Posted by: மீராபாரதி | September 12, 2016

நிர்வாணம்

14045531_10157224205490577_3746568043690989401_nவானம் நிர்வாணம்

சூரியன் நிர்வாணம்

சந்திரன் நிர்வாணம்

பூமி நிர்வாணம்
சமுத்திரம் நிர்வாணம்

கடல் நிர்வாணம்

மழை நிர்வாணம்

மலைகள் நிர்வாணம்

காடுகள் நிர்வாணம்

மரங்கள் நிர்வாணம்

இலைகள் நிர்வாணம்

பூக்கள் நிர்வாணம்

நிர்வாணம் சுந்திரமானது

சுதந்திரம் அழகானது

*****

மனிதர்களைத் தவிர அனைத்தும் நிர்வாணமானவை

நிர்வாணமான அனைத்தையும் மனிதர்கள் இரசிக்கின்றார்கள்.

தமது நிர்வாணத்தை மறைத்துக் கொண்டு…

****

எனது நிர்வாணத்தை மற்றவர்கள் பார்க்கும் பொழுது

நான் கஸ்டப்பட்டால் அது என் பிரச்சனை.
மற்றவர்கள் நிர்வாணத்தை நான் பார்க்கும் பொழுது

அவர்கள் கஸ்டப்பட்டால் அது அவர்கள் பிரச்சனை.
இது மனித மனதின் பிரச்சனை.

இம் மனதைக் கடந்தால் மனிதர்கள் அனைவரும் நிர்வாணமானவர்கள்.
முழுமையான நிர்வாணமே புத்தர் நிலை.

ஆகவேதான் புத்தர் அழகாக இருக்கின்றார்.

(இலங்கையில் உள்ள புத்தர் அல்ல)

Posted by: மீராபாரதி | August 23, 2016

போரை நிறுத்த வேண்டுகொள் !

2008ம் மீண்டும் கற்பதற்கு முதல் ஒரு முயற்சி…..!
ம்…!

இலங்கையில் நடைபெறும் போரை நிறுத்தவும் அதிலிருந்து அமைதியையும் சமாதானத்தையும் ஏற்படுத்தி பிரச்சனைகளுக்கும் முரண்பாடுகளுக்கும் தீர்வு ஒன்றை முன்வைப்பதற்கான ஆரோக்கியமான உரையாடல் களத்தை உருவாக்கவும் அதற்கான சுழலை ஏற்படுத்துவதையும் நோக்கமாக கொண்ட அமைதிக்கான ஒரு பயணம் இது.

இன்றைய போர்ச்சூழல், இலங்கையின் இனப் பிரச்சனைகளையும் முரண்பாடுகளையும் தீர்க்கும் என்பதற்கான ;எந்தவிதமான நம்பிக்கையையும் தருவதாக இல்லை. மாறாக அழிவையும் ஆரோக்கியமற்ற சூழலையும் பகைமை உணர்வையும் ஆழமான வடுக்களையும் வன்மத்தையுமே விளைவாகத் தருகின்றது. மேலும் நிகழ்கால, எதிர்கால சந்ததியினரை வன்முறையாளர்களாக ஆயுதபாணிகளாக உருவாக்குவதுடன் அவர்களை உடல், ஊளவியல் அடிப்படையில் நோயாளிகளாகவும் மாற்றுகின்றது.

இந்தப் போக்கானது இம்மனிதர்களிடமிருந்து இவற்றை அகற்றமுடியாதவாறு ஆழமான உடல் உள பாதிப்பை நீண்டகாலத்திற்கு ஏற்படுத்தக் கூடியது. மேலும் இயற்கை வளங்களும் பயன்படுத்த முடியாதவாறு மாசடைவதுடன் அழிவுக்கும் உள்ளாகின்றது. இது மனித வாழ்க்கைக்கு ஆரோக்கியமானதல்ல. மேலும் எதிர்காலம் தொடர்பான எந்தவிதமான நம்பிக்கையையும் இந்த அழிவுகள் தரவில்லை. ஆகவே தற்பொழுது நடைபெறும் போரும் ஆயுத வழிப் போரட்டமும் வன்முறை நடைவடிக்கைகளும் உடனடியாக நிறுத்தப்பட்டு பேச்சுவார்த்தை நடைபெறுவதற்கான ஆரோக்கியமான சுழலை உருவாக்கவேண்டும்.

அமைதியான ஒரு சுழலிலையே பிரச்சனைகளுக்கும் முரண்பாடுகளுக்கும் ஆரோக்கியமான முடிவுகளையும் தீர்வுகளையும் இனங்காணவோ முன்வைக்கவோ முடியும். ஆகவே, அமைதியான சமாதான சூழலை இலங்கையில் உருவாக்குவதை நோக்கமாகக் கொண்டு நான்கு முனைகளிலும் தளங்களிலும் கோரிக்கைகளை முன்வைத்து நமது செயற்பாடுகளையும் பயணத்தையும் ஆரம்பிக்க வேண்டும். அதாவது, இலங்கை ஐனாதிபதி மகிந்த ராஜபக்ஸவுக்கும் மற்றும் சிங்கள கட்சிகளுக்கும், விடுதலைப் புலிகளின் தலைவர் பிரபாகரனுக்கும் மற்றும் தமிழ் ஆயுதக்குழுக்களுக்கும், இலங்கையுடன் தொடர்புடைய பிற நாடுகளின் தலைவர்களுக்கும் சர்வதேச சமூகத்திற்கும். மற்றும் கஸ்டப்பட்டு ஆனால் பாதுகாப்பாக புலம் பெயர்ந்து வாழும் இலங்கை மக்களையும் நோக்கி பின்வரும் கோரிக்கைகளை முன்வைத்து இந்த அமைதிக்கான பயணம் நடைபெறுகின்றது.

இலங்கை அரசிடம் மற்றும் சிறிலங்காவின் அனைத்து கட்சிகளிடமும் போரை நிறுத்த வேண்டும் என்ற வேண்டுகோளை முன்வைப்பது. மேலும் இலங்கை அரசிடம் இனப்பிரச்சனைக்கான தீர்வை முன்வைக்கும் படியும் வேண்டுகோள் விடுவது.

விடுதலைப் புலிகளிடமும் மற்றும் அனைத்து தமிழ் ஆயுதக் குழுக்களிடமும் வன்முறை பாதையை கைவிட்டு தமது உரிமைகளுக்காக வன்முறையற்ற வழிமுறைகளில் ஆரோக்கியமான போராட்ட நடவடிக்கைகளை முன்னெடுத்துச் செயற்படுமாறு வேண்டுகோள் விடுவது.

அமெரிக்க ஆசிய ஐரோப்பிய நாட்டு தலைவர்களிடமும் சர்வதே சமூகத்திடம் ஆரோக்கியமான பேச்சுவார்த்தைகள் மூலம் இலங்கை இன முரண்பாடுகளை தீர்ப்பதற்கான ஆதரவை அளிக்கும்படி கோருவது. மேலும் இலங்கை அரசு போரை நிறுத்துவதற்கும் விடுதலைப் புலிகளையும் பிற தமிழ் ஆயுதக் குழுக்களையும் வன்முறையற்ற பாதைக்கு கொண்டு வருவதற்கும் நிர்ப்பந்திக்கக் கோருவது.

புலம் பெயர்ந்து வெளிநாடுகளில் வாழும் இலங்கை (தமிழ் சிங்கள மொழி பேசும்) மக்களை வன்முறை பாதைக்கு ஆதரவளிக்காது அமைதிக்கும் சமாதானத்திற்கும் ஆதரவளிக்கக் கோருவதுடன் தாம் வாழும் நாடுகளிலுள்ள அரசிடம் இலங்கை இனப் பிரச்சனையை முரண்பாடுகளை தீர்ப்பதற்கு நடவடிக்கை எடுக்க தொடர்ச்சியான அழுத்தங் கொடுக்க வேண்டுகோள் விடுவது. மேலும் இந்நாடுகளிலுள்ள இலங்கை துர்துவராலயங்களின் முன்னால் அமைதியான முறையில் தொடர்ச்சியாக செயற்பாடுகளை போர் நிறுத்தக் கோரிக்கையை முன்வைத்தும் சமாதானத்தையும் அமைதியையும் உருவாக்குவதற்கும் தீர்வு ஒன்றினை முன்வைக்கவும் வலியுறுத்துவது.

இந்த நோக்கங்களுடன் உடன்பாடு உள்ளவர்களும் இலங்கையில் அமைதியை உருவாக்கி சமாதானத்தையும் ஏற்படுத்துவதன் மூலம் இன பிரச்சனைக்கான முரண்பாடுகளுக்கு தீர்வைக் காண ஆரோக்கியமான சுழலை உருவாக்கலாம் என நம்பிக்கை உள்ளவர்களும் இணைந்து செயற்படுவதற்கான அழைப்புபிதழ் இது.

நண்பர்களே! இப்பயணம் எதிர்வரும் 20ம் திகதி மே மாதம் டொரோன்டோவிலுள்ள இலங்கை தூதுவராலயத்திற்கு முன் ஆரம்பமாகி பின் 22ம் திகதி குயின்ஸ் பாக்கிலுள்ள ஒன்டாறியோ பாராளுமன்றத்திற்கு முன்பும் 25ம் திகதி ஞாயிற்றுக்கிழமை ஸ்காபுரோவிலுள்ள உலகத் தமிழர் இயக்க காரியாலயத்திற்கு முன்பாகவும் மற்றும் ஒட்டோவாவிலுள்ள இலங்கை தூதுவராலயத்திற்கு முன்பாகவும், கனடிய பாராளுமன்றத்திற்கு முன்பாகவும் அடுத்த நிகழ்வுகளும் நடைபெற உள்ளது. இதில் மேற்குறிப்பிட்ட கோரிக்கைகளை முன்வைத்து அமைதியான முறையில் தியானம் மற்றும் உண்ணாவிரதம் என்பன அனுஷ்ட்டிக்கப்படும். ஆர்வமுள்ளவர்கள் அனைவரும் கலந்து கொள்ளலாம்.

மேலும் இச்செயற்பாட்டிற்கு அனைவரினதும் ஆதரவு கிடைக்குமாயின் இப்பயணத்தை கனடாவிலிருந்து அமெரிக்காவிற்கும் பின்பு ஐரோப்பிய நாடுகளான இங்கிலாந்து, பிரான்ஸ், ஐர்மனி, சுவிஸ், நோர்வே மற்றும் ஆசிய நாடுகளான யப்பான் சீனா போன்ற நாடுகளின் தலைநகரங்களிலுள்ள இலங்கை தூதுவராலயங்களிற்கு முன்பாகவும் அந் நாடுகளின் பாராளுமன்றங்களுக்கு முன்பாகவும் மற்றும் இந்திய நாட்டில் டெல்லியிலும் சென்னையிலும் இறுதியாக இலங்கையின் பிரதான நகரங்களிலும், போரை நிறுத்தி பேச்சுவார்த்தை மூலம் பிரச்சனைக்கான தீர்வைக் காணுமாறு கோரி அமைதிக்கான சமாதானத்தற்கான செயற்பாட்டை நோக்கமாகக் கொண்டு இப் பயணத்தை முன்னெடுக்கலாம் .

இச் சந்தர்ப்பங்களில் பின்வரும் கடிதங்களை இலங்கை துர்தவர்களிடமும் அந்நாடுகளின் தலைவர்களிடமும் ஒப்படைக்கப்படும். இக்கடிதங்களில் உங்களது கருத்துக்களும் இடம் பெறவேண்டுமாயின் தொடர்பு கொள்க.

நன்றி

மதிப்புக்குரிய இலங்கை ஐனாதிபதி அவர்களுக்கு,

இலங்கை ஒரு அழகான நாடு. புல்வேறு வளங்களையும் தன்னகத்தே கொண்ட சிறந்த நாடு. ஆனால் கடந்த இரண்டு தசாப்தங்களுக்கு மேலாக நடைபெறும் போரும் வன்முறையும் இந்த அழகான நாட்டையும் அதன் வளங்களையும் அழிக்கின்றது என்பது நீங்கள் அறிந்ததே. இந்த அழிவை நிறுத்தவும் இதன் வளங்களை பாதுகாக்கவும் மக்களின் ஆதரவுடன் தங்களால் நடைமுறைப்படுத்த முடியும். ஆனால் அவ்வாறு செய்யாது நீங்களும் இந்த போரை முன்னெடுப்பது கவலைக்கிடமானது.

கடந்த கால இலங்கை தலைவர்களும் உங்களைப்போல இனப் பிரச்சனைக்கான தீர்வாகப் போரையே முன்மொழிந்து வழி நடாத்தி தோல்வியையே தழுவினர் என்பது நாம் அனைவரும் அறிந்த யதார்த்தமான ஒரு உண்மை. இதுவரை நடந்த போரில் வெற்றி தோல்வி என்பது மாறி மாறி நடைபெற்ற அல்லது நடைபெறுகின்ற ஒன்று. ஆனால் பிரச்சனைக்கான தீர்வு மட்டும் இதுவரை கிடைக்கவில்லை. மாறாக மக்களுக்கு துன்பமும் துயரமுமே கிடைத்தன. உயிர்கள் எந்தவிதமான மதிப்புமின்றி அழிக்கப்பட்டன. இந்த அழிவுகளிலிருந்தும் எந்தவிதமான முடிவுகளும் இனப் பிரச்சனைக்கு கிடைக்கவில்லை. ஆனால் அழிவு மட்டும் இரு பகுதிகளிலும் தொடர்கின்றது.

நீங்கள் பிற இலங்கை தலைவர்களிலிருந்து வேறுபட்டவர். காரணம் மக்களின் பிரச்சனைகளுக்காக வீதிகளில் இறங்கி போராடியவர். மக்களுடன் மக்களாக இருந்து செயற்பட்டு நாட்டின் தலைவரானவர். ஆகவே மக்களின் பிரச்சனைகளை வேதனைகளை உங்களுக்கு விபரிக்கத் தேவையில்லை. உங்களால் அவற்றை உணர முடியும். புரிந்து கொள்ள முடியும். இலங்கையின் தெற்குப்பகுதி மக்கள் எதிர்நோக்கும் அதே பிரச்சனைகளையே வடக்கு கிழக்கு மக்களும் எதிர் கொள்கின்றனர். மேலும் தெற்குப் பகுதி மக்களைவிட வடக்கு கிழக்கு மக்கள் இன அடிப்படையில் இதுவரை காலமும் ஒதுக்கப்பட்டு ஒடுக்கப்பட்டு வந்திருக்கின்றனர் என்பது கடந்தகால நிகழ்கால வரலாறு. இந்த வரலாறு தொடராது நிறுத்தப்படவேண்டிய பொறுப்பு நாட்டின் தலைவர் என்ற அடிப்படையில் உங்களுடையது என்பதை நீங்கள் அறிவீர்கள். இருப்பினும் நீங்களும் தொடர்ந்தும் போரை முன்னெடுத்துச் செல்வதால் இங்கு மீண்டும் வலியுறுத்த வேண்டிய தேவை இருக்கின்றது.

இன்று இரு பகுதி மக்களும் ஒருவர் மீது மற்றவர்கள் நம்பிக்கை அற்று சந்தேகப் பார்வை கொண்டு வாழ்கின்றனர். இந்த சந்தேக பார்வையை அகற்றி மக்களுக்கு இடையில் மீண்டும் நம்பிக்கையை வளரச்செய்ய வேண்டியது நாட்டின் தலைவர் என்றடிப்டையில் உங்களின் பொறுப்பு. இதுவே இலங்கையில் அமைதியும் சமாதானமும் நிலவுவதற்கு வழிவகுக்கும்.

புல்வேறு நாடுகளின் நடைபெற்ற உள்நாட்டு போராக இருந்தால் என்ன நாடுகளுக்கு இடையிலான போராக இருந்தால் என்ன அனைத்தும் இறுதியாக பேச்சுவார்த்தைகள் மூலமும் பரஸ்பர நம்பிக்கையை வளர்ப்பதன் மூலமுமே தீர்க்கப்பட்டன. போரினாலும் வன்முறையினாலும் தீர்வு காணப்பட்ட நாடுகளில் தொடர்ந்தும் அமைதிக்கும் சமாதானத்திற்கும் பதிலாக பதட்டமும் அமைதியின்மையுமே காணப்படுகின்றன. ஆகவே, நீங்களும் இந்த இனப் பிரச்சனைக்கும் முரண்பாடுகளுக்கும் தீர்வைக் காண, போரை நிறுத்தி சமாதானத்தை உருவாக்கி ஆரோக்கியமான திறந்த பேச்சு வார்த்தைகளில் ஈடுபட்டு நியாயமான தீர்வை முன்வைத்து சிறந்த இலங்கை தலைவர் என்ற பெயரை பெற்றுக் கொள்ளுமாறு கேட்டுக்கொள்கின்றோம்.

நீங்கள் போரை வன்முறை பாதையை முன்னெடுப்பதானது நீங்கள் பின்பற்றும் புத்தரின் போதனைகளுக்கு எதிரானது என்பது நீங்கள் அறிந்ததே. புத்தரின் போதனைகளை இலங்கையில் நிலைநாட்டுவதற்கு போரை நிறுத்தி அமைதியையும் சமாதானத்தையும் உருவாக்குவதே புத்தருக்கு செய்யும் மரியாதை மட்டுமல்ல அவரை புரிந்து கொண்டதற்கும் அடையாளமாகும். முhறாக போரை முன்னெடுப்பது புத்தருக்கு செய்யும் துரோகம் என்றால் மிகையல்ல. மனித வளர்ச்சிக்கு பயன்படக்கூடிய புத்தரின் போதனைகளை பரப்புவதற்கு அவரது வழிகாட்டலின் படி வாழ்வதும் செயற்படுவதுமே சிறந்த வழி.

இவ்வாறு செய்வதன் மூலம் தமிழ் பேசும் மக்கள் மட்டுமல்ல சிங்கள மக்களும் தங்களுடைய கடந்த கால தவறுகளை மன்னித்து உங்கைள சிறந்த தலைவராக போற்றுவார்கள் என்பதில் சந்தேகமில்லை. போரை நிறுத்துக்கள்! புpரச்சனைக்கு நியாயமான தீர்வை முன்வையுங்கள்! அமைதியை உருவாக்கி சமாதானத்தை கட்டி எழுப்புங்கள்.

நம்பிக்கையுடன்
அமைதியையும் சமாதானத்தையும் நேசிப்பவர்கள் சார்பாக,

மதிப்புக்குரிய விடுதலைப் புலிகளின் தலைவர் பிரபாகரனுக்கு,

தமிழ்பேசும் மக்களின் உரிமைகளுக்காக விடுதலைக்காக கடந்த மூன்று தசாப்தங்களாக ஆயுத வழி போரட்டத்தை தலைமை தாங்கி வழி நடத்தி செல்கின்றீர்கள். உங்களது உறுதியில் திறமையில் தமிழ் மக்கள் மிகவும் நம்பிக்கை வைத்திருக்கின்றனர். பெருமையும் கொள்கி;றனர். மேலும் சர்வதேசமும் உங்களைப் பார்த்து வியக்கின்றது.

இது காலவரையான ஆயுத வழி வன்முறை போரட்ட வழி முறைகளால் சர்வதேச சமூகத்திற்கும் சிங்கள மக்களுக்கும் தமிழ் மக்களின் மீதான சிறிலங்கா அரசின் அடக்கு முறைகளையும் உரிமைகள் மறுக்கப்பட்டதையும் தெள்ளத் தெளிவாக வெளிக்காட்டப்பட்டுள்ளது. இன்று சர்வதேச சமூகம் தமிழ் மக்களின் பிரச்சனைகள் தொடர்பாக கவனம் கொள்கின்றது. இந்த நிலை உருவாகுவதற்கு உங்களின் முக்கியமான பங்கு உண்டு என்பது மறுக்கப்பட முடியாதது.

தமிழ் மக்களின் உரிமைகளைப் பெறுவதிலும் இன முரண்பாட்டை தீர்ப்பதிலும் ஆயுதப் போரட்ட வழி ஊடாக எதுவரை வந்துள்ளீர்கள் எவற்றை பெற்றுள்ளீர்கள் என திரும்பிப் பாhக்கும் பொழுது நம்பிக்கையின்மையே தெரிகின்றது என்பதை நீங்கள் புரிந்து கொள்வீர்கள். மேலும் கடந்த கால வன்முறை போரட்ட வழி முறைகளில் ஏற்பட்ட தவறுகளான ஐனநாயகமின்மையும், முக்கியமான அரசியல் தலைவர்களைக் கொலை செய்ததும் மற்றும் சகோதரப் படுகொலைகளும் விடுதலைப் போராட்டத்தை சிதையடையவே செய்துள்ளமை அனைவரும் அறிந்த ஏற்றுக்கொள்ளும் ஒரு உண்மை. இதனால் தவறுகளே செய்யாது செயற்பட முடியும் என யாரும் நம்பவில்லை. ஆனால் ஒரு தவறை மீள மீள செய்வது தவறானதே. இது முன்னேற்றகரமானதல்ல.

இனப் பிரச்சனைக்கான தீர்வு கிடைக்காது போகுமாயின், ஆயுதப்போராட்டத்திற்காக இதுவரை அர்ப்பணிக்கப்பட்ட அர்ப்பணிக்கப்படும் மனித வளங்களும் செலவு செய்யப்படும் பொருட்களும் பணமும் இறுதியில் அர்த்தமின்றி சென்றுவிடலாம். ஏனெனில் இந்த வன்முறை பாதையால் பெரும் பயன் அடைபவர்கள் ஆயுத வியாபாரிகளும் இடைத் தரகர்களுமே. இவர்களுக்கு இலங்கையின் இன பிரச்சனை மட்டுமல்ல பிற நாடுகளில் நடைபெறும் வன்முறை செயற்பாடுகளும் ஆயுத போராட்ட வழிமுறைகளும் ஒரு முடிவுக்கு வருவதில் அல்லது தீர்வு ஒன்றை நோக்கிச் செல்வதில் ஆர்வமோ அக்கறையோ இல்லாதவர்கள். அவர்களது ஒதே நோக்கம் இந்த சுழலைப் பயன்படுத்தி பணம் உழைப்பதே. இது நீங்கள் உட்பட நாம் அனைவரும் அறிந்த ஒரு உண்மை.

இதனால் தொடர்ந்தும் விடுதலைக்காக உரிமைகளுக்காக ஆயுத வழி போராட்டத்தை முன்னெடுப்பது தொடர்பாக சிந்திக்க வேண்டிய ஒரு காலகட்டத்தில் இருக்கின்றோம் என்றால் மிகையல்ல. ஏனெனில் ஆயுத வழி போரட்ட முறைமைகள் புதிய மிலேனியத்தில் தடம் மாறி செல்கின்ற ஒன்றாகவே இருக்கின்றது. ஆகவே உரிமைகளுக்கான விடுதலைக்கான போராட்ட பாதைகள் மாற்றியமைக்கப்பட வேண்டிய காலகட்டத்தில் தமிழ் விடுதலைப் போராட்டம் மட்டுமல்ல சர்வதேசமும் நிற்கின்றது. இதுவரை நீங்கள் பார்க்கத் தவறிய ஒரு பாதை உண்டு. அதாவது, தமிழ் விடுதலைப் போராட்டத்தில் மிகப்பெரிய பலவீனம் மக்களின் பங்களிப்பின்மையும் அரசியல் மயப்படுத்தப்படாமையுமே என்றால் மிகையல்ல. வன்முறையற்ற ஒரு புதிய பாதையில், மக்கள் சக்தியில் நம்பிக்கை கொண்டு, தமிழ் மக்களுக்கு தலைமை தாங்கி செல்வதே தமிழ் மக்கள் தமது உரிமைகளைப் பெறுவதற்கும் விடுதலையடைவதற்கும் வழிவகுக்கும். இதேவேளை, சிங்கள மக்களின் ஆதரவு இன்றி பிரச்சனை நியாயமான வழியில் தீர்க்க முடியாது. ஆகவே சிங்க மக்களின் நம்பிக்யைப் பெறுவதிலும் கவனம் செலுத்தவேண்டி உள்ளது.

வுன்முறை பாதைக்கு முற்றிப்புள்ளி வைத்து மக்களின் மீது நம்பிக்கை வைத்து வன்முறையற்ற பாதையில் போராட்டத்தை முன்னெடுப்பீர்களாயின் கடந்த கால தவறுகள் எவ்வளவு பெரிதாயினும் தமிழ் மக்களும் சர்வதேசமும் உங்களைப் புரிந்து மன்னிப்பார்கள் என்ற நம்பிக்கை அனைவருக்கும் உண்டு என்ற நம்பிக்கை அனைவருக்குமு; உண்டு. தமிழ் மக்களினது மட்டுமல்ல ஒடுக்கப்பட்ட அடக்கப்பட்ட சர்வதேச மக்களினதும் மதிப்பை பெற்ற ஒரு முன்மாதிரியான தலைவராக உங்களை ஏற்றுக்கொள்வார்கள் என்பதில் சந்தேகமில்லை.

ஆயுதப் போராட்ட வழிமுறையை நிறுத்துங்கள். திறந்த பேச்சு வார்த்தையை முன்னெடுங்கள். பேச்சு வார்ததைகள் தோற்றுப் போனாலும் மீண்டும் பேச்சு வார்த்தையே வன்முறையல்ல என்பதை அனைவருக்கும் உணர்த்துங்கள். அமைதியை சமாதானத்தை கட்டி எழுப்பவதன் மூலம் பிரச்சனைக்கான முரண்பாடுகளுக்கான தீர்வுகாளைக் காண தங்களது ஆற்றல்களைப் பயன்படுத்த முன்வராருங்கள். மக்களை ஒன்றினைத்து ஐனநாயக வழியில் தலைமை தாங்கிச் செல்லுங்கள். இதனால் அனைத்து மக்களும் உரிமைகள் பெற்று சுதந்திரமாக வாழும் அதேவேளை தமிழ் மக்களுக்கும் இலங்கைக்கும் சிறந்த காலம் ஒன்று நிச்சயமாக உருவாகும். இதற்கான புதிய விதையை விதைக்க வேண்டிய பாரிய பொறுப்பு உங்களிடம் இருக்கின்ற ஒரு காலகட்டத்தில் நாங்கள் வாழ்கின்றோம்.

நம்பிக்கையுடன்

அமைதியையும் சமாதானத்தையும் விரும்பும் மனிதர்கள் சார்பாக

புலம் பெயர்ந்து பல்வேறு நாடுகளில் வாழும் தமிழ் சிங்கள மொழி பேசும் மனிதர்களே!

இலங்கையில் நடைபெறும் போரிலிருந்து தப்பி வந்து போரைப் பயன்படுத்தி அகதி அந்தஸ்து பெற்று புலம் பெயர்ந்த நாடுகளில் கடந்த கால வடுக்களுடனும் ரணங்களுடனும் ஆனால் அமைதியாகவும் பாதுகாப்பாகவும் ஆனந்தமாகவும் வாழ்கின்றோம் என்றால் யாரும் மறுப்பதற்கில்லை. நமது குழந்தைகள் தொடர்பான கவலையின்றி வாழ்கின்றோம். ஏனெனில் அவர்களுக்கு சிறந்த பாதுகாப்பும் கல்வியையும் வாழ்க்கையையும் புலம் பெயர்ந்ததன் மூலம் வழங்கியிருக்கின்றோம் என்ற பெருமையும் நம்பிக்கையும் நமக்கு உண்டு.

இந்த நிலைமை இலங்கையில் வாழும் மனிதர்களுக்கும் குழந்தைகளுக்கும் இல்லை என்பது அனைவரும் அறிந்த ஒரு உண்மை. இவர்களது வாழ்க்கையை அதன் தரத்தை மாற்ற வேண்டிய பொறுப்பு புலம் பெயர்ந்து வாழும் மனிதர்களுடையது என்றால் மிகையல்ல. ஆனால் இந்த மாற்றத்தை ஏற்படுத்த புலம் பெயர் நாடுகளிலிருந்து கொண்டு வன்முறை அல்லது போருக்கு அதரவு அளிப்பது மனசாட்சி இல்லாத ஒரு செயற்பாடு. ஏனெனில் இந்த வன்முறை பாதையும் போரும் இந்த மனிதர்களின் உரிமைகளையும் சுநத்திரத்தையும் மேலும் மேலும் மறுக்கின்றமையும் மற்றும் குழந்தைகள் உடல் உள நோய்க்கு உள்ளாவதையுமே விளைவாக கிடைக்கின்ற யாதார்த்தமான ஒரு உண்மை. ஆகவே புலம் பெயர்ந்து வாழும் மனிதர்கள் வன்முறைக்கோ போருக்கோ ஆதரவளிக்காது இலங்கையில் அமைதியையும் சமாதானத்தையும் உருவாக்குவதன் மூலம் இன பிரச்சனைக்கு தீர்வு ஒன்றினைக் காண உறுதியாகவும் ஆரோக்கியமாகவும் புலம் பெயர்ந்த நாடுகளில் செயற்பமுடியும்.

புலம் பெயர்ந்த நாடுகளில் நாம் அடிப்படை உரிமைகளான பேச்சுரிமை எழுத்துரிமை அதற்காக போராடும் உரிமைகளை குறைந்தளவிலாவது ;அனுபவிக்கின்றோம். நாம் அனுபவிக்கும் உரிமைகளைப் பயன்படுத்தி அதன் வரையறைகளுக்குள் இருந்து நமது சமாதானத்தை அமைதியை தீர்வை நோக்கிய செயற்பாடுகளை முன்னேடுக்கலாம். இலங்கையிலிருந்து புலம் பெயர்ந்து இங்கு வாழும் மனிதர்கள் இவ்வாறு செயற்படுவதன் மூலம் தமது வாழ்வின் மீதான பொறுப்புக்களை குறைந்த அளவிலாவது நிறைவேற்றலாம். இதற்கு மாறாக வன்முறை பாதைக்கும் போருக்கும் ஆதரவு அளிப்பது நமது குற்ற உணர்வுகளும் பழி தீர்க்கும் செயற்பாடுளுமே. இது ஆரோக்கியமான வாழ்வல்ல. இவ்வாறன வாழ்வுக்கு முற்றுப் புள்ளி வைத்து சுய பிரக்ஞையில் சுயமாக செயற்படுவதன் மூலம் நமக்கும் இலங்கை வாழ் மனிதர்களுக்கும் வாழ்வின் மீது புதிய நம்பிக்கையை ஏற்படுத்தி வழி காட்டலாம்.

நமது இன சாதிய மொழி மற்றும் இயக்க சார்புகளுக்கு அப்பாற்பட்டு மனிதர்களாக ஒன்றினைந்து இலங்கையில் போரையும் வன்முறையையும் நிறுத்துவதற்கும் அங்கு வாழும் மனிதர்களின் விடுதலைக்கும் சுதந்திரத்திற்கும் உரிமைகளுக்கும் அமைதியான ஆனந்தமான வாழ்வுக்கும் நாம் புலம் பெயர்ந்து வாழும் நாடுகளில் செயற்படுவற்கான அழைப்பிதழ் இது.

நன்றி

இலங்கை மற்றும் புலம் பெயர்ந்து வாழும் சமாதானத்தை அமைதியை விரும்பும் மனிதர்கள் சார்பாக

. – மீராபாரதி

https://www.causes.com/causes/85549-a-journey-towards-peace-in-sri-lanka/about

நன்றி கீற்று

http://keetru.com/literature/essays/meerabharathy_3.php

பல்கலைக்கழக இன முரண்பாடு: ஒரு அரசியல் முரண்பாடு

images41991ம் ஆண்டு ஆரம்பத்தில் ஒரு நாள். காலை பத்து மணி இருக்கும். நாம் கொழும்பு பல்கலைக்கழக இரசாயண பரிசோதனைக் கூடத்தில் இருக்கின்றோம். தீடிரென ஒரு குண்டுச் சத்தம் கேட்கின்றது. பரிசோதனைக் கூடங்களிலிருந்த சமான்கள் விழுகின்றன. நாம் வெளியில் ஒடுவதா உள்ளே விழுந்து படுப்பதா எனத் தெரியாமல் திண்டாடி வெளியில் ஓடிவந்தோம்.

images1என்னுடன் வந்த நண்பர்கள் ஜாதிக்க சிந்தனையை சேர்ந்தவர்கள். பல்கலைக்கழகத்திற்கு நான் வந்தபோது அவர்கள் என்னை வரவேற்று உறவானார்கள். அவர்களின் அரசியல் நிலைப்பாட்டுடன் உடன்பாடு இல்லாதபோதும் அவர்களின் சமூகத்தின் மீதான அக்கறையை மதித்து அவர்களுடன் நட்பாக இருந்தேன். ஜாதிக்க சிந்தனைக்கு எதிரானவர்கள் அன்றைய பிரேமதாசா அரசாங்கத்திற்கு சார்பான “அல” மாணவர்கள். சமூக அக்கறையற்ற அரசியலைக் கொண்டவர்கள். அவர்களுடன் இருப்பது முற்றிலும் உடன்பாடானதல்ல. இருப்பினும் அவர்களிலும் எனக்கு நண்பர்கள் இருந்தார்கள். எந்தப் பகுதியானாலும் பெரும்பாலானவர்கள் இன முரண்பாட்டு அரசியலில் இனவாத நிலைப்பாடு உடையவர்கள் என்பதை அறிந்து கொண்டேன்.

indexகுண்டுச் சத்தம் றோயல் கல்லூரி சிறுவர் பாடசாலை பக்கம் இருந்து கேட்டது. அனைவரும் சிறுவர் பாடசாலைக்குத்தான் புலிகள் குண்டு வைத்துவிட்டார்கள் என நினைத்தார்கள். நாம் சத்தம் கேட்ட திசையை நோக்கி நடக்கின்றோம். என்னுடன் வந்த ஒரு நண்பன்(?) சொன்னார், “குழந்தைகள் இறந்திருந்தால் உன்னை இப்பொழுதே கொல்வேன்” என்றார். அவன் சொன்னதைக் கேட்டு நான் பயப்பிடவோ கோவப்படவோ இல்லை. பக்கத்தில் வந்த நண்பர்களும் அவன் சொன்னதை எதிர்க்கவில்லை. அனைவரும் அமைதியாக ஆனால் உணர்ச்சியுடன் நடந்த இடத்தை நோக்கி செல்கின்றோம். இராணுவ கூட்டுத் தலைமையகத்தில் குண்டு வெடித்திருந்தது. புலித் தலைமைகளின் களையெடுப்புக்கு பயந்து யாழ். பல்கலைக்கழகத்திலிருந்து இடம் பெயர்ந்த ஒரே ஒரு (சுடச் சுட) யாழ் தமிழ் மாணவனாக 1991ம் ஆண்டு கொழும்பு பல்கலைக்கழத்தில் நான் எதிர்கொண்ட சூழ்நிலை இதுவாகும்.

பல மாணவர்களின் போராட்டங்களின் நான் கலந்து கொள்வதுண்டு. ஒரு முறை மாணவர்களும் எதிர்கட்சிகளை இணைத்து அன்றைய பிரமேதாசாவின் ஐ.தேக அரசாங்கத்திற்கு எதிராக மாபெரும் கூட்டம் ஒன்றை ஒழுங்கு செய்தார்கள். சந்திரிகா பிரபல்யமாக வந்து கொண்டிருந்த நேரமது. யாழ் பல்கலைக்கழகத்திலிருந்து இடம் பெயர்ந்த மாணவராக எனக்கும் உரையாற்ற ஒரு இடம் தந்தார்கள். அனைத்து தலைவர்களும் பேசி முடிய இறுதியாக எனது பேச்சிருந்தது. தலைவர்கள் அனைவரும் பேசிவிட்டு சென்றுவிட்டனர். என்னைப் பேச அழைத்தபோது வெளியில் நின்று கொண்டிருந்த மாணவர்கள் அனைவரும் மண்டபத்திற்குள்ளே ஓடிவந்ததைக் கண்டேன். நான் புலிகளின் தலைமைகளுக்கு எதிராக இருந்தபோதும் விடுதலைப் போராட்டத்திற்கு ஆதரவாக இருந்தவன். எனது பேச்சும் அவ்வாறே இருந்தது. மேலும் அனைத்து சிங்கள கட்சிகள் மீதும் விமர்சனங்களை முன்வைத்தே எனது உரையை ஆற்றினேன். பலருக்கு அவர்களது மேடையில் அவர்களையே விமர்சனம் செய்தமை பிடிக்கவில்லை. இருப்பினும் ஜேவிபி லக்திவ என்ற பத்திரிகையை இரகசியமாக ஜனரஞ்சமாக ஆனால் அரசியல் நோக்கத்துடன் வெளியீட்டுக் கொண்டிருந்தனர். அப் பத்திரிகையின் ஆசிரியர் குழுவில் விமல் வீரவன்ச ஆசிரியராக இருந்தார். அடுத்த நாள் அவர் என்னை சந்தித்து எனது நேர்காணல் ஒன்றையும் அதன்பின் ஒரு கட்டுரை ஒன்றையும் தனது பத்திரிகையில் பிரசுரித்தார். அவ்வாறான விமல்வீரவன்ச இந்த நிலைக்கு மாறுவார் என நினைத்ததில்லை. அரசியலில் எப்பொழுதும் மனிதர்களுடன் அல்ல நமது நிலைப்பாட்டுகளுடன் உறுதியாக இருப்பதுதான் சரியானது.

இதே நேரம் எனக்கும் இன்னுமோரு தமிழ் மாணவனுக்கும் மிகவும் கஸ்டமான ராக்கிங் தந்தார்கள். அந்த மாணவன் அதன்பின் பல்கலைக்கழகம் வரவில்லை. பல மாணவர்களின் இதன் பின் வந்த ஆண்டுகளில் கொழும்பு, யாழ் மற்றும் கிழக்கு தமிழ் முஸ்லிம் மாணவர்கள் பலர் வந்தார்கள். இரண்டு வருடங்களின் பின்பு சில சிங்கள மாணவர்களுடன் சேர்ந்து ஜாதிக்க சிந்தனையின் ஆதிக்கமாக பல காலம் இருந்த விஞ்ஞான பீட மாணர் அமைப்பை கைப்பற்றி மாற்றங்களை ஏற்படுத்தியது வேறு கதை. ராக்கிங்கும் சில காலம் இல்லாதும் போனது.

17994jaffna-university-6000கொழும்பு பல்லைக்கழகத்தில் மாணவர்களுக்கு இடையில் மோதல் ஏற்படுவது வழமை. இது பார்ப்பதற்கு வெறுமனே மாணவர் குழு மோதலாகத் தென்படும். ஆனால் இதன் பின் ஒரு அரசியல் இருக்கின்றது. பெரும்பாலும் சகல பீடங்களிலும் ஜாதிக்க சிந்தனையின் மாணவர் அணியின் ஆதிக்கமே அதிகம் இருந்தது. இப்பொழுது மந்திரியாக இருக்கின்ற பரணவித்தான அப்பொழுது கலைப் பீட மாணவர் தலைவராகவும் கொழும்பு பல்கலைக்கழக மாணவர் தலைவராகவும் இருந்தவர். இவரும் யாழ் பல்கலைக்கழ மாணவர் முரண்பாடுகளை விசாரிக்க சென்ற குழுவில் இருந்தமை கவனிக்கதக்கது. ஜாதிக்க சிந்தனைக்கு எதிரானவர்கள் “அல” எனக் கூறப்படுவார்கள். இவர்கள் பெரும்பாலும் அரச சார்பானவர்கள். இவர்களை ஜாதிக சிந்தனையைக் சேர்ந்தவர்கள் சில நேரங்களில் கருத்து முரண்பாடுகளை பேசித் தீர்க்காமல் தூரத்தித் தூரத்தி அடிப்பார்கள். இன்னுமோரு மாணவர் குழு இருந்தது. இது பெரும்பாலும் சட்ட பீடத்தில் ஆதிக்கத்திலிருந்தது. இவர்கள் பழைய சுதந்திர மாணவர் அமைப்பைச் சேர்ந்தவர்கள் (ஐஎஸ்யு). 1990களுக்கு முதல் இன முரண்பாட்டிற்கு தீர்வாக சுயநிர்ணைய உரிமையை ஏற்றுக் கொண்டவர்கள். இந்திய இராணுவம் ஈழத்தில் நிலை கொண்டிருந்த காலத்தில் இயக்கங்களின் மாணவர் குழுக்களை சந்திக்க யாழ் வந்தவர்கள். ஆனால் பிற்காலங்களில் இவர்களது அரசியல் நிலைப்பாடுகள் காரணமாக ஜேவிபி இவர்களது தலைவர்கள் மற்றும் உறுப்பினர்கள் பலரை கொலை செய்தது. இதன விளைவாக இவர்கள் தூரதிர்ஸ்டவசமாக தம்மைப் பாதுகாக்க பிரேமதாசாவிடம் சரணடைந்தார்கள். அவரோ ஜேவிவியை அழிக்க இவர்களையும் பயன்படுத்திக் கொண்டார். விளைவு இவர்கள் அழிந்தார்கள். ஆனால் அதன்பின் இவர்கள் உதிரிகளாகவும் சின்னஞ்சிறு குழுவாகவும் திரிந்தார்கள். இவர்கள் அரசாங்க சார்பானவர்கள் என ஜாதிக்க சிந்தனை மாணவர்கள் இவர்கள் மீதும் தாக்குதல் நிகழ்த்துவதுமுண்டு. கொழும்புப் பல்கலைக்கழத்தில் நாமிருக்கும் வரை இந்த நிகழ்வுகள் தொடர்ந்த வண்ணமே இருந்தன. இப்படி சகல தென் மற்றும் கிழக்குப் பல்கலைக்கழங்களிலும் இன்றுவரை நடைபெறுகின்றன. இவை வெறுமனே மாணவர்களின் குழுச் சண்டைகளல்ல. இதன் பின் ஆழமான அரசியல் செயற்படுகின்றது.

images5இந்தப் பின்னணியில்தான். யாழ் பல்கலைக்கழத்தில் நடைபெற்ற மாணர்வகளுக்கு இடையிலான குழுச் சண்டைகளைப் பார்க்க வேண்டி உள்ளது. இந்த முரண்பாடுகள் தொடர்பாக சரியான பார்வையை தூரதிர்ஸ்டவசமாக தமிழ் தரப்பிலிருந்து யாரும் முன்வைக்கவில்லை. தேர்தல் காலங்களில் தமிழர்களின் பிரதிநிதிகள் எனக் கூறுவோரும் முன்வைக்கவில்லை. ஆனால் ஒரளவு அல்லது மிகச் சரியான பார்வையை களனி பல்கலைக்கழக வரலாற்றுத்துறை விரிவுரையாளர் கல்கந்தே தம்னந்த தேரர் அவர்கள் முன்வைத்தமை ஆச்சரியமாகவும் வரவேற்க கூடியதாகவும் இருந்தது. இவ்வாறான சில சிங்கள தலைவர்கள் தென்பகுதியில் உருவானால் இலங்கையில் இன ஒடுக்குமுறை இல்லாதுபோய் சமத்துவ வாழ்வு மலரலாம். ஆனால் நடந்த நிகழ்வுகளை அதை ஒரு கனவாகவே உறுதி செய்கின்றன. நாம் கொழும்பில் கற்ற காலத்தில் மாணவர் தலைவராக பேராதெனியவில் இருந்தவரும் இன்று அமைச்சரவையில் முக்கியமானவருமான சம்பிக்க ரணவக்கவின் இம்முரண்பாடுகள் தொடர்பாக முன்வைத்த இனவாதக் கருத்துக்கள் குறிப்பிடத்தக்கன.

images3இலங்கையின் ஒவ்வொரு பாகத்திலும் ஒவ்வொரு கலாசாரம் பண்பாடு உள்ளன. யாழ் குடாநாட்டில், வன்னியில், அனுராதபுரம் பொலநறுவையில், புத்தளம் சிலாபத்தில், திருகோணமலையில், அதனை அண்டிய பிரதேசங்களில், மட்டக்களப்பில், கல்முனையில், கண்டியில், கம்பளையில், காலியில், மாத்தறையில், மலையகத்தில், என ஒவ்வொரு பிரதேசத்திற்கும் வேறுபாடுகள் உண்டு. இந்த மண்களுக்கு வேவேறு விதமான மண் வாசனைகளும் மனித பழக்க வழக்கங்களும் உள்ளன. இதுவே இலங்கையின் அழகு. இதை நாம் பாதுகாக்க வேண்டும். ஆனால் இந்தப் பன்முகத்தன்மையை இல்லாது செய்து முழு இலங்கையிலும் ஒரேவிதமான சி்ங்கள பௌத்த (பேரினவாத) பண்பாடுகளை கலசாரத்தை உருவாக்கும் ஒரு முனைப்பின் விளைவுகள்தான் யாழ் பல்கலைக்கழக மாணவர் முரண்பாடுகள். இது யாழ் பல்கலைக்கழத்தில் மட்டுமல்ல மட்டு பல்கலைக்கழத்திலும் கடந்த காலங்களில் நடைபெற்றுள்ளது.

index4கொழும்பில் நாம் படித்த காலத்தில் பொது நிகழ்வுகளில் சிங்கள பௌத்த கலாசாரதன்மைகளே பிரதானமாக இருந்தன. இவை மிக கலைத்தன்மையுடன் அழகியலாக காணப்படும் என்பதை மறுப்பதற்கில்லை. இந்த நிகழ்வுகளில் தமிழ் கூறுகள் சில சிங்கள மாணவர்களின் முயற்சியினால் மேடைகளில் மட்டும் காணப்படும். தென்பகுதி பல்கலைக்கழங்களில் முற்றுமுழுதாக சிங்கள பௌத்த தன்மைகளே காணப்பட்டன. இன்றும் காணப்படுகின்றன. இது தவறல்ல. ஆனால் ஒருபோதும் புதிய மாணவர்களை வரவேற்பதற்கு கண்டிய நடனத்தைப் பயன்படுத்தியதாக நினைவில்லை. அப்படி இருக்கும் பொழுது யாழ் பல்கலைக்கழத்தில் மட்டும் அதை முன்னிறுத்த வேண்டிய தேவை என்ன?

இலங்கை அரசும் அரசாங்கங்களும் நாட்டில் நிலவும் இன ஒடுக்குமுறை அம்சங்களை களைவதற்கான எந்த முயற்சிகளையும் இன்றுவரை எடுக்கவில்லை. அரசியல் சாசனத்தை மாற்ற முடியவில்லை, ஆகக் குறைந்தது சமஸ்டி முறையையாவது தீர்வாக அமுல்படுத்த முடியவில்லை, மாகாண அரசுகளுக்கு அதிகாரங்களைக் கூடப் பகிர முடியவில்லை. ஆனால் பெரிய இராணுவ முகாம்கள் இன்னும் இலங்கையின் வடக்கு கிழக்குப் பகுதிகளை ஆக்கிரமித்திருக்கின்றன. இப் பிரதேசத்து மனிதர்களின் வாழ்வில் நாளாந்தம் இவர்கள் இடையூறு செய்கின்றார்கள், புத்தர் சிலைகளை சந்திகள் சாக்கடைகள் எங்கும் முளைவிடுகின்றன. (இவை புத்தரையே அவமதிக்கும் செயல் என்பது வேறு ஒரு உரையாடல்), இதை எல்லாம் தடுத்து நிறுத்தாமல், இன ஒடுக்குமுறைகளுக்குத் தீர்வுகளை முன்வைக்காமல் அரசியல் கைதிகளை விடுதலை செய்யாமல், சிங்கள மாணவர்களை யாழ் மற்றும் மட்டக்களப்பு பல்கலைக்கழகங்களுக்கு பெருவாரியாக திட்டமிட்டு அனுப்புவது மட்டும் தூரிதகதியில் செயற்படுத்தப்படுகின்றன. இதனூடாக சிங்க மக்களையும் குடியேற்றுகின்றார்கள். இவர்கள் இராணுவத்துடன் இணைந்து வடக்கு கிழக்கில் சிங்கள பௌத்த கலாசார பண்பாட்டு வேர்களை நிலைநாட்டுகின்றனர். இவை சிங்கள பௌத்த பேரினவாத ஆக்கிரமிப்பின் ஒரு வடிவமே என தமிழ் மாணவர்கள் உணர்வதில் தவறில்லை. ஏனெனில் இவர்களில் பலர் 2009ம் ஆண்டு வரை மேற்கொள்ளப்பட்ட தமிழின அழிப்பினால் ஏதோ ஒருவகையில் பாதிக்கப்பட்டவர்கள். இந்த வடுக்கள் இன்னும் ஆற்றப்படாது இவர்களது ஆழ்மனதில் உள்ளன. தமிழர்களின் மனங்களிலும் உள்ளன என்றால் மிகையல்ல.

imagesஇந்த மாணவர் குழுக்களின் முரண்பாடுகளில் கூட ஒரு பக்க (சிங்கள மாணவர்களின்) முறைப்பாடு மட்டுமே கவனத்தில் எடுக்கப்பட்டு பாதிக்கப்பட்ட (தமிழ்) மாணவர்களுக்கே மீண்டும் தண்டனை வழங்கியமை யார் அதிகாரத்தில் இருக்கின்றார்கள் என்பதை வெளிப்படையாக காட்டுகின்றது. (தகவல் டிபிஎஸ்). சமூகத்தில் எப்பொழுதும் ஒடுக்கப்படுகின்ற சமூகத்தினருக்கே (பெண்கள் மற்றும் சாதிகள்) தண்டனைகளும் கிடைப்பது ஆச்சரியமான முரண்பாடுகளாகும். இதற்கான தீர்வு ஒ்ன்றே ஒன்றுதான். முதலில் அரசாங்கம் இன ஒடுக்குமுறைகளுக்கு தீர்வை முன்வைக்க வேண்டும். இல்லையெனில் இவ்வாறான நிகழ்வுகள் எதிர்காலத்தில் தொடர்வது தவர்க்கமுடியாததும் ஆச்சரியமானதுமல்ல.

யாழ் பல்கலைக்கழகத்தில் ஒன்றை வருடங்கள் கற்றவன் என்ற நிலையிலிருந்து சில சுயவிமர்சனங்களும் செய்யக் கடமைப்பட்டவன். நாங்கள் புதிய மாணவர்களாக பல்கலைக்கழத்திற்குப் புகுந்தபொழுது எம்மை கருத்தடை ஆணுறைகளைத் தொங்கவிட்டே வரவேற்றார்கள். (நான் ஆணுறைகளுக்கு எதிரானவன் அல்ல ஆனால் அதைப் பயன்படுத்த வேண்டிய இடத்தில் பயன்படுத்த வேண்டும். அதற்கான தேவையை வேறு இடங்களில் பொறுப்புடன் வலியுறுத்த வேண்டும்.) தமிழர்கள் மீதான ஒடுக்குமுறை மிக மோசமாக நடைபெற்றுக் கொண்டிருக்கும் சூழலில், அதற்கு எதிராகப் போராட்டம் ஒன்று மிகத் தீவிரமாக நடைபெற்றுக் கொண்டிருக்கும் பொழுது அதுவும் இந்திய இலங்கை இராணுவங்கள் ஆக்கிரமித்திருக்கும் பொழுது இவ்வாறான வரவேற்பானது எனக்கு பல கேள்விகளை உருவாக்கியது. நமது போராட்டத்தின் அரசியலையும் அதில் மாணவர்களின் பங்களிப்பையும் அவர்களின் புரிதலையும் கேள்விக்குட்படுத்தியது. சில வருடங்களின் பின்பு கொழும்பு பல்கலைக்கழத்தில் கற்றபோது அவர்கள் புதிய மாணவர்களை வரவேற்றவிதம் அவர்கள் மீது மதிப்பை உருவாக்கியது.  மிகக் கலைத்தன்மையுடன் அழகியலாக அதை செய்தனர். ஒடுக்குகின்ற இனத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் இவ்வாறு பண்பட்ட முறையில் செய்யும் பொழுது ஒடுக்கப்படுகின்ற இனத்தைச் சேர்ந்த விடுதலைக்காகப் போராடுகின்ற தமிழ் இனத்தைச் சேர்ந்த மாணவர்கள் இதைவிட முற்போக்கான கலைத்துவத்துடனும் அழகியலுடனும் இவ்வாறான நிகழ்வுகளை நடாத்தியிருக்க வேண்டும். இவ்வளவு கால கசப்பான அனுபவங்களின் பின்பும் இப்பொழுதும் வரவேற்பதற்கு நாதஸ்வரத்தையும் மேளத்தையும் பயன்படுத்தியதைப் புரிந்து கொள்ளலாம். ஆணுறைகளைக் கொண்டு வரவேற்பதை விட முன்னேற்றமானதுதான். ஆனாலும் பறை போன்ற இசைக் கருவிகளைப் பயன்படுத்தாமல் இவற்றைப் பயன்படுத்தியதை கேள்விக்குட்படுத்தி சுயவிமர்சனங்கள் செய்ய வேண்டும்). பல மதங்களைச் சேர்ந்த மாணவர்கள் கல்வி கற்கும் சூழலில் இவ்வாறு ஒரு இன மத சார்புக் குறியீடுகளை அதுவும் அதைத் தமிழ் கலாசாரக் குறியீடுகளாகப் பயன்படுத்தியமை நாம் இன்னும் அரசியல் வறுமைக்குள் இருக்கின்றோம் என்பதையே வெளிப்படுத்துகின்றது. இது தமிழ் குறுந்தேசிய வாதத்தின் வெளிப்பாடு என்றால் மிகையல்ல. இதிலிருந்து விடுபட்டு முற்போக்கான தமிழ் தேசியவாதத்தை உயர்த்திப் பிடிக்கும் பொழுது நமது விடுதலை தூரத்திலில்லை என நம்பலாம்.

index5கடந்த காலங்களில் நடைபெற்ற தமிழர்களின் மீதான தாக்குதல்களின் போது சிங்களப் பகுதிகளில் கற்ற தமிழ் மாணவர்களை பல சிங்கள மாணவர்கள் தாக்கியபோதும் சில சிங்கள மாணவர்களாவது தம் உயிரைப்  பணயம் வைத்துக் காப்பாற்றியிருக்கின்றார்கள் என்பதை நாம் மறுக்கவோ மறக்கவோ கூடாது. இன்று யாழ் மற்றும் மட்டுவில் கல்வி கற்கின்ற சிங்கள மாணவர்களில் பலர் இனவாதிகளாக இருக்கலாம். சிலர் உண்மையான நட்புறவை நாடி வந்தவர்களாகவும் இருக்கலாம். ஆனால் இவர்கள் அனைவரும் பேரினவாத அரசின் அம்புகள். இந்த அம்புகள் தமிழ் மாணவர்களைத் தாக்கும் பொழுது அம்புகளை நோவதும் அதை முறிப்பதும் அர்த்தமற்ற செயற்பாடுகள். ஒரு புறம் நாம் சிங்கள மாணவர்கள் மீது எந்தவிதமான தாக்குதல்களும் நடைபெறாமல் பாதுகாக்க வேண்டும். மறுபுறம் சிங்கள அரசின் நோக்கத்தை அவர்களுக்கு முடிந்தளவு தெளிவுபடுத்த வேண்டும். நாம் சிங்கள மக்களின் எதிரிகளல்ல ஆனால் சிறிலங்கா அரசாங்கத்தின் பேரினவாத ஒடுக்குமுறை செயற்பாடுகளுக்கு எதிரானவர்கள் என்பதை மீள மீள உறுதி செய்ய வேண்டும். இதுவே சிங்கள மக்களையும் நமது போராட்டதை நோக்கி வென்றெடுப்பதற்கான பாதையாகும்.

தமிழர்கள் சிங்களவர்கள் எனப் பலர் இந்த முரண்பாடுகள் தொடர்பாக தமது கருத்துக்களை தமது அரசியல் நிலைப்பாடுகள் மற்றும் புரிதல்கள் அடிப்படையில் கூறியிருக்கின்றனர். இதற்கான இணைப்புகள் கீழே உள்ளன. இவை வாசிக்க வேண்டியவை. அதேநேரம் ஒடுக்குமுறை சமூகத்தை சேர்ந்தவர்கள் தமது சமூகத்தை விமர்சிக்காமல் ஒடுக்கப்படுகின்ற சமூகத்தை விமர்சிப்பதையும் அவர்களுக்கு ஆலோசனைகள் கூறுவதையும் ஒடுக்கப்படுகின்ற சமூகத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் உயர்த்திப்பிடிப்பது தமிழர்களின் அரசியல் வறுமையையே காட்டுகின்றது .

தமிழ் சிங்கள முஸ்லிம் மாணவர்களுக்கு இடையில் நட்பு சகோதரத்துவமும் இருக்க வேண்டும். அதை வரவேற்கின்றேன். எனக்கு மிக நல்ல சிங்கள நண்பர்கள் இருக்கின்றார்கள். அவர்களில் சிலர் இன ஒடுக்குமுறை தொடர்பான விடயத்தில் எனக்கு எதிரான நிலைப்பாடு உடையவர்கள். அவர்களுடன் நட்பாக இருக்கின்ற ஒரே காரணத்தினால் எனது அரசியல் நிலைப்பாடுகளை விட்டுக் கொடுக்க முடியாது. இரண்டும் வேறு வேறு தளத்தில் சந்திக்க வேண்டியவை. நம் மீதான சிங்கள பௌத்த பேரினவாத அரசியலை ஒதுக்கிவிட்டு மறைத்துவிட்டு சிங்கள மாணவர்களுடன் நாம் ஆழமான நட்பு கொள்ளமுடியாது. இது ஒரு மேலோட்டமான நட்பாகவே இருக்கும். இதற்குமாறாக வெளிப்படையான உரையாடலும் நமது அரசியல் புரிதல்களும் அதன் மீதான உறுதியான நிலைப்பாடுமே உறுதியான நட்புகளை உருவாக்கும். இந்த புரிதல்கள் நம் மத்தியில் எல்லாப் பக்கத்திலும் மிகக் குறைவாகவே உள்ளன. இது தூர்ப்பாக்கியமானது. எதிர்காலம் தொடர்பான நம்பிக்கையீனத்தையே தருகின்றது. இதை மாற்றுவதும் நமது பொறுப்பே. அதன் விளைவுதான் இப் பதிவும்.

மீராபாரதி

இக் கட்டுரை தீபம் பத்திரிகையில் வந்ததை விட மேலும் திருத்தி எழுதப்பட்டது.
கட்டுரையை வெளியீட்ட தீபம் ஆசிரியர் குழுவினருக்கு நன்றி

 

அன்புள்ள பல்கலைக்கழக தோழர்களுக்கு , | யதார்த்தன்// 3e3;case”diversity”:return g.fillText(h(55356,57221),0,0),c=g.getImageData(16,16,1,1).data,d=c[0]+”,”+c[1]+”,”+c[2]+”,”+c[3],g.fillText(h(55356,57221,55356,57343),0,0),c=g.getImageData(16,16,1,1).data,e=c[0]+”,”+c[1]+”,”+c[2]+”,”+c[3],d!==e;case”simple”:return g.fillText(h(55357,56835),0,0),0!==g.getImageData(16,16,1,1).data[0];case”unicode8″:return g.fillText(h(55356,57135),0,0),0!==g.getImageData(16,16,1,1).data[0]}return!1}function e(a){var c=b.createElement(“script”);c.src=a,c.type=”text/javascript”,b.getElementsByTagName(“head”)[0].appendChild(c)}var f,g,h,i;for(i=Array(“simple”,”flag”,”unicode8″,”diversity”),c.supports={everything:!0,everythingExceptFlag:!0},h=0;hhttp://yatharthan.com/wp-includes/js/wp-emoji-release.min.js?ver=4.5.3http://yatharthan.com/wp-includes/js/jquery/jquery.js?ver=1.12.4http://yatharthan.com/wp-includes/js/jquery/jquery-migrate.min.js?ver=1.4.1// http://yatharthan.com/wp-content/plugins/jetpack/modules/related-posts/related-posts.js?ver=20150408

முல்லைத் தீபன்

முல்லைத்தீபன் வே

மீராபாரதியின் ‘பிரக்ஞை’ – ஓர் பார்வை
********************************

மீராபாரதி
°°°°°°°°°°°°°°°°

கடந்த 2014 ல் ஒரு சாயங்காலம்.. யாழ்/ஏ9 சாலையருகில்.. இலக்கியச் சந்திப்பொன்றில்.. ஒரு சாமியாரைப் போலொருவரைச் சந்தித்தேன்.

முகத்தில் நீண்டு தொங்கிக்கொண்டிருந்த தாடியையும், தலையில் ஒரு நூலால் நெய்த தொப்பியையும், ஒரு பக்கத் தோளில் தொங்கிய பயணப்பையையும், அந்த வயதிலும் கள்ளங்கபடமற்ற சின்னப்பிள்ளையின் சங்கடமற்ற சிரிப்பையொத்த.. இரத்தச் சிவப்புடைய உதட்டோரம் வழிந்த அந்த சிரிப்பையும் தனது குறியீடாகக் கொண்டு அமர்ந்திருந்தார் அமைதியின் உருவமான அவர்.

உண்மையில் ஓசோவின் மறு உருவமாகத் தெரிந்தார். தத்துவஞானிகள் பலரும் தாடி வளர்த்திருப்பார்கள். மீராபாரதியின் முகத்திலும் தாடிதான்.

அவருக்கு அருகிலிருந்து கதை பல பேசும் போது.. தனது இரண்டு புத்தகங்களை தந்திருந்தார். அதிலொன்றே இப் பிரக்ஞை.

பிரக்ஞை
°°°°°°°°°°°°°°

book headingதனிமனித மாற்றத்திலிருந்து சமூக மாற்றத்தை நோக்கி – இது ஓர் அறிவியியல் சார் உளச்சிகிச்சை நூலென்பேன் நான்.

தனிமனித தளத்திலிருக்கும் சிக்மன் பிரைட் சிந்தனையையும்.. சமூகத்தளத்திலிருக்கும் கால் மார்க்ஸ் சிந்தனையையும் ஒப்பிட்டுப் பார்க்கும் மீராபாரதி, பிரக்ஞை யை அறிந்திட இவ் ஒப்பீடு தவிர்க்க முடியாதது என்கிறார்.

பிரக்ஞை என்று ஒன்று இருக்குமானால்.. அது தொடர்பான புரிதலைப் பெறலாம். அல்லது இல்லை என்பதையாவது நிரூபிக்கலாம். ஆனால்.. இவ்வாறு முயற்சிக்காதிருப்பது தவறு எனவும் தனிமனித மாற்றம் என்பது சமூக மாற்றத்திற்கு சமாந்திரமாக நடைபெற வேண்டிய அவசியமானதொரு செயற்பாடு எனவும் கூறுகிறார்.

சரி.. இப் பிரக்ஞை என்றால் என்ன என்பதற்கு இவ்வாறு விளக்கம் தருகிறார்..

பிரக்ஞை எனும் சொல்லை ‘உயிர்ப்பூ’ சஞ்சிகையூடாக அறிந்தபின்பே இது தொடர்பாக ஆராய முற்பட்டிருக்கிறாராம்.

Awareness என்பதனை பலரும் ‘விழிப்புணர்வு’ எனப் பொருள் கொள்வர். ஆனால் இது ஒரு உணர்வு நிலையல்ல எனவும்.. மாறாக உணர்வுகள், சிந்தனைகள், செயற்பாடுகள், பார்த்தல், கேட்டல் என மனிதருக்குள்ளும் அவரைச் சுற்றி நடக்கின்ற அனைத்து விடயங்கள் தொடர்பாகவும் awareness உடன் இருக்கின்ற நிலையாகுமெனவும் கூறும் ஆசிரியர்.. இதனை ஒர் “விழிப்பு நிலை” எனக்கூறலாம் என்கிறார்.

meeraa back cover.....இறுதி வடிவம் சொற்களுடன்Consciousness என்பது மனிதர்களது ஒவ்வொரு செயற்பாடுகளையும் முழு மனப் பங்களிப்புடன் செயற்படப் பயன்படுத்துவதாகும் என்றும் இதனையே நாம் “பிரக்ஞை” எனப் பொருள் கொள்ளலாம் எனவும் கூறுகிறார் மீராபாரதி.

ஆக.. இவரூடாக நான் இப் பிரக்ஞை என்பதை.. தனிமனித அல்லது ஒரு சமூக புறச்செயற்பாட்டை இயக்குகின்ற அகவெழுச்சி எண்ணப்பாங்காக அல்லது சக்தியாக எடுத்துக்கொள்ளலாம் என கருதுகிறேன்.

கடந்த காலத்தில்.. இயக்கம், கட்சி, அரசியல், நாடகம், பத்திரிகை என 2000ம் ஆண்டு வரை ஒருவித புரட்சிகர சிந்தனையில் நம்பிக்கை கொண்ட மீராபாரதி.. கடந்த கால தனிமனித மற்றும் குழு முரண்பாடுகளுக்கு பிரக்ஞையின்மை ( unconsciousness) மற்றும் கூட்டுப் பிரக்ஞையின்மையே (collective unconsciousness) காரணம் என்பதை புரிந்து கொண்டுள்ளார். இதற்கு கடந்த காலத்தின் ஆதாரங்களையும் அவர் முன் வைக்கிறார்.

நாம் நம்புகின்ற ஒன்றுக்காக நம்மை முழுமையாக ஈடுபடுத்துவது.. குறிப்பாக சமூக மாற்றத்திற்கான புரட்சிகர அரசியலின் குறைபாடாகுமெனவும் குறிப்பிடுகிறார்.

அட்டன் ஹன்ட்ஸ் கல்லூரி, யாழ்/ பொண்ட் மற்றும் நியூ மாஸ்டர்ஸ், யாழ்/பல்கலைக் கழகம், கொழும்பு பல்கலைக்கழகம், யோக் பல்கலைக்கழகம் என்பவற்றில் கல்வி கற்றுள்ளார். ஓசோவினதும் சிக்மன்
பிரைட்டினதும் சிந்தனையால் அதீதமாகக் கவரப்பட்ட இவர்.. மற்றும் பல தத்துவஞானிகள் உளவியலாளர்களின் கோட்பாடுகளையும் கோடிட்டுக் காட்டுகிறார். பலவற்றை சமகாலச் சம்பவங்களினூடே நிறுவியும் போகிறார்.

தெளிவான சிந்தனைக்கும், அகப்புறச் செயற்பாடுகளின் இயங்கு நிலைக்கும் இப் பிரக்ஞை அவசியம் எனக் கருதும் ஆசிரியர்.. கட்டுரையின் பல இடங்களில் ‘தியானம்’ எனும் சொல்லை அழுத்திச் செல்வதினூடாக, பிரக்ஞை யின் அடிப்படையில் தியானம் அதிக செல்வாக்கு பெறுவதை உய்த்துணரக்கூடியதாக இருக்கிறது.

இலகுவான மொழி நடையில் எல்லோருக்கும் புரியும் படியாக.. இடையிடையே பொருத்தமான விளக்களுக்காக ஆங்கிலப் பதங்களையும் அடைப்புக்குறிக்குள் அடக்கிச் செல்லுகிறார்.

எனவே, அறிவியலுக்குள் அனைத்து ‘இயல்’ களும் அடங்குவதால்.. மீராபாரதியின் இப் ‘பிரக்ஞை’ முழுமையான ஓர் அறிவியியல் ஆய்வு நூலென்பதுடன்.. சந்தர்ப்பம் கிடைக்கும் அனைவராலும் வாசிக்கப்பட வேண்டிய நூலுமாகும்.

நூல்: பிரக்ஞை
ஆசிரியர்: மீராபாரதி
பதிப்பு: 2012 மே
பக்கங்கள்: 210
விலை: இல்லை
தொடர்பு: வ.க.செ.மீராபாரதி (முகநூல்)

03.05.2016 முல்லைத்தீபன் வே அவர்களால் முகநூலில் பதியப்பட்ட பதிவு இது.
https://www.facebook.com/tholainokki/posts/1730478097208522
பிரக்ஞை தொடர்பான மேலதிக விமர்சனங்களுக்கு பன்முகப் பார்வைகள் பக்கத்தைப் பார்க்கவும்.
https://meerabharathy.wordpress.com/category/%E0%AE%AA%E0%AE%A9%E0%AF%8D%E0%AE%AE%E0%AF%81%E0%AE%95%E0%AE%AA%E0%AF%8D-%E0%AE%AA%E0%AE%BE%E0%AE%B0%E0%AF%8D%E0%AE%B5%E0%AF%88%E0%AE%95%E0%AE%B3%E0%AF%8D/

Thamilini-akka-2தமிழினி சிறு வயது முதல் இயக்கத்தில் இணைந்து பங்களித்து, வளர்ந்து, இறுதியாக பல தலைமைப் பொறுப்புகள் வகித்தவர். இவ்வாறு இருபது வருட காலம் (29.07.1991-17.05.2009) தனது வாழ்வை ஈழத் தமிழர்களின் விடுதலைக்காக விடுதலைப் புலிகளின் தலைவரை நம்பி தன்னை அர்ப்பணித்தவர் என்றால் தவறல்ல. இவரைப் போல பங்களித்த போராளிகளுக்கு தமது இயக்கத்தையும் அதன் தலைமையையும் தலைவரையும் விமர்சிக்கும் தார்மீக உரிமை உள்ளது என்பதை யாரும் மறுக்க முடியாது. ஆனால் நமது போராட்ட வரலாற்றில் விமர்சனங்கள் வரவேற்கப்படாமை விடுதலைப் போராட்டம் தோற்றதற்கு ஒரு காரணம் என்றால் மிகையல்ல. ஆகவே இனியாவது விமர்சனங்களை வரவேற்போம். பரஸ்பரம் ஒருவரை ஒருவர் மதித்து ஆரோக்கியமாகவும் சொற்களைப் பொறுப்புடனும் நிதானத்துடனும் பயன்படுத்தி உரையாடுவோம். இந்தடிப்படையில் விடுதலைப் போராட்டம் தொடர்பாக தமிழினி அவர்கள் முன்வைத்துள்ள விமர்சனங்களுக்குச் செல்வோம்.

Tamilini-death-1விடுதலைப் புலிகளின் தலைவர், தலைமை மற்றும் அதன் நிறுவன அமைப்புகள் மீதான தமிழினியின் விமர்சனங்கள் முக்கியமானவை. இந்த விமர்சனங்கள் எல்லாம் புதியவையல்ல என்பதை ஈழ விடுதலைப் போராட்டம் தொடர்பான விமர்சனங்களை தொடர்ச்சியாக வாசித்து வருபவர்கள் புரிந்து கொள்வார்கள். விடுதலைப் புலிகளின் விழ்ச்சி, அதன்பின் எதிர்கொள்ளப்படுகின்ற பிளவுகள் முரண்பாடுகள் தொடர்பான எதிர்வு கூறல்கள் 2009ம் ஆண்டுக்கு முன்பே பலரால் கூறப்பட்டவை. இயக்கங்களின் ஆரம்ப காலத்தில் பங்களித்த ஐயர் அவர்கள் விடுதலைப் புலிகள் மற்றும் அதன் தலைவர் பிரபாகரனின் ஆரம்பகால செயற்பாடுகள் தொடர்பான விமர்சனங்களை அனுபவ அடிப்படையில் முதன் முதலாக முன்வைத்தார். இதை வாசித்த புலி ஆதரவாளர்கள் பலர் ஆரம்பத்தில் இவ்வாறான தவறுகள் நடைபெறுவது தவிர்க்க முடியாதது. ஆனால் இதன் பின் புலிகள் இயக்கம் வளர்ச்சி கண்டது  என வாதிட்டனர். அதேநேரம் விடுதலைப் புலிகளின் இயக்கத்தின் தலைமைப் பொறுப்பில் இறுதிவரை இருந்த ஒருவரே இவ்வாறான விமர்சனங்களை மீள முன்வைத்துள்ளார். அந்தவகையில் இந்த நூலும் இதில் எழுப்பட்டுள்ள கேள்விகளும் விமர்சனங்களும் முக்கியத்துவமானவையாகும்.

13083095_10156932644855637_76107795059733847_nதமிழினி பின்வறுமாறு எழுதுகின்றார். “நின்று நிதானிக்காத கட்டாற்று வெள்ளம் போல காலம் ஓடிக் கொண்டிருந்தது. ஒரு இறுக்கமான நிறுவனமாகக் கட்டியெழுப்பப்பட்டிருந்த விடுதலைப்புலிகள் இயக்கத்தில் நான் செயற்பட்ட காலம் அதனுடைய உச்ச எழுச்சிக் காலமாகவே இருந்தது. இயக்கத்தின் நடவடிக்கைகளிலும் தீர்மானங்களிலும் இருந்த சரி பிழைகளை இனங்கண்டு கொள்ளவோ அல்லது அவற்றைச் சீர்தூக்கிப் பார்த்து எமது நிலைப்பாடுகளை மாற்றியமைப்பதோ இயக்கத்திற்குள் கற்பனையிலும் நடக்க முடியாத ஒரு காரியமாக இருந்தது.”(53).

indexதமிழ் சமூகத்தில் சாதாரணமாகக் காணக்கிடைக்கின்ற அதிகாரத்துவமான அப்பாவின் அடையாளமே விடுதலைப் புலிகளின் தலைவர் பிரபாகரன் என்றால் மிகையல்ல. குழந்தைகளிடம் (மட்டும் இயந்திரமயமாக) அளவுடன் அன்பைப் பொழியும் அப்பா. ஆனால் ஒழுக்கம் கட்டுப்பாடுகளை வரையறுத்து அவற்றை இறுக்கமாக கடைப்பிடிக்கும் ஒரு தந்தை. தவறினால் கடுமையான வன்முறையான தண்டனைகள் நிச்சயம் உண்டு. அதன் உச்சம் மரண தண்டனையாகவும் இருக்கும். இவ்வாறான ஒரு தந்தையின் வழிகாட்டலின் கீழ் பயத்துடன் வாழ்ந்து கொண்டு அவரின் கட்டளைகளைப் பின்பற்றுகின்ற குழந்தைகளே விடுதலைப் புலிகளின் போராளிகள் என்றால் மிகையல்ல. இவ்வாறு தந்தையின் நிலையில் இருந்தவரே புலிகளின் தலைவர் பிரபாகரன். ஆனால் இறுதியாக தனது கையில் ஒன்றுமில்லை அது வெறுங்கை எனக் கூறியதாக கூறுகின்றார் (197).

தலைவர் மீதான நம்பிக்கையும் (107&163), அவரைக் கடவுளாக நினைப்பதுவும் (163) இயக்கத்திற்குள் முக்கியமானவையாக இருந்துள்ளன. ஆகவே அவருக்கு எதிராக கதைப்பதோ பிழை கண்டுபிடிப்பதோ தெய்வக்குற்றம் (164). துரதிர்ஸ்டவசமாக இப் போக்கின் முடிவு இறுதித் தோல்விக்கும் அவரையே காரணமாக்கியது (164) என்கின்றார் தமிழினி. ஏனெனில் தலைவரின் கட்டுப்பாடுகளும் இறுக்கமான தன்மைகளும் தளபதிகளுக்குள் இருந்த முரண்பாடுகளும் தோல்வியை நோக்கிச் செல்வதற்கு முக்கிய காரணங்களாக இருந்திருக்கலாம். இது தொடர்பாக தமிழினி மேலும் கூறுகின்றார். “குறுகிய மனப்பாங்கும், வக்கிர குணங்களும் கொண்டவர்களின் கரங்களில் ஆயுதங்களும், அதிகாரமும் போய்ச் சேரும்போது எத்தகைய மோசமான அத்துமீறல்கள் நடைபெறும் என்பதற்கு அந்தப் பயிற்சி முகாமின் ஒரு சில ஆசிரியர்கள் உதாரணமாக இருந்தார்கள்.” (58). பயிற்சி முகாமிலையே இப்படியெனின் இயக்க செயற்பாடுகள் எப்படி இருந்திருக்கும் என ஊகிக்கலாம். அதற்கான பல உதாரணங்களையும் முன்வைத்துள்ளார்.

index1பொதுவாகப் புலிகளின் தலைமையைப் பொறுத்தவரை மக்களின் நலன்கள் இரண்டாம்பட்சமே என்பதற்கு பல உதாரணங்களை ஆரம்பக் காலத்திலிருந்து இறுதிப் போர்வரை பல சம்பவங்களைக் கூறலாம். உதாரணமாக யாழ் இடப் பெயர்வு தொடர்பாக புலிகளின் தலைமையின் நோக்கம் என்ன என்பதை மிக நேர்மையாக முன்வைத்திருக்கின்றார் (71). இறுதிக் காலகட்டங்களில் ஒரு எல்லைவரை போராட்டத்திற்கான மக்களின் பங்களிப்பு ஆர்வம் ஒரு புறம் இருந்தது உண்மை. ஆனால் மறுபுறம் மக்களையும் அவர்களது குழந்தைகளையும் கட்டாயப் பயிற்சிற்கு நிர்ப்பந்தித்தமையினாலும் பல கட்டுப்பாடுகளை விதித்தமையினாலும் (104-5), ஏழைகளுக்கும் பணக்காரர்களுக்கும் இடையில் பாரபட்சமான தீர்மானங்களை மேற்கொண்டமையினாலும் போராளிகளிடம் மனக் குழப்பமும் அதிகளவிலான அதிதிருப்தியும் முரண்பாடுகளும் தோன்றின என்கின்றார். மேலும் தலைமையை நம்பிப் போராடிய பல்லாயிரக்கணக்கான போராளிகளை குறிப்பாக பெண் போராளிகளை எந்தவிதமான வழிகாட்டலுமின்றி இடைநடுவில் அனாதரவாக விட்டுச் சென்றனர். போரின் உக்கிரத்தால் மக்கள் பட்ட கஸ்டங்களில் போது எல்லாம் சரணடையும் முடிவை எடுக்காது தாம் (தலைமை) அழியப் போகின்றோம் என உறுதியாகத் தெரிந்த பின் மட்டும் சரணடைவும் முடிவை எடுத்தது யாருடைய நலன்களை அடிப்படையாகக் கொண்டது என்பது நாம் கேட்க வேண்டிய முக்கியமான ஒரு கேள்வி?

Local Input~  SRI LANKA: 2009 -- Captured  and dead soldiers of  LTTE (Liberation Tigers of Tamil Eelam) . (for Stewart Bell story- sent in by Stew with no real info) /pws

Local Input~ SRI LANKA: 2009 — Captured and dead soldiers of LTTE (Liberation Tigers of Tamil Eelam) .
(for Stewart Bell story- sent in by Stew with no real info) /pws

இறுதியாக இந்தியா மற்றும் சர்வதேசங்களின் துணையுடன் புலிகளும் அதன் தலைமையும் முற்றாக அழிக்கப்பட்டமைக்கும் மீள எழுச்சி பெறமுடியாமைக்கும் காரணம் தனித் தலைமை மீதான விசுவாசமும் உட்கட்சி ஜனநாயகமின்மையும் என்றால் மிகையல்ல. இந்த நூல் அதற்கான நல்லதொரு சாட்சி. தூரதிர்ஸ்டம் என்னவென்றால் இதை எல்லாம் நானறிந்த காலத்திலிருந்தே பலர் எதிர்வு கூறினர். ஆனால் ஒருவரும் கேட்கவில்லை. இறுதியாக உள்ளிருந்தே அந்த உண்மை வெளிப்படுத்தப்படுவது மட்டுமில்லை நிறுபிக்கவும்பட்டுள்ளது. இத் தவறுகளால் நாம் இழந்தது பல உயிர்கள் மட்டுமல்ல மக்களின் வாழ்வும் அவர்களின் விடுதலையுமாகும். இதிலிருந்து நாம் எதைக் கற்கலாம்?

index3ஈழத் தமிழர்கள் சிறிலங்காவின் ஆக்கிரமிப்பிலிருந்தும் அடக்குமுறைகளிலிருந்தும் விடுபட மீண்டும் போராட்டங்களை ஆரம்பிப்பார்களாயின் இந்த நூலிலிருந்து கற்றுக் கொள்ள பல விடயங்கள் உள்ளன. (இடைக்குறிப்பு மீண்டும் ஒரு போராட்டம் என்பது ஆயுத அரசியல் போராட்டமல்ல மக்கள் பங்கெடுக்கின்ற அரசியல் போராட்டமாகவே இருக்கவேண்டும். ஆனால் இதை தீர்மானிக்கப் போவது எதிர்கால சூழல்தான்). உதாரணமாக ஜேவிபி சிகப்பு சாயம் பூசிய இனவாத பிற்போக்கான இயக்கமே. இருப்பினும் 1971ம் ஆண்டும் 1989ம் ஆண்டும் (இந்தியாவின் துணையுடன்) அடக்கப்பட்டன. இறுதியாக அதன் தலைவரும் கொல்லப்பட்டார். ஆனால் தலைமை அழியவில்லை. இவர்கள் தலைமறைவாக வாழ்ந்து உறுப்பினர்களை வழிநடாத்தி இயக்கத்தைக் கட்டி எழுப்பினார்கள். இன்றும் (கொள்கையடிப்படையில் தவறான பாதையில் சென்றபோதும்) உயிர்த்துடிப்புடன் செயற்பட்டுக் கொண்டிருக்கின்றனர். இதற்கு அடிப்படையான ஒரே ஒரு காரணம் இருக்கின்றது. அது என்னவென்றால் அதற்குள்ளிருந்த மத்தியத்துவ ஜனநாயகமும் தனிமனிதரில் தங்கியிருக்காத தன்மையும் என்பேன். இவ்வாறான பண்பும் தன்மையும் எங்களது ஈழத் தமிழ் இயக்கங்களிலும் கட்சிகளிலும் தொட்டுக் கொள்வதற்கான ஊறுகாயாகக்கூட  இருக்கவில்லை என்பது துர்ப்பாக்கியமானது.

13007357_10156932645035637_8798797280762352843_nதமிழினி அவர்கள் மற்றவர்களை மட்டும் குற்றம் கூறவில்லை. தன்னையும் சுயவிமர்சனத்திற்கு உட்படுத்தியுள்ளார். மேலும் தனது தவறுகளினால் குற்றவுணர்விலும் கஸ்டப்பட்டுள்ளார் என்பதை அறியவும் உணரவும் முடிகின்றது. ஓரிடத்தில் நாம் அனைவரும் “வெற்றி மயக்கத்தில் இருந்தோம்” (13). எனக் குறிப்பிடுகின்றார். இவ்வாறான வெற்றி மயக்கம் புலிகளின் தலைமையை மட்டும் ஆட்டிப்படைக்கவில்லை. முற்போக்கு என்றும் முன்னேறிய பிரிவினர் எனவும் கூறியவர்களையும் ஆட்டிப்படைத்தது. குறிப்பாக ஆனையிறவு கைப்பற்றியபோது இருந்த வெற்றி மயக்கம் தமிழீழ மக்கள் கட்சி பிளவுண்டு சீரழிந்து போகவும் வழிவகுத்தது என்பதை பலர் அறியமாட்டார்கள்.

தமிழினி விடுதலைப் போராட்டத்தில் நடைபெற்ற தவறுகளுக்கான பொறுப்புகளையும் எடுகின்றார். உதாரணமாக “எந்த சமூகத்தை வாழவைக்க வேண்டுமென்பதற்காகப் நாம் போராடப் போனோமோ அதே சமூகத்தின் சீரழிவு நிலைக்கும் நாமே காரணமாக இருந்தோம். அதில் நானும் ஒரு பங்காளியாக இருந்தேன் என்பதை வேதனையுடனும் மிகுந்த மனத்தாக்கத்துடனுமே இங்கு பதிவு செய்கின்றேன்” (180) எனக் குறிப்பிடுகின்றார். மேலும், “தீராப் பகையுணர்ச்சியோடு எதிரும் புதிருமாக நின்று போரிட்டவர்கள் நிலத்தில் சடலங்களாக சிதறிக் கிடந்த காட்சி ஒரு தாயின் மடியில் உறக்கத்தில் புரண்டு கிடக்கும் குழந்தைகளையே நினைவுபடுத்தியது. எல்லா வேறுபாடுகளும், முரண்பாடுகளும், பகைமைகளும் அர்த்தமிழந்து போகும் இடமும் போர்க்களம்தான் என்பதை முழுமையாக உணரக்கூடிய அறிவு உண்மையாகவே அப்போது எனக்கிருக்கவில்லை” (60) எனப் போராட்ட காலத்தில் தனது அறியாமையை அல்லது வரையறுக்கப்பட்ட (மட்டுப்படுத்தப்பட்ட) அறிவு மட்டுமே இருந்தது என்பதை சுயவிமர்சனமாக ஒத்துக் கொள்கின்றார்.

thamiliniதமிழினியின் ஒரு கூர்வாளின் நிழலில் நூல் அவரின் ஒரு “சத்திய சோதனை” முயற்சி எனக் கூறலாம். “நான் போராளியா? பயங்கரவாதியா?” என்பதை இறுதியில் உணர்ந்து கொள்ளவோ புரிந்து கொள்ளவோ முடியாதவாறு நிலைமைகள் அவரை சிறைப்படுத்தின. இந்த சிந்தனைப் போராட்டத்தின் வெளிப்பாடாக தனக்குள் குமுறுகின்றார். “எனது உயிரைக் கொடுத்து மக்களது எதிர்காலத்தைக் காப்பாற்ற முடியும் என்ற நம்பிக்கை தானே என்னை போராட்டத்தில் இணையச் செய்தது? ஆனால் விடுதலையின் பேரால் ஏற்பட்ட அழிவுகளுக்கும், உயிரிழப்புகளுக்கும் நானும் ஒரு காரணமாகவே இருந்திருக்கின்றேன். அதனை மறுப்பதோ, மறைப்பதோ எனது மனச்சாட்சிக்கே நான் இழைக்கும் துரோகமாக இருக்கும் என எண்ணிக் கொண்டேன்” (234). இதற்குப் பின்பும் நாம் இவரிடம் எதை எதிர்பார்ப்பது? “பாதுகாப்பான கடந்த காலத்தையும் வளமான எதிர்காலத்தையும் கொண்ட நாம்” இவரைக் குற்றவாளிக் கூண்டில் நிறுத்தி விசாரிப்பது எந்தவகையில் நியாயமானது?

ஆனால் நாம் என்ன செய்கின்றோம். அவர் மீது அவதூறுகளை அள்ளி வீசுகின்றோம். அவரே கூறுகின்றார், “அரசாங்கமும் அதன் ஆதரவாளர்களும் தனக்கு எதிராகப் பிரச்சாரம் செய்வதை புரிந்து கொள்ளலாம். ஆனால் தமிழ் தேசிய விடுதலைப் போராட்டத்திற்கு ஆதரவானவர்கள் பிரச்சாரம் செய்தமைதான் புரியதாத புதிராக உள்ளது“ எனக் குறிப்பிடுகின்றார். ஏன் நாம் இப்படி இருக்கின்றோம்?

கவிஞர் சேரன் அவர்கள் இந்த நூல் தொடர்பாக முகநூலில் குறிப்பிட்டதைப்போல சுய வரலாற்றை காந்தியால் கூட முழுமையாக எழுத முடியாது. அப்படியிருக்கும் பொழுது நாம் தமிழினியிடம் அதை எதிர்பார்ப்பது நியாயமில்லை. இருப்பினும் அவரது பதிவுகளில் காணப்படும் முரண்பாடுகளை நாம் அவதானிப்பதனுடாக ஒரு மனிதரைப் புரிந்து கொள்ள முயற்சிக்கலாம். மேலும் சக மனிதர்களுக்கு, எதிர்காலத்தில் தமது அனுபவங்களை வரலாறுகளை எழுத இருப்பவர்களுக்கு, ஒரு படிப்பினையாகக்கூட இவை இருக்கலாம். அந்தவகையில் இவரின் பதிவில் காணப்படுகின்ற சில முரண்பாடுகளை குறிப்பிடுவது அவசியமானது. முதலாவது தலைமைப் பொறுப்பில் இருந்த இவர் தானும் அதில் இருந்தவர் என்பதை உணராத நிலை பல இடங்களில் காணப்படுகின்றது. ஆகவேதான் சில இடங்களில் மூன்றாவது நபராக இருந்து புலிகள் இயக்கத்தைப் பற்றியும் அதன் தலைமையைப் பற்றியும் எழுதுகின்றார். உதாரணமாக கட்டாய ஆட்சேர்ப்பு தொடர்பாக குறிப்பிடும் பொழுது இது தவறான ஒரு செயற்பாடு என்பதை, “இயக்கத்தின் தலைமையால் உணரமுடியாமல் போனது” (179), “புலிகள் செய்தார்கள்” “அவர்கள் கருதினர் (13)” என மூன்றவாது நபராக இருந்து குறிப்பிடுகின்றார். உண்மையில் “நாம் உணரவில்லை” “நாம் செய்தோம்” “நாம் கருதினோம்” என தன்னிலைசார்ந்தும் எழுதியிருந்தால் குறிப்பிட்ட தவறுகளுக்கான கூட்டுப் பொறுப்பை தானும் எடுத்திருக்கலாம். அதேநேரம் இவ்வாறு எழுதுவதற்கு காரணம் தன்னை தலைமைத்துவத்துடன் அடையாளம் காண விரும்பாதது ஒரு காரணமாக இருக்கலாம். இந்த விருப்பமின்மை இயக்கத்தில் இருந்தபோது ஏற்பட்டதா அல்லது இந்த அழிவுகளையும் போராளிகளின் நிர்க்கதி நிலைகளையும் பார்த்த பின் இறுதியாக ஏற்பட்டதா என்பதை அவர் மட்டுமே அறிவார். ஆனால் இன்றும் தப்பி வாழ்கின்ற போராளிகள் அறிவார்கள். இவர்களே இந்த உண்மையைக் கூறக்கூடியவர்கள்.

Thamilini-akka-1தமிழினி தான் இயக்கத்தில் சேர்ந்த ஆரம்பத்தில் “என்னைப் பொறுத்தளவில் இலட்சியத்தால் ஒன்றிணைந்த உணர்வு ரீதியான குடும்பமாகவே இயக்கத்தைக் கருதியிருந்தேன். ஆனால் இப்படியான விடயங்களை (மாத்தையா விவகாரம்) அறிந்தபோது மூச்சுக் கூட விடமுடியாதளவிற்கு முதன் முதலாக இயக்கத்தின் மீது பயமும் கலக்கமும் ஏற்பட்டது” (64). இது “ஆழமான தாக்கங்களை ஏற்படுத்தாது விட்டாலும், …. அதிர்ச்சியாக இருந்தது” (51). என்கின்றார். இதேபோல் கருணா மீதும் பல பழிகள் சுமத்தப்பட்டதாக கூறுகின்றார் (161). இந்த நிகழ்வுகள் எதிர்மறைப் பார்வைகளையும் உணர்வுகளையும் தனக்குள்ளும் போராளிகளுக்கும் தந்ததாக குறிப்பிடுகின்றார். இருந்தபோதும் தொடர்ந்து போராட்டத்தில் பங்களித்திருக்கின்றார். பயணித்திருக்கின்றார். இது எவ்வாறு சாத்தியம் என்பது கேள்விதான்.

இதேபோல முஸ்லிம் மக்கள் வெளியேற்றம் மற்றும் கிழக்குப் புலிகளுக்கு எதிரான நடவடிக்கைகள் போன்றவற்றில் என்ன நடந்தது என்பதையும் இவை தனக்குள் ஏற்படுத்திய மாற்றங்களையும் மேலும் விரிவாகவும் வெளிப்படையாகவும் முன்வைத்திருக்கலாம். இவை நூலின் நேர்மைத் தன்மைக்கு மேலும் பங்களித்திருக்கும். உதாரணமாக சமாதான காலத்தில் புலிகள் தொடர்பாக மக்களிடம் நம்பிக்கையீனம் இருந்ததாக குறிப்பிடுகின்றார் (15). அப்படியெனில் இவர் தலைமைப் பொறுப்பில் இருந்தபோதே இவ்வாறான ஒரு பார்வை இருந்திருந்தால் அவரது தொடர்ச்சியான பங்களிப்பு மீண்டும் மீண்டும் கேள்விக்குரியதாகின்றது. ஆனால் இவ்வாறான மாற்றங்களும் புரிதலும் நிலைப்பாடுகளும் போர் முடித்துவைக்கப்பட்ட பின் அல்லது புனர்வாழ்வின் பின் ஏற்பட்டது எனின் அது புரிந்து கொள்ளப்படக்கூடியது. ஆனால் இந்த உணர்வுகளும் எண்ணங்களும் குறிப்பிட்ட காலங்களிலையே ஏற்பட்டதாக இவரது பதிவுகள் கூறுவதுதான் முரண்பாடானாதாகின்றது.

இறுதிக் காலத்தில், “கட்டாய ஆட்சேர்ப்பு தலைவரின் மிகத் தவறான முடிவு. இது வெற்றிக்கான பாதையல்ல என்பதை உணர்ந்தேன்” என்கின்றார் (181). கட்டாய ஆட்சேர்ப்பு தொடர்பாக மக்களிடம் கூறும் பொழுது அவர்களின் மனநிலையை தன்னால் கற்பனை செய்யமுடியாது (179) இருந்தது. இதனால் ஒரு கட்டத்தில் அரசியல் துறைப் போராளியாக இருப்பதை மன உளைச்சலாக மட்டுமல்ல அவமானமாகவும் உணர்ந்தேன். ஆனால் தனக்குத் துரோகிப் பட்டம் கிடைக்கும் என்ற பயம் காரணமாக இவ்வாறான தனது விமர்சனங்களை பொதுவெளியில் முன்வைக்கத் தயங்கியிருக்கின்றார். நம்பிக்கையானவர்கள் என நினைத்தவர்களிடம் முன்வைத்தபோதும் “போராட்டத்தை குழப்பவேண்டாம் எனவும், முடியாவிட்டால் விலகிப் போகும்படியும், தலைவர் தூரநோக்குடன் சிந்தித்தே செயற்படுகின்றார்” எனவும் கூறி பலர் தனது வாயை அடைத்ததாக பதிவு செய்கின்றார். இவ்வாறான பல விமர்சனங்களைப் பலர் போர் முடிவுற்றபின் கூறுகின்றனர். இவர்கள் எல்லோரும் தவறான செயற்பாடுகளுக்கு எதிராக அன்று பேச முடியாவிட்டாலும் அவற்றுக்கு எப்படிப் பங்களித்தார்கள் என்று மட்டும் விளங்கவில்லை. இயக்கத்தைவிட்டு விலகியிருக்கலாமே?

தமிழினி, மேற்குறிப்பிட்டவாறு தன்னை சுயவிமர்சனம் செய்து கொண்டபோதும், விடுதலைப் புலிகளின் தலைமைப் பொறுப்பில் இருந்த காரணத்திற்காக, நடந்த தவறுகளுக்கான கூட்டுப் பொறுப்பை தானும் எடுத்திருக்கலாம். ஆனால் இவர் மற்றவர்கள் மட்டுமே இத் தவறுகள் நடைபெறக் காரணம் எனக் கூறியுள்ளமை விமர்சனத்திற்குரியது. ஏனெனில் முக்கியமாக கட்டாய ஆட்சேர்ப்பு மற்றும் செஞ்சோலை படுகொலை (194) தொடர்பாக இவருக்கு பொறுப்பு உள்ளதாக பலர் கூறுகின்றனர். இவற்றுக்காக இவர் வருந்தியபோதும் குற்றவுணர்வு கொண்டபோதும் இவரது பங்கும் இதில் நேரடியாகவோ மறைமுகமாகவோ உள்ளது என்கின்றனர். ஆகவே இவற்றுக்கான கூட்டுப் பொறுப்பை தானும் எடுத்திருந்தால் இந்த நூலின் மதிப்பு இன்னுமொரு படி மேல் சென்றிருக்கும்.

நாம் நமது நிலைகளிலிருந்து இவ்வாறு விமர்சிக்கலாம். கருத்துக் கூறலாம். ஆனால் விடுதலைப் புலிகள் போன்ற ஒரு இயக்கத்தில் கூட்டுப் பொறுப்பு எடுப்பது சாத்தியமா என்பது கேள்விக்கும் விவாதத்திற்கும் உரிய விடயம். ஏனெனில் “ஒவ்வொரு பிரிவும் தமது வேலைகளுக்கே பிரிவுகளுக்கே முக்கியத்துவமளித்தன. ஆகவே ஒருங்கிணைந்த செயற்பாடும் கூட்டுப் பொறுப்பும் சாத்தியமற்றதாகியது” (165) எனக் குறிப்பிடுகின்றார். இதுவே இன்னுமொருபுறம் நிலாந்தன் அவர்கள் இந்த நூல் தொடர்பாக குறிப்பிட்டபோது, புலிகளின் வரலாற்றை யாராலும் முழுமையாக எழுத முடியாது. மாறாக ஒவ்வொருவரும் தமது அனுபவங்களையும் தாம் சார்ந்த செயற்பாடுகளையும் மட்டுமே பதிவு செய்யலாம் என்கின்றார். இவை எல்லாவற்றினதும் தொகுப்புக்கூட முழுமையானதல்ல. ஒரு முழுமையான வரலாற்றை தலைவர் பிரபாகரன் மட்டுமே செய்திருக்கலாம். ஆனால் அதுவும் முழுமையானதாக இருந்திருக்குமா என்பது கேள்விக்குறியதே. அந்தவகையில் தவறுகளுக்கான கூட்டுப் பொறுப்பை தலைவரைத் தவிர வேறு யாரும் எடுக்க முடியாதோ எனத் தோன்றுகின்றது. ஆனால் வெற்றிகளின் போது எல்லாம் கூடி கொண்டாடியவர்கள் தோல்விகளின் போதும் அதற்கான பொறுப்பை ஏற்பதுவே அறமாகும்.

13043276_10156932644695637_2378680096677163109_nஇந்த நூலில் முக்கியமான பகுதிகள் பெண் போராளிகள் மற்றும் பெண்ணியம் தொடர்பானது. பெண்கள் எதிர்நோக்கும் பிரச்சனைகள் தொடர்பாக தலைவர் பிரபாகரனின் நிலைப்பாட்டை (108) பின்வருமாறு கூறுகின்றார். “பெண்களின் பிரச்சனைகளைப் பெண்களே வெளிக்கொண்டு வரவேண்டும். பெண்களைவிட ஆண்கள் அதிகம் சிறப்பாக பெண் விடுதலை பற்றிப் பேசுவார்கள். ஏன் நான் கூட உங்களை விடவும் நன்றாகப் பெண்ணியம் பேசுவேன். ஆனால் உங்களின் பிரச்சனைகளை என்னால் முழுமையாகப் புரிந்து கொள்ள முடியாது. எந்த ஆண்களினாலும் பெண்களின் அனைத்துப் பிரச்சனைகளையும் சரிவரப் புரிந்து கொள்ளமுடியாது. பெண்களின் பிரச்சனைகளை பெண்கள் தான் பேச வேண்டும். எழுத வேண்டும். அப்பொழுதுதான் அது உண்மையானதாக இருக்கும்.” (108) எனக் கூறியதாக குறிப்பிடுகின்றார்.

images1மேற்குறிப்பிட்டவாறு கூறியபோதும் இயக்க செயற்பாடுகள் ஒரு வழிப் பாதையாகவே இருந்துள்ளன. புலி இயக்க உறுப்பினர்களை மட்டுமல்ல மக்களையும் பயத்தில் தான்  வைத்திருந்துள்ளார்கள். தவறுகள் நடைபெறாமைக்கு பயம் மட்டுமே காரணமாக இருந்துள்ளது. உதாரணமாக “இயக்கத்தை சாராத ஆண்களுடன் பாலியலுறவு கொண்டதற்காக அனைத்துப் பெண் போராளிகளின் முன்னிலையும் மூன்று பெண் போராளிகளுக்கு மரண தண்டணை விதித்தார்கள்,” (78). ஆண்களுக்குப் பொதுமக்கள் முன்னிலையில் மரண தண்டனை வழங்கப்பட்டது.  உடலுறவு கொள்வது அந்தளவு தவறான செயற்பாடா? இவ்வாறு பயமுறுத்தியே தமது கட்டளைகளையும் நோக்கங்களையும் புலிகளின் தலைமை நிறைவேற்றியிருக்கின்றனர். இதைத்தான் புலிகளின் காலத்தில் பெண்களுக்கான சுதந்திரம் என்றும் இரவில் தனிய நடமாடலாம் எனவும் பலர் கூறுகின்றனர். இவ்வாறான சுதந்திரத்திற்கும் சவூதி போன்ற நாடுகளில் இருக்கின்ற சுதந்திரத்திற்கும் பெரிய வேறுபாடுகள் இல்லை என்பதைப் பலரால் இன்றுவரை புரிந்து கொள்ள முடியவேயில்லை.

இவ்வாறான ஒரு சூழ்நிலையிலும் பெண்களுக்கான நன்னடைத்தைப் பண்ணை பொறுப்பாளராக தமிழினி அவர்கள் இருந்தபோது குற்றவாளிகளாகப் பிடித்துவைக்கப்பட்ட பெண்களிடமிருந்து கற்றுள்ளார். “சமூகத்தினால் மூடிமறைக்கப்படும் மனித வக்கிரங்களும் பெண்களை மட்டுமே ;குற்றவாளியாக்கும் எமது சமூக மனப்பாங்கும் என்னை அதிர்ச்சியில் ஆழ்த்தியது. சமூகத்தில் பெண்களின் பிரச்சனைகளை நான் ஆழமாகப் புரிந்து கொள்வதற்கு அந்தப் பெண்களின் கண்ணீர்க் கதைகள் தான் ஆரம்பப் பாடங்களாக இருந்தன.” (46). மேலும், “கசப்பான உண்மை எதுவெனில் பெண்களின் அறிவு மற்றும் சிந்தனையில் மாற்றங்களைள ஏற்படுத்துவதை விடவும், ஆயுதமேந்திப் போராடுவதன் மூலம் சமூகத்தில் எமது நிலையை வலுப்படுத்துவது தொடர்பில் அதிகம் சாதித்துவிட முடியும் எனப் பெண்களாகிய நாங்களே எமக்குள் கற்பிதம் செய்து கொண்டதுதான்” (74-5) என்கின்றார். “எவ்வாறு கட்டுக்கோப்பான குடும்பப் பெண்ணாக வீட்டில் வளர்க்கப்பட்டோமோ, அதேபோலக் கடினமான இராணுவப் பயிற்சிகளைப் பெற்ற, கட்டுக்கோப்பான மகளிர் படையணிப் போராளிகளாகவே இயக்கத்திலும் வளர்க்கப்பட்டோம்” (75-6). பெண்விடுதலை தொடர்பான நம்பிக்கைகள் மற்றும் செயற்பாடுகள் “உணர்வுகள் தற்காலிக அனுபவங்களாக இல்லாமல், ஒரு பண்பு மாற்றமாக உருவெடுப்பதற்குரிய வழிவகைகள் இயக்கத்திற்குள் நடைமுறையில் இல்லாமல் போனதுதான் மிக வேதனைக்குரியது” (76). ஆகவேதான் “பெண்கள் ஆயுதப் போராட்டத்தில் பங்கெடுப்பதன் மூலமே சமூக மாற்றத்தை ஏற்படுத்த முடியும் என்ற கருத்துக்களை நான் கூறியிருக்கின்றேன். ஆனாலும், ஆயுதப் போராட்டத்தோடு சமாந்தரமான நிலையில் சமூக மாற்றத்திற்கான வேலைத் திட்டங்களும் முன்னெடுக்கப்பட்டன என்று கூறுவதற்கில்லை”. (77) என இறுதியாகப் புரிந்திருக்கின்றார். அப்பொழுது காலம் கடந்து விட்டிருந்தது.

பெண்களின் பங்களிப்புகள் ஆற்றல்கள் தொடர்பாக பல இடங்களில் குறிப்பிடுகின்றார். நல்ல சிறுகதைகள் பலவற்றைக் கூட எழுதியுள்ளார். ஆனால் புலிகளில் இருந்த ஒரே காரணத்திற்காகவும் தலைமையை கேள்வியின்றிப் பின்பற்றியமைக்காவும் பெண் போராளிகளுக்கு இறுதியாகக் கிடைத்தது மரணமும் வசைகளும் வடுக்களுமே. உதாரணமாக கிழக்குப் புலிகளுக்கு எதிராக வன்னிப் பெண் போராளிகள் சண்டைபிடித்தமையானது “ஆயுதமேந்திய பெண்களின் வாழ்க்கையில் இது மோசமான கறை படிந்த நாட்களாயிருந்தது” என்கின்றார். மேலும் இயக்கத்தை நம்பி சரணடைந்த கிழக்கு மாகாணப் பெண் தளபதி சப்தகி (சாளி) உட்பட நான்கு பெண்களும் சிறையில் அடைக்கப்பட்டு இறுதியாக மரணதண்டனை வழங்கப்பட்டதாக அறிய முடிகின்றது என்கின்றார். அதேவேளை ஒவ்வொரு பெண் தளபதிகள் தொடர்பாகவும் பெருமையாகவும் மதிப்புடனும் பதிவு செய்கின்றார்.   உதாரணமாக தளபதி விதுஷாவை தன்னை வளர்த்த தாய் என விழிக்கின்றார். இதேபோல் துர்க்கா, தணிகைச்செல்வி எனப் பல பெண் போராளிகளின் பங்களிப்புகள் தொடர்பாக பெருமையாக கூறுகின்றார். இறுதியாக பெண் போராளிகள் அநாதரவாக கைவிடப்பட்ட நிலையை எண்ணி கவலை கொள்கின்றார்.

இறுதியாகப் புனர்வாழ்வின் பின்பு தமிழினிக்கு கிடைத்த அனுபவமும் கசப்பானது. “ஒரு பெண் சிறை சென்று மீள்வது என்பது எமது சமூகத்தில் மிகவும் அவமானத்தை ஏற்படுத்தும் விஷயமாகவே பார்க்கப்படுகிறது. விசாரணைக்காக அழைத்துச் செல்லப்பட்டாலே அந்தப் பெண்களை மானமிழந்து போனவர்களாக் கருதி ஒதுக்கி வைக்கும் மோசமான மனப்பாங்கு கொண்ட மனிதர்கள் சமூகத்தில் இருக்கத்தான் செய்கின்றார்கள். போர்க்களத்திலே பெண்கள் ஆயுதமேந்திப் போராடுவதை ஏற்றுக் கொண்ட சமூகம், அவர்கள் ஆயிரக்கணக்கில் களமுனைகளில் உயிரிழந்தபோது வீராங்கனைகள் எனப் போற்றிய சமூகம், அதே பெண்கள் சிறைகளுக்கும், புனர்வாழ்வு முகாம்களுக்கும் சென்று வரும்போது மட்டும் அவர்களை தரம் தாழ்ந்து விட்டவர்களாக கருதுவது மிகவும் கொடூரமானது.” (237)

“ஒரு பெண் போராடப் புறப்படுகின்ற போது, தன்னுடைய தன்மானத்தைப் பற்ற வைத்துக் கொள்ளும் வல்லமையையும் தனக்குள்ளே ஒரு நெருப்பாகப் பற்ற வைத்துக் கொள்கிறாள். களமுனையிலே ஒரு பெண் போராளி நிற்கும்போது, தன்னுடைய உயிர் மட்டுமின்றி, தனது தன்மானமும் இழக்கப்படலாம் என்ற ஆபத்து அவளுக்குத் தெரிந்தே உள்ளது. இருந்தும் சமூகத்தின் ஒரு பொது இலட்சியத்திற்காக அவள் துணிந்து களத்தில் நின்றிருக்கிறாள்.” (238). இவ்வாறான பெண்கள் மானமிழந்து வந்திருக்கின்றார்கள் எனக் கருதுவதற்காக வெட்கப்பட வேண்டியவர்கள் இதைச் செய்யும் ஆண்களே தவிர பெண்கள் அல்ல. ஆனால் இவற்றையும் கடந்து வாழ்ந்து நிருபிக்க வேண்டியவர்களாக பெண்களே இருக்கின்றனர் என்பது துர்பாக்கயமான ஒரு உண்மை.

மேற்குறிப்பிட்டவாறு பல முரண்பாடுகளுடனும் குழப்பமாகவும் தமிழினி எழுதுவதற்கு பல காரணங்கள் இருக்கலாம். முதலாவது போரின் வடுக்களும் இழப்புகளும் துன்பங்களும் இதற்கெல்லாம் தான் பொறுப்பாக இருந்தேன் என்ற குற்றவுணர்வும் இவ்வாறான நிலைப்பாட்டுக்கு வர அவர் தள்ளப்பட்டிருக்கலாம். மேலும் புனர்வாழ்வு என்ற பெயரில் சிறிலங்கா அரசாங்கம் போராளிகளின் உள உடல் நலத்தை கவனிப்பதற்குப் பதிலாக அவர்களது கருத்தியல் தளத்தில் மாற்றத்தை ஏற்படுத்துவதை மட்டும் கவனித்திருக்கலாம். உண்மையில் புனர்வாழ்வு நடவடிக்கைகளை சிறிலங்கா அரசாங்கம் செய்வதை சர்வதே சமூகம் அனுமதித்திருக்க கூடாது. ஆனால் தமக்கு பயன்படாதவரை ஈழத் தமிழர்கள் மீது யாருக்கு அக்கறை உள்ளது? அல்லது இறுதிப் போரில் கிடைத்த அனுபவங்களும் கண்ட காட்சிகளும் அவரில் மாற்றங்களை உருவாக்கியிருக்கலாம். ஆகவேதான், “யுத்தமொன்றில் பங்குபற்றும் போராளிகளின் இறுதிக் கணங்களில் அவர்களுடைய கண்களில் தேங்கியிருக்கும் உணர்ச்சிகளைப் புரிந்து கொள்ள முடிந்த எவராலும் மீண்டுமொரு யுத்தத்தைப் பற்றிப் பேசவோ அல்லது நினைத்துப் பார்க்கவோ முடியாது” (57). என்கின்றார். ஆகவேதான் மீண்டும் ஒரு போரை எதிர்கொள்ள முடியாத மனநிலையுடன் மரணத்தின் மூலமாக விடுதலை பெற்றுவிட்டார் என்றே எண்ணத் தோன்றுகின்றது.

index4ஆனால் இறுதிப் போர்க் காலங்களில்  தனது தாய் வெய்யிலுக்கு தலையை சாரியால் மறைத்துக் கொண்டு கையில் பாத்திரத்தை ஏந்திக் கொண்டிருக்கும் நிலைதான் இன்று ஈழத் தமிழிர்களின் நிலையும் என்பதை நாம் மறக்க கூடாது.

அவரையும் இறுதிவரை போராடி மரணித்த, பாலியல் சித்திரவதைகளுக்குட்பட்ட, இன்று வாழ்வதற்காகப் போராடுகின்ற அனைத்து போராளிகளையும் நினைவில் இருத்தி அவர்களுக்காக இக் கட்டுரைகளை சமர்ப்பணம் செய்கின்றேன்.
book_thamiliniஇவ்வாறான ஒரு நூலை எழுதியமைக்காக தமிழினி என்ற சிவகாமிக்கும் நன்றி கூறவேண்டியது அவசியமாகும்.
தமிழினி என்ற சிவகாமி மீது கூர்வாளின் நிழலானது அவரது மரணத்தின் பின்பும்   இருக்கின்றது என்பது கவலையான விடயம். ஆனால் இந்த நிழலானது குறிப்பாக வடக்கு கிழக்கில் வாழ்கின்றவர்கள் மீதும் அதிலும் அரசியல் அக்கறையுடையவர்கள் மீதும் ஏன் புலம் பெயர்ந்தவர்கள் மீதும் விழுகின்றது. ஆகவே நாம் மிகவும் கவனமாகவும் பொறுப்புணர்வுடனும்தான் செயற்படவேண்டும். அதேவேளை தமிழினியின் நூலின் மீது முன்வைக்கப்படுகின்ற விமர்சனங்களிலிருந்து போரில் ஈடுபட்டவர்கள் ஒன்றைக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். தாம் வாழும் பொழுதே தம்மால் முடிந்தளவு தமது அனுபவங்களை பதிவு செய்வதாகும். நிச்சயமாக இப் பதிவுகள் அவர்கள் புலத்திலா புலம் பெயர்ந்த் தேசத்திலா வாழ்கினறார்கள் என்பதைப் பொருத்தும் யாருடைய செல்வாக்குக்கு உட்பட்டிருக்கின்றார்கள் என்பதைப் பொருத்தும் அப் பதிவுகள் வேறுபடலாம். இதை நாம் புரிந்து கொண்டுதான் இந்த நூல்களை அனுக வேண்டும்.
மீராபாரதி

மேலதிக வாசிப்புகளுக்கு
இரு தேசியங்களுக்கு இடையில் பெண்கள்
ஐயர்
சிவகாமி 1
தமிழினி 2

ltte-220x350விடுதலைப் புலிகள் இயக்கத்தின் பெண்கள் பிரிவின் அரசியல் பொறுப்பாளராக இருந்த தமிழினி என்கின்ற சிவகாமி எழுதிய ஒரு கூர்வாளின் நிழலில் நூல் அண்மையில் பலரது கவனத்தையும் பெற்று வாதப் பிரதிவாதங்களுக்கு உள்ளானது. இந்த நூல் பின்வரும் தலைப்புகளை உள்ளடக்கிப் பதினொரு பகுதிகளை கொண்டுள்ளது. “பாதைகள் திறந்தன” என ஆரம்பித்து, “போருக்குள் பிறந்தேன், ஆயுதப் பயிற்சி பெற்ற அரசியல் போராளி, தமிழ் மக்களும் ஆயுதப் போராட்டமும், ஆயுதப் போராளியான பெண்ணும் மாற்றம் காணாத சமூகமும், வரலாற்றைத் திருப்பிய வன்னிப் போர்க்களம், கிழக்கு மண்ணின் நினைவுகள், உண்மையற்ற சமாதானம், நாங்கள் ஆயுதங்களைக் கீழே போடுகின்றோம், சரணடைவும் சிறைச்சாலையும்”, எனத் தொடர்ந்து இறுதியாக “புனர்வாழ்வு” அனுபவங்களுடன் நிறைவு பெறுகின்றது.

12729351_1024379040969342_2882615215426262599_nஇந்த நூல் வெறுமனே ஆதரவு மற்றும் எதிர்ப்பு என்ற கருத்து நிலைக்குள் மட்டும் மட்டுப்படுத்தப்பட வேண்டிய ஒன்றல்ல. ஆனால் தூரதிர்ஸ்டவசமாக அவ்வாறுதான் பார்க்கப்படுகின்றது. இதற்கு மாறாக புலிகளினது மட்டுமல்ல ஈழ விடுதலைப் போராட்டத்தின் அரசியல், கோட்பாடு, செயல், உளவியல், சாதியம், பெண்ணியம், பால், பாலியல் மற்றும் சமூகப் பார்வை என பல தளங்களில் ஆய்வுக்கு உட்படுத்த வேண்டிய ஒரு நூல் இதுவாகும். இந்த நூலுடன் இணைந்து போர் முடிந்ததாகக் கூறப்பட்டபின் போரில் சிக்குண்டு முள்ளிவாய்க்கால்வரை இறுதிவரை சென்றவர்களிடமிருந்து வெளிவந்த வன்னியுத்தம், உழிக்காலம், கடவுளின் மரணம், கொலம்பசின் வரைபடம், விடமேறிய கனவு, … போன்ற நூல்களையும் நிலாந்தன், கருணாகரன், யோ.கர்ணன், தமிழ்கவி, வெற்றிச்செல்வி, கருணை ரவி, தமிழினி, …. போன்றவர்களின் படைப்புகளையும் மற்றும் இதற்கு முதல் வெளிவந்த ஐயர், செழியன், புஸ்பராணி, புஸ்பராஜா …… எனப் பலரின் நூல்களையும் ஆய்வு செய்து நாம் நிறையக் கற்றுக் கொள்ள வேண்டும். குறிப்பாக அரசியல், உளவியல் மற்றும் பெண்ணிய துறைசார் வல்லுனர்கள் அல்லது அரசியல் செயற்பாடுகளில் அக்கறை உள்ளவர்கள் செய்யவேண்டும். இதுவே சமூக அக்கறையுள்ளவர்களின் பொறுப்பான செயற்பாடாகும். அப்பொழுது இந்த நூல்கள் தொடர்பான பன்முக கற்றலுக்கான வழிகளை எமக்கு ஏற்படுத்தித் தரும்.

இவ்வாறான ஒரு கற்றலிலிருந்துதான் நாம் எங்கு தவறிழைத்தோம்? நமது பார்வையில், செயற்பாடுகளில் என்ன தவறுகள் இருக்கின்றன? தொடர்ச்சியான போராட்டத்திற்கு எவ்வாறான பாதையை தெரிவு செய்வது? தேசம் என்பது என்ன? தேசியம் என்பதன் விளக்கம் என்ன? கோட்பாடும் செயலும் என்றால் என்ன? போன்ற பல வினாக்களுக்கு விடை காண முயற்சிக்கலாம். இன்றைய தேவையும் இதுவே. இவ்வாறான விரிவான ஆழமான ஆய்வுகளை செய்வோமாயின் நாம் செல்ல வேண்டிய பாதையை தெளிவாகத் தீர்மானிக்கலாம் என நம்புகின்றேன்.

book_thamiliniஇந்த நூல் வெளிவருவதில் ஜெயக்குமரனின் பங்களிப்பு முக்கியமானது. இருப்பினும் இந்த நூலின் ஆரம்பத்தில் இவரால் எழுதப்பட்ட அறிமுகமும் தமிழினியை நியாப்படுத்தி பாதுகாப்பதும் அவசிமற்ற ஒன்று. இதைத் தவிர்த்திருக்கலாம். இவரது இவ்வாறான செயற்பாடுகள் தமிழினி மீதும் அவரது எழுத்துக்கள் மீதும் மேலும் சந்தேகங்களை உருவாக்குவனவாகவே இருக்கின்றன. இதை ஜெயக்குமரன் புரிந்து கொள்ள வேண்டியது அவசியமாகும். தமிழினியின் முக்கியத்துவத்தையும் ஈழ விடுதலைப் போராட்டத்தில் அவரது வகிபாகத்தையும் வரலாறு தீர்மானிக்கும். அதை நாம் வலிந்து நிறுவத்தேவையில்லை.

Thamilini-akka-2தமிழினி எனும் சிவகாமி ஒரு சாதாரண மனிதர். போர்ச் சூழலுக்குள் பிறந்த ஒரு பெண். நாம் வாழ்ந்தபோது இருந்த சூழலைப் போல இவர் வாழ்ந்த சூழலும் விடுதலைப் போராட்டத்தை நோக்கி இவரைத் தள்ளியது. ஆனால் ஒரே ஒரு வேறுபாடு உண்டு. 1986ம் ஆண்டுக்கு முன்பு பல இயக்கங்களில் ஒன்றை நாங்கள் தெரிவு செய்ய வேண்டி இருந்தது. ஆனால் சிவகாமி போன்ற பெண்களுக்கு அவ்வாறான தெரிவுகளுக்கான சந்தர்ப்பங்கள் இருக்கவில்லை. இவர்களுக்கு இருந்தது ஒரே ஒரு தெரிவுதான். சிறிலங்கா அரசாங்கத்தின் அடக்குமுறைகளுக்கும் இனவழிப்புகளுக்கும் எதிராகப் போராட வேண்டுமாயின் விடுதலைப் புலிகளில் சேர்வதைத் தவிர வேறு வழியே இவர்களுக்கு இருக்கவில்லை. விடுதலைப் புலிகளின் தலைமையும் அவ்வாறான ஏகப்பிரதிநிதித்துவ சிந்தனைகளையே மக்களிடம் விதைத்தன. ஒரு தலைவர். அவர் வழி நடாத்தும் ஒரு இயக்கம். இதில் இணைந்து பங்களித்தால் விடுதலை நிச்சயம் என்ற நம்பிக்கை. இதைப் பெரும்பாலானவர்கள் நம்பினார்கள்.

Tamilini-death-1சிவகாமி தனது குழந்தைப் பருவ எண்ணங்களை மிக அழகாக இந்த நூலின் இரண்டாவது மூன்றாவது பகுதிகளில் குறிப்பிடுகின்றார். இவை மிகவும் உணர்வும் உணர்ச்சிபூர்வமான பகுதிகள். சின்னக் குழந்தைகளின், மற்றும் புதிதாக இணைந்த போராளிகளின் சின்ன சின்ன ஆசைகளை அழகாக உண்மைத்தன்மையுடன் பதிவு செய்கின்றார். தலைவரை சந்தித்தல் (39) தங்கையுடனான உறவு (43). என ஆரம்பித்து, பாதிக்கப்பட்ட பெண்களிடம் கற்றல் (46). பெண்களை மட்டும் குற்றவாளியாக்கும் சமூக மனப்பாங்கு மற்றும் ஆண் பெண் முரண்பாடுகளும் புரிந்துணர்வும் செயற்பாடும் (50) எனத் தான் உணர்ந்தவற்றையும் கற்றவற்றையும் பதிவுசெய்கின்றார். தானும் தனது தங்கையும் இயக்கத்தில் இணைந்தமையும் பின் தங்கை மாவீரராக (113) மரணித்ததையும் தனது ஏழைக் குடும்பம் எதிர்நோக்கிய கஸ்டங்களையும் விபரிக்கின்றார். இவரது இக் குறிப்புகள் ஈழ விடுதலைப் போராட்டத்தில் ஏழைக் குடும்பங்களின் பங்களிப்பைத் தெளிவாக வெளிப்படுத்துகின்றன.

சமாதானக் காலம் எனக் கூறப்பட்ட இன்னுமொரு போருக்கான தயாரிப்புக் காலத்தில் மட்டக்களப்பு மாவட்ட அரசியல் பொறுப்பாளர் கௌசல்யன் கொல்லப்பட்டார். தமிழினியும் அன்று கொல்லப்பட்டிருக்க வேண்டியவர். ஆனால் தப்பினார். இறுதியுத்தத்திலும் சரணடைந்தமையால் சில காலம் உயிர் வாழ்ந்தார். இந்த இரு சந்தர்ப்பங்களில் மட்டுமல்ல போர்ச் சூழலின் பல சந்தர்ப்பங்களில் இவர் கொல்லப்பட்டிருந்தால் தமிழினியும் மாவீரராக இன்று நினைவு கூறப்பட்டிருப்பார். அவரது படமும் மரணித்த இரண்டாயிரம் போராளிகளுடன் ஒரு படமாக இருந்திருக்கும். ஆனால் அவருக்குள் (ஏற்கனவே) இருந்த இவ்வளவு எண்ணங்களும் அவருடன் அதற்குள் புதைந்துபோயிருக்கும். இப்படி எத்தனை எத்தனை போராளிகளின் எண்ணங்கள் அவர்கள் மனதிற்குள் புதைந்திருக்கின்றனவோ யாருக்குத் தெரியும்? இப்பொழுதுகூட எத்தனை போராளிகளின் எண்ணங்கள் வெளிவரத் துடித்துக் கொண்டிருக்கின்றனவோ? ஆனால் புற அக கூர்வாளின் நிழல்கள் அவர்களைத் தடுத்துக் கொண்டிருக்கின்றன. வாழ வேண்டும் என்பதற்காக இதற்குப் பயந்து வாழ்கின்றனர். ஆனால் அவர்களின் பாதுகாப்பை உறுதி செய்து இவற்றை வெளிக்கொண்டுவர வேண்டியது நமது பொறுப்பு.

news_26-06-2013_19thamiliniசிவகாமி ஈழ விடுதலைப் போராட்டத்தில் தன்னைச் சிறு வயதிலையே இணைத்து இருபது வருடங்களாகப் பங்களித்திருக்கின்றார். இவரது ஆற்றலை அல்லது விசுவாசத்தை அல்லது இரண்டையும் புரிந்து கொண்ட தலைவரும் தலைமைகளும் இவருக்குப் பொறுப்புகளை வழங்கியுள்ளனர். உதாரணமாக விடுதலைப் புலிகளின் தலைவரினால் 1998ம் ஆண்டு சுதந்திரப் பறவைகள் பத்திரிகை (108) மற்றும் 1999ம் ஆண்டு அரசியற்துறை மகளிர் பொறுப்பாளர் (116) பதவிகள் இவருக்கு வழங்கப்பட்டுள்ளன. இவருக்கு வழங்கியதைப் போன்றே தலைவர் பல தளபதிகளுக்கும் பொறுப்புகளை வழங்கினார். இறுதிப் போர்வரை மரணித்தவர்கள் மற்றும் சரணடைந்தபோதும் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டவர்கள் எல்லாம் இயக்கத் தலைவர்கள் எனின் சரணடைந்து புனர்வாழ்வு(?) பெற்ற தமிழினியும் இயக்கத் தலைமைச் சேர்ந்தவர்தான். ஆகவே இவரது இந்த நூல் முக்கியத்துவமுடையதே. அதேவேளை இவ்வாறு பொறுப்புகளில் இருந்தவர்களையே புறக்கணித்தும் அவர்கள் தலைவர்களே இல்லையென மறுதலித்தும் அவர்கள் மீது பாலியல் வசைகள் பாடும் பொழுது சதாரண (பெண்) போராளிகளின் நிலையை நினைக்கையில் கவலைதான் ஏற்படுகின்றது.

images2மற்றவர்கள் போரில் மரணித்தமையினாலும் தமிழினி சரணடைந்தமையினாலும் அவர்களுக்கிடையில் எந்த வேறுபாடுகளையும் ஏற்படுத்த முடியாது. சரணடைவது கூட இறுதியாக தலைமை தன்னைப் பாதுகாப்பதற்காக எடுத்த முடிவு. இது  சரியெனின் சரணடைந்த போராளிகளின் முடிவும் சரியானதே. நடேசனும் புலிதேவனும் சரணடைந்தபோது கொல்லப்பட்டவர்கள். ஆனால் இவர் கொல்லப்படவில்லை. இவர் கொல்லப்படவில்லை என்பதற்காக கொல்லப்பட்டவர்களுக்கு இருக்கின்ற மரியாதையை எந்தவகையிலும் இழந்தவரல்ல. (சிலநேரம் நடேசனும் புலிதேவனும் சரணடைந்தபோது கொல்லப்பட்டிருக்காவிட்டால் அவர்களுக்கும் இன்று துரோகி பட்டம் கிடைத்திருக்கலாம்.) நாம் வானத்திலிருந்து குண்டுகள் போடும் போதே பயந்து புலம் பெயர்ந்தவர்கள். ஆனால் இவர்கள் இராணுவத்துடன் நேருக்கு நேர் சுடுபட்டு சண்டை செய்தவர்கள். போரில் தோற்கின்றோம் என்பதை உணர்ந்த நிலையில், “இனி என்ன செய்வது?” என்பது களத்திலிருந்த ஒவ்வொருவரினதும் தெரிவு. கைவிடப்பட்ட போராளிகள் இக் கணத்தில் எடுத்த முடிவுகள் தொடர்பாக நாம் தீர்வு கூறமுடியாது. மதிப்பீடும் செய்யமுடியாது. ஏனெனில் வாழ்வா? சாவா? என்ற மனநிலையை ஏற்படுத்தும் சூழலில் நாம் வாழவில்லை. அவர்கள் மட்டுமே அதை எதிர்கொண்டவர்கள் என்பதைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டியது அவசியமானது.

tamilinia-680x365உண்மையில் தற்கொலை செய்வதைவிட யதார்த்தத்தை எதிர்கொண்டு வாழ்வதே சரியானதும் நான் தனிப்பட விரும்புகின்ற தெரிவுமாகும். ஆனால் மிகவும் கஸ்டமானது. இதனால்தான் குட்டி மணி தங்கதுரை போன்றவர்கள் ஈழ விடுதலைப் போராட்டம் சர்வதேசரீதியில் அறியப்படாத சூழலிலும் நீதி மன்றங்களைப் பிரச்சாரத்திற்கான களமாகப் பயன்படுத்தினர். ஆனால் குமரப்பா, புலேந்திரன் போன்றவர்கள் எமது போராட்டம் சர்வதேசமயப்பட்ட சூழலிலும் தற்கொலை செய்விக்கப்பட்டு இவ்வாறான சந்தர்ப்பங்களை தவறவிட்டனர். மரணங்கள் மட்டும் தீர்வுகளைப் பெற்றுத் தராது. தீர்க்கமான அரசியல் முடிவுகளே தீர்வுகளைப் பெற்றுத் தரும் என்பதை நாம் ஒருபோதும் (இன்றும் கூட) கற்கவில்லை.

images3விடுதலைப் புலிகள் போன்ற இயக்கத்தில் தம்மை முழுமையாக அர்ப்பணித்தவர்களுக்கு சரணடைவது என்பது மிகவும் கஸ்டமான ஒன்று. அவ்வளவு இலகுவானதல்ல. ஆனால் எல்லோராலும் கைவிடப்பட்ட நிலையில் ஒருவர் தான் வாழ்ந்து பிரச்சனைகளை எதிர்நோக்க முடிவெடுத்து சரணடைவது தவறல்ல. இந்த சூழ்நிலையையும் மனநிலையையும் அறிந்து உணர்ந்து புரிந்து கொள்ள தமிழினியின் எழுத்துக்களில் 211-9ம் பக்கங்கள்வரை வாசிப்பதே பொருத்தமானது. இருப்பினும் உதாரணத்திற்கு அவரின் ஒரிரு வார்த்தைகளில் கூறினால்,” இப்போதிருக்கும் இருண்ட சூழ்நிலையை எதிர்கொள்ளும் திராணியற்று தற்கொலை செய்து கொள்வதைவிட, உயிரோடிருந்து எதிர்வரப் போகும் சூழ்நிலைகளைக் கடந்து செல்வதற்குத் தான் அதிக மனோபலம் தேவைப்படும் என்பதை அறிவு உணர்த்தியது….. வார்த்தைகளால் விபரிக்க முடியாதபடி இரத்தமும் தசையுமாக இதயத்தை அறுத்துக் கொல்லும் வலிகளோடு, முள்ளிவாய்க்காலிலிருந்து வெளியேறிய அந்தச் சூழ்நிலையை இலகுவில் புரியவைக்க முடியாது”. இதற்கு மேல் நாம் என்ன சொல்வதற்கு உள்ளது?

தமிழினி என்ற சிவகாமி போன்ற போராளிகளுக்கு புனர்வாழ்வு(?) என்ற பெயரில் நடைபெற்றது என்ன என்பது கேள்விக்கும் விமர்சனத்திற்கும் உட்பட்டது… புனர்வாழ்வுக்குப் பொறுப்பாக இருந்தவர்கள், ”கடந்த காலத்தைப் பற்றிக் கதைப்பது தேவையில்லாத விடயம்… ஆகவே மற்றவர்களுடன் கடந்த காலத்தை கதைக்க வேண்டாம்” ஆனால் “ நீங்கள் நல்ல விதமாக புனர்வாழ்வுப் பயிற்சிகளை நிறைவு செய்து சமூகத்துடன் வாழ வேண்டும்” இது எப்படி சாத்தியம் என்பது தெரியவில்லை. போரின் வடுக்களை ஆற்றுவது என்பது அவற்றைக் கதைக்காமல் விடுவதால் நடைபெறுவதல்ல. புனர்வாழ்வு பெறுபவர்களுக்கு பொறுத்தமான பாதுகாப்பான சூழல்களை உருவாக்கி நம்பிக்கைகளை ஏற்படுத்தி கடந்த காலத்தை மீள எதிர்கொள்வதற்கான பயிற்சிகளைச் செய்விக்க வேண்டும். அப்பொழுதுதான் தங்களுக்குள் ஆழமாகப் படிந்துள்ள அக புற வடுக்களை ஆற்றுப்படுத்தலாம். இதற்குப் பதிலாக சிறிலங்கா அரசுக்கு சார்பான முளைச்சலவைதான் புனர்வாழ்வு என்ற பெயரில் நடைபெற்றிருக்கின்றது என்பதைப் புரிந்துகொள்வதில் எந்தக் கஸ்டங்களுமில்லை. ஈழத் தமிழ் அரசியல் தலைவர்களுக்கும் கூட இதில் எல்லாம் அக்கறையில்லை. காணாமல் போனவர்கள் எல்லாம் கொல்லப்பட்டிருப்பார்கள் என சிறிலங்காவின் அரசியல் தலைவர்கள் கூறுகின்ற போது கோவப்படாமல் கேட்டுக் கொண்டிருப்பதுதான் இவர்களின் சமரச அரசியல் செயற்பாடு. இவர்களை நம்பிப் பயனில்லை.

images5ஆனால் தமிழினி போன்ற போராளிகள் என்ன செய்வார்கள். அவர்கள் செய்யக்கூடியதெல்லாம் தம்மால் வெளிப்படுத்தக்கூடிய ஒரு பக்கத்தையாவது பதிவு செய்வதுதான். சிறிலங்கா அரசின் இனவழிப்பு மனித உரிமைகள் செயற்பாடுகள் தொடர்பான அதிகளவிலான தகவல்கள் வந்துள்ளன. வந்தவண்ணமுள்ளன. அதை தமிழினி செய்ய வேண்டிய அவசியமில்லை. அதுமட்டுமின்றி இவை அவரைப் போன்ற போராளிகளால் செய்ய முடியாத காரியம் என்பதை நாம் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். ஏனெனில் தமிழினி போன்ற போராளிகள் புலிகளின் நிழலில் வாழ்ந்தபோதும் கூர்வாளின் நிழலில் தான் இருந்தார்கள். அவர்களும் ஒரு கூர்வாளாகவே இருந்தார்கள். அதேவேளை போரின்போதும் போரின் பின்பும் புனர்வாழ்வின் பின்பும் கூர்வாளின் நிழலில்தான் இருந்தார்கள். இருக்கின்றார்கள். தூரதிர்ஸ்டவசமாக தமிழினி இறந்த பின்பும் கூர்வாளின் நிழலில் தான் இருக்கின்றார். இருப்பினும் தமிழினி தன்னை சுய விமர்சனத்திற்கு உட்படுத்தியும் தான் செயற்பட்ட இயக்கம் மற்றும் தலைமைகள் தொடர்பான விமர்சனங்களையும் முன்வைத்துள்ளார். இது ஒரு முக்கியமான அவசியமான செயற்பாடு. இதைச் செய்வதற்கான முழுத் தகுதியும் ஆற்றலும் அவருக்கு உண்டு என்பது நாம் அறிந்ததே. ஆனால் அதில் போதாமைகள் மற்றும் குறைகள் இருக்கலாம். இதனை அவருடன் இணைந்து செயற்பட்டு புலத்திலும் புலம் பெயர்ந்த தேசங்களிலும் வாழ்பவர்கள் தான் இயக்க நலனை முதன்மைப்படுத்தாது மக்கள் நலனையும் விடுதலையையும் முதன்மைப்படுத்தி பதிவு செய்ய வேண்டும். ஏனெனில் நமது பக்க தவறுகள் என்ன என்பது தொடர்பாக நாம் இன்னும் உரையாட ஆரம்பிக்கவில்லை. இனியாவது அதை ஆரம்பிப்போம்.

அடுத்த பகுதியில் தமிழினி முன்வைத்த சுயவிமர்சனம் மற்றும் விமர்சனங்கள் தொடர்பாக பதிவு செய்கின்றேன்.
அடுத்த தலைப்பு.

விடுதலைப் புலிகள்: கூர்வாளின் நிழலில்! – பகுதி மூன்று

மீராபாரதி

சிவகாமி: மீண்டும் கூர்வாளின் நிழலில்! – பகுதி ஒன்று
ஈழப் போராட்டம் – ஐயர்
அகாலம் முதல் உழிக்காலம் வரை

தமிழினியின் ஒரு கூர்வாளின் நிழலில் நூல் தொடர்பான எனது பார்வைக்கும் விமர்சனத்திற்குமான ஒரு முன்னுரை இது.  இந்த நூல் மற்றும் தமிழினி தொடர்பாக இதுவரை முன்வைக்கப்பட்ட சில விமர்சனங்கள் தொடர்பாக எனது பார்வைகள் சிலவற்றை இங்கு முன்வைக்கின்றேன்.

11781607_1131099483581253_3139693221160005534_nமுதலாவது தமிழினி என்கின்ற சிவகாமியின் துணைவர் ஜெயன்தேவா என்கின்ற ஜெயக்குமரன் மீது முன்வைக்கப்படும் விமர்சனங்கள். ஒருவர் மீது விமர்சனங்களை முன்வைக்கும் பொழுது அடிப்படை நேர்மை ஒன்றை எப்பொழுதும் கடைப்பிடிக்க வேண்டும். முன்பு ஈழத் தமிழ் தேச விடுதலைக்காக ஆயுதமேந்திப் போராடிய போராளிகள் பலர் இன்று தமது வாழ்வை எதிர்கொள்ளப் போராடுகின்றனர் என்பதைப் பரவலாக வெளிவரும் செய்திகள் மூலம் நாம் அறியலாம். குறிப்பாக பெண் போராளிகளின் நிலைமை மேலும் கவலைக்கிடமானது. பெண் போராளிகளை ஆண் போராளிகள் கூட இன்று மட்டுமல்ல போராட்ட காலத்திலையே திருமணம் செய்வதற்கு தயங்கியுள்ளார்கள் என தமிழினியின் நூலில் குறிப்பிட்டுள்ளார். இவ்வாறான ஈழத் தமிழ் சூழலில் ஜெயக்குமரன் அவர்கள் புலம் பெயர்ந்த தேசத்திலிருந்து சென்று தமிழினியை திருமணம் செய்தமை மிகப் பெரிய விடயம் மட்டுமல்ல முக்கியமானதும் முன்னுதாரணமுமாகும். இரண்டு எதிர் எதிர் கருத்து நிலைகளில் இருந்தவர்கள் செயற்பட்டவர்கள் எப்படி இணைந்தார்கள் என்பது பெரிய கேள்விதான். ஆச்சரியம்தான். இக் கேள்விற்கும் ஆச்சரியத்திற்கும் அப்பால் ஜெயக்குமரன் முன்பு திருமணம் செய்தவராக இருப்பினும் விவாகரத்து பெற்றவராக இருப்பினும் தமிழினியை திருமணம் செய்ததை வரவேற்கின்றேன். அதற்காக அவரை வாழ்த்துகின்றேன். மதிக்கின்றேன். இதற்கு ஒரே ஒரு காரணம் தான் இருக்கின்றது. அது ஜெயக்குமரனுடன் தமிழினி இருக்கின்ற படத்தில் தமிழினியின் முகத்தில் வெளிப்படும் அந்த மலர்ந்த மகிழ்ச்சியான முகத்திற்காக மட்டுமே. மற்ற எந்தப் படங்களிலும் (அவர் கம்பீரமாக இருந்தாலும் கூட) மகிழ்ச்சியாக இல்லை. கம்பிரமான 20-1445314246-thamizhini-ltte34வெளிப்பாடு பெண்ணுக்கு அவசியமே. ஆனால் பல படங்கள் மன அழுத்தமும் மனச் சுமையும் நிறைந்த அதிகாரத்துவ பண்புகளை வெளிப்படுத்தும் உணர்வையே வெளிப்படுகின்றன. 20 வருடங்களாக ஒரு தலைவரை முழுமையாக நம்பி தமிழ் தேச விடுதலை கிடைக்கும் என்ற கனவுடன் தன்னை அர்ப்பணித்து செயற்பட்ட ஒருவருக்கு இறுதியில் கிடைத்தது பெரும் ஏமாற்றம். பெரும் சுமை. இவற்றிலிருந்து அவரை இத் திருமணம் நிச்சயமாக ஒரளவாவது விடுதலை செய்திருக்கும் என நம்புகின்றேன். மேலும் தமிழினி இறந்த பின்பும் அவர் எழுதிய பதிவைப் புறந்தள்ளாமல் அதை நூலாக வெளியிடுவதை தனது முதல் பணியாக எடுத்து செயற்பட்ட ஜெயக்குமரன் பாராட்டப்பட வேண்டியவரே. இந்த ஒரு காரணத்தினாலையே ஜெயக்குமரன் மீது மேற்கொள்ளப்படுகின்ற தனிநபர் தாக்குதல்களும் நூலில் அவர் தலையிட்டார் என்ற விமர்சனங்களும் அர்த்தமிழந்து போகின்றன. thamiliniஇவற்றை இவர்களின் இயலாமையின் வெளிப்பாடுகளாகவே பார்க்கின்றேன். இவ்வாறு கூறுவது ஜெயக்குமரனின் அரசியல் நிலைப்பாடுகளுடன் உடன்படுவதல்ல. அதற்கான விமர்சனங்கள் வேறு ஒரு தளத்தில் முன்வைக்கப்படவேண்டும். இதுவல்ல அதற்கான களம். ஆனால் ஜெயக்குமரனைப் போல வாழ்வதற்காகப் போராடும் ஈழ விடுதலைப் போராளிகளின் வாழ்வில் மகிழ்வை ஏற்படுத்த (புலம் பெயர்ந்த ஈழத்தமிழர்கள் மட்டுமல்ல ஈழத்தில் வாழ்கின்றவர்களில்) எத்தனை பேர் தயார்?

book_thamiliniஇரண்டாவது இந்த நூலின் இலங்கை இந்தியப் பதிப்புகள் வெளிவந்திருக்கின்றமை பாராட்டவும் வரவேற்கப்படவும் வேண்டிய செயற்பாடாகும். இலங்கைப் படைப்புகளின் முதல் பதிப்பு இலங்கையில் வெளிவருவதே பொருத்தமானதும் சரியானதுமாகும். அப்பொழுதுதான் இலங்கையில் பதிப்புத் துறையை ஊக்குவிக்கலாம். இந்த நூல்களின் இரண்டாவது பதிப்புகள் இந்தியாவில் தமிழகத்தில் வெளிவரலாம் என்பதே எனது நிலைப்பாடு. இந்தடிப்படையில் காலச்சுவடு தமிழினியின் கூர்வாளின் நிழலில் நூலை தமிழகத்தில் வெளியிட்டமை வரவேற்கப்பட வேண்டிய ஒன்று. இதில் குற்றம் கண்டுபிடிப்பதற்கு ஒன்றுமில்லை. மேலும் இவ்வாறான நூல்களை வெளியிடுவதால் பெரிதாக இலாபம் கிடைக்காது என்பதை நாம் அறிவோம். இவ்வாறான சூழலில் காலச்சுவடு தமது தொழிலில் மிகவும் நேர்த்தியாகவும் பதிப்புத்துறைசார் புலமைத்துவத்துடனும் செயற்படுவது மட்டுமல்ல அதையே முழுநேரத் தொழிலாகக் கொண்டு செயற்படுவது பெரும் பணி. கஸ்டமான பணியும் கூட. இதையெல்லாம் புரிந்து கொள்ளக்கூடிய நண்பர்களே காலச்சுவட்டின் உரிமையாளரும் பதிப்பாளருமான கண்ணனைக் “காசுக் கண்ணன்” எனப் பட்டம் கூறி அழைக்கின்றனர். 12729351_1024379040969342_2882615215426262599_nஇது பொருத்தமற்ற பொறுப்பற்ற கூற்றாகும். (இது தொடர்பாக நண்பர்களிடம் விளக்கம் கேட்டு எழுதினேன். ஆனால் இதுவரை ஒரு பதிலுமில்லை.) இவ்வாறு குறிப்பதன் அர்த்தம் கண்ணனுடன் இருக்கின்ற (ஏதாவது) கருத்து முரண்பாடுகளை மறுப்பதாகாது. கண்ணன் அவர்கள் குறிப்பிட்ட ஆதிக்க சமூகத்தை மற்றும் சாதியைச் சேர்ந்தவர் என்பதற்காக அவர் முற்போக்காளராக இருக்கமாட்டார் என்று கொள்ளத்தேவையில்லை. அதேவேளை அவரை அறியமால் அவருக்குள் ஆதிக்க சமூகத்தின் கருத்துகளும் இருக்கலாம் என்பதையும் புரிந்துகொள்ள வேண்டியது அவசியம். நாம் ஒவ்வொருவரும் இவ்வாறன முரண்பாடுகளுடன்தான் வாழ்கின்றோம். அண்மையில் கண்ணன் அவர்களது ஒரு கருத்துத் தொடர்பாக எனது விமர்சனத்தையும் விளக்கத்தையும் முன்வைத்திருந்தேன். அதற்கு கண்ணன் அவர்கள் என்னை நையாண்டி செய்து பதிலளித்திருந்தார். அதற்கு நமது நண்பர்களும் ஓடிவந்து “லைக்” செய்திருந்தனர். எனக்கு எதிரான கருத்துகளில் நண்பர்களுக்கு அவ்வளவு விருப்பம். இருப்பினும் இதை மனதில் கொண்டு கண்ணன் செய்கின்ற முக்கியமான பணிகளை மறுப்பதோ புறக்கணிப்பதோ நேர்மையான செயற்பாடல்ல. (இவ்வாறு நான் எழுதுவதற்கும் எனக்கு ஏதாவது நலன்கள் இருக்கும் என சிலர் தேடலாம்.) ஆனால் நமது சூழல்களில் எல்லாம் இவ்வாறுதான் நடைபெறுகின்றன. இது ஒரு நச்சு சூழல். இவ்வாறான சூழலில் மனநிலையில் நாம் எந்தவகையிலும் எவ்வளவு பெரிய இலக்கிய தத்துவார்த்தப் படைப்புகளை படைத்தாலும் பயன்தாராது. இதை நாம் புரிந்து கொள்ளாதவரை நாம் விரும்பும் இலக்குகளை அடையமுடியாது. புகழும் பெரிய இடத்து உறவுகளும் தான் நோக்கமாயின் இவ்வாறான போக்குகளை தவிரக்க முடியாது. ஆனால் சமூக அக்கறை உள்ளவர்கள் இதை உணர்ந்து மாறுவதைத் தவிர வேறு வழியில்லை. அதுவே தனிமனித மற்றும் சமூக மாற்றத்திற்கான வழியாகும். ம்! இதுவும் ஒரு கனவே!

Thamilini-akka-2மூன்றாவது தமிழினியின் நூல் தொடர்பாக முன்வைப்பட்ட விமர்சனங்களில் மிக மோசமானது அவரை பாலியல் அடிப்படையில் வசைபாடியதாகும். இவ்வாறான எழுத்துக்கள் நமது மனநிலையின் வெளிப்பாடுகள் என்றால் மிகையல்ல. இதையெல்லாம் எழுதுகின்றவர்கள் முன்பு போராடிய போராளிகளாக இருப்பதும் கவலைக்குரியதாகும். அதேநேரம் இவர்கள் நமக்கிருக்கும் ஒரு சந்தேகத்தை உறுதி செய்கின்றார்கள். கிழக்கு மாகாணத்தில் கருணாவின் ஆதரவாளர்களுக்கு எதிராக அதாவது “கிழக்குப் புலிகளுக்கு” எதிராக “வன்னிப் புலிகள்” சண்டை செய்தபோது பெண் போராளிகளை வண்புணர் செய்தார்கள் அல்லது பாலியல் துஸ்பிரயோகம் செய்து கொலை செய்தார்கள் என்பதை நிறுவுவதாகவே இவர்களது எழுத்துகள் உள்ளன. இவர்கள் தமிழினி என்கின்ற சிவகாமி போன்று இப்பொழுதும் வாழ்கின்ற பல பெண் போராளிகளின் வாழ்வுடன் பொறுப்பற்றதனத்துடன் விளையாடுகின்றார்கள். இவர்களின் இச் செயற்படானாது தம் அனுபவங்களையும் கேள்விகளையும் வெளிப்படையாகவும் நேர்மையாகவும் எழுத விரும்புகின்ற பல போராளிகளை முடக்குவதாகும். இது இன்னுமொருவகையான அக அடக்குமுறையே. ஆகவே இவ்வாறான மோசமான விமர்சனங்களுக்கு எதிராக நமது குரலை உயர்த்தி எழுத விரும்புகின்ற போராளிகளுக்கு ஆதரவையும் நம்பிக்கையையும் அளிப்பதே நமது பொறுப்பாகும்.

Tamilini-death-1இன்று நாம் செய்ய வேண்டியது இவ்வாறான நூல்களை வரவேற்பதாகும். இவற்றை எந்தளவு வரவேற்கின்றோமோ அந்தளவிற்கு தமது அனுபவங்களையும் சந்தேகங்களையும் கேள்விகளையும் தமக்குள் வைத்துக் கொண்டு மனச் சுமையுடன் கஸ்டப்படுகின்ற போராளிகளை எழுதத்துண்டலாம். ஒருவர் புலத்தில் இருந்தும் அல்லது புலம் பெயர்ந்து எழுதுவதற்கும் இடையில் வேறுபாடுகள் உள்ளன. இரண்டு இடங்களிலும் போராடியவர்கள் கூர்வாளின் நிழலில் தான் இருக்கின்றார்கள். ஆனால் புலம் பெயர்ந்த தேசங்களைவிட புலத்தில் அந்த நிழலின் அடர்த்தியும் பரப்பளவும் அதிகமானதாகும். ஆகவே அவர்களின் வரையறைகளைப் புரிந்து கொண்டு இவ்வாறான எழுத்துக்களை ஊக்குவிப்பதே நமது பொறுப்பு. அவை ஈழத் தமிழர்களின் தேசிய விடுதலைக்கு எதிராக இருந்தாலும் வரவேற்பதே ஜனநாயக மரபாகும். அப்பொழுதான் ஈழத் தேச விடுதலைக்கு ஆதரவான எழுத்துகள் வெளிவருதையும் உறுதிசெய்யலாம். இதற்கு மாறாக போராட்டத்தை விமர்சித்து எழுதுகின்றவர்கள் மீது முத்திரைகளைப் பதித்து தடைசெய்ய முயற்சிப்போமாயின் கடந்த கால வரலாற்றிலிருந்து கற்பதற்கான சந்தர்ப்பங்களை இழந்தவர்களும் நாமாகவே இருப்போம். இது இரட்டிப்பு இழப்பு மட்டுமல்ல ஆயுதப் போராட்டத்தின் தோல்வியைவிட பல மடங்கு ஆபத்தானாதாகும். ஆயுதப் போராட்டத்தின் தோல்வி வெளிப்படையானது. ஆனால் இவ்வாறான தடைகளாலும் எதிர்ப்புகளாலும் ஏற்படும் தோல்வி வெளிப்படையானதல்ல. மாறாக நாம் உள்ளார்ந்து புரிந்து கொள்ளவும் உணரவும் மட்டுமே முடியும். இதைக் காலமே நமக்கு கற்பிக்கும். ஆனால் அப்பொழுது காலம் கடந்து சென்றிருக்கும். ஆகவே காலம் கடந்து வருந்துவதைவிட இப்பொழுதே விழித்துக் கொள்வோம். ஆகவே விமர்சனங்களை ஆரோக்கியமாகவும் நேர்மையாகவும் வெளிப்படையாகவும் முன்வைத்து முன்னேறுவோம். போராளிகள் மீது படரும் கூர்வாளின் நிழலிற்கு ஒளிபாச்சி அவர்களைச் சுற்றியிருக்கும் இருளை நீக்க மட்டுமல்ல அந்த வாள்களை அடையாளங் காணவும் முயற்சிப்போமாக.

13083095_10156932644855637_76107795059733847_nஇன்று சிவகாமி எனும் தமிழினியின் பிறந்தநாள். ஆகவே இன்றைய நாளை அவருக்காக சமர்ப்பித்து அவரது நூல் தொடர்பாக எழுத ஆரம்பித்த எனது பதிவை நிறைவு செய்ய முயற்சிக்கின்றேன். ஏற்கனவே தெரிந்திருந்தால் இன்று முழுப் பதிவையும் பதிவு செய்ய முயற்சித்திருக்கலாம். இவ்வாறு செய்வதன் இன்னுமொரு நோக்கம் சிவகாமி போன்று வாழ்கின்ற பல பெண் போராளிகளின் வாழ்வில் நம்பிக்கையை ஏற்படுத்துவதுமாகும். இவர்கள் இறந்த பின் நாம் அவர்களை மறக்கவில்லை என நினைவு கூறுவதாகும். ஏனெனில் இவர்கள் இறந்த பின்பும் கூட அவர்களின் வாழ்வு பெறுமதியானது என்பதை உணரவைப்பதற்கான சிறு முயற்சி இதுவாகும்.ltte-220x350

தமிழினி: மீண்டும் கூர்வாளின் நிழலில்! – பகுதி இரண்டு
அரசியல், உளவியல், மற்றும் பெண்ணியப் பார்வைகள்.
நாளை பதிவு செய்ய முயற்சிக்கின்றேன்.

மீராபாரதி
23.04.2016

Posted by: மீராபாரதி | April 13, 2016

புலிகளைத் தேடியபோது….

நான் ஒரு புலி ? – 3

வறண்டு போன மண்ணை மேலும் சுட்டெரிக்கும் வெய்யில். வெறுச்சோடிய வீதிகளில் எல்லாம் கனக்கும் கானல் நீர். இசைக்காமல் பறக்கும் காற்று. ஆடாமல் நிற்க்கும் மரங்கள். வீதி ஓரங்களில் காய்ந்து போய் தனித்திருக்கும் இருக்கும் முதிர்ந்த மரங்களைப் போல பெரும்பாலும் வீதி ஓரமாக நடமாடும் முதியவர்கள். புதிய விதைகள் மறைந்து வளர்வதைப் போல இளம் சமூகம் மறைந்து வாழ்ந்தனர். ஏற்கனவே தம் பிள்ளைகளைப் பொத்திப் பொத்தி வளர்த்த பெற்றோர் மேலும் இறுக்கமாகப் பொத்தி வைத்துப் பாதுகாத்தனர். ஆசைக்கு கூட இளம் சமூகத்தை வீதியில் காணக்கிடைப்பதரிது. பாடசாலை மாணவர்களும் பாடசாலைக்குச் செல்லத் தயங்கினார்கள். கல்வியிலே கண்ணாக இருக்கும் பெற்றோரும் கூட அவர்களைப் பாடசாலைகளுக்கு அனுப்பப் பயந்தார்கள். இருக்கும் சொத்துப் பத்துக்களை விற்று வெளிநாட்டுக்கு அனுப்பக் கூடியவர்கள் தம் இளம் பிள்ளைகளை கண்காண தேசங்களுக்கு தனிய அனுப்பினார்கள். சிலர் கடன் பட்டும் அனுப்பினார்கள். மற்றவர்கள் விதி எதுவோ அதை எதிர்கொள்வோம் என ஊருக்குள் ஓடி ஒழிந்து வாழ்ந்தார்கள். எங்களைப் போன்றவர்களுக்கு வெளிநாட்டுக்குப் போகும் வசதிகளோ, ஓடி ஒழிக்க இடங்களோ இருக்கவில்லை.  அதேநேரம் இந்திய இராணுவத்தின் மீதும் அவர்களுடன் நின்றவர்கள் மீதும் கோவம் வந்தவர்கள் இயக்கத்துடன் இணைந்து காட்டுக்குள் போனார்கள். எனக்கும் இவர்கள் மீது கோவம் இருந்தபோதும் யாருடனும் இணைந்து செயற்படவோ போராடவோ முடியாது இருந்தேன். போராட்டத்தை முன்னெடுத்தவர்களுடன் உடன்பாடில்லை என்பதுடன் அவர்கள் மீது கோவம் மட்டுமே இருந்தது

இலங்கையின் வடக்கு கிழக்குப் பிரதேசங்களின் வீதிகளில் எல்லாம் பிள்ளைப் பிடிக்காரர்கள் திரிந்த காலமது. இரண்டு வருடங்களுக்கு முன்பு மக்களிடம் மதிப்பு பெற்ற முன்னால் போராளிகள் இவர்கள். இன்று மக்களுக்கு எதிரானவர்களாக மாறிவிட்டார்கள். எங்கிருந்து எப்படி வருவார்கள் எனத் தெரியாது. வாகனங்களில் வருவார்கள். வீதிகளில் நிற்கும் இளைஞர்களை அள்ளிக் கொண்டு போவார்கள். எங்கே கொண்டு போவார்கள் எனத் தெரியாது. ஆகவே பெற்றோர் முகாம்கள் இருக்கின்ற இடங்களை நோக்கி ஒடுவார்கள். வாசலில் குந்தியிருந்து ஒப்பாரி வைப்பார்கள். தங்கள் பிள்ளைகளை ஒப்படைக்கும் வரை காத்திருப்பார்கள். இன்றுவரை பல பெற்றோர்கள் இப்படிக் காத்துக் கொண்டுதானிருக்கின்றார்கள்.

indian army1இப் பிள்ளை பிடிகாரர்களுக்குத் துணையாக இந்திய ஆக்கிரமிப்பு இராணுவம் இருந்தது. இவர்கள் பலவிதமான தோற்றங்களில் இருந்தார்கள். அதில் ஒரு படைதான் கூர்க்காக்கள். பற்றைகளுடன் பற்றைகளாக பூவரசுகளுடன் பூவரசுகளாக ஒட்டி நிற்கும் பொழுது அடையாளம் தெரியாதளவு குள்ளமானவர்கள். இவர்கள் மறைந்திருக்கும் மரங்களுக்கும் செடி கொடிகளுக்கும் கூட உணர்விருக்கும். ஆனால் இவர்களிடம் அதை எதிர்பார்க்க முடியாது. அவ்வளவு மூர்க்கமானவர்கள். மொழி ஒரு தடை என்ற காரணத்திற்கும் அப்பால் அப்படித்தான் அவர்கள் பயிற்றுவிக்கப்பட்டிருக்கின்றார்கள். இவர்களிடம் தப்பிப்பது என்பது மிகவும் சவாலான ஒன்று. ஆனாலும் போராளிகள் இவர்களையும் ஏமாற்றிவிட்டு தப்பித்து ஓடிவிடுவார்கள். தப்பித்தவறி அகப்பட்டவர்கள் கதி அவ்வளவுதான். எழுத்தில் எழுத முடியாதளவு கொடூரமானவை அவை. துடிக்க துடிக்க துன்புறுத்துவார்கள். தண்ணி கேட்டு நாவறண்டு செத்துப் போகுமளவிற்கும் பொது வெளிகளில் வைத்துக் கொடுமைப்படுத்துவார்கள். நாம் மனதுக்குள் அழுதாலும் ஒன்றும் செய்யமுடியாமல் கைகட்டி வேடிக்கை மட்டுமே பார்த்தோம்.

என்னைப் போன்றவர்களுக்கு பல்கலைக்கழக மாணவர் என்ற அடையாளம் ஒரு பாதுகாப்பு. அது இருப்பதால் எங்களுக்கு ஒரு திமிரும் இருந்தது. ஆகவே நம்மில் சிலர் பயமின்றி வீதிகளில் அலைந்தோம். அதிகமானவர்கள் வீட்டுக்கும் பல்கலைக்கழத்திற்கும் மட்டுமே போய் வந்து கொண்டிருந்தார்கள். தேவையில்லாமல் வீதிகளில் அலைந்து அவர்களிடம் பிடிபட விரும்பவில்லை.

அப்படியான ஒரு நாளில்…

முதலாம் ஆண்டுப் பரிட்சைக்குப் படித்து விட்டு மாலை ஆறுமணி போல் யாழ்.பல்கலைக்கழகத்திலிருந்து வீட்டுக்கு வந்தேன்.  நாமிருந்த வாடகைக் கொட்டில் அரைவாசிக்கு மண்ணால் மதில் கட்டப்பட்டு அதற்குமேல் தென்னோலைகளால் மறைக்கப்பட்டு தகரத்தினால் கூரைபோடப்பட்டிருந்தது.  ஒரு பக்கம் சரிந்த கூரையின் கீழ் தாழ்வாரம். மறுபக்கம் சரிந்த கூரையின் கீழ் இரண்டு அறைகள். ஆனால் அதில் ஒரு அறை மட்டுமே பாவனைக்கு ஊகந்தது. அதற்குள் தான் இரவு நித்திரை. தாழ்வாரத்தின் முடிவில் பனை மட்டைகளால் நிரைக்கு அடுக்கப்பட்டு வடிவமைக்கப்பட்ட குசினி.

இந்த வாடகை கொட்டில் பாலாலி வீதிக்கும் கோயில் வீதிக்கும் இடையில் இருந்த புதிய சிவன் வீதியில் இருந்தது. இந்த வீதி இரண்டு கோயில்களுக்கு இடையில் செல்கின்ற சிவன் வீதியில் ஆரம்பித்து பருத்துறை, வைமன், கந்தர்மட வீதிகள் சந்திக்கின்ற இடத்திலுள்ள பாரதியார் சிலையின் முன்னால் போய் ஏறுகின்றது. ஆட்டோக்களும் சைக்கிள்களும் மட்டுமே போகும் சிறிய வீதி. மற்றும்படி மனிதர்கள் நடமாட்டம் அதிகமாக இருக்கும்.  குறிப்பாக இந்தக் காலப் பகுதியில் போராளிகள் பிரதான வீதிகளைப் பயன்படுத்தாமல் இந்த வீதிகளால் கடந்தும் இங்குள்ள வீடுகளின் வளவுகளுக்குள்ளும் ஒழிந்துமிருப்பார்கள். இவ்வாறுதான் இந்திய இராணுவத்திற்கும் அவர்களுடன் இயங்கும் தமிழ் குழுக்களுக்கும் தெரியாமல் நடமாடுவார்கள்.

நான் வாசலில் வர தாழ்வாரத்திலிருந்து வீதியை எட்டியெட்டிப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த  அம்மா, “ஐந்து மணிக்கு வேலை முடிந்து வரவேண்டிய தங்கச்சி இன்னும் வரவில்லை. போய் பார்த்துவிட்டு வா என்றார்.”  தங்கச்சி படிப்பை இடையில் நிறுத்திவிட்டு வேலைக்கு போக ஆரம்பித்திருந்தார்.  “சரி”  எனச் சொல்லிவிட்டு சிவன் வீதியால் பருத்தத்துறை வீதியை நோக்கி நடந்தேன். வழமைக்கு மாறக வீதியில் ஒருவரும் இருக்கவில்லை. வீட்டிலிருந்து சிறிது தூரம் தான் சென்றிருப்பேன். “ஸ்ட்டொப் ஸ்டொப்” என்ற சத்தம் எல்லாப் பக்கங்களிலிருந்தும் வந்தது.. “ஆ இன்டைக்கு மாட்டுப்பட்டேன்” என மனதிற்குள் நினைத்துக் கொண்டு நின்றேன். பூவரச மரங்களின் பின்னாலும் வேலிகளின் பின்னாலும் ஒழிந்திருந்த இந்திய இராணுவ கூர்க்காக்கள் துப்பாக்கிகளை நீட்டியபடி என்னை நோக்கி வந்தார்கள். துப்பாக்கியால் “கையை உயர்த்து” என்று சைகை செய்தபடி ஆங்கிலத்தில் கத்தினார்கள்.
“எங்கே போறாய்” என்றார்கள். “தங்கச்சியை காணவில்லை பார்க்கப் போகின்றேன்” என்றேன். “நீ பொய் சொல்கின்றாய்” என்றார்கள்.
நான் “இல்லை” என்றேன்.  அவர்கள் “பொய்” என்றார்கள். அப்படியே சில நேரம் நானும் அவர்களும் எமக்குத் தெரிந்த ஆங்கிலத்தில் கதைத்தோம். பின் எனது பேச்சைக் கேட்காது தமது கையிலிருந்த வயறால் அடித்து கொண்டு ஆடு மாடுகைள அழைத்துக் கொண்டு போவது போல் பருத்துறை வீதியை நோக்கி அழைத்துச் சென்றார்கள். எனக்கு ஒரு புறம் கோவம் பொத்துக் கொண்டு வந்தாலும் அவர்கள் கையிலிருந்த துப்பாக்கியினால் மெளனமாக இருந்தேன். துப்பாக்கிகளுக்கு முன்னால் நமது சொற்கள் பலமிழந்த காலங்கள் அவை.

சந்தியில் ஏற்கனவே பலர் குந்தி வைத்திருக்கபட்டிருந்தனர். ஆனால் பருத்தித்துறை வீதியின் மற்றப் பக்கம் வைமன் வீதியில் பல மனிதர்களை இந்தப் பக்கம் வர விடாது இராணுவம் தடுத்து வைத்துக் கொண்டிருந்தனர். எனக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. பக்கத்தில் குந்தியிருந்தவரிடம் “என்ன நடந்தது” என தாழ்ந்த குரலில் கேட்டேன். “புலிப் பொடியன் ஒருவன் இதற்குள் ஓடினவனாம். அவனைப் பிடிப்பதற்காக சிவன் வீதியின் அரைவாசித் தூரதிற்கும் அதனைச் சுற்றியுள்ள பகுதிகளிலும் தீடிர் ஊடரங்கு சட்டத்தை அறிவித்து வருவோர் போவோரை பிடிக்கின்றார்கள்” என்றார். அதனால்தான் இந்த வீதிக்குள் புதியவர்கள் வராமல் இராணுவம் ஆரம்பத்திலையே அவர்களை வீதியின் மறுபுறம் தடுத்து வைத்துள்ளார்கள் என்பது புரிந்தது. இந்த விசயம் தெரியாமல் வந்த என்னைப் போன்றவர்களைப் புலியென சந்தேகப்பட்டு பிடித்து வைத்துள்ளார்கள். சரி இனி என்ன செய்வது நடப்பது நடக்கட்டும் என்று இருந்தேன். தங்கச்சியை வைமன் வீதியில் தடுத்து வைத்திருப்பதைக் கண்டேன். அவர் என்னைக் கண்டிருப்பார். ஊடரங்கு நீங்க அவர் போய் வீட்டில் சொல்வார் என நினைத்தேன்.

எங்களை ஒரு வாகனத்தில் ஏற்றிக்கொண்டு சென்றார்கள். ஆனால் எங்கு கொண்டு செல்கின்றார்கள் என்று தெரியவில்லை. இப்பொழுது இருட்டியும் விட்டது.  எங்கே கொண்டு செல்கின்றார்கள் என்பதை கவனிக்க முடியவில்லை. சிறிது நேரத்தில் வாகனம் ஒரு வீட்டின் முன்னால் நின்றது. அனைவரையும் இறக்கி உள்ளே கொண்டு சென்று ஒரு அறையில் அடைத்தனர். அந்த அறையில் ஏற்கனவே சுவரில் சாய்ந்து கொண்டு அதற்குப் பாரமாக சிலர் இருந்தனர். நாமும் அவர்களுடன் சேர்ந்து கொண்டு சுவரைத் தாங்கிப் பிடித்தோம். அதுவோ நீங்கள் இல்லாவிட்டாலும் நான் உறுதியுடன் நிற்பேன் என்பதுபோல எங்களைப் புறக்கணித்தது. இரவுச் சாப்பாடும் தரவில்லை. வாழ்வு இருண்டதாக நிச்சயமற்றதாகத் தெரிந்தது. நித்திரை கொள்ளப் பயமாக இருந்தது. ஆனால் அதைத் தவிர வேறு ஒன்றும் செய்வதற்கு இல்லை. நாம் விரும்பாவிட்டாலும் நித்திரை நம் அனைவரையும் ஆட்கொண்டது. எப்படியோ அன்று இரவை கடத்திவிட்டோம். இல்லை. அது தானாகவே கடந்து சென்றது.

காலையில் தமிழ் பொடியன்கள் சிலர் வயரால் அடித்து எங்களை எழுப்பினார்கள். தேநீரும் சப்பாத்தியும் தந்தார்கள். அறைக்குள்ளையே இருந்தோம். விசாரணைகள் என்று ஒன்றுமில்லை. இந்த முகாமில் இந்திய இராணுவத்துடன் டெலோவினர் இருக்கின்றனர் என்பதை அறிந்தோம். இப்படியே நாட்கள் கடந்தன. வாழ்வு இருண்டதாக நம்பிக்கையற்றதாக இருந்தது. அம்மா எங்கே எல்லாம் என்னைத் தேடுவார் என்ற நினைவு வந்துபோகும். இரவில் கத்தும் சத்தங்கள் கேட்கும். பயம் உருவாகும். பின் அமைதி. அந்த அமைதியில் நித்திரை ஆட்கொண்டுவிடும். இப்படியே எந்த நாட்கள்? எத்தனை நாட்கள்? என்று ஒன்றுமே தெரியாமல் இருந்தோம்.  ஒரு நாள் நீ விட்டுக்குப் போகலாம் என வெளியே விட்டார்கள். வெளியே வந்தபோதுதான் ஒரு வாரம் கடந்து போயிருப்பதும் நாமிருந்தயிடம் மானிப்பாய் என்பதும் தெரிய வந்தது. கையில் காசுமிருக்கவில்லை. அங்கிருந்து நடந்து வீட்டுக்கு வந்து சேர்ந்தேன்.

சில குடும்பங்கள் இவ்வாறு தமது பிள்ளைகள் பிடிபட்டால் தம்மிடம் உள்ள சொத்துக்களை விற்று கடன் வாங்கி வெளிநாட்டுக்கு இல்லாவிட்டாலும் கொழும்புக்காவது உடனே சுடச் சுட அனுப்பினார்கள். அம்மாவிடம் விற்பதற்கும் ஒரு சொத்தும் இருக்கவில்லை. அந்தளவு கடனை நம்பி தரவும் ஒருவருமிருக்கவில்லை. அப்பாவும் கொழும்பில் என்ன செய்கின்றார் என்று தெரியவில்லை. இப்பொழுது வேறு ஒரு இயக்கத்துடன் தொடர்பாக இருக்கின்றார். எனக்கும் அவ்வாறு ஒடுவதற்கு விருப்பமிருக்கவில்லை. ஆகவே வழமைபோல மீண்டும் எனது படிப்பில் கவனம் செலுத்த ஆரம்பித்தேன்.

சில வாரங்களின் பின்….

இக் காலங்களில் கந்தன் கருனை வீட்டில் ஈபிஆர்எல்எவ் இயக்கம் முகாமிட்டிருந்தது. இந்த வீட்டுக்கு முன்னால் இருக்கின்ற கோவில் வீதியில் தடைகளை ஏற்படுத்தி அந்த வீதியால் சைக்கிளில் போவோரை சில நேரம் இறங்கி நடக்கச் சொல்வார்கள். அல்லது தடைகளில் பிரேக் போட்டு மெதுவாக வளைந்து வளைந்து செல்ல வேண்டும். அவ்வாறு போகின்றவர்களில் தமக்கு சந்தேகமானவர்களை அவர்கள் பிடித்துக்கொள்வார்கள்.

ஒவ்வொரு நாளும் காலையும் மாலையும் இந்த வீதியால் இரவுகளில் படிக்கின்ற வீட்டுக்கு நான் செல்வேன். அவ்வாறு கடக்கும் பொழுதெல்லாம் அவர்களைப் பார்ப்பேன். அவர்களது கடந்த காலத்தை நினைத்துப் பார்பேன். உண்மையில் மனம் தன் பாட்டுக்கு இதனைச் செய்யும். கடந்த கால நினைவுகள் என் மனதில் திரைப்படமாக ஓடும்.

ஈபிஆர்எல்எவ்புடன் ஏதோ காரணங்களினால் சேர விருப்பமில்லா விட்டாலும் எனக்குப் பிடித்த இயக்கங்களில் ஒன்று அது. ஆர்ப்பாட்டமில்லாதவர்கள். மிகைப்படுத்தல் இல்லை. மக்களில் அக்கறை உள்ளவர்கள் என பல காரணங்கள். இதை எல்லாவற்றையும் விட பத்மநாபா மீது இனம் புரியாத விருப்பமும் மரியாதையும். சில மனிதர்களை தனிப்பட அறியாதபோதும் அவர்கள் மீது இப்படி ஒரு ஈர்ப்பு ஏற்பட்டுவிடுகின்றது. இவற்றுக்கு அப்பாலும் அவர்களைப் பிடித்ததற்கு அவர்களது சிகப்பு நிறம் ஒரு காரணமாக இருக்கலாம். இவ்வாறான ஒரு இயக்கத்தை புலிகள் இயக்கத்தின் தலைமை 1986ம் ஆண்டு மார்கழி மாதம் தடைசெய்து அழித்தார்கள்.

அப்பொழுது நாம் யாழ் புகையிரத நிலையத்திற்கு அருகிலுள்ள பேக்கரி லேனில் வாடகைக்கு குடியிருந்தோம். அன்று இரவு முழுவதும் இருட்டிலிருந்து அழுதேன். அழுதோம். கவலையுடன் இருந்தோம். நாம் அழுவது கூட வெளியே தெரியக்கூடாது எனப் பயந்தோம். புலிகள் இயக்கத்தின் உளவாளிகள் பல உருவங்களில் அன்று அலைந்து திரிந்தார்கள். சுவர்களுக்கும் காது இருந்த காலமது. ஆகவே பலர் இருட்டில் அழுவதற்கும் பயந்தார்கள்.  ஒரு இயக்கத்திற்கு ஆதரவாக இருப்பதற்காக இன்னுமொரு இயக்கத்திற்குப் பயந்தோம். அந்த இரவு மிகவும் பயம் நிறைந்ததாக இருந்தது. தூப்பாக்கிச் சூட்டுச் சத்தங்கள் கோட்டைப் பக்கம் இருந்து வரவில்லை. மாறாக அதற்கு எதிர் திசையில் ஆரியக்குளச் சந்திப் பக்கமிருந்து கேட்டன. வாகனங்கள் விரைந்து ஒடுவது மனதில் மேலும் பயத்தை உருவாக்கின. அந்த இரவு நம்பிக்கையிழந்த பாதுகாப்பற்ற எதிர் காலங்களின் வரவாகக் கழிந்தது.

dr.Benjaminஈபிஆர்எல்எவ் இயக்கத்தை சேர்ந்தவர்கள் பலரை புலிகள் கைது செய்து வைத்திருந்தார்கள். சில மாதத்தின் பின் கிட்டருக்கு யாரோ கிரனைட் எறிந்தார்கள். இது அவரது காலைப் பறித்துக் கொண்டது. ஆனால் அருணா என்ற புலிப் போராளி இதைச் செய்தது ஈபிஆர்எல்எவ் அங்கத்தவர்கள் என நம்பி தாம் கைது செய்து கந்தன் கருனையில் அடைத்து வைத்திருந்த 53  பேரை சுட்டுக் கொன்றதாக செய்திகள் பரவின. அதில் நாம் மிகவும் மதித்த நமது தந்தையின் நண்பரும் அட்டன் ஹைலன்ஸ் கல்லுரியில் நான் படித்தபோது  எனது சிரேஸ்ட மாணவருமாக இருந்த பெஞ்சமின் என்ற ரவி உட்ப பலர் கொல்லப்பட்டதைக் கேட்டு மீண்டும் அழுதேன். அழுதோம். இப்படி பலரால் மதிப்பும் மரியாதையும் அன்பும் வைத்திருந்த பலர் கொல்லப்பட்டார்கள். கவலையில் கழிந்தன கணங்கள். ஆனால் சில காலத்தின் பின்பு இவர்களை எல்லாம் நாம் மறந்துபோனோம்.

இப்பொழுது புலிகள் மட்டுமே முன்னணியில் நின்று போராடிக் கொண்டிருந்தார்கள். இந்திய இரணுவம் வந்தது. கொஞ்ச நாளிலையே புலிகளுக்கும் இந்திய இராணுவத்திற்கும் சண்டைமூண்டது. புலிகள் காடுகளுக்குள் விரட்டப்பட்டார்கள். இந்திய இராணுவத்தின் பாதுகாப்புடன் ஈபிஆர்எல்எவ், டெலோ, ஈஎன்டிஎல்எவ் போன்ற இயக்கங்கள் மீண்டும் வந்து முகாமிட்டு புலிகளைப் பிடிப்பதற்கு  துணை புரிந்தார்கள். இவர்களுக்குப் புலிகள் மேல் இருந்த கோவத்தினால் அவர்களை மீளப் பழிக்குப் பழி வாங்கினார்கள். மிக மோசமாகச் செயற்பட்டார்கள். நான் முன்பு பார்த்த மதித்த ஈபிஆர்எல்எவ் இல்லை இவர்கள். அன்று சாதாரணமானவர்களாக இருந்தவர்கள் இன்று பயங்கரமானவர்களாகத் தோன்றினார்கள். கொலை வெறியர்களாக இருந்தார்கள். புலிகளுக்கு தாம் சளைத்தவர்கள் இல்லை என நிறுபித்தார்கள். எதற்காக புலிகளை வெறுத்தேனோ அப்படி இவர்களும் இருந்தார்கள். ஆகவே இப்பொழுது இவர்களையும் நான் வெறுத்தேன். இப்படி ஒரு இயக்கத்திற்கு பத்பநாபா இப்பொழுதும் தலைவராக இருக்கின்றாரே எனக் கோவம் எழுந்தது. பெஞ்சமின் போன்றவர்கள் இப்பொழுது இருந்திருந்தால் என்ன செய்திருப்பார்கள் என்ற கேள்வியும் எழுந்தது. மரணம் ஒருவருக்கு எப்பொழுது எப்படி நிகழ்கின்றது என்பதைப் பொறுத்து அவர் மீதான நமது பார்வைகள் மாறுபடுகின்றன என்பதை நினைக்க வியப்பாக இருந்தது.

புலிகளின் தலைமை (ஆகக் குறைந்தது எனக்கு) நம்பிக்கை துரோகம் செய்யவில்லை. ஏனெனில் புலிகளின் தலைமையை (ஒருபோதும்) (இறுதிவரை) நான் நம்பவேயில்லை. (ஆகவேதான் இறுதியாக நடைபெற்ற சம்பவங்களும் ஆச்சரியப்படுத்தவில்லை. புலிகள் அவ்வாறு செய்யாமல் இருந்திருந்தால் தான் அது ஆச்சரியமானது.) ஆனால் ஈபிஆர்எல்எவ் செய்தது நம்பிக்கை துரோகம். ஏனெனில் அவர்களை நான் நம்பினேன். (இப்படித்தான் ஈபிஆர்எல்எவ்யை வெறுத்த பலர் புலிகளை காலம் காலமாக நம்பியிருந்தனர்.) இந்திய இராணுவத்துடன் வந்ததுகூட தவறில்லை. ஆனால் வந்தபின் என்ன செய்தார்கள் என்பது தான் முக்கியமானது.  அவர்கள் நியாயமாகவும் மக்களின் நலன் மற்றும் உரிமைகள் சார்ந்தும் செயற்பட்டிருந்தால் இறுதியாக நடந்த மாபெறும் அழிவைக்கூடத் தடுத்திருக்கலாம். ஆனால் அவர்கள் மக்களை எதிரிகளாக்கியதுடன் புலிகளின் ஆதரவாளர்களாக மாற்றினார்கள். இவ்வாறு தமக்கு கிடைத்த நல்லதொரு சந்தர்ப்பத்தை அநியாயமாகத் தவறவிட்டுவிட்டார்கள்.

இவர்கள் இன்னுமோரு மோசமான வேலை செய்தார்கள். வடக்கு கிழக்கு மாகாண சபை ஆட்சியை கைப்பிடித்தார்கள். இல்லை வேறு ஒருவரும் போட்டி போடவில்லை என்பதால் இவர்களுக்கே ஆட்சி சென்றது. இதனுடாக தமிழ் தேசிய இராணுவம் என்ற ஒன்றை உருவாக்கி அதற்கு கட்டாய ஆட்பிடிப்பு செய்தார்கள். இவ்வாறு கட்டாய ஆட்பிடிப்பை ஆரம்பித்து வைத்தவர்களே இவர்கள்தான். இக் காலங்களில்தான்  வீதிகள் வெறிச்சோடிக் காணப்பட்டன. பல்கலைக்கழக மாணவர்கள் மட்டுமே கொஞ்சம் துணிவுடன் திரிந்தார்கள்.  (மீண்டும் முதலாவது பந்தியை வாசிக்கவும்)

இப்படியான ஒரு நாளில் தான் சிவன் வீதியில் நாம் குடியிருந்த வீட்டிலிருந்து, அம்மாவிடம் சாப்பாடு வாங்கிக் கொண்டு, பரிட்சைக்குப் படிப்பதற்காக நல்லூரடியில் உள்ள வீடு ஒன்றுக்குச் சென்றேன். புதிய சிவன் வீதியால் வந்து சிவன் வீதியில் வலது பக்கம் திரும்பி சிறிது தூரம் செல்ல கோவில் வீதி வரும். அதில் வலது பக்கம் திரும்பி கோவில் வீதியால் சிறிது தூரம் போக கந்த கருனை  இல்லம். இந்த வீட்டின் பின் மதிலுக்குக் பின்னால்தான் நாம் குடியிருக்கும் புதிய சிவன் வீதியிலிருந்த வீடு இருந்தது.

வழமையாக இந்த கோயில் வீதியால் போகும் பொழுதோ, கந்தன் கருனை வீட்டுக்கு முன்னால் இறங்கி நடந்த செல்லும் பொழுதோ, அல்லது தடைகளில் பிரேக் பிடித்து மெதுவாக வலைந்து வலைந்து சைக்கிளில் செல்லும் பொழுதோ கந்தன் கருனையில் காவலுக்கு நிற்கின்ற ஈபிஆர்எல்எவ் உறுப்பினர்களை கவனிப்பேன். ஒரு காலத்தில் இவர்களுக்காக அழுதேன். பரிதாபப்பட்டேன். எவ்வளவு பண்பானவர்கள் என மதித்தேன். ஆனால் எல்லாவற்றையும தவிடிபொடியாக்கும்படி இப்பொழுது இந்திய இராணுவத்துடன் சேர்ந்து செய்யும் நடடிக்கைகள் இருக்கின்றனவே என பெருமூச்சு விடுவேன். ஒவ்வொரு நாளும் இந்த நேரத்தில் கடந்து போகும் பொழுது இவர்களைப் பார்ப்பதும் பெருமூச்சு விடுவதும் இவ்வாறான எண்ணங்கள் எனது மனதுக்குள் ஓடுவதுமாக இருக்கும்.

ஒரு நாள் அவ்வாறே கடந்து செல்ல முற்படுகையில் அந்த வீட்டில் காவலுக்கு நின்றவர் ஒருவர் என்னைக் கூப்பிட்டார். நான் “என்னையா கூப்பிடிறீங்க” என தெரியாததுபோல் கேட்டேன். “உன்னத்தான் வாடா .. .. மவனே” என்றார். பின் “நீ புலியல்லவா.  உன்னை முன்பு புலிகளின் வானில் கண்டிருக்கின்றேன். எல்எம்ஜி வைத்துக் கொண்டு போறனியல்லலோ” என்றார். இக் காலங்களில் எனக்கு இந்திய இராணுவத்திற்கோ இவர்களுக்கோ பயமிருக்கவில்லை. இவர்கள் மீது ஒரு வகையான கோவம் இருப்பதால் எனது பதிலும் கோவமாக  இறுமாப்பாகத்தான் இருந்தது. இந்த மனிதர் என்னைப் பார்த்து இப்படிக் கேட்டது ஒரு பக்கம் சிரிப்பு வந்தாலும் மறுபக்கம் கோவத்தை உண்டாக்கியது. “இல்ல நான் புலிகளில் இருக்கவில்லை… ” என்றேன்.  அவர் நம்பவில்லை. இன்னுமொருவரிடம் “தோழர்” என அழைத்து பொறுப்பாளரை வரும்படி அழைத்தார்.

பொறுப்பாளர் வந்தவுடன் அவரிடம் ஏதோ இரகசியமாக கூறினார். பொறுப்பாளரும் என்னிடம் வந்து, “நீ என்ன புலியா” எனக் கேட்டார். நான் இல்லை என்றேன். எனது பதிலில் அவருக்கும்  நம்பிக்கையில்லை.  உள்ளே சென்றவர் சிறிது நேரத்தில் வோக்கியில் உரையாடிக் கொண்டு வந்தார். வோக்கியில் பேசியவாரே ஒருவனிடம் “வாகனத்தை எடு” என்று சைகை செய்தார் . வேறு இருவரிடம், “இவனை அசோக்கா ஹோட்டலுக்கு கொண்டு போங்கள்” என்றார். அன்று அசோக்கா ஹோட்டல் தான் பல இளைஞர்களின் விதியை தீர்மானித்தது. பல பெற்றோர்களின் காத்திருக்கும் வாசல்படியானது. அது ஒரு கொலைக்களம் என அழைக்கப்பட்டது.

என்னை வாகனத்தின் பின் இருக்கையில் ஏற்றினார்கள். இரண்டு பக்கமும் இருவர் துப்பாக்கிகளுடன் ஏறிக்கொள்ள நான் நடுவில் இருந்தேன். எனது கைகைளைப் பின்னால் இழுத்துக் கட்டினார்கள். அவர்களது துப்பாக்கியின் முனை எனது வயிற்றின் இரு பக்கமும் குத்திக் கொண்டிருந்தது.  நான் பயப்பிடவில்லை. அவர்கள் மீது அனுதாபப்பட்டேன். ஒரு காலத்தில அவர்களின் அனுதாபியாக இருந்த என்னை இப்படிச் செய்கின்றார்களே என்ற கோவம் எழுந்தது. ஆனாலும் இவர்கள் என்னை என்னவும் செய்ய முடியும்… அப்படித்தான் அவர்கள் செயற்பட்டார்கள். மறுபுறம் என்னை இப்படிக் கொண்டு போவதைப் பார்க்க பகிடியாக இருந்தது. சிரிப்பு வந்தது. ஆனால் நான் எந்த உணர்வுகளையும் வெளிக்காட்டாமல் அமைதியாக  இருந்தேன். அவர்களும் என்னுடன் ஒன்றும் கதைக்கவில்லை. நான் வெளியைப் பார்த்துக் கொண்டு சென்றேன். வாழ்வில் நம்பிக்கையிழந்த மக்கள் சோர்வுடனும் பயத்துடனும் வீதிகளில் நடந்து செல்வதுபோல எனக்குத் தோன்றியது. சில நேரம் இதுதான் நான் இந்த வெளிகளைப் பார்க்கும் கடைசி கணங்களாகவும் இருக்கும் என நினைத்துக் கொண்டேன்.

சிறிது நேரத்தில் அசோக் றோட்டலின் முன்னாலுள்ள இன்னுமொரு கட்டிடத்தின் பின் பக்கமாக வாகனம் சென்றது. என்னை  உள்ளே கூட்டிச் சென்றார்கள். அது ஒரு வீட்டின் பின் விறாந்தை. பலர் கைகள் பின்னால் கட்டப்பட்ட நிலையில் வரிசையாக உட்காந்து இருந்தார்கள். பக்கத்து அறை ஒன்றிலிருந்து சத்தம் வந்தது. “ஐயோ …. அம்மா” என்ற சத்தம் தொடர்ந்து கேட்டுக் கொண்டிருந்தது.  சத்தம் வந்த திசையை நோக்கி பார்த்தேன். விறாந்ததையின் முடிவிலுள்ள ஒரு இடத்தில் வாசல் ஒன்று இருந்தது. அதன் வெளியில் தாழ்வாரம் ஒன்று இருந்தது. அதற்குள்ளே இரும்புக் கம்பிகள் கூரையிலிருந்து நிலத்திற்கு செங்குத்தாகவும் கிடையாகவும் போடப்பட்டிருந்தன.  அந்த கம்பிகளில் சிலரின் கைள்கள் கட்டப்பட்டிருந்தன. அவர்கள் கீழே இருக்கவோ நிமிர்ந்து நிற்கவோ முடியாதவாறு அரைமடியில் நின்றார்கள். அவ்வாறு  நின்று கொண்டிருந்த ஒருவருக்கு பச்சை மட்டையால் ஒருவர் அடித்து கொண்டிருந்தார். அவர் அடித்த அடியில் அடி வாங்கியவருக்கு மலம் வந்தது. அடித்தவர் அங்கு குந்தியிருந்த இன்னுமோரு கைதியை அழைத்து அதை சுத்தம் செய்ய சொன்னார். அதன் பிறகு நான் அந்தப் பக்கம் பார்க்கவேயில்லை. ஆனால் அவர்கள் போட்ட கூக்குரல்களின் சத்தம் தொடர்ந்து என்னைத் தேடி வந்து கொண்டிருந்தன.

அன்றிரவு நாம் குந்தியிருந்த விறாந்தையிலையே நித்திரை கொண்டோம். அடுத்த நாள் ஒருவர் வந்து என்னை விசாரித்தார். “உண்மையைச் சொல்லு” என காலால் உதைத்ததார். நான் அவர்கள் எதிர்பார்க்கும் “உண்மையைச்” சொல்லவில்லை. எனது உண்மை நிலை என்னவோ அதையே சொன்னேன். அது அவர்களைப் பொறுத்தவரை பொய்யான வாக்குமூலம். இவர்கள் புலிகளால் தடை செய்யப்படுவதற்கு முதல் அப்பா இவர்களுடன் வேலை செய்தவர். ஆனால் இப்பொழுது நான் அவரின் மகன் எனக் கூறினால் மேலும் ஆபத்தாக முடியுமோ தெரியாது என நினைத்து அதைக் கூறவில்லை. ஏனெனில் அவர் இப்பொழுது இன்னுமொரு இயக்கத்தில் வேலை செய்கின்றார். ஆகவே என்னைப் பற்றிய விடயங்களை மட்டும் எழுதிக் கொடுத்தேன். பிடிபடுகின்ற ஒவ்வொருவரும் தாம் தப்பிப்பதற்காக தம்மில் பிழையில்லாதவாறு நியாயப்படுத்தியே தமது வாக்குமூலத்தை எழுதுவார்கள் என்பதைக் கைது செய்பவர்கள் அறிவார்கள். யாரும் யாரிலும் நம்பிக்கையற்ற காலங்கள். ஆனாலும் பிடிபட்டவர்களுக்கும் வேறு தெரிவில்லை. தப்பிப்பதற்கு எது பொருத்தமான வழியென நாம் உணர்கின்றோமோ அதை மட்டுமே பின்பற்ற வேண்டிய தருணங்கள் இவை.

அம்மாவுக்கு எனது சின்னக் காலத்திலிருந்து பிரச்சனைதான். பத்து வயசிலையே கோயிலுக்குப் போவதாக கூறிவிட்டு நண்பர்களுடன் விளையாடச் செல்வேன். அப்படியே அவர்களது வீட்டிலும் நித்திரை கொண்டுவிடுவேன். நண்பர்களின் வீடு இருப்பதோ இரண்டு மூன்று மைல்களுக்கு அப்பால். அம்மாவுக்கு தெரியாது எந்த நண்பருடன் எங்கே நான் தங்கியிருக்கின்றேன் என. ஆனால் எப்படியோ கண்டுபிடித்து அதிகாலையிலையே என்னை அழைத்துப் போக வந்து விடுவார். ஒரு நாள் வந்ததும் வராததுமாக முதலில் “பளார்” என்று ஒரு அறை விழுந்தது. அதன் பிறகுதான் விசாரிப்பு. அம்மாவுக்கோ அவரின் மனச்சுமை. என்னை அடித்ததன் மூலமாக அதை அவர் தீர்த்துக் கொண்டார். எனக்கு நண்பர்களின் விட்டாருக்கு முன்னால் அடித்தது வெட்கமாக இருந்தது. ஆனால் சிறுவனான எனக்கு அதை தடுக்கும் அதிகாரம் இல்லை. பொறுத்துக்கொள்ள வேண்டியதுதான்.

அன்றுபோலவே இன்றும் காலையில் நான் வரவில்லை என நினைத்து அம்மா பயந்து விட்டார். எங்கே போய்த் தேடுவது? யாரிடம் கேட்பது? ஒன்றும் தெரியாது. ஆகவே பல்கலைக்கழத்திற்குச் சென்று முறையிட்டார். இவ்வாறு மாணவர்கள் யாரும் காணாமல் போனால் பல்கலைக்கழகமும் முதலில் முறையிடும் இடம் அசோக்கா ஹோட்டல்தான். அவர்கள் ஒரு வாரத்தின் பின்பு நான் இருப்பதாக அறிவித்தார்கள். அதன் பின்பு அம்மாவும் பேராசிரியர் ஒருவரும் வந்து என்னை ஒரு நாள் பொறுப்பெடுத்தார்கள்.

என்னைப் போன்றவர்களுக்கு (ஏழையாக இருந்தாலும்) பல்கலைக்கழக மாணவராக இவ்வாறான வசதிகளும் வாய்ப்புகளும் இருந்தன. ஆனால் பலருக்கு இவ்வாறான வசதிகளும் வாய்ப்புகளும் இல்லாமையினால் காணாமல் போனார்கள். அல்லது தேசிய இராணுவமாக ஆயுததாரிகள் ஆக்கப்பட்டார்கள். ஆனால் பின்பு புலிகளின் கைகளில் அதிகாரம் கிடைத்தபோது இவ்வாறானவர்களும் துரோகியாகப் பலியானார்கள் என்பது துயரமானது.

அவர்கள் புலிகளை  தேடியபோது புலியாக சந்தேகப்படப்பட்டு மூன்று முறை கைது செய்யப்பட்டேன். பின் புலிகள் அவர்களைத் (“துரோகிகளைத்”) தேடியபோது (அந்தப் பட்டம் எடுக்காமல்) தப்பிக்க வேண்டியிருந்தது.

புலிகள் தேடியபோது: நான் ஒரு துரோகி? அடுத்த பதிவில்…

மீராபாரதி

பி.கு”

1.சித்திரை 13ம் திகதி கந்தன் கருணை படுகொலை நினைவு நாள்.
2.புலிகளையோ அல்லது சக இயக்கத்தவரையோ பயங்கரவாதிகளாகவோ பாசிஸ்ட்டுகளாகவோ அரக்கர்களாகவோ நான் பார்க்கவில்லை. ஆனால் இவர்கள்  பயங்கரமான வன்முறையாளர்களாக இருந்தார்கள். இதற்கு காரணம் நம் சமூகத்தில் இருந்த வன்முறை கலாசாரமும் சமூக உளவியலும் என்றே நினைக்கின்றேன். ஆகவே யாரையும் இவ்வாறு முத்திரை குத்துவதில் உடன்பாடில்லை. மேலே உள்ள பென்ஞமினின் அஞ்சலி துண்டுப்பிரசுரத்தில் அவ்வாறு எழுதப்பட்டிருப்பதற்கு நான் பொறுப்பல்ல.
நான் ஒரு புலி… பகுதி 1 http://tinyurl.com/p2x5bxb

நான் ஒரு புலி…. உ…. தூ…ஒன்று – பகுதி 2 http://tinyurl.com/nub5r7y

நான் ஒரு புலி…. உ…. தூ… ஒன்று – பகுதி 3 http://tinyurl.com/kdoojkg

நான் ஒரு புலி…. உ…. தூ… ஒன்று – பகுதி 4 http://tinyurl.com/krvtnk2

நான் ஒரு புலி…. உ…. தூ… ஒன்று – பகுதி 5 http://tinyurl.com/m9yfdee
நான் ஒரு புலி… பகுதி 2 http://tinyurl.com/oynzew6

 

Posted by: மீராபாரதி | April 10, 2016

கங்கு: எது எனது குரல்?

கங்கு தொடர்பான விமர்சனங்கள் மற்றும் கேள்விகளுக்கான பதில்.DSC04797-XL

எனது பதில்களை வாசிப்பதற்கு முதல் பின்வரும் இணைப்பிலுள்ள அரங்க அளிக்கையை ஒரு தரம் பார்த்துவிட்டு உங்கள் கேள்விகளை கேளுங்கள். அதன்பின் எனது கேள்விகளையும் தொடர்ச்சியாக அதற்கான பதில்களை வாசியுங்கள். இதுவே பயனுள்ள வழிமுறையாகும். இதற்குமாறாக எனது கேள்விகளையும் பதில்களையும் வாசித்தபின் அரங்க அளிக்கையைப் பார்த்தீர்களானால் உங்களின் அகத் தேடலுக்கான சாத்தியமில்லாது போய்விடயலாம். மேலும் அளிக்கை தொடர்பான சார்பு நிலை ஏற்பட சாத்தியமுள்ளது. ஆகவே தவிர்ப்பது நல்லது.

கங்கு தனலாய் தகிக்கும் மனிதர்களின் வாழ்வின் ஒரு துளி!

https://www.youtube.com/watch?v=zpqZR5HvNGA

கங்குஎமது அரங்க அளிக்கையை எவ்வாறு அளிப்பது என்பதில் மிகவும் கவனமாகவும் பொறுப்புணர்வுடனும் வருகை தந்தோரை மதித்தும் செயற்பட்டோம். ஆகவேதான் அரங்க அளிக்கையின் ஆரம்பத்தில் எந்தவிதமான விளக்கங்களையும் வழங்காது நேரடியாக அளிக்கைக்கு சென்றோம். அவ்வாறு ஆரம்பத்திலையே விளக்கங்களை அல்லது நோக்கங்களை அளிப்பது பார்வையாளர்களிடத்தில் சில எண்ணங்களை ஏற்கனவே விதைத்துவிடலாம். இது அரங்க அளிக்கையை முழுமையாக தமது பார்வையினுடாக அனுபவிப்பதற்கு தடையாக இருக்கலாம். இதற்குமாறாக நமது அரங்க அளிக்கையினுடாகவே நாம் என்ன சொல்கின்றோம் என்பதைப் பார்வையாளர்கள் புரிந்து கொள்ளவேண்டும் என்பதில் உறுதியாக இருந்தோம். அரங்க அளிக்கையின் இறுதியில் விரிவான உரையாடலை செய்வதற்கு நேரம் போதாமையினால் இவ்வாறு எழுத வேண்டி ஏற்படுகின்றது. மேலும் மேடையில் உரையாற்றுவதைவிட எழுதுவது எனக்கு இலகுவானது. இனி அரங்க அளிக்கை தொடர்பான விளக்கத்திற்கு செல்வோம்.

DSC04706-Lதாய் வழி அல்லது அதற்கு முன்பான ஆதிகால கம்யூனிச சமூகத்தில் மனிதர்கள் மாசற்றவகையில் (unpolluted) சுதந்திரமாக வாழ்ந்திருக்கலாம் என்பது நாம் அறிந்த வரலாறு. இதைக் குறிப்பதற்குத்தான் ஒரு பெண்ணினதும் ஆணினதும் நடனத்தை அமைத்திருந்தோம். ஆனால் ஆதிகால மக்களை இலட்சிய மனிதர்களாக (Ideal & Romanticize) வெளிப்படுத்தும் நோக்கமிருக்கவில்லை. இருப்பினும் அந்த நடனம் நான் விரும்பிய நோக்கத்தை தெளிவாக வெளிப்படுத்தவில்லையாயின் அது எனது கலைத்துவ ஆற்றலின்மையின் குறைபாடு எனலாம். மேலும் நடனமாடியவர்களை மாசற்றவர்களாக காண்பிக்க வெள்ளை ஆடையே முதலில் தெரிவுசெய்யப்பட்டது. ஆனால் அந்த நிறத்தைப் பயன்படுத்துவது நமது காலினித்துவ சிந்தனையின் வெளிப்பாடு என்பதால் அதற்கு மாற்றாக கருப்பு நிறத்தை தெரிவு செய்தோம். இந்த நடனம் நன்றாக இருந்ததுடன் அதை ஆடியவர்களும் சிறப்பாகச் செய்தனர் எனப் பலர் பாராட்டினர். இந்த நடனத்தை முதலில் நானே ஆடுவதாக இருந்தது. அவ்வாறு நான் ஆடியிருந்தால் நடனம் தொடர்பாக இந்தளவு நேர்மறையான கருத்துகள் வந்திருக்குமா என்பது சந்தேகமே. ஏனெனில் விமர்சனங்கள் இவ்வாறு தனிநபர் சார்ந்துதான் முன்வைக்கப்படுகின்றன. இது தூர்ப்பாக்கியமான ஒரு நிலை.

DSC04735-XLஅடுத்த காட்சியில் நடனமாடிய இருவரையும் ஆணாதிக்க, மத, சாதிய, முதலாளித்துவ, இன நிறுவனங்கள் மனிதர்களை ஆதிக்கம் செய்து அவர்களது கருத்துகளை மனிதர்கள் மீது திணித்தனர். மனிதர்களின் இதயங்களையும் யோனிகளையும் ஆண்குறிகளையும் பூட்டுக்களால் பூட்டி அவர்களது உணர்வுகளையும் உணர்ச்சிகளையும் கட்டிப்போட்டனர். தாம் விரும்பியவாறு “நாகரிகமானவர்களாக” மாற்றினர். மேலும் பிற்போக்கான கருத்துக்களால் அவர்களைப் பயமுறுத்தி ஆதிக்கம் செய்தனர். இதனால் மனிதர்கள் தமது காதல் உணர்வுகளையும் காம உணர்சிகளையும் தமக்குள் ஒடுக்குவதனால் தம்மை வருத்திக் கஸ்டப்படுகின்றனர். இவை இவர்களுக்குள் உள முரண்பாடுகளைத் தோற்றுவிக்கின்றன. அதேநேரம் வாய்ப்புகளைப் பெற்ற ஆண்கள் அதிகாரங்களைப் பெற்றவர்களாக பொதுவெளிகளில் சுதந்திரமாக திரிய வாய்ப்புகளற்ற ஆண்களும் குறிப்பாக அதிகாரமற்ற பெண்களும் குறுகிய வட்டங்களுக்குள் ஒடுக்கப்பட்டனர்.

DSC04751-XLஅதிகாரப் படிமுறைகள் உருவாக்கப்பட்டு ஒடுக்கப்பட்ட மனிதர்கள் வாய்ப்பற்றவர்களாக தமது உணர்வுகளை எண்ணங்களை வெளியில் பேச முடியாதவர்களாக உணர்ச்சிகளை வெளிக்காட்ட முடியாதவர்களாக ஒரு மூலையில் ஒதுக்கப்பட்டனர். ஆனால் வசதிகளும் வாய்ப்புகளும் அதிகாரமும் உள்ளவர்கள் இவர்களின் பேச்சாளர்கள் ஆனார்கள். இவர்களும் அதிகார நிறுவனங்கள் தமக்குள் திணித்த ஆதிக்க சிந்தனைகளையும் முரண்பாடுகளையும் தமது உரைகளில் வெளிப்படுத்தினர். மேலும் மற்றவர்களை அடக்கியும் தம்மை ஒடுக்கியும் சமூகத்திலும் தமக்குள்ளும் முரண்பாடுகளை உருவாக்கிக் கொண்டனர். இவ்வாறுதான் நமது சமூகத்தைப் பிரதிநிதித்துவம் செய்த ஆறுபேரும் எரிந்து கொண்டிருக்கும் தனலாக புகைந்தனர். அவர்கள் புகைத்தவைதான் வசனங்களாக வெளிவந்தன.

DSC04746-XLஇன்றைய சமூகத்தில் பெண்கள் முன்னேறியிருந்தாலும் இது ஆண்களின் சமூகம் என்பது சந்தேகத்திற்கிடமில்லாதது. இதற்குப் பல உதாரணங்கள் உள்ளன. உதாரணத்திற்கு உலகத்தின் எந்த மூலைக்கும் ஆண் பயமின்றி எந்த நேரமும் பயணிக்கலாம். ஆனால் பெண் அவ்வாறு பயணிக்க முடியாது. அவளுக்குள் ஒரு பயம் தயக்கம் விதைக்கப்பட்டுள்ளது மட்டுமல்ல எந்த சமூகமும் அவளுக்குரிய பாதுகாப்பை இன்னும் முழுமையாக உறுதி செய்யவில்லை. ஆகவேதான் அவளது வெளிகள் ஆண்களுடன் ஒப்பிடும் பொழுது ஒடுங்கியவையாகவும் ஆண்களுக்குப் பின்னால் இருப்பவையாகவும் அரங்க அளிக்கையில் நிலைநிறுத்தப்பட்டன. ஆண்களின் வெளிகள் அகன்றதாயும் அவர்களின் அடையாளமே சமூகத்தின் அடையாளமாகவும் முதன்மையானதாகவும் வெளித்தெரிவதாகவும் அமைக்கப்பட்டது. இந்த அரங்க வெளிகள் சமூக அதிகாரக் கட்டமைப்பின் குறியீடுகளாகப் பயன்படுத்தப்பட்டன.

DSC04745-XLபெண்கள் அவர்கள் வெள்ளைப் பெண்களாக இருந்தால் என்ன மத்தியதர வர்க்கப் பெண்களாக இருந்தால் என்ன ஒடுக்கப்பட்ட பெண்களாக இருந்தால் என்ன இன்றும் பொது மற்றும் அக வெளிகளிலும் ஒடுக்கப்படுவதுடன் பாலியல் வன்புணர்வுகளுக்கும் துஸ்பிரயோகங்களுக்கும் உள்ளாக்கப்படுகின்றனர். குறிப்பாக எல்லா வர்க்க மட்டங்களிலும் மத சாதிய இனப் பிரிவுகளிலும் குடும்பங்களுக்குள் நடைபெறும் வன்முறைகளும் வன்புணர்வுகளும் பொதுவில் பேசப்படுவதில்லை. மேலும் ஒரே தொழில் செய்தபோதும் பெண்களுக்கு குறைவான ஊதியத்தையே வழங்குகின்றனர். அதேநேரம் நூகர்வுக் கலாசாரத்திற்கு அவர்களை ஆட்படுத்தி அதிகவிலையிலான பொருட்களை வாங்க ஊக்குவிக்கவும் நிர்ப்பந்திக்கவும் படுகின்றனர்.

DSC04796-XLகுறிப்பிட்ட சில பெண்கள் அதிகாரமுள்ளவர்களாக ஆணாதிக்க சிந்தனைகளைப் பிரதிபலிப்பவர்களாக பிற்போக்கானவர்களாக நுகர்வு கலாசாரத்தால் ஆக்கிரமிக்கப்பட்டவர்களாக இருக்கின்றார்கள். இவர்களை நமது வாழ்வில் நாம் சந்தித்திருக்கலாம். உதாரணமாக பெரும்பாலான வெள்ளையினப் பெண்கள் தாம் அறிந்தோ அறியாமலோ வாய்ப்புகளைப் (Privilege) பெற்றவர்களாக இருக்கின்றார்கள். அதில் சிலர் அதிகாரமானவர்களாகவும் வசதிகளும் கொண்டவர்களாக இருக்கின்றார்கள். அதிலும் சிலர் மோசமானவர்களாக இருக்கின்றார்கள். இவர்கள் தமது வாய்ப்புகளை (Privilege)  சரியானது என நியாயப்படுத்தி வாதிடுகின்ற இனவாதிகளாகவும் இருக்கின்றார்கள். இதேபோல ஆதிக்க வர்க்கங்களை, சாதிகளை சேர்ந்த பெண்கள் சுரண்டப்படுகின்ற வர்க்கங்களை ஒடுக்கப்படுகின்ற சாதிகளை சேர்ந்த ஆண்களை விட அதிகாரமானவர்களாக இருக்கின்றார்கள். இவ்வாறான ஒரு நிலையை இடைவெட்டு அல்லது ஊடாடும் நிலை (intersectionality) எனப் பெண்ணிய கோட்பாட்டாளர்கள் கூறுகின்றனர். இவ்வாறு மனிதர்கள் இருப்பது அவர்கள் தவறு அல்ல. அவ்வாறுதான் சமூகம் அவர்களை உருவாக்குகின்றது. அதேவேளை இவ்வாறான பெண்களினால் உருவாக்கப்படுகின்ற பிரச்சனைகளை பெண்களின் பிரச்சனையாக பொதுமைப்படுத்துவது தவறானதாகும். இது சமூகத்தில் பெரும்பான்மையாக இருக்கின்ற பெண்களின் நிலையை மறைப்பதும் மறுப்பதுமாகும். இங்கு மீண்டும் அதிகாரத்திலுள்ளவர்களாலும் வாய்ப்புகளும் வசதிகளும் உள்ளவர்களாலும் ஒடுக்கப்பட்டவர்கள் எதிர்நோக்கும் பிரச்சனைகள் “அபகரிக்கப்படுகின்றன”. இந்த நிலைமை பால், பாலியல், வர்க்கம், சாதியம், மதம் என எல்லா மட்டங்களிலும் காணப்படுகின்றன. இதுவே சமூகத்தில் காணப்படுகின்ற பெரும்பாலான மனிதர்களின் பொதுவான முரண் மற்றும் ஊடாடும் நிலை.

DSC04812-XLஇவ்வாறான ஒரு சூழலில் தனிப்பட்ட ரீதியல் பெண்களால் பாதிக்கப்பட்ட ஆண்களுக்கு கங்கு அரங்க அளிக்கையானது எதிர்மறையானதாக இருந்ததில் வியப்பில்லை. ஏனெனில் இவர்கள் தமது அனுபவங்களிலிருந்து மட்டும் கற்றுக்கொண்டு பெண்களுக்கு எதிரான இவ்வாறான முடிவுகளுக்கு வருகின்றனர். ஒவ்வொரு மனிதர்களினதும் அனுபவங்கள் முக்கியமானவை மதிக்கப்பட வேண்டியவை. ஒருவரின் நிலையைப் புரிந்து கொள்ள அவசியமானவை. இவ்வாறு பாதிக்கப்பட்ட ஆண்கள் மீது சமூகம் அக்கறை கொள்ள வேண்டும். அதேநேரம் இவர்களின் பிரச்சனைகள் சமூகத்தை முழுமையாகப் புரிந்து கொள்வதற்குப் போதுமானவையல்ல. மேலும் இந்த அனுபவங்களைப் பொதுமைப்படுத்துவது மிகவும் தவறான ஒரு பார்வையாகும். அதாவது குறிப்பான பெண்களினால் ஏற்படுகின்ற பிரச்சனைகளைப் பொதுமைப்படுத்தி பெரிதாகக் காட்டுவதும் பெண்கள் அனைவரும் இவ்வாறானவர்களே என நிறுவ முற்படுவதும் சமூகம் தொடர்பான தவறான பார்வையையே ஏற்படுத்தும். ஆனால் அதிகாரங்களையும் வாய்ப்புகளையும் வசதிகளையும் அதிகமாக கொண்ட ஆண்களும் (பெண்களும்) இதனையே நிறுவ முற்படுகின்றனர். இவை ஏதுவுமற்ற ஒடுக்கப்படுகின்ற பெண்களும் (ஆண்களும்) இவர்களுடன் முட்டி மோதுவது என்பது மிகப் பெரிய சவாலே.

DSC04801-XLஇந்த அரங்க அளிக்கையானது புலத்திலும் புலம் பெயர்ந்த தேசத்திலும் வாழுகின்றவர்களை பிரதிநிதித்துவம் செய்யும் வகையிலையே உருவாக்கப்பட்டது. ஆகவேதான் சில பிரச்சனைகள் புலம் பெயர்ந்தவர்களுக்கு அந்நியமானவையாகவும் “அரைத்த மாவை மீள மீள “அரைப்பதாகவும்” இருக்கின்றன. அதேவேளை அரங்கிற்கு யார் வருகின்றார்கள் என்பதை ஒரு நெறியாளராக நான் கவனத்தில் எடுத்திருக்க வேண்டும்.  இதைப் பற்றிய கவனமின்மை எனது தவறே. இதுவே அரங்க அளிக்கை சில பார்வையாளர்களுக்கு அந்நியமானதாக இருப்பதற்கு காரணமாகியிருக்கலாம். ஆனால் புலத்தில் இப்பொழுதும் இதே பிரச்சனைகளை பெரும்பாலானவர்கள் நாள்தோறும் எதிர்கொள்கின்றனர். புலத்தில் வாழ்பவர்களின் வாழ்வைப் புரிந்து கொள்ள செய்வதையும் நம்மை (புலம் பெயர்ந்தவர்கள்) அகம் நோக்கி பார்க்க செய்வதற்குமான ஒரு முயற்சியே இந்த அரங்க அளிக்கையின் நோக்கங்களில் ஒன்று.

இது எனது முதல் அரங்க அளிக்கை என்றபடியால் எல்லாப் பிரச்சனைகளையும் ஒரே அளிக்கையில் கூறுவதற்கு ஆர்வப்பட்டிருக்கலாம் என்ற விமர்சனமும் முன்வைக்கப்பட்டது. உண்மையில் பல பிரச்சனைகளை முன்வைத்தமைக்கான காரணம் ஆர்வக்கோளாறல்ல. மாறாக மேற்குறிப்பிட்டவாறு சமூகத்தில் காணப்படுகின்ற பல்வேறு புற அக ஒடுக்குமுறைகளையும் மனிதர்கள் தமக்குள் கொண்டிருக்கின்ற முரண்பாடுகளையும் வெளிப்படுத்துவதற்கான ஒரு உத்தியாகவே பல்வேறு சமூகப் பிரச்சனைகள் பயன்படுத்தப்பட்டன. ஒருவர் ஒரு இடத்தில் ஒடுக்குகின்றவராகவும் இன்னுமொரு இடத்தில் அல்லது நேரத்தில் ஒடுக்கப்படுகின்றவராகவும் இருக்கின்றார். தன் மீதான ஒடுக்குமுறையிலிருந்து விடுதலை பெற போராட விரும்புகின்ற ஒருவர் அதேநேரம் இன்னுமொருவரை ஒடுக்குகின்றவராக இருக்கின்றார். இது சமூகத்தில் காணப்படுகின்ற எல்லாப் பிரிவினர்களுக்கும் பொருந்தும். இந்த முரண்நிலைகளை வெளிப்படுத்துவதே இதன் நோக்கமாகும். இவ்வாறான ஒரு நிலையை இடைவெட்டும் அல்லது ஊடாடும் நிலை (intersectionality) என பெண்ணிய கோட்பாட்டாளர்கள் கூறுகின்றனர் என்பதை மீள நினைவுபடுத்துகின்றேன்.

Untitledஉதாரணமாக எங்களைப் போன்ற புலம் பெயர்ந்த மனிதர்களைப் பொறுத்தவரை வெள்ளை ஆண்களே அதிகாரமானவர்கள். வசதிகளும் வாய்ப்புகளும் கொண்டவர்கள். ஆதிக்க சாதி ஆண்கள் தமது சமூகத்திற்குள் அல்லது ஊரில் அதிகாரமானவர்களாக இருக்கலாம் ஆனால் புலம் பெயர்ந்த சமூகத்தில் இவர்களும் இரண்டாம் பிரஜைகளே. இப்படிப் பல முரண்பாடுகளுடன் இடைவெட்டி ஊடாடும் நிலையில் (intersectionality) தான் நாம் வாழ்கின்றோம். ஆகவேதான் அதிகாரத்தின் குறியீடான வெள்ளைச் சால்வை வலது புறத்தில் (DR) இருக்கின்ற ஆணிடம் எப்பொழுதும் கழுத்தில் இருக்கின்றது. இடது புறத்தில் மத்தியில் (LC) இருக்கின்ற பெண்ணிடம் எப்பொழுதும் இடுப்பில் இருக்கின்றது. ஆனால் வலதுபுற மத்தியில் (RC) இருக்கின்ற பெண்ணினதும் இடது புறமுமாக (DL) இருக்கின்ற ஆணினதும் சால்வை நேரங்களுக்கு ஏற்ப அதிகாரத்துவமாக கழுத்திலும் அதிகாரத்துவமில்லாமல் இடுப்பிலும் மாறி மாறி வருகின்றது.

ஒரு மனிதரை மதிப்பிடுவதற்கும் சமூகத்தைப் புரிந்து கொள்வதற்கும் இவ்வாறான பல புற அக முரண்பாடுகளையும் அடக்குமுறைகளின் பல்வேறு படிநிலைகளையும் நாம் விளங்கிப் புரிந்து கொள்ளவேண்டும். அப்பொழுதுதான் இதிலிருந்து விடுதலைபெறுவதற்கு சரியான ஒரு பாதையை நாம் கண்டுபிடிக்கலாம். வெறுமனே வெள்ளை கருப்பு புரிதல்கள் பிரச்சனைகளை தீர்க்காது. மாறாக இவ்வாறான பார்வை மீள மீள அநீதியான செயற்பாடுகளுக்கும் தவறான முடிவுகளுக்குமே வழிவகுக்கும்.

DSC07448-L நமது அரங்க அளிக்கையின் இறுதி காட்சியில் மனிதர்களாகிய நாம் தனலாக நெருப்பாக எரிகின்றோம் என்பதைக் காட்டுவதற்கே அனைவரும் சிகப்பு மற்றும் ஒரேஞ் நிறங்களிலான ஆடைகளை அணிந்தோம். மாறாக ஆன்மீக கருத்தை வெளிப்படுத்துவதற்காக அல்ல. தூரதிர்ஸ்டவசமாக தமிழர்களின் மனங்கள் இந்த நிறங்களை ஆன்மீகத்துடன் அடையாளப்படுத்துவதுடன் பதிவுசெய்யப்பட்டிருக்கின்றன. இந்த மனநிலை நமது நாடகத்தை தவறாகப் பார்ப்பதற்கும் காரணமாகிவிட்டது. இவ்வாறான ஒரு பார்வை ஏற்படாதவாறு இருப்பதில் நாம் மேலும் கவனமாக இருந்திருக்க வேண்டும். இருப்பினும் இது ஒரு சிக்கலான விடயம். தியானம் நம்மை நமது மனதை துய்மையாக்கும் என்பதைக் குறிக்க முதலில் நாம் இந்த நடனத்திற்கு (மட்டுமல்ல ஆரம்பத்தில் நடனமாடிய இருவருக்கும்) வெள்ளை நிற ஆடைகளை அணிவதாகவே தீர்மானித்தோம். ஆனால் அது கூட நமக்குள் இருக்கும் வெள்ளை என்றால் தூய்மையானது என்ற  காலனித்து சிந்தனை என்பதால் தவிர்த்தோம். இதற்கு மாற்றாக கங்கு தனலாக எரிகின்ற ஒன்று. ஆகவே நெருப்பின் நிறத்தைப் பயன்படுத்தினோம். தூரதிர்ஸ்டமாக அது மதத்துடன் அடையாளப்படுத்தப்பட்டுவிட்டது. இது எனது தவறா? அல்லது விமர்சகர்களின் பார்வையாளர்களின் தவறா என்பது உரையாடலுக்கு உரியது.

DSC04832-XLஇவ்வாறான சமூக முரண்பாடுகளுக்கும் ஒடுக்குமுறைகளுக்கும் தியானமோ ஆன்மீக வழிமுறைகளோ தீர்வல்ல. அவ்வாறான ஒரு பார்வையை முன்வைக்குமளவிற்கு சமூக இயங்கியலைப் புரியாதவனல்ல. இருப்பினும் அவ்வாறு வெளிப்பட்டிருந்தால் அதை வெளிப்படுத்திய முறையில் உள்ள எனது தவறு என்பதை ஏற்றுக்கொள்கின்றேன். அதேநேரம் பார்வையாளர்களுக்கும் விமர்சகர்களுக்கும் என் மீது இருக்கின்ற முன்மதிப்பீடுகளின் விளைவாகவும் அவ்வாறான எண்ணம் எழுந்திருக்கலாம். மேற்குறிப்பிட்ட ஆடைகளின் நிறங்கள் தொடர்பான விடயத்திலும் இதுவே நடந்திருக்கலாம். என்போல் தியானம் செய்யாத (நானும்) நாத்தீகர் (தான்) ஒருவர் இவர்களின் நண்பராகவும் இருந்து இதே அரங்க அளிக்கையை அளித்திருந்தால் இவ்வாறு ஆன்மீகத்துடன் இணைத்து மதிப்பிடப்பட்டிருக்குமா என்பதும் கேள்விக்குரியது. ஆகவே இவ்வாறான சார்புநிலை விமர்சனங்கள் அளிக்கையின் நோக்கத்தையும் அதன் குறியீடுகளையும் கேள்விக்கும் ஆய்வுக்கும் உட்படுத்தாது வெறுமனே என் மீதான முன்மதிப்பீட்டின் விளைவாக எழுந்த எதிர்வினையான விமர்சனங்களோ என சிந்திக்கத் தூண்டுகின்றன.

நாம் ஆதிக்க சக்திகளின் குரல்களிலிருந்து விடுபட்டு நமது குரல்களை கண்டுபிடிக்க வேண்டும் என்பதை தெளிவாகக் குறிப்பிட்டிருந்தோம். இது ஒரு முக்கியமான விடயம். இதற்கு அடிப்படையானது என்னவெனில் நமது சிந்தனைகள் எண்ணங்கள் யாருடயவை என்பதைக் கண்டறிய வேண்டும். சமூகங்களில் இருக்கின்ற ஆதிக்க நிறுவனங்களான ஆணாதிக்க, சமய, சாதிய, முதலாளித்து சிந்தனைகள் நமக்குள் எந்தளவிற்கு ஆதிக்கம் செலுத்துகின்றன என்பதை இனங்காண்பது முக்கியமானது. இவற்றை ஒவ்வொன்றாகக் களையும் பொழுதான் சரியானதும் நியாயமானதுமான புதிய சிந்தனைகள் பிறக்கும். நமது சொந்தக் குரல்களை கண்டறிவதற்கு நமக்குள் இருக்கின்ற ஆதிக்க சிந்தனைகளை பகுத்தறிவினுடாக கட்டவிழ்ப்பதுபோல (deconstructing thoughts) தியானமும் முக்கியமான ஒரு வழிமுறையாகும். பகுத்தறிவின் வழியானது மட்டுப்படுத்தப்பட்டதுடன் இருதுருவ சிந்தனையாகும். ஆனால் தியானம் அனைத்தையும் முழுமையாகப் பார்ப்பதாகும். இருதுருவ சிந்தனைகளுக்கு அப்பாற்பட்டது. அதாவது நமது (இருதுருவ) எண்ணங்களை சிந்தனைகளை நாமே பிரக்ஞையுடன் பார்க்கப் பழகுவதாகும் (being conscious and aware about our thoughts). இவ்வாறு நமது குரலை எவ்வாறு கண்டுபிடிப்பது என்பதற்கான ஒரு வழிதான் நமது மூச்சைக் கவனிப்பதாகும்.. மூச்சுக்கும் எண்ணங்களுக்கும் தொடர்பு இருக்கின்றன. மூச்சை தொடர்ச்சியாக கவனிக்கும் பொழுது எண்ணங்கள் நம்மை ஆதிக்கம் செய்யாது. இது உடனடியாக சாத்தியமானதல்ல. ஆனால் தொடர்ச்சியான பயிற்சியில் சாத்தியமாகலாம். ஆனால் தூரதிர்ஸ்டவசமாக இப் பாதையானது ஆன்மீகத்துடன் இணைக்கப்பட்டிருக்கின்றது. ஆனால் இது ஆன்மீகமல்ல. இதிலிருந்து விலத்திப் பார்த்தால் இதுவும் ஒரு விஞ்ஞான வழிமுறையாகும். இதுவே தியான வழிமுறையாகும். சமூகத்தின் ஆதிக்க சிந்தனைகள் நம்மை ஆதிக்கம் செய்யாத ஒரு நிலையில் நாம் எதிர்நோக்கும் பிரச்சனைகளுக்கு புதிய பார்வைகள் வழிகள் கிடைக்கலாம். இது ஒரு பயிற்சி. இந்தடிப்படைகளில் சமூகத்தினதும் மனிதர்களினதும் பன்முகத் தன்மைகளையும் பிரச்சனைகளையும் முரண்பாடுகளையும் புரிந்து கொள்வது அவசியமானது..

இறுதியாக நாம் நமது அரங்க அளிக்கையில் சில புதுமைகளை செய்தோம். இவை ஏற்கனவே பல அரங்க அளிக்கைகளில் செய்யப்பட்டவைதான். உதாரணமாக சிலர் சுட்டிக்காட்டியதுபோல நான்காவது சுவரை உடைத்திருந்தோம். பார்வையாளர்களையும் அவர்கள் இருந்த வெளிகளையும் அளிக்கையின் பங்காளிகளாக்கியிருந்தோம். இறுதியாக நெறியாளருக்கு முக்கியத்துமளிக்காது ஒடுக்கப்பட்ட பாத்திரங்களாக நடித்தவர்களுக்கு முக்கியத்துவதை வழங்கி அரங்க அளிக்கையை நிறைவு செய்தோம். ஒடுக்கப்பட்டவர்களின் குரல்கள் கேட்கப்படவேண்டும் என்பதே முக்கியமானதும் அவசியமானதுமாகும். தூரதிர்ஸ்டவசமாக என் மீதான தனிப்பட்ட காழ்ப்புணர்வுகளும் விமர்சனங்களும் முன்மதீப்பீடுகளும் பழிவாங்கும் மனமும் இந்த அரங்க அளிக்கையின் இவ்வாறான பன்முக தன்மைகளைப் பார்க்கமுடியாது சிலருக்கு மறைத்துவிட்டன. இது தூரதிர்ஸ்டமானது. நாம் இன்னும் வளர்வதற்கு நிறைய உள்ளது.

DSC04789-Lஇவ்வாறு பல காரணங்களைக் கூறுவதனால் கங்கு மிகச் சிறந்த அரங்க படைப்பு எனக் கூறவில்லை. குறைகள் உள்ளன. இக் குறைகள் எந்தவகையிலும் அரங்க அளிக்கையின் முக்கியத்துவதை குறைத்துவிடவில்லை என்ற திருப்தியே இதை நாம் மேடையேற்றியதற்கும் காரணமாகும்.

பங்களித்த விமர்சனங்கள் செய்த கருத்துக்களை முன்வைத்த அனைவருக்கும் நன்றி பல.

மீராபாரதி

நன்றி படங்கள் இகுருவி ஐயா

தொடர்பான பதிவுகள்
விமர்சனம் 1
விமர்சனம் 2
எனது அனுபவங்கள்
கேள்விகள்

அரங்கு

கங்கு தொடர்பான விமர்சனங்கள் மற்றும் கேள்விகளுக்கான பதில்.

கங்கு தனலாய் தகிக்கும் மனிதர்களின் வாழ்வின் ஒரு துளி!

சமூகங்களில் காணப்படுகின்ற புற அடக்குமுறைகளாலும் அக ஒடுக்குமுறைகளாலும் புற அக முரண்பாடுகளை தம்முள் கொண்டு எண்ணங்கள், உணர்வுகள், உணர்ச்சிகளின் என்பவற்றின் கலவையாக தமக்குள் தனலாய் எரிந்து கொண்டிருக்கும் மனிதர்களின் வாழ்வின் ஒரு துளியே இந்த அரங்க ஆற்றுகை.12006086_10153203134357362_7688598352941605036_n

முதலில் இந்த வீடியோவில் இருக்கும் அரங்க அளிக்கையைப் பாருங்கள்.
அரங்கத்தில் நேரடியாக பார்க்கும் பொழுது ஏற்படும் அனுபவம் இப்படியான தொழிற்நுட்ப வசதிகளினுடாகப் பார்க்கும் பொழுது கிடைப்பது அரிது என்பதை அறிவோம். இருப்பினும் யாரும் இடைஞ்சல் செய்யாத வகையில் அமைதியான இருட்டான ஒரு அறையிலிருந்து பார்க்கும் பொழுது கொஞ்சமாவது இதன் அனுபவத்தைப் பெறலாம் என நம்புகின்றேன்.

https://www.youtube.com/watch?v=zpqZR5HvNGA

கங்கு

பார்த்து முடித்துவிட்டீர்களா?
இப்பொழுது அரங்க அளிக்கையை பார்த்தவர்களிடம் சில கேள்விகள்.

kankuநடனமாடியவர்கள் யார்?
சபையிலிருந்து அதிகாரத்துவமான கட்டளைக் கூறிக் கொண்டு வந்தவர்கள் யார்?
இவர்கள் நடனமாடியவர்களை என்ன செய்தார்கள்?

அதிகாரம் யாருடைய கைகளுக்கு சென்றது?
அதிகாரம் மனிதர்களிடம் எவ்வாறு பகிரப்படுகின்றது?
நடனமாடிய இருவரும் மேடையின் பின்தளம் (UC) நோக்கி குறுகிய வட்டத்திற்குள் தள்ளப்பட்டது ஏன்?
யாரால் தள்ளப்படுகின்றார்கள்?
இறுதிவரை இவர்கள் பேசாமல் இருந்தது ஏன்?

மேடையின் நடுவில் குறிப்பிட்ட எல்லைக்குள் (RC – LC) மட்டும் பெண்கள் நின்றதற்கான காரணம் என்ன?

மேடையின் முன் தளங்களில் (DR – DL) ஆண்கள் மட்டுமே நின்றதற்கு காரணம் என்ன?

சால்வை எதன் குறியீடு?

பின்னால் இருந்தவர்களின் வெள்ளை சால்வை நிலத்தில் இருந்தது ஏன்?

மேடையின் இடது பக்க (LC) நடுவிலிருந்த பெண்ணின் சால்வை எப்பொழுதும் இடுப்பில் இருந்தது ஏன்?

மேடையின் வலது பக்க (RC) நடுவிலும் இடது முன் பக்கத்திலும் (DL) நின்ற பெண்ணினதும் ஆணினதும் சால்வைகள் ஏன் ஒரு நிலையில் இடுப்பிடும் ஒரு நிலையில் கழுத்திலும் இருந்தன?
மேடையின் வலது மூலையில் (DR) இருந்தவரின் சால்வை எப்பொழுதும் கழுத்தில் இருந்தது ஏன்?

ஏன் ஒரே மனிதர்கள் மாறி (DR/DL) மாறி (RC/LC) வேறு இடங்களில் நின்றார்கள்?
இவர்கள் ஒரே பாத்திரங்களா? வேறு வேறு பாத்திரங்களா?
எப்பொழுது நான்கு மனிதர்களும் இடுப்பில் சால்வையை கட்டினார்கள்?

ஏன் தம் அதிகாரங்களுக்கும் அதிகாரமின்மைக்கும் அப்பாற்பட்டு அனைத்துப் பெண்களும் ஒரு காட்சியில் வலிகளால் துடித்தனர்?

இறுதிவரை பேசாமலிருந்த இருவரும் சால்வையை தூக்கிக் கொண்டு முன்நோக்கி வந்தது ஏன்?

ஏன் ஒரு சமூகம் எதிர்நோக்குகின்ற பல்வேறு அடக்குமுறைகளையும் ஒடுக்குமுறைகளையும் முரண்பாடுகளையும் ஒன்றாக இணைக்கப்பட்டன?

தியான வழிமுறைகளை வெறுமன மதவாத ஆன்மீகத்துடன் போட்டுக் குழப்பிக்கொள்ளலாமா?

தியானம் சகல பிரச்சனைகளையும் தீர்ப்பதற்கான வழி என இந்த அரங்க அளிக்கை கூறுகின்றதா?

முன் மேடையில் நடித்த நான்கு பேரும் யாருடைய குரல்களைப் பேசின?

இவர்கள் பேசியது அவர்களின் குரலா?

நாம் சிந்திப்பதும் பேசுவதும் எங்களுடைய குரல்களா?

எது எங்களுடைய உண்மையான குரல்?
அதை எவ்வாறு கண்டுபிடிப்பது?

நம் குரல்களை கண்டுபிடிக்க வேண்டிய அவசியம் என்ன?

இறுதியாக எத்தனை பேர் என் மீதான முன்மதிப்பீட்டுடன் அரங்க அளிக்கையைப் பார்த்தீர்கள்? விமர்சித்தீர்கள்?

கங்குஇக் கேள்விகளுக்கான பதில்களை நமது அரங்க அளிக்கை தெளிவாகத் தரவில்லையெனில் அதற்கான முழுப் பொறுப்பையும் பிரதியை எழுதியவர் நெறியாள்கை செய்தவர் என்றடிப்படையில் நான் எடுத்துக் கொள்கின்றேன். மேலும் இந்த அரங்க அளிக்கையானது பிரச்சாரத்தொனியையும் பார்வையாளர்களிடம் குழப்பத்தையும் சலிப்பையும் ஏற்படுத்தியது எனின் அதற்கான பொறுப்பையும் நான் எடுக்கின்றேன். உங்கள் நேரத்தை வீணடித்தமைக்காக மன்னிப்பு கேட்கின்றேன்.

அதேவேளை அரங்க அளிக்கையைப் பார்த்தவர்கள் மேற்குறிப்பிட்ட கேள்விகளை தமக்குள் கேட்டு நாம் சொல்ல வருவதை புரிந்துகொள்ள முயற்சித்தீர்களா? அல்லது உங்களுக்கு இவ்வாறான கேள்விகள் தோன்ற இந்த அளிக்கை வழிவகுத்தா? இவ்வாறு கேள்விகளை முன்வைப்பது சிலநேரம் சிலருக்கு அதிகப்பிரசங்கித்தனமாக இருக்கலாம். ஆனால் உரையாடல் ஒன்றைத் தொடர்வதற்கு தேவையானது எனலாம்.  ஏனெனில் இந்த அரங்க அளிக்கை தொடர்பாக விமர்சனங்களை முன்வைத்தவர்கள் மேலே கேட்ட கேள்விகளுக்கான பதில்களையோ அல்லது அந்தக் குறியீடுகள் தொடர்பாகவோ எதையும் குறிப்பிடவில்லை. கவனத்தில் எடுக்காமல் தவறவிட்டுவிட்டார்கள். நேரடியாக தமது விமர்சனங்களை முன்வைத்த சிலர் மட்டுமே இவற்றைக் கவனித்துக் குறிப்பிட்டனர். இந்த அரங்க அளிக்கைப் பொறுத்தவரை இவை முக்கியமானவையாகும்.

Untitled

தீபம் விமர்சனம் – அரவிந்தன்

ஆகவே நமது அரங்க அளிக்கை தொடர்பான விளக்கத்தை தெளிவாக முன்வைக்க வேண்டியது தவறானப் புரிதல்களை தவிர்ப்பதற்கு அவசியமானது. அதற்காக இவ்வாறு எழுதும் நிலை ஏற்பட்டது துர்பாக்கியமானது. இது அரங்க அளிக்கையின் குறைபாடா அல்லது விமர்சகர்கள் மற்றும் பார்வையாளர்களின் தேடலற்ற தன்மையின் குறைபாடா என்பது உரையாடலுக்கு உரிய ஒரு விடயமே. குறிப்பாக என்னை ஏற்கனவே அறியாதவர்கள் மற்றும் சில பெண்கள் அளிக்கை நன்றாக இருந்ததாக கூறினார்கள். ஆனால் என்னை ஏற்கனவே அறிந்தவர்கள் இறுதிக் காட்சியை ஆன்மீகத்துடன் இணைத்துப் பார்க்கின்றார்கள். இது முன்மதிப்பீட்டு அல்லது சார்புநிலைப் பார்வையா என்பது கேள்விக்கு உரியது. ஏனெனில் விமர்சனங்கள் இவ்வாறு தனிநபர் சார்ந்துதான் முன்வைக்கப்படுகின்றன. இது தூர்ப்பாக்கியமான ஒரு நிலை. நான் ஏற்கனவே முன்வைத்த பிற அரங்க அளிக்கைகள் தொடர்பான விமர்சனங்களுக்கான எதிர்வினைகளாகத்தான் சில விமர்சனங்கள் இருக்கின்றன போல தோன்றுகின்றன. மாறாக இந்த அரங்க அளிக்கைக்கான விமர்சனம் என்பது குறைவாகவே உள்ளது.

நண்பர்களின் விமர்சனங்களை வரவேற்கின்றேன். உள்வாங்குகின்றேன். அதுவே கற்றலுக்கும் வளர்ச்சிக்குமான அடித்தளம். நண்பர்கள் முன்வைத்த சில விமர்சனங்கள். உதாரணமாக இது எனது முதலாவது அரங்க அளிக்கை என்பதால் சமூகத்திலுள்ள எல்லாப் பிரச்சனைகளையும்  ஒரே மேடையில் காண்பிக்க வேண்டும் என்ற ஆர்வம் தென்பட்டது . மற்றும் புலம் பெயர்ந்த சமூகங்களில் மட்டுமல்ல தாயகத்திலும் இப்பொழுது பெண்கள் மீதான அடக்குமுறை மற்றும் சுரண்டல்கள் இந்தளவு வெளிப்படையாக நடைபெறுவதில்லை. இவை மறைமுகமாக ஆனால் இன்னும் ஆழமாகவும் அதேநேரம் அழகியலுடன் மென்மையான முறையில் நடைபெறுகின்றன. ஆகவே பெண்கள் மீதான அடக்குமுறைகளை சுரண்டல்களை வெளிப்படையாக தெரிவித்தமை யதார்த்தமற்றதாக ஒருவித அந்நியத்தன்மையை ஏற்படுத்தியது. மேலும் புதிய தலைமுறையினரால் புரிந்து கொள்ளமுடியாதிருந்தது என்றனர். இறுதியாக சமூகத்தில் காணப்படுகின்ற சகல அடக்குமுறைகளுக்கும் ஆன்மீக வழியிலான தியானமே தீர்வு என்பது ஒருவகையான கொச்சைப்படுத்தலாக இருந்தது. இந்த விமர்சனங்களை அரங்க அளிக்கையின் குறைபாடாகவே கருதிக்கொண்டு அதற்கான பொறுப்பை நான் எடுக்கின்றேன். இனி மேற்குறிப்பிட்ட கேள்விகளுக்கான பதில்களை பகுதி இரண்டில் தரமுயல்கின்றேன். இதுவே விமர்சனங்களுக்கான எனது பதிலாகும்.

நன்றி
மீராபாரதி

அரங்கு

முன்வைக்கப்பட்ட விமர்சனங்கள்
1.

கங்கு: புதுமையானது ஆனால் தெளிவானதில்லை – அரவிந்தன்

2.

கங்கு: பன்முக விமர்சனங்கள் – பகுதி – 1

3. கங்கு தொடர்பான விமரசனங்களுக்கும் கேள்விகளுக்குமான எனது பதில்கள்

Older Posts »

Categories