் எழுபது வருடகாலம் ஏமாற்றப்பட்ட அனுபவத்தின் பின்னரும் நம்பிக்கையுடன் ஏமாறக் காத்திருக்கின்றார்கள்.

யாரைத்தான் நோவது?

பாவம் மக்கள்!

மீராபாரதி

 

19726953_10158936052060324_1715236102_oஇலவசக் கல்வி: Pay It Forward

கணிதப் பாடத்திலும் 97 வலயங்களில் 42 வலயங்களில் சாதாரண சித்தி பெறாதவர்கள் 50 வீதத்திற்கும் அதிகமாக உள்ளனர். இவர்களும் உயர்தரக் கல்வி கற்கும் வாய்ப்பை இழக்கின்றனர். வலய மட்டங்களைக் கவனிக்கும் பொழுது தமிழ் மாணவர்கள் பலர் கணிதப் பாடத்தில் சித்தியடையவில்லை என்பதைப் புரிந்து கொள்ளலாம். கணிதப் பாடத்தில் சித்தி பெறமுடியாமையானது பலரது உயர்கல்விக்கான தடைகல்லாக இருக்கின்றது. பல்வேறு திறமைகள் கொண்ட மாணவர்கள் இந்த ஒரு பாடத்தினால் தமக்கான பல சந்தர்ப்பங்களை இழக்கின்றனர் என்பதைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றார் (39). ஆங்கிலப் பரிட்சையிலும் 25 மாவட்டங்களில் 19 மாவட்டங்களைச் சேர்ந்த 50 வீதமான மாணவர்கள் சித்தியடையவில்லை. குறிப்பாக 17 வலயங்களில் 75 வீதத்திற்கு அதிகமான மாணவர்கள் சித்தியடையவில்லை. இந்த வலயங்களில் வடக்கு கிழக்கு மற்று மலையகப் பிரதேசங்களின் பின் தங்கிய வலயங்கள் அதிகமாகக் காணப்படுகின்றன. உதாரணமாக தீவகம், கிளிநொச்சி, மடு, வவுனியா, முல்லைத்தீவு, துணுக்காய், பட்டிருப்பு, மட்டக்களப்பு, திருகோணமலை, தென்மாராட்சி, மூதூர் என்பன சில. மேலும் உயர்தரம் கற்கின்ற மாணவர்களில் 60 -90 வீதமானவர்கள் ஆங்கிலப் பாடத்தில் சித்தியடையாதவர்கள் (70). ஆகவே கணிதம் ஆங்கிலம் ஆகிய பாடத்திட்டங்கள் மற்றும் அவை கற்பிக்கப்படும் முறைகள் தொடர்பாகவும் மாற்று செயற்பாடுகள் அவசியம் என்பதை மேற்குறிப்பிட்ட முடிவுகள் வலியுறுத்தி நிற்கின்றன. இவ்வாறு சில மாற்றங்களை ஏற்படுத்துவது பல மாணவர்களின் மேற்படிப்பை ஊக்குவிக்கும்.

க.பொ.த.உயர்தரப் பரிட்சையானது மேற்குறிப்பிட்ட இரண்டு பரிட்சைகளையும் விட அதிமுக்கியத்துவமிக்கதாக கருதப்படுகின்றது. ஏனெனில் இது மாணவர்களின் எதிர்காலத்தை தீர்மானிப்பதாகவும், பல்கலைக்கழக அனுமதிக்காகவும், பிற உயர் கல்வி நிறுவனங்களின் அனுமதிக்காகவும் மற்றும் தொழில் வாய்ப்பை பெறுதவற்கும் அவசியமானதாக இருக்கின்றது. இவ்வாறான பரிட்சையில் தோற்றியவர்களில் 6 வீதமான மாணவர்களும் சித்தியடைந்தவர்களில் 16 வீதத்தினர் மட்டுமே பல்கலைக்கழகம் நூழைவதற்கான அனுமதியைப் பெறுகின்றனர் (64). ஆகவே கடும் போட்டி நிலவும் பரிட்சையாக இது இருக்கின்றது. இதனால் பரிட்சைகள் மிகவும் கடுமையானவையாக இருக்கின்றன. இது பெரும் எண்ணிக்கையான மாணவர்கள் கல்வியைத் தொடர்வதற்கான தடைகற்களாக இருக்கின்றன.  இப் பரிட்சையில் தோல்வியடைவது என்பது வாழ்கையிலையே தோல்வி அடைந்ததான உணர்வை மாணவர்களுக்கு வழங்குகின்றது. இப்பொழுது பல்கலைக்கழகங்களைத் தவிர இடைநிலைக் கல்லூரிகள் பல திறக்கப்படுகின்றமை புதிய வாய்புகளை திறந்து விட்டுள்ளன.. இருப்பினும் நமது பாடத்திட்டங்கள் அதைக் கற்பிக்கும் முறைகள் பரிட்சைகள் என்பவற்றில் பாரிய மாற்றங்களை ஏற்படுத்த வேணை்டிய தேவை உள்ளது. அப்பொழுதுதான் சிறந்த மாணவர்களை மட்டுமல்ல பெரும்பான்மையான மாணவர்களை அறிவுத் தேர்ச்சி பெற்றவர்களாக உருவாக்கலாம். கணித விஞ்ஞானப் பாடங்களுக்கு சமனாக கலைத்துவப் பீடங்களுக்கான பாடங்களும் மதிப்புப் பெறவேண்டும். பெரும்பாலான அதிகாரிகள், நிர்வாகிகள், அரசியல்வாதிகள் அனைவரும் கலைத்துவ பாடங்களில் பட்டங்கள் பெற்றவர்களே. இவர்கள் சிறந்த நிர்வாகிகளாக இருந்தும் இப் பாடங்களுக்கான மதிப்பானது குறைவாகவே காணப்படுகின்றது (124). இதற்கான காரணங்களை அறிவது பயனுள்ளதாகும்.

பாடத்திட்டங்கள், பரிட்சைகள் என்பவற்றுக்கு அப்பால் பாடசாலை நடைபெறும் நேரங்கள் மாணவர்களினதும் ஆசிரியர்களினதும் உளவியலைப் பாதிக்கின்ற இன்னுமொரு முக்கிய காரணியாக இருக்கின்றது. இது குறிப்பாக பெண் ஆசிரியர்களை அதிகமாகப் பாதிக்கின்றது. ஏனெனில் அவர்களே பெரும்பான்மையாக இருப்பது மட்டுமல்ல பெரும்பாலும் காலையில் எழும்பி சமையல் வேலைகளை செய்து, குழந்தைகளையும் தயார்படுத்தி, வேலைக்குச் செல்பவர்களாக இருக்கின்றார்கள். மாணவர்களைப் பொருத்தவரை அதிகாலையில் எழும்புவதும், பாடசாலைக்குத் தூர இடங்களிலிருந்து பயணிப்பதும், காலை உணவை உட்கொள்வதிலிருந்து விடுபடவைக்கின்றது. காலை உணவை உண்ணாது கற்பது என்பது களைப்பையும் மயக்கத்தையும் ஏற்படுத்தக்கூடியது. இந் நிலைமையானது கற்பதில் கவனத்தை ஈர்க்காது. இதேபோல் அதிகாலையில் காலைக் கடன்களை செய்ய முடியாதவர்கள், தண்ணீர் தட்டுப்பாடு உள்ளவர்கள் எல்லாம் இதனால் பாதிக்கப்படுகின்றனர். ஆகவே பாடசாலை நேரங்களில் (8.30 – 4.30) மாற்றங்களைக் கொண்டுவருவது அவசியமானது எனக் கருதப்படுகின்றது. இது பல வழிகளில் அனைவருக்கும் நன்மை தருவதாக இருக்கும் என்கின்றார். மேலும் கற்பிக்கும் நேரங்களையும் 40 நிமிடங்களிலிருந்து ஒரு மணித்தியாலத்திற்கும் சில பாடங்களை இரண்டு மணித்தியாலங்கள் கற்பிப்பதற்கு ஒதுக்குவது ஆரோக்கியமானது எனக் கருதப்படுகின்றது (100).

ஆசிரியர்கள் எதிர்நோக்கும் பிரச்சனைகளும் முக்கியமாக கவனத்திற்கு உரியன. நமது நாட்டில் ஆசிரியர் நியமனங்கள் தொண்டர் ஆசிரியர்கள், பயிலுனர் ஆசிரியர்கள், உதவி ஆசிரியர்கள், பயிற்சி பெற்ற ஆசிரியர்கள், பட்டதாரி ஆசிரியர்கள் எனப் பலதரப்பட்ட வகைப்பாடுகளிலும் தரங்களிலும் நடைபெறுகின்றன. இவர்களின் ஊதியங்கள் குறைவாக இருந்தபோதும் பல பிரச்சனைகளுக்கும் மத்தியில் அர்ப்பணிப்புடன் கற்பிக்கின்றவர்களும் உண்டு (86-90). அதேநேரம் துஸ்பிரயோகம் செய்பவர்களும் உண்டு. பெரும்பாலான ஆசிரியர்கள் குறிப்பிட்ட பாடத்தில் மட்டுமே திறமையும் ஆற்றலுமுள்ளவர்களாக இருக்கின்றார்கள். இவர்களுக்கு ஆசிரியர்களின் உளவியல் தொடர்பாக மட்டுமல்ல மாணவர்களின் உளவியல் தொடர்பாகவும் விரிவான ஆழமான அறிவற்றவர்களாகவே இருக்கின்றார்கள். ஆகவேதான் மாணவர்களை ஆரோக்கியமாக வழிநடாத்துவதற்குப் பதிலாக அடிப்பதனுடாகவும் மற்றும் பல்வேறு தண்டனைகள் வழங்குவதனுடாகவும் வழிநடாத்துகின்றனர். இது ஆசிரியர்களுக்கும் மாணவர்களுக்கும் இடையில் முரண்பாடுகளை தோற்றுவிக்கின்றன. ஏற்கனவே பல்வேறு பிரச்சனைகளையும் தாழ்வுச் சிக்கல்களையும் எதிர்நோக்கும் ஆசிரியர்கள் இந்த முரண்பாடுகளை எல்லாம் எதிர்மறையாகவே கையாள்கின்றார்கள். இதன் விளைவாகப் பாதிக்கப்படுவது மாணவர்களும் அவர்களது கல்வியுமே. இதற்கு இன்னுமொரு காரணம் நமது நாடுகளில் ஆசிரியர் தொழிலுக்கு இருக்கின்ற குறைவான மதிப்பாகும்.

19724174_10158936048910324_1490050403_oநமது நாடுகளில் ஆசிரியர் தொழில் என்பது முதல் தெரிவல்ல (150). பெரும்பாலானவர்களுக்கு சகல தெரிவுகளும் மறுக்கப்பட்ட நிலையில் அல்லது அதற்கான சந்தர்ப்பங்களை இழந்த நிலையில் இறுதியான தெரிவாக இருப்பது ஆசிரியர் தொழிலாகும். உண்மையிலையே இது மறுதலையாக இருக்க வேண்டும். இவை ஒரு புறம் என்றால் மறுபுறம் இந்த ஆசிரியர்களுக்கு வேலைப்பளுவும் அதிகமாக இருக்கின்றன. பலவகையான நிர்வாக வேலைகளையும் குறிப்பிட்ட நேரத்திற்குள் தவணைக்குள் பூர்த்தி செய்ய வேண்டிய நிர்ப்பந்தம் உள்ளது. புதிதாக காலையில் வருகைதரும் பொழுது குறிப்பிட்ட நேரத்திற்குள் இயந்திரத்தில் கைநாட்டு இட்டுப் பதிவு செய்வதும் ஆசிரியர்களுக்கு மனவூளைச்சலை ஏற்படுத்துவதாக உள்ளது. ஏற்கனவே ஊதியங்கள் நிலுவைகளில் இருக்கின்றன. இவ்வாறான செயற்பாடுகள் அவர்களின் ஊதியத்தை மேலும் வெட்டுகின்றன. இதைவிட இவர்களுக்கு வழங்கப்படுகின்ற குறைவான ஊதியமும் ஆர்வமுடன் கற்பிப்பதற்கான ஊக்குசக்தியாக இல்லை. இவ்வாறான செயற்பாடுகள் ஆசிரியர்கள் அதிகமான சுரண்டலுக்கு உட்படுகின்றார்கள் என்பதையே காண்பிக்கின்றது. மேலும் இவர்கள் தாம் கற்பிக்கும் பாடசாலைகளுக்கு நீண்ட தூரம் பயணித்து பின் கற்பிப்பது என்பது நடைமுறையில் இலகுவான விடயமல்ல. உண்மையிலையே 10 வருட சேவையைப் பூர்த்தி செய்த ஆசிரியர்கள் தமது ஊர்களில் அல்லது அதனருகில் நியமனம் பெறுவதே சிறந்தது. புதிய நியமன ஆசிரியர்கள் தூர இடங்களுக்குச் சென்றாலும் அவர்களுக்கு சகல வசதிகளுடனும் விடுதி வசதிகள் அளிக்கப்பட வேண்டும். ஆசிரியர்கள் நல்ல மனநிலையில் பாடசாலைக்கு செல்வதை உறுதி செய்ய வேண்டும். இப் பிரச்சனைகளைத் தீர்ப்பதற்கு திடமான கல்விக் கொள்கைகள் அமுல்படுத்தப்பட வேண்டும். இவை குறிப்பிட்ட காலத்திற்காகவது மாற்றப்படாது தொடரப்பட வேண்டும் (90).

மேற்குறிப்பிட்ட பிரச்சனைகளைத் தீர்ப்பதற்கு தென்கொரியாவின் கல்வித் திட்டத்தை உதாரணமாக முன்வைக்கின்றார். இருபது வருடங்களுக்கு முன்னர் கல்வியிலும் பொருளாதார ரீதியிலும் பின்தங்கியிருந்தவர்கள் இன்று எவ்வாறு முன்னேறியிருக்கின்றார்கள் என்பது கவனத்துக்குரியது. கற்பிக்கும் முறைகள், கற்கும் முறைகள், பரிட்சைகள், இவற்றுக்கான நேரங்கள் மற்றும் உடல் சார்ந்த விளையாட்டுகள் என்பவற்றில் மாற்றங்களை ஏற்படுத்துவதனுடாக ஆரோக்கியமான முன்னேற்றகரமாக விளைவுகளை கண்டடையலாம் என்கின்றார். மேலும் அந்த நாட்டில் ஆசிரியர்களை தெரிவு செய்வதற்கே அதியுயர் சித்தியடைய வேண்டி உள்ளது. அதாவது மிகத் திறமையானவர்கள் மட்டுமே ஆசிரியர் பயிற்சிக்கு விண்ணப்பிக்கலாம். இதற்கான தனியான பல்கலைக்கழகமும் இருக்கின்றது.  சில நாடுகளில் முதல் பட்டம் உள்ளவர்கள் மட்டுமே ஆசிரியர் பட்டப்படிப்புக்கு விண்ணப்பிக்க தகுதியானவர்கள். மேலும் இந்த நாடுகளில் ஆசிரியர்களுக்கு அதிக ஊதியமும் வழங்கப்படுவதுடன் சமூக அந்தஸ்து பெற்ற தொழிலாகவும் இருக்கின்றது (152). புதிய தலைமுறையினரை உருவாக்கும் ஆசிரியர் சமூகத்திற்கு இது அவசியமானதே. ஆனால் நமது நாட்டில் இவை எல்லாம் தலைகீழாகவே நடைபெறுகின்றன. ஆகவே இதை மீண்டும் தலைகீழாக்கி நிமிர்த்த வேண்டிய பொறுப்பு நம்புடையதே.

அண்மையில் வடக்கு கிழக்கு மற்றும் மலையகத்திலுள்ள பின்தங்கிய சில பாடசாலைகளுக்குப் பயணம் செய்து மாணவர்கள் ஆசிரியர்கள் அதிபர்களுடன் உரையாடும் சந்தர்ப்பம் கிடைத்தது. மிகப் பெரிய பாடசாலைகளில் மாணவர்களை வடிகட்டி எடுத்து ஒரு தொழிற்சாலையைப் போல மாணவர்களைப் பரிட்சையில் சித்தியடையச் செய்து உற்பத்தி செய்து அனுப்புகின்றார்கள். பெரும்பான்மையான மாணவர்கள் எந்தவித சமூக சிந்தனையுமின்றி இலவகச் கல்வியைக் கற்று தமது சொந்த வாழ்க்கையையும் குடும்பத்தையும் மட்டுமே கவனிப்பவர்களாக மாறிவிடுகின்றனர். ஆனால் நான் பயணித்த ஒரு சில பாடசாலைகளில் மட்டுமே இவை மாணவர்களுக்கு உணர்த்தப்பட்டு கல்வி கற்றபின் அவர்களின் பங்களிப்பு எந்தளவிற்கு அவசியம் என்பதைப் புரியவைப்பதுடன் பங்களிப்பையும் பெறுகின்றனர். மேலும் அதிபர், ஆசிரியர்கள், மாணவர்கள், பெற்றோர்கள் அனைவரும் இணைந்து கல்வியைப் பெற கூட்டு முயற்சியாக செயற்படுகின்றார்கள். இந்த முன்னுதாரணம் நமது நாட்டில் பல இடங்களில் நடைமுறைப்படுத்த வேண்டிய ஒன்றாகும்.

இறுதியாக ஒரு முன்மொழிவு. இலங்கையில் கல்வி கற்று முன்னேறிய ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு பொறுப்பு உள்ளது. நாம் பொறியிலாளராகவோ வைத்தியராகவே வழக்கறிஞ்சராகவோ கணக்காளராகவோ உருவாகியிருக்கின்றோம் என்றால் அதற்கு முதன்மையான காரணம் நாம் பெற்ற இலவசக் கல்வியாகும். உலகத்தில் மிக அரிதான நாடுகளில் மட்டுமே பல்கலைக்கழம் வரை இலவசக் கல்வி நடைமுறையில் உண்டு. அதுவும் நமது நாட்டில் கற்பதற்கு ஊக்கத் தொகையும் தருகின்றார்கள். இலவசக் கல்வியை நாம் பாதுகாக்க வேண்டுமாயின் சில பங்களிப்புகளையும் செய்ய வேண்டியுள்ளது. ஆகவே உயர் தர பரிட்சை மற்றும் பல்கலைக்கழகம் முடித்தவர்கள் pay it forward என்ற அடிப்படையில் வார இறுதிகளிலோ, ஒரு வாரமோ, மூன்று மாதங்களோ அல்லது ஒரு வருடமோ தொண்டர் ஆசிரியர்களாகப் பின்தங்கிய கல்வி வலயங்களுக்குச் சென்று கற்பிக்க வேண்டும் என்பது நிபந்தனையாக இருக்க வேண்டும்.  இதற்கான ஒரு திட்டத்தை அனைவரும் இணைந்து வரைந்து செயற்படுத்த வேண்டும்.  மேலும் ஏற்கனவே இது தொடர்பாக பல்வேறு வேலைத் திட்டங்களை முன்னெடுத்துச் செல்பவர்ளுடன் இணைந்து செயற்படுவதற்கான திட்டங்களையும் வரைய வேண்டும். இப்பொழுது ஆரம்பிப்போமானால் எதிர்வரும் க.பொ.த (சா.த) பரிட்சையில் ஒரு மாற்றத்தை ஏற்படுத்தலாம். சிந்திப்போமாக….

இதன் ஆரம்ப கட்டமாக முதலில் ஒரு இணையத் தளத்தை உருவாக்குவோம். அதில் முதலாவதாக வடக்கு கிழக்கு மற்றும் மலையகத்திலுள்ள பாடசாலைகளை மாவட்டங்கள் கல்வி வலையங்கள் என்றடிப்படையில் பிரிப்போம். இரண்டாவதாக இவற்றில் எந்தப் பாடசாலைகளுக்கு எந்தப் பாடத்திற்கு ஆசிரியர்கள் தேவை என்பதை அப் பாடசாலையின் அதிபரே குறிப்பிடுவதற்கு அமைய வடிவமைப்போம். மூன்றாவதாக இப் பாடசாலைகளில் தொண்டராகப் பணியாற்ற விரும்புகின்றவர்கள் தாமாகவே பதிவு செய்வதற்கு ஏற்ப வடிவமைப்போம். இதில் அவரது கல்வித்தரம் எந்தப் பாடசாலையில் எவ்வளவு காலங்கள் கற்பிக்க விரும்புகின்றார்கள் என்ற தகவல்களை பதிவு செய்ய வேண்டும். இவ்வாறு இலவசமாக கற்பிக்க முன்வருபவர்களுக்கு குறிப்பிட்ட பாடசாலை அல்லது கல்வி வலைய அதிகாரிகள் தங்குமிடம் உணவு என்பவற்றைப் பொறுப்பெடுக்க வேண்டும். இதில் மாணவர்களின் பெற்றோர்களையும் பங்காளிகலாக இணைக்கலாம்.  இவ்வாறன ஒரு இணையத்தளத்தை இலவசமாக உருவாக்க முன்வருபவர்கள் தொடர்பு கொள்ளுங்கள்.
மீராபாரதி

நெடுந்தீவு – ஈழத்தின் வடக்கு வாசல்

IMG_4671புலம் பெயர்ந்த நண்பர் ஒருவர் நான் இங்கு ஒரு வருடம் நிற்கின்றேன் என அறிந்தவுடன் அதற்கான வாழ்த்துகளை உட்பெட்டியில் தெரிவித்தார்.  அவரது ஆர்வத்தைக் கண்டு நானும் எனது தேவைகளையும் விருப்பதையும் கூறினேன்.  அவர் என்னை நெடுந்தீவுக்கு செல்லும்படியும் அதற்கான தொடர்புகளைத் தருவதாகவும் கூறினார். பல சிரமங்கள் முயற்சிகளுக்கு மத்தியில் அதனைப் பெற்றும் தந்து அங்குள்ள மாணவர்களுக்கு என்னாலான பங்களிப்பை வழங்கும்படி கூறினார். நானும் அவர் தந்த தொடர்புகளுடன் உரையாடி எனது பயணத்தை ஆரம்பித்தேன்.

யாழிலிருந்து குறிக்காட்டுவானுக்கு ஒரு மணித்தியாலப் பேரூந்துப் பயணம். குறிக்காட்டுவானிலிருந்து நெடுந்தீவிற்கு காலையில் ஏழரை மணிக்கும் ஒன்பதரை மணிக்கும் இரண்டு படகுச் சேவைகள் (குமுதினியும் வடதாரகையும்) நடைபெறுகின்றன. இப் பயணத்திற்கும் மேலும் ஒரு மணிநேரம் வேண்டும். மீண்டும் நெடுந்தீவிலிருந்து குறிக்காட்டுவானுக்கு மாலை இரண்டரை மணிக்கும் நாலரை மணிக்கும் செல்கின்றன. இரண்டையும் அரசாங்கம் இலவசமாகவே நடாத்துகின்றது. நெடுந்தாரகை வார இறுதி நாட்களில் மட்டுமே பிரதேச சபையினால் பயன்படுத்தப்படுகின்றது. இதனை கடற்படையினரே ஓட்டுகின்றனர்.  நான் சென்றது குமுதினி படகில்.

குமுதினி பெயரைக் கேட்டவுடனையே நமக்கு நினைவுக்கு வருவது 1985ம் ஆண்டு நடைபெற்ற குமுதினிப் படுகொலைகள் தான். இப் படகில் போகும் போது நான் நினைத்தேன் அதே பெயரில் புதிய படகொன்றை செய்து பயன்படுத்துகின்றார்கள் என. ஆனால் அங்கு சென்றவுடன் இது அதே படகுதான் தான் அறிந்தேன். இப் படகில் வைத்துத்தான் குழந்தைகளையும் பெண்களையும் ஆண்களையும் வெட்டிக் கொன்றார்கள். அதன்பின் படகை புனரமைப்பு செய்து இன்றுவரை பயன்படுத்துகின்றார்கள். கடந்த நூறு வருடங்களாக இது சேவையில் ஈடுபடுகின்றது என ஒருவர் கூறினார். இப் படகினுள் பயணிகள் நூழைவதற்கு சிறிய பாதைகள் நான்கு இருக்கின்றன. இரண்டு பாதைகள் பின்னால் இருப்பதற்கும். இரண்டு பாதைகள் முன்னால் இருப்பதற்கும். படகினுள் கீழே இறங்கிச் செல்ல வேண்டும். இந்தப் பாதைகளைச் சாதாரண ஒரு மனிதரால் அடைத்துக் கொண்டு நிற்கலாம். அவ்வாறு நின்றால் பயணிகள் வெளியே செல்வதற்கு எந்த மார்க்கமும் இல்லை. சுற்றிவர இருக்கும் சிறிய ஜன்னல்களாலும் வெளியே பாய முடியாது. இவ்வாறான ஒரு படகில் அகப்பட்ட அந்தப் பயணிகளை நினைத்துப் பார்த்தேன். அவர்கள் நிலையை உணர்ந்து இப்பொழுதும் பயம் கொண்டேன். குமுதினி நம் வாழ் நாளில் மறக்க முடியாத பெயர். இந்தப் பெயரைச் சொல்லும் பொழுதெல்லாம் அந்தப் படுகொலை நினைவுகள் வருவது தவிர்க்க முடியாதது.

நெடுந்தீவிற்கான இறங்குதுறையில் குமுதினி படுகொலையில் இறந்தவர்களுக்கான நினைவுச் சின்னம் உள்ளது. அருகில் கடற்படையின் முகாமும் உள்ளது. படகை விட்டு இறங்கியவுடன் பேரூந்து காத்து நிற்கும். அதில் ஏறி போக வேண்டிய சில இடங்களுக்கும் போகலாம். சில இடங்களுக்குப் போவது என்றால் காத்திருக்கும் ஆட்டோவைத்தான் பிடிக்க வேண்டும். நெடுந்தீவு 45 சதுர கீலோ மீட்டர் தூரம் கொண்ட பிரதேசம். சுமார் ஐயாயிரம் பேரே வசிக்கின்றனர். இவர்களுக்கு 17 தேவாலயங்களும் 7 கோவில்களும் உள்ளன. ஐந்து பாடசாலைகள் இருக்கின்றன. பெண்களுக்கு என தனிப் பாடசாலையும் உள்ளது. போகும் வழியில் டக்களஸ் தேவானந்தாவின் படத்துடன் மத்தியில் கூட்டாச்சி மாநிலத்தில் சுயாட்சி என்ற வாசகத்துடன் அவரது அலுவலகம் இருந்தது. இது மட்டுமே அங்கிருந்த கட்சி அலுவலகம். இவரே இத் தீவிற்கு முதன் முதலாக மின்சாரம் கொண்டுவந்தவர் என்றார்கள். மேலும் பல வேலைவாய்ப்புகள் மற்றும் புதிய கட்டிடங்கள் என்பவற்றையும் வழங்கியதால் அவர் மீது மதிப்புடன் இருக்கின்றார்கள்.

நான் படகில் போகும் பொழுதே எனக்கு அறிமுகப்படுத்திய ராசன் என்ற தம்பிராசாவை அடையாளங் கண்டு உரையாடினேன். அவர் தங்குவதற்கான ஒரு இடத்தைக் கண்டு பிடித்து தந்தார். பிரதேச சபை சில வசதிகளுடன் இங்கு வருபவர்கள் தங்குவதற்கு நல்லதொரு கட்டிடத்தை கட்டியுள்ளது. அதில் மூன்று நாட்கள் தங்கினேன். இத் தீவில் தண்ணீர் பெரும் பிரச்சனை. ஒன்றிரண்டு கிணறுகளே நல்ல தண்ணீர் கிணறுகள். மற்றவையெல்லாம் உப்புத் தண்ணீர். இந்த மக்களுக்கு நல்ல தண்ணீர் மிகவும் பிரச்சனையான விடயம். நன்னீர் இவ்வாறு இல்லாமல் போனமைக்கு போர்த்துகீசரும் ஒரு காரணம். அவர்கள் நன்னீர் குளங்களை எல்லாம் தமது உல்லாசப் பயணத்துறைக்காக கடலை இணைத்து வெட்டிய கால்வாய்களினால் நிலங்களில் உப்பு நீர் சுவர்ந்துள்ளது. இன்று இக் கால்வாய்கள் உல்லாசப் பயணிகள் பார்வையிடும் இடமாக உள்ளது. உண்மையிலையே இலங்கையில் காணப்படும் இன ஒடுக்குமுறை உட்பட பல பிரச்சனைகளுக்கு போர்த்துகீசர், ஒல்லாந்தர் மற்றும் ஆங்கிலேயர்களிடமே நாம் நஷ்ட ஈடு கோர வேண்டும். ம்….. மேலும் இத் தீவில் வீடுகளில் தங்காமல் பொது இடங்களில் தங்கினால் சாப்பிடுவதற்கு உணவகங்கள் இல்லை. இறங்குறையில் மட்டும் ஒரு உணவகம் உள்ளது. இது சிறிது தூரம். வாகன வசதிகள் இல்லாவிட்டால் இங்கு வந்து சாப்பிட்டு போவது கஸ்டம். ஆனால் இங்குள் பிரதேச சபை மற்றும் பிரசேத செயலகம் என்பவற்றில் தீவுக்கு வெளியேயிருந்து வந்து வேலை செய்பவர்களுக்கு ஒரே ஒரு வீட்டில் சமைத்துக் கொடுப்பார்கள். அனைவரும் அந்த வீட்டைத்தான் சிபார்சு செய்தார்கள். மகேந்திரன் வீடு என்றால் அனைவருக்கும் தெரியும். அந்த வீட்டில் எனக்கான சாப்பாட்டையும் ஒழுங்கு செய்தேன்.

ஈழத் தமிழர்களின் வீட்டு வேலிகள் தொடர்பான ஒரு ஆவணப்படத்தை ஆர்வமுள்ளவர்கள் எடுக்கலாம். அதில் கூட பல தமிழர்களின் கலாசார, பண்பாட்டு, வர்க்க, சாதிய, காலமாற்ற அம்சங்கள் என நிறைய இருக்கின்றன. நெடுந்தீவில் கல் வேலிகள் பிரபல்யமானவை. இதனைப் பகிர் என்றும் அழைப்பார்கள். ஆனால் இன்று உள்ள கல்வேலிகள் புதிதாக மீண்டும் கட்டப்பட்டவை. ஏனெனில் போராட்ட காலத்தில் இயக்கம் சக்திமிக்க ராடர் ஒன்றை இங்கிருந்து எடுத்துச் சென்று விட்டார்கள். அதன்பின் அனைத்து வேலிகளையும் தரைமட்டம் ஆக்கும் படி கடற்படை உத்தரவிட்டுள்ளது. அதாவது தாம் எங்கிருந்து பார்த்தாலும் அடுத்த கரை தெரிய வேண்டும் எனக் கட்டளையிட்டுள்ளார்கள். ஆகவே இக் கல் வேலிகள் உடைக்கப்பட்டு மீண்டும் போராட்டம் முடக்கப்பட்ட பின் கட்டப்பட்டன. இவை வெறுமனே கற்களின் மேல் கற்களை அடுக்கிவிடப்பட்ட வேலிகள். தள்ளிவிட்டால் விழக்கூடியவை. ஆனாலும் நீண்ட காலம் இருக்கின்றன. இதைக் கட்டும், உண்மையில் அடுக்கும், ஆற்றலுள்ளவர்கள் மிகவும் நேர்த்தியாக செய்வார்களாம். மற்றவர்கள் செய்வதில் அந்தளவு நேர்த்தி இருக்காது என்பதை சில வேலிகளைப் பார்த்த போது தெரிந்தது. இன்றும் பல வேலிகள் உடைந்தும் வீடுகள் பாழடைந்தும் காணப்படுகின்றன. மனித நடாமாட்டம் குறைவான பிரதேசம் இது. சில நேரம் பகல் பொழுதுகளிலும் மாலை வேலைகளிலும் நான் மட்டுமே வீதியால் பயணம் செய்வேன். அந்தளவிற்கு அமைதியாக சன சந்தடியற்றப் பிரதேசம். விரைவில் உல்லாச பயணத்துறை இங்கு கொடிகட்டிப் பறக்கலாம்.

இங்கு நின்ற மூன்று நாட்களிலும் இரண்டு நாட்கள் இரண்டு பாடசாலைகளில் தியானப் பயிற்சி செய்வதற்கான வாய்ப்புகள் கிடைத்தன. அதற்கான ஒழுங்குகளை உதவிக் கல்விப் பணிப்பாளர் சாரதா அவர்கள் செய்தார்கள். இப் பிரதேசத்திலுள்ள மாணவர்களுக்கு கொஞ்சம் கஸ்டப்பட்டே இப் பயிற்சிகளைப் பழக்க வேண்டி இருந்தது. பொதுவாக ஈழத் தமிழர்களின் குழந்தைகளின் உடல்கள் அவர்கள் புலத்திலிருந்தால் என்ன புலம் பெயர்ந்து இருந்தால் என்ன இறுக்கம் தயக்கம் கூச்சம் போன்ற பண்புகளை கொண்டவையாகவுமே இருக்கின்றன. இதிலிருந்து இவர்களை மீட்பது என்பது மிகப் பெரும்சவாலே. இதை மாற்ற நமது கல்வித்துறையில் தான் பல மாற்றங்களை செய்ய வேண்டி உள்ளது.

நெடுந்தீவிலிருந்து மீள வரும் பொழுது படகில் மாகாண சபை உறுப்பினர்களும் (விந்தன், ஐங்கரநேசன்) வந்தார்கள். இப் பிரதேசத்தின் இன்னுமொரு அடையாளமாக இருக்கின்ற குதிரைகள் தொடர்பான பிரச்சனைகளை நேரில் பார்வையிட வந்திருக்கின்றார்கள். கடந்த ஒரு மாதத்திற்குள் பல குதிரைகள் இறந்திருக்கின்றன. ஆனால் இவை இறந்ததற்கான காரணத்தை குதிரைகள் இறந்தவுடன் கண்டறியவில்லை. பொறுப்பானர்வகள் செய்யவில்லை. இப்பொழுது காலம் கடந்து விட்டதால் அதைச் செய்ய முடியவில்லை. ஆகவே இறப்பிற்கான காரணங்களை அறியமுடிவில்லை. அதேநேரம் இந்த வனவிலங்கு தொடர்பான அதிகாரமும் மத்திய அரசாங்கத்திடம் தான் இருக்கின்றதாம். அவர்களை மீறி இதில் தாம் ஒன்றும் செய்ய முடியாது என்றார் மாகாண சபை உறுப்பினர். குதிரைகளைப் போர்த்துகீசர் கொண்டு வந்த போதும் இன்று அது நெடுந்தீவின் அடையாளம். அதைப் பாதுகாப்பது நமது பொறுப்பு. இப்பொழுது சுமார் 1000 குதிரைகள் இருக்கின்றன. ஆனால் மத்திய அரசாங்க அமைச்சு 400 குதிரைகள் இருப்பதாகவே பதிவு செய்துள்ளனர். இவ்வாறு செய்வதனுடாக அதற்கான நிதியைக் குறைப்பதும் குதிரைகளை இல்லாமல் செய்வதுமே அவர்கள் நோக்கம் என்றார் வட மாகாணசபை உறுப்பினர்.

இங்கு நின்ற நாட்களில் புதிய நண்பர் நெடுந்தீவு தனாவின் அறிமுகம் கிடைத்தது. இவர் கிளிநொச்சியில் நடைபெற்ற வெற்றிச் செல்வியின் நூல் அறிமுக நிகழ்வில் என்னைக் கண்டுள்ளார். ஆனால் உரையாட சந்தர்ப்பம் கிடைக்கவில்லை. அவர் நான் தங்கி நின்ற விடுதிக்கு அருகில் நல்ல தண்ணீர் அள்ள வந்திருந்தார். அப்பொழுது என்னைக் கண்டவர் தன்னை அறிமுகம் செய்து கொண்டு உரையாடினார். வாசிப்பதில் ஆர்வமுள்ள இவர் இங்குள்ள நூலகத்தில் புதிய நூல்கள் இல்லை எனக் குறைபட்டார். நண்பர்கள் இந்த நூலகங்களுக்கு அன்பளிப்பு செய்தால் வரவேற்பார்கள்.

நான் தங்கியிருந்த விடுதியின் பின்னால் ஒல்லாந்தர் கோட்டை உள்ளது. ஆனால் அது பராமரிக்கப்படாமல் உள்ளது. இதேபோல நெடுந்தீவின் சின்னங்களாக மாவிலித் துறைமுகம், வெளிச்சவீடு, குவிந்தா வெளிச்சவீடு, வெடியரசன் கோட்டை, ஒல்லாந்தர் கோட்டை, குதிரைகள், குதிரை லாயங்கள், பூதம் வெட்டிய கிணறுகள் நாற்பதடி மனிதரின் பாதம், ஆலமரம், அரசமரம், பெருக்கு மரம், . எல்லாவற்றையும் சுற்றிப் பார்ப்பதற்கான சந்தர்ப்பம் வாய்க்கவில்லை.

இப் பயணத்தை ஒழுங்குபடுத்திய புலம் பெயர்ந்த நண்பர், மற்றும் உதவிக் கல்விப் பணிப்பாளர் சாரதா, தம்பிராசா, அரசரட்ணம் நெடுந்தீவு தனா மற்றும் செந்தூரன் ஆகியோருக்கு நன்றி பல.

மீராபாரதி

14.07.2017

Older Posts »

Categories