26165506_10155287587392362_7426653458556107022_nபால் பாலியல் காமம் காதல் பெண் பெண்ணியம்பன்முகப் பார்வைகள் – சரோஜா சிவசந்திரன்

மீராபாரதி எழுதிய பாலியல் பால் நிலை பெண்ணியம் தொடர்பான நூல் ஓர் பார்வை:

சாருநிவேதா தன் அம்மா ஓர் விபச்சாரி என்கின்றார் – வெளிப்படையாக! பெண்களால் பேசப்பட்ட விடயத்தை ஓர் ஆண் முன்வைத்ததுதான் இந்நூல். ஒருவரது படைப்பைக்காட்டிலும் அவரைப் பற்றி அதிகமாகச் சொல்லக்கூடியது வேறொன்றும் இல்லை என்பார்கள். மீராபாரதியின் இந்தப் படைப்பானது ஒரு ஆணின் பார்வையில் பெண்ணைப்பற்றி மாறுபட்டுச் சிந்திக்கின்றது.

நூலின் உள்ளடக்கமாக பாலியல், காமம், பாலியல் கல்வி பற்றியும் பால்நிலை தொடர்பாக பெண்கள் சமத்துவம், பால்நிலைவேறுபாடு பால்நிலை உணர்வு பற்றியும் பெண்ணியம் தொடர்பாக அதன் வரலாறு புதிய அலைப் பெண்ணியத்திற்கான தேடல் மற்றும் தேவை என்பவற்றுடன் தேசியமும் பெண் விடுதலையும் போரின் நிகழ்வுகள் வன்முறைகள் என்பவற்றோடு பெண் எழுத்துக்கள் பற்றிய குறிப்புக்களும் இந்நூலில் இடம்பெற்றுள்ளன. நூலை விமர்சிப்பதற்கு அப்பால் நூலில் பல விடயங்கள் விடப்பட்டவையாகவும் சில பலதடவைகள் கூறப்படுபவையான போக்கு வாசகர்களை சளிப்படையச் செய்கின்றது.

26001016_10155287587247362_7813974407780345626_nமூன்றாம் அலை பெண்ணியம் மற்றும் பெண் செயற்பாட்டாளர்களின் மாற்று வடிவச் சிந்தனைகள் இங்கு காணப்படவில்லை. மூன்றாம் பாலினம் இவர்களது உரிமைகள் முற்போக்கானபோக்குகள் விடுபட்டுள்ளமை குறிப்பிடத்தக்கதே. பெண் எழுத்தாளர்களில் புஸ்பராணி, தமிழ்க்கவி, சர்மிளா ஸெய்யித் , தமிழினி, ஜக்குலின் இவர்கள் பெயர்கள் மட்டுமே குறிப்பிடப்பட்டுள்ளன. பலர் விடுபட்டுள்ளமை எழுத்தாளருக்கு தெரியாமல் இருந்திருக்குமோ என்ற ஜயப்பாட்டைக் காட்டுகின்றது.

என் அனுபவங்கள் என்று வெளிப்படையாக காதல் காமம் பற்றியும் பெண்ணியம் பற்றியும் எடுத்துச் சொல்லத் தொடங்கும் மீராபாரதியின் பால்நிலை பற்றிய கருத்துருவாக்கம் நமது யாழ்ப்பாண சமூகக் கட்டுமான எண்ணக் கருத்துக்களில் முக்கியமானதாகும்.

மேலும் வாழ்வியலில் காதல் காமம் பற்றிய புதிய விளக்கங்களும் மாற்றுப்பார்வை ஒன்றின் மூலம் தெளிவுபடுத்தப்படுகின்றது. ஓசோ பல இடங்களில் குறிப்பிடப்படுவதுடன் காதல் மற்றும் குடும்ப உறவுகள் பற்றிய ஓசோவின் கருத்துக்கள் இந்நூலில் திறம்படகையாளப்பட்டுள்ளன. சமூக விழுமியங்கள் சமூகக் கட்டுமானங்கள் மதிப்புக்கள் பற்றிய மீள்பார்வையை மேலும் மேலும் இந்நூல் வலியுறுத்துகின்றது.

சிறப்பாக பெண்மை தொடர்பான ஆணின் மாறுபட்டசிந்தனைகளும் பெண்மை பற்றிய புரிதல்களும் ஆணின் பார்வையில் இருந்து சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளன. சமூகப் பிரச்சனைகளும் பெண்களுக்கு எதிரான வன்முறைகள் பற்றியும் நாம் அதிகம் பேசுகின்றோம். வன்முறைகளை ஒழிக்கவேண்டும் என்று குரல் கொடுக்கின்றோம். இந்நூலில் அதற்கான அடிப்படைகாரணம் பற்றி எடுத்துச் சொல்லப்படுவது இதன் சிறப்பாகும்.

25659276_10155275096702362_4481084953315807833_nகாமத்தை கடத்த  தியானமே வழி என்பதை ஓசோவின் தத்துவம் வழியாக இயல்பாகவே கையாளப்பட்டுள்ளது. குஷ்பு, நித்தியானந்தா, இரஞ்சிதா போன்ற அக்காலப்பகுதிகளில் நடந்த விடயங்கள் ஜெயலலிதாவை வெகுஜன ஊடகங்கள் எவ்வாறு ஒர் ஆண்நிலைமையவாதச் சிந்தனையுடன் நோக்கின போன்ற விடயங்கள் பால்நிலை உணர்திறனும் பால்நிலை மாதிரி வார்ப்புக்கள் பற்றியும் கேள்விகளை உருவாக்குகின்றன.

சந்தித்த பெண்கள் சிந்திக்க வைத்த பெண்கள் பற்றியும் பெண்கள் ஆண்கள் பற்றிய புரிதல்கள் பற்றியும் இந்நூல் அதிகமாகவே பேசுகின்றது. மார்ச் 08ஆம் திகதி பெண்கள் தினம் அன்று அம்மாவிடம் ஒர் நேர்காணல் இடம்பெறுகின்றது. ஒரு அம்மாவாக தனது தாய் பட்ட துன்பங்களை குறிப்பாக அப்பாவின் அரசியல் பிரவேசம் அதன் தாக்கங்கள் யாவுமே அவரைச் சார்ந்திருந்த அம்மாவை எவ்வாறு பாதித்தன எனச் சொல்லும் இடங்கள் குறிப்பிடத்தக்கன. பெண்களுக்கு கணவனைத் தேர்ந்தெடுக்கும் உரிமை பொது மற்றும் தனிப்பட்ட வெளிகள் பற்றிய சமூகப் பார்வைகள் போன்றவை அம்மாவின் நேர்காணல் ஊடாக வெளிவந்துள்ளன. “ஒவ்வொருஅம்மாவிற்கும் ஒருகதைஉள்ளது’’. இது நாம் அறியாதது என்கிறார்.

25994705_10155277222612362_313586844967798028_nசாம்பல் நிறத்தில் மறையும் வைரவர் சிறுகதைத் தொகுப்பில் அவர் ஆற்றிய உரையின் ஊடாக “வன்முறை: பிறர் என் மீதும் நான் பிறர் மீதும்” என்ற வரிகளில் சிறுவர் துஷ்பிரயோகம் சிறுவர் வன்முறைக்குட்படுத்தல் போன்றன தொடர்பாக அதிகமாக பேசுகின்ற நேரம் தனது சொந்த அனுபவத்தின் ஊடாக ஒருசிறுவன் எவ்வாறு வன்முறைக்கு உள்ளாகின்றான். பின் அதன் வழியே எவ்வாறு வன்முறையை கற்றுக்கொள்கின்றான். பின் அந்நிகழ்வு எவ்வாறு சமூகத்திற்குக் கடத்தப்படுகின்றது என்பதை இப்பகுதி விளக்குகின்றது. ஆண்கள் பெண்கள் மீதுவெளிப்படுத்தும் இவ்வன்முறைக் கலாசாரம் போராட்ட வெளிவரை எவ்வாறு பரந்துள்ளது என்பதும் இவற்றைக் கடந்து வருவதற்கான ஆற்றல்களை நாம் எவ்வாறு கட்டி எழுப்பப்போகின்றோம் என்றும் அலசி ஆராய்கின்றார் மீராபாரதி.

ஆண்களின் அறமும் அரசியலும் பெண்களின் வாழ்வும் என்னும் தனது அகம் நோக்கிய விமர்சனப் பகுதியில் கூட குடும்ப வன்முறைகள் தனது வீட்டில் நடந்ததை சுட்டிக்காட்டியே ! அதனை சமூகவெளிக்குள் கொண்டுவருகின்றார். இருந்தபோதும் பெண்ணிய கருத்துக்கள் தன்னை எப்படி அதிகாரப் போக்கில் இருந்து விடுபடஉதவுகின்றது. எனக் கூறுவது பெண்ணியம் பற்றிய ஆழமான புரிதலை விளக்குகின்றது.

பெண்கள் தமதுஅடையாளத்தைப் பிரதிநிதிப்படுத்துவதற்கு கடக்கவேண்டிய தூண்களையும் கருத்துக்களையும் கருத்துக்களை கருத்துக்களால் எதிர் கொள்ளக்கூடிய மனப்பக்குவத்தை இருசாராரும் வளர்த்துக் கொள்ளக்கூடிய தேவைப்பாட்டை கூறுகின்றார். கலாசாரமும் கருக்கலைப்பும் நமது அறியாமையும் என்னும் கட்டுரையானது நமது சமூக‘’டேட்டிங்’’முறைமையையும் அதனை எவ்வாறு கையாளவேண்டும் என்பதுபற்றியும் ஓர் அறிவூட்டலாக அமைகின்றது.

முறை தவறிய கர்ப்பம் இளவயதுக் கர்ப்பம் பிறழ்வான பாலியல் நடத்தைகள் என்பன பால்நிலை உணர்திறன் சார்ந்த சிந்தனை வெளிப்பாடாகும். முறை தவறிய கர்ப்பம் என்பதில் கர்ப்பம் சரியாகவே இடம்பெறுகின்றது. இதனால் உருவாகிய குழந்தை முறை தவறிய குழந்தை என்ற பெயரை சமூகத்தில் பெற்றுக்கொள்வதற்கு இவ்வாறான வார்த்தைப் பிரயோகங்கள் தவிர்க்கப்படுவது பொருத்தமாகும். இங்கே பாலியல் கல்வி பற்றி கூறும் மீராபாரதி தனது நூலை வளர்ந்தவர்கட்கு மட்டும் என்று குறிப்பிடுவது எவ்வாறு பொருத்தமானதாகும் என்பது நோக்கப்படவேண்டும்.

யுத்தம் எவ்வாறு பெண்களை வன்முறைக்குள் தள்ளுகின்றது என்பதுடன் தமிழினியின் ‘’கூர்வாளின் நிழல்’’பற்றிய நூல் பற்றியும் அதனை ஒட்டிய போராட்டசிந்தனையும் மாற்று எண்ணக்கருக்களும் இங்கு கவனிக்கத்தக்கன.

பெண்ணியக் கருத்துக்கள் நமக்கேற்ப நமது கலாசாரத்திற்கு ஏற்ப வார்த்தெடுக்கின்ற பெண்ணியம் எண்ணக் கருக்களை கட்டிஎழுப்ப வேண்டிய தேவை பற்றிய புரிதலை எமக்கு கொடுக்கின்றது. பால்நிலை பன்முகத் தன்மைபற்றியும் பால்நிலை வகிபாகம் பற்றியும் சொந்த வாழ்க்கை சம்பவங்களின் ஊடாகவும் பிற கவிஞர்கள் பெண்ணியல் செயற்பாட்டாளர்களது கருத்துக்களுக் கூடாக இந்நூல் வெளிப்படுத்துகின்றது.

இந்நூல் எமது பாரம்பரிய வார்ப்புக்களை ஒருகணம் கேள்விக்குட்படுத்துகின்றது. தமிழினியின் ‘’கூர்வாளின் நிழல்’’ஓர் சத்திய சோதனை முயற்சியென்று கூறும் மீராபாரதியின் காதல் காமம் பாலியல் பெண் பெண்ணியம் பற்றிய இந்நூலும் ‘’சத்தியசோதனை’’என்றே கருதவேண்டும்.பேசாத பேசப்படாத பொருட்கள் பற்றி பேசியமையும் சமூக இடைவெளிகளிலுள்ள இடுக்குகள் பலபற்றியும் கலந்துரையாடிய இந்நூலினை அறிவியல் கண்ணோட்டத்துடன் நாம் அணுகமுயற்சிக்கவேண்டும்.

நன்றி – சரோஜா சிவசந்திரன்

Saroja Sivachandran | Executive Director

Centre For Women & Development www.cwdjaffna.org

 

Advertisements

25659276_10155275096702362_4481084953315807833_nசமூகமாற்றம் வேண்டிநிற்போரின் பார்வையில் “பால் பாலியல் காமம் காதல் பெண் பெண்ணியம்”

மீராபாரதியின் “பால் பாலியல் காமம் காதல் பெண் பெண்ணியம்”என்ற நூலை வாசித்தபோது குறிப்பாக இலங்கை ஆண்களாலும் பெண்களாலும் கட்டாயம் வாசிக்கப்படவேண்டிய ஒரு நூல் என உணரமுடிந்தது. மீராபாரதி பல்வேறு காலப்பகுதிகளில் வெவ்வேறு தேவைகளுக்காக எழுதிய கட்டுரைகளின் தொகுப்பாக இது அமைந்திருந்தாலும் அவை எல்லாவற்றிற் கூடாகவூம் ஆண் பெண் நல்லுறவூக்கான ஒரு புரிந்துணர்வை ஏற்படுத்துவதற்கான ஒரு முனைப்பைக் கண்டுகொள்ளமுடிகின்றது.

25994705_10155277222612362_313586844967798028_nஇத் தொகுப்பில் 32 கட்டுரைகள் காணப்படுகின்றன. இவை ஒரு ஆணாதிக்கச் சிந்தனையுள்ள சமூகத்தில் வளர்க்கப்பட்ட ஆணால் பெண்ணிலைவாத நோக்குடன் எழுதப்பட்டுள்ளமை இதன் சிறப்புகளில் ஒன்றாகும். புதிய இலக்கியத் தேடலையும் இரசனையையும் தேடுபவர்களுக்கு இது பழைய பேசு பொருளாக இருந்தாலும் சமூகமாற்றத்தினை வேண்டிநிற்கும் சமூக நலன்விரும்பிகளுக்கு இது ஒரு வரப்பிரசாதமாகவே தோன்றுகின்றது. நடைமுறை வாழ்வியலிலுள்ள சுவாரசியமான சம்பவங்களும் தேடல் நிறைந்த விடயப்பொருளும் இலகு மொழி நடையும் கட்டுரைகளை வாசிக்கத் தூண்டுவதாக அமைந்துள்ளன.

ஓசோவின் கருத்தாக்கங்களை எடுத்துவரும் இந்நூலும் ஓசோவின் “காமத்திலிருந்து கடவுளுக்கு” என்ற நூலுக்குரிய வரவேற்பைப் பெற்றுக்கொள்ளவும் இடமுண்டு.

26168241_1646802715375972_5810891128249660271_nஇந் நூலிற்கான முகவுரையில் நூலாசிரியர் தனது பாலப்பருவத்திலிருந்து இற்றைவரையூமான தனது பாலியல் உணர்கவுளும் இதுவரை தமிழ் கலாசாரத்திலிருந்து எவராலும் பேசப்படாத பேசமுடியாத ஆண்களுக்கு ஏற்படுகின்ற பாலியல் துஸ்பிரயோக அனுபவங்கள் பற்றியும் பகிர்ந்து கொண்டுள்ளமையானது வரவேற்கத்தக்கது. இது ஆண்பிள்ளைகள் உள்ள பெற்றோர்களுக்கும் ஆசிரியர்களுக்கும் முன்னெச்சரிக்கையுடன் பிள்ளைகளுடன் நடந்து கொள்வதற்குப் பேருதவியாக அமையும்.

பிள்ளைகளை மூன்று பருவமாகப் பகுத்த நூலாசிரியர் அப்பருவப் பிள்ளைகளுடன் பெற்றோர்களும் ஆசிரியர்களும் நடந்துகொள்ள வேண்டிய விதங்கள் பற்றியும் வழங்கப்பட வேண்டிய பாலியல் கல்விபற்றியும் நேர்த்தியாக எடுத்துக் கூறுகின்றார். பிள்ளைகளுடன் வெளிப்படையாக பேசக்கூடாது என்ற சிந்தனையூடையவர்கள்கூட எவ்வாறு அவர்களுடன் அவை பற்றிக் கதைக்கலாம் அல்லது நடந்து கொள்ளலாம் என்ற விழிப்புணர்வை அழகாக முன்வைத்துள்ளார். இதனூடாகப் பாலியல் சுரண்டல்களையும் துஸ்பிரயோகங்களையும் தவிர்த்துக் க்கொள்வதற்கான ஏதுக்களை இதனூடாக முன்வைக்க முனைகின்றார். இவை அனைத்துப் பெற்றோரும் வாசிக்கவேண்டிய விடயமாக உள்ளன.

26165506_10155287587392362_7426653458556107022_nஇயற்கையின் படைப்பில் ஆண் பெண் என்ற உடலியல் வேறுபாடுகள் இருந்தபோதும் ஆணாதிக்க சமூகம் எவ்வாறு பால்நிலை வேறுபாட்டைத் தோற்றுவித்து ஆண்களைவிட பெண்கள் உரிமை குறைந்தவர்களாக பண்டப்பொருட்களாக கட்டமைக்கப்பட்டு பகுத்துணர முடியாதவகையில் எவ்வாறு ஒடுக்கப்பட்டுள்ளார்கள் என்பதையும்.. கலாசாரமும் சமூகக் கடமைகளும் பெண்களுக்கு எவ்வாறு விலங்கிடுகின்றன என்பதையும் பெண்கள் சமூக இருப்பு சார்ந்தும் பாலியல் இன்பம் சார்ந்தும் எவ்வெவ் வகைகளில் புறந்தள்ளப்பட்டுள்ளார்கள் என்பதையும் பல பெண்களது வாழ்வியல் முறைகளினூடாகவும் வேற்று நாட்டுப் புள்ளிவிபரத் தரவுகளுடாகவும் எடுத்துக் கூறுகின்றார். அத்துடன் மூன்றாம் அல்லது ஆண் பெண் என்பவற்றுக்கு அப்பாற்பட்ட சக பாலினங்களை ஏற்க வேண்டியதன் அவசியத்தையும் கூறுகின்றார்.

தழிழ் சமூகங்களின் குடும்பப் பெண்களின் பாலியல் வகிபங்கிற்கும் ஒரு பாலியல் தொழிலாளியாகச் செயற்படும் பெண்ணிற்கும் இடையிலான ஒற்றுமை வேற்றுமைகளைக் கூறியுள்ளதை நோக்கும்போது பண்பாட்டைக் கட்டிக்காக்கின்றோம் என நினைக்கும் எமது அறிவுக் கண்கள் திறக்கப்படுவதைப்போலுள்ளது. பாலியல் தொழிலாளிகளின் தோற்றமும் தேவையும் எவ்வாறு எங்கிருந்து வளர்கின்றது என்பதையும் அத்தொழிலுக்கான நியாயப்பாட்டையும் முன்வைப்பது சிறப்பாக உள்ளது.

26112302_1646802655375978_8609726257906707643_nகணவன் மனைவி உறவு என்பது ஏனைய உறவுகளிலும் பார்க்க மேலானதும் நெருக்கமானதுமாகும். அவ் உறவின் நெருக்கத்தை அதிகரிக்க பாலியல் இன்பம் என்பது இன்றியமையாதது. ஆண் பெண் என இருவரும் உச்ச இன்பத்தை அடைவது எவ்வளவு அவசியம் என்பதையும் அதற்காக உணர்கவுளை பரஸ்பரம் எவ்வாறு பரிமாறிக்கொண்டு உறவைப் பலப்படுத்திக்கொள்வது என்ற விடயத்தையும் விரசமில்லாதவகையில் ஆனால் விளக்கமாக வெளிப்படுத்தியிருப்பது சிறப்பானதே. பெண்களது பாலியல் இன்பம் பற்றித் தெரிந்து கொள்ளாத ஆண்களுக்கும் தமது இன்பநுகர்வு பற்றித் தெரிந்து கொள்ளாத பெண்களுக்கும் பல விடயங்களைப் புரிந்துகொள்ளவைக்கின்றது. இது 16 வயதிற்கு மேற்பட்டவர்களுக்கு வாசிக்கப் பொருத்தமானது என நூலாசிரியர் கோடிட்டமை பொருத்தமற்றதாகவும் அதுசற்று அதிகமானதாகவுமே தோன்றுகின்றது.

26001016_10155287587247362_7813974407780345626_nபெண்ணியம் பேசும் பெண்கள் குடும்ப வாழ்க்கையை விரும்பாதவர்கள் என்றும் ஆண்களை வெறுப்பவர்கள் என்றும் ஆண்களுடனான வாழ்வை விரும்பாதவர்கள் என்றும் தொன்று தொட்டுவரும் கலாசாரத்திற்கு எதிரானவர்கள் போன்றவாறான எதிர்மறையான எண்ணக்கருக்களிலேயே இன்றும் உள்ளோம். இந்நூலில் பெண்ணியத்தின் தோற்றம் அதன் தேவை வளர்ச்சி போன்ற விடயங்கள் விளக்கப்பட்டுள்ளன. அத்துடன் இனிவரும் காலங்களில் பெண்ணியம் எவ்வாறான வகையில் முன்னெடுக்கப்படவேண்டும் என ஒரு ஆண்மகனால் கூறப்படுவது பல பெண்ணியலாளர்களால் பெரிதும் வரவேற்கப்பட்டுள்ளதுடன் ஒரு உந்து சக்தியாகவும் உள்ளது. அத்துடன் ஆண்களாலும் ஏற்றுக் கொள்ளத்தக்கவகையில் கூறியிருப்பதும் வரவேற்புக்குரியதுமாகும்.

26169745_10155287587397362_1434853216519542763_nஈழத்தமிழ்ப் பெண்களாகிய நாம் ஈழப்போராட்ட காலங்களில் பெண்களது படையணிப் பங்கேற்பானது பெண்களுக்கான விடுதலையைப் பெற்றுத்தந்ததென்றே நாம் கருதிவருகின்றோம்.. அது உண்மையில் பெண்களுக்கான உரிமையைப் பெற்றுத்தந்ததா? அல்லது பெண்கள் விடுதலை அடைந்துள்ளனரா? பெண்களைப் பற்றிய சமூகப் பார்வையில் எவ்வாறான மாற்றங்களை பெண்களின் விடுதலைப் போராட்ட பங்களிப்பு தந்துள்ளது என்ற புதிய கோணத்திலான பார்வை அனேகரால் ஏற்றுக்கொள்ளமுடியாத அதேநேரத்தில் நம்பமுடியாத விடயங்களைக் கூறிநிற்கின்றது. பெண்களது அரசியல் பிரவேசங்களும் தொழில் ஆளுமைகளும் தனித்திறன்களும் ஆணாதிக்க சிந்தனைமூலம் எவ்வாறு நோக்கப்பட்டு விமர்சிக்கப்படுகின்றது என்பது பற்றித் தெளிவுபடுத்தப்படுகின்றது.

26113766_10155287587252362_4548977309964197325_nஇந்நூலில் பல பேசுபொருள்கள் உரையாடப்பட்டுள்ளன. இவை அனைத்துக்கூடாகவும் பெண்ணிலைசார்ந்த விழிப்புணர்வும் வன்முறையற்ற காதலுடன்  கூடிய குடும்பங்களைக் கொண்ட ஒரு சமூகத்தையும் அதனுடனான ஒன்றுபட்ட உலகையும் காண முயற்சிப்பதையே என்னால் தரிசிக்க முடிந்தது. இந் நூலிற்குப் பலவிமர்சனங்கள் இருந்தாலும்  அனைவராலும் வாசிக்கப்பட வேண்டிய ஒரு நூல் என்பது சமூகமாற்றத்தை வேண்டிநிற்கும் என் போன்ற பலரதும் கருத்தாகும்.

நன்றி.

கௌரி ஆசிரியர் யாழ்ப்பாணம்

யாழில் நடைபெற்ற, “பால் பாலியல் காமம் காதல் பெண் பெண்ணியம்” நூல அறிமுக நிகழ்வில் ஆற்றப்பட்ட உரை.

படங்கள் – Ajooran Ajoo – நன்றி

நன்றி கௌரி

 

 

 

Posted by: மீராபாரதி | January 23, 2018

අද වැදගත් දිනයකි….

ඝාතනයක්….
අද වැදගත් දිනයකි….
1994.12.31….

අද වැදගත් දිනයකි. ඔරලෝසුවේ ‘එලාම්‘ හඬ අලූයම සන්සුන් බව බිඳ හෙළුවේය.
‘‘වෙලාව අලූයම පහයි….’’
ඒ හඬින් දැදුරු වූයේ මගේ දෙසවන පමණක් නොවේ. එමගින් අලූයම් කාලයේ සන්සුන් භාවයත්, මගේ සිතත් කෙලෙසා දැමුණි. ඒ හඬ කුමන අවස්ථාවක ඇසුණත් මසිත දවාලන්නාක් මෙන් හැෙඟ්.
‘‘ච්….චිහ්…. තාම කාටවත් බැරිවුණානේ උදේට සතුටින් නින්දෙන් ඇහැරෙන්න පුළුවන් විධියෙ මිහිරි එලාම් හඬක් නිර්මාණය කරන්න….’’
එලාම් හඬ ඇසෙන සෑම අවස්ථාවක ම නොවැරදී ම මසිතට නැගෙන සිතුවිල්ලකි ඒ. ඒ සමග ම එම හඬ ඇසීම වළක්වාලීම සඳහා නින්දෙන් මෙන් දෑස් පියාගෙන ම වහ වහා ඔරලෝසුව සෙව්වෙමි. නැත…. නැත…. සොයාගත නොහැක.
(මිනිස්සු යම් ක‍්‍රියාවක් පුරුද්දක් ලෙස කරන්නේ නම් අවබෝධයකින් තොරව වුවත් යාන්ත‍්‍රිකව මෙන් එය ඉටුකරති. ගවයෝ නිවසට පැමිණ නතරවන්නාක් සේය.*
මගේ අත එලෙස ඔරලෝසුව සොයාගෙන එහි නිවැරදි ස්ථානය තද කර එලාම් හඬ නතර කළ අතර…. ඉක්බිතිව යළිත් කෙටි නින්දකට පිවිසුනෙමි. එලාම් හඬ තුළින් ජනිත වූ කෝපය සිතින් බැහැර කිරීම සඳහා….. එසේ පැවසීම ද නිදහසට කරුණු කීමකි. මෙම කෙටි නින්ද මිනිත්තු 5ක් හෝ පැයක් පුරා පවතියි. මේ වේලාවට ඇස් ඇරුණහොත් ශරීරය කුදු ගසාගෙන ගුලිවෙමින්, හිස සිට දෙපා දක්වා පොරෝණය පොරවාගෙන, දෑස් තදින් පියාගෙන යළිත් නිදාගන්නෙමි.
ඔහෝ….. කෙතරම් සුවදායක, හුදෙකලා වූ අත්දැකීමක්ද? එහෙත් සුපුරුදු ලෙස අද ඒ අත්දැකීම විඳගැනීමේ කැමැත්තක් සිතේ නැත. අද වැදගත් වූ දිනයකි. සෑම වසරක ම මේ දිනයේ දී කෙටි නින්දට පිවිසීමෙන් සහමුලින් ම වැළකුණෙමි. කඩිසරව හා ප‍්‍රීතිමත් අයුරින් නැඟිටින්නෙමි.
අද මට සුපුරුදු වසරවලට වඩා ඉතා වැදගත් වූ දිනයකි. බොහෝ වතාවක් සතුටු වන දිනයකි. දුටු සිහින සැබෑ වන දිනයකි. ශරීරය ප‍්‍රාණවත් ශක්තියකින් පැවති නිසාත්, මොළය දැඩි අවධානයකින් ක‍්‍රියාත්මකව තිබූ නිසාත් කෙටි නින්ද දිව ගොස් තිබුණි.

අද වසරේ අවසන් දිනය වූ දෙසැම්බර් 31 වැනිදා ය. මෙය මට සතුටුදායක මානසික තත්ත්වයක් ජනිත කරවන කරුණු වලින් එකකි. හෙට දිනයේ උදාවන නව වසර සඳහා මගේ ජීවිතයට සම්බන්ධ සියලූම දේවල් පිරිසිදු කර පිළිවෙළකට තබන දිනය අදයි. නව වසර පිළිවෙළකට ආරම්භ කළහොත් ඒ මුළු වසර ම පිළිවෙළකට පවතින්නේය යන්න කුඩා කල පටන් මා තුළ පැවතීගෙ එන විශ්වාසයකි.
මම කසල ගොඩක් වැනිය. එහෙත් අද දිනයේ කෙසේ හෝ වෙහෙස ගෙන මගේ කාමරය අතුගා පිරිසිදු කරමි. කුඩා කබඞ් එකෙහි තිබෙන මගේ පොත්වල ¥විලි පිස දා පිළිවෙළකට තැන්පත් කරමි. මෙසේ එකිනෙක කාර්යයන් සොයා බලා ඒවා ඉටුකිරීමෙන් පසු නෑමට යන්නෙමි.
එහෙත් අද…. ගත සිත දෙක ම උනන්දුවෙන් ක‍්‍රියාශීලීව පැවතියත් ඒ කිසිවක් ඉටු කළේ නැත. මක් නිසාද යත් කෙනෙකු හමුවීම සඳහා යාමට තිබෙන බැවිනි. ඒ මා සුපුරුදු ලෙස හමුවන කෙනෙකු බව සැබෑය. එහෙත් අද දින හමුවීමෙහි විශේෂත්වයක් ඇත. සුපුරුදු වසරවලට වඩා අද මට ඉතා වැදගත් දිනයක් වන්නේ ඒ නිසාය.
එලාම් හඬ පමණක් නතර කර, දෑස් විවර කර ගෙනම සයනයෙහි සිටියෙමි. අල්ලපු කාමරයේ අම්මාත්, තාත්තාත් හඬ නොනැගෙන සේ කතාකරන ‘කසු කුසු’ හඬ මට ඇසුණි. සුපුරුදු පරිදි අලූයම් කාලයේ තේ බොමින් ඒ දෙදෙනාම තම දෛනික ජීවන ගැටලූ, වියහියදම්, ආදායම් හා අන්‍යයන්ගේ ගැටලූ පමණක් නොව තමන් මවන සිහින පවා අපට (දරුවන්ට* නෑසෙන සේ ඉකුත් වසර 25 පුරාවට ම කතා කරමින් සිටියේ එලෙසිනි. ඔවුන් කතා කරන්නේ කුමක්දැයි යන්තම් මට ඇසෙයි. ඇතැම් දිනවලදී මම ඒ කෙරෙහි මුළුමනින් ම සවන් යොමු කරගෙන සෝදිසියෙන් අසා සිටින්නෙමි. එහෙත් අද එයට සවන් දීමටවත් උනන්දුවක් මා තුළ නොමැත. අම්මා ද අද මා අවදිකළේ නැත. අද මට වැදගත් දිනයක් බැව් දැනගෙන සතුටින් නිදා ඉඳපුදෙන් යැයි කියා අතැර දැම්මාක් වැනිය.
අලූයම සිහින් ආලෝක ධාරා ජනේලය ඔස්සේ කාමරය තුළට පැමිණ පතිත විය. මේ නිසා කාමරයේ පැවති අඳුර කොහෙටදෝ ගොස් සැඟවුණි. මේ අඳුර එසේ කොහේට හෝ ගොස් සැඟව සිටියි. එම අඳුර ම ආලෝකය නැති වූ කලට ක්‍ෂණිකව කොහේ හෝ සිට යළි දිවගෙන එයි. ඒ දෙක හැංගිමුත්තන් ක‍්‍රීඩාවේ නියැලෙන්නේ එලෙසිනි. කවුරු විසින් කවරෙක් අල්ලා ගනීද? ආලෝකය කෙසේ හෝ අඳුර අල්ලා ගනීද? නැතහොත් අඳුර ආලෝකය අල්ලා ගනීද? එසේත් නැතහොත් මේ දෙදෙනා කවදාක හෝ එකිනෙකාව හමුවී තිබෙන්නේද? නො එසේ නම් ආලෝකය දැකීමට බියෙන් එය පිටව යන තුරු අඳුර සැඟවී බලාගෙන සිටියේද?
‘‘ෂහ්…. මේ අඳුර වගේ මටත් හැංගිලා ඉන්න පුළුවන් වුණා නම්…. නැත්තම් ආලෝකයට අඳුර පලවා හැරීමේ ශක්තිය තිබුණ වගේ මටත් තිබුණ නම්….’’
සිතේ එක් කොටසක් එලෙස සිතන විට අනිත් කොටසින්….
‘‘…. මහ ලොකුවට මොනවත් කරන්න ඕන නැහැ…. තියෙන දේ තියාගෙන ඒකෙන් කරන්න පුළුවන් දේ ගැන බලපන්….!’’
father-002-e1317473532726කාමරයට ගලා ආ සූර්යාලෝකය පොත් දමා තිබෙන කුඩා කබඞ්එක මතට පතිත වී මගේ දෑස් මත ගැටුණි. සයනයේ ඇල වී සිටි මගේ දෑස්වලට කබඞ් එකෙහි තිබූ පොත් දර්ශනය විය. මාක්ස්, එංගල්ස් සහ ලෙනින් තිදෙනා මා දෙස ඕනෑකමින් බලා සිටිති. ‘ඔවුහු රවාගෙන බලා සිටිති’ යැයි මගේ සිතට හැඟී ගියාක් වැන්න. ඔවුන් එසේ මා දෙස රවා බැලිය යුත්තේ ඇයි? මේවා ලෝකය පිළිබඳව ඔවුන් ඔවුන්ගේ මනෝ ලෝකය තුළ කිමිදෙමින් සිටියදී ගන්නා ලද ඡුායාරූපය. නැතහොත්…..
ඡුායාරූප ස්වාභාවිකව තිබිය යුතුය යන්න මගේ කැමැත්තයි. එහෙත් මම ද ඇතැම් ඡුායාරූපවලට මා සිතන ආකාරයට කෘතීමව ‘පෝස්’ දෙමි. එලෙස මම ම මගේ ඡුායාරූප ගත් අවස්ථා ද ඇත. මේවා මොවුන් ද තමන් සිතූ ආකාරයට ‘පෝස්’ දුන් ඡුායාරූප විය නොහැකිද? ව්‍යාජ ලෙස ‘පෝස්’ දුන්නත්, නැතත් දැනටත් ලෝකය හසුරුවන්නේ ඔවුන්ගේ සිතුවිලි බව පිළිගත යුතුය.
උදෑසන ම සිත තුළට දේශපාලනය ඇතුල් විය. මෙතැන් සිට යළිත් මගේ අවධානය…. ගුලි ගැසී තිබූ සිරුර කෙලින් කර, දෙපා හොඳින් දිගහැර, දෑත් දෙපසට ම දිගහරිමින් ඇඟමැලි කැඩුවෙමි. දෙපා දෙසින් තිබූ පා පැදිය ඇස ගැටුණි. ‘අලූත් ඥාතිය ආපු ගමන් ම මාව අත්හැරියේද?’ යි අසන්නාක් සේ එය තිබුණි. සිතෙහි එක් කොනක කිසියම් වැරදි සහගත සිතිවිල්ලක් මතු වූ අතර ඒ පිළිබඳ ප‍්‍රශ්න කරන විටත් අලූත් ඥාතීත්වයේ මතකය යළි පැමිණියේය. උනන්දුවෙන් නැඟිට නිදා සිටි පැදුර හකුළා මුල්ලක තැබුවෙමි. මගේ කාමරයේ සිට සාලයේ ඉදිරි පැත්තටත්, කුස්සියට හෝ බාර්ත් රූම් එකටත් යා යුත්තේ තාත්තාගේ හා අම්මාගේ කාමරය පසුකරගෙනය. ඔවුන්ගේ කාමරයේ තාත්තාගේ නැගණියගේ (නැන්දාගේ* තුන් හැවිරිදි දියණිය නිදා සිටියාය. උපන් දා සිට ඇය හැදී වැඩුණේ අප සමගය. තාත්තා සහ අම්මා සමගය. මම ඒ කාමරය පසුකර කෑම කාමරයට ගියෙමි. එහි සිට ගෙදර දොරකඩ දෙස බැලූවෙමි. සූර්යාගේ ආලෝක ධාරා සාලයට හොඳින් පතිත වී ඇත. එය ඉදිරිපස කාමරය බබළවමින් හැඩ වැඩ කර තිබේ. තාත්තා සාලයේ බිම එරමිණිය ගොතාගෙන හිඳ සිටියේය. ඔහු උදරයට ඉහළින් සරම ගැටගසා ඇඳගෙන හිස් උඩුකය සහිතව සිටියේය. උපැස් යුවල නහය මත රැුඳී තිබූ අතර, එහි ගැටගසා තිබූ පටිය කම්මුල් දිගේ එල්ලී ගෙලෙහි පිටුපසට වී තිබුණි. ඔහු එක් අතක තේ වතුර බඳුන තබාගෙන, එදින දිනපතා පුවත්පත බිම දිගහැර තබාගෙන කියවමින් සිටියේය. පොඩි කාලයේ දී නම් උදෑසන ම ගොස් දිනපතා පුවත්පත මිල දී ගෙන ආ යුත්තේ මමයි. එහෙත් දැන් පුවත්පත නිවසට ම ගෙනැවිත් දෙන ලෙසට කටයුතු සලස්වා ඇත. මගේ වගකීම්වලින් එකක් අඩුවීමේ සැනසීම මට ලැබී ඇත. කෑම කාමරයේ සිට ඇතුල් පැත්ත දෙසට යන විටදී අම්මා කුස්සියට වී පිට්ටු තම්බමින් සිටිනු පෙනුණි.
‘‘අම්මා, දවල්ට උයන්න එපා. ‘බනානා ලීව් එකෙන්’ චිකන් බුරියානි අරන් එවන්නම්.’
තාත්තාට නො ඇසෙන සේ රහසින් එසේ පවසා නා ගැනීම සඳහා කුස්සිය පිටුපසින් තිබෙන නාන කාමරයට ගියෙමි. උදෑසන අවදිවූ පසු දවසේ පළමු කාර්යය ලෙස නාගත්තෙමි. මා වෙලාගෙන තිබෙන නිදිමත ගතියත්, අලස බවත් පලවා හරීම සඳහා එසේ කළෙමි. කණ්ණාඩියෙන් මුහුණ බැලූවෙමි. යටි රැුවුල මඳක් දිගට වැඞී අපිළිවෙළට තිබුණි. මම මාව ඕනවට වඩා අලංකාර කිරීමට නොයමි. සැමවිට ම ස්වාභාවිකව සිටිමින් මගේ කඩවසම් බව හැකි පමණින් රැුක ගත්තෙමි. ස්වාභාවික සුන්දරත්වය සැබෑ සුන්දරත්වය බවත්, සොබා දහමින් දී ඇති මානව සුවඳ සැබෑ මිහිරි සුවඳ බවත් මගේ විශ්වාසය විය. ‘සෙන්ට්’ ගසා ව්‍යාජ සුවඳක් නිර්මාණය කර ගැනීමට කිසි දිනකත් කැමති නොවූයෙමි. කවුරු අකමැති වුවත් මේ ස්වාභාවික සත්‍යයට මම කැමතිය. කෘතිම පෙනුමටත්, සුවඳ විලවුන් වලටත් වහල් වී පසුව කනගාටු වීම නුසුදුසුය. එසේ වුවත් අද දිනයේ මුහුණවත් මඳක් හැඩට තබාගත යුතුයැයි සිතුවෙමි. නෑමෙන් පසු රැුවුල මඳක් කොට කළෙමි. හිසකෙස් ද කමලහසන්ගේ මෙන් උඩට ඇද සකස් කළෙමි. නාගෙන අවසන්ව එළියට එනවිට අම්මා උදෑසන කෑම පිස අවසන්ය. මගේ කාමරයට ගොස් එහි තිබූ කට්ටල 4න් හොඳ කමිසයකුත්, ට‍්‍රවුසරයකුත් දමා ගනිමින් කෑමට පැමිණියෙමි. කුස්සියට ඉදිරිපස කාමරයත්, සාලයත් අතරේ පිහිටි කෑම කාමරයේ සිට මේසය මත තබා තිබූ කෑම කෑවෙමි.
තාත්තා සාලයේ ඉදිරිපස එරමිණිය ගොතාගෙන තවමත් පුවත්පත කියවයි. ඔහු නෑමට යන්නේ පුවත්පතේ මුල් පිටුවේ සිට අවසන් පිටුව දක්වා කියවා අවසන් කරය. ඔහු එසේ කියවන්නේ කුමක්දැයි සිතින් පමණක් මෙනෙහි කළෙමි. නංගීට ඊයෙම කියා තිබූ බැවින් ඇය ද මා සමග පිටත් වීම සඳහා සූදානම් වෙමින් සිටියා ය. ඇය සමග මම පිටත්ව යාමට සැරසෙද්දී බිම එරමිණිය ගොතාගෙන හිඳින ගමන් ම හිස ඔසවා මා දෙස හැරී බැලූ තාත්තා ‘ඇයි අද මොකද කඩෙන් කෑම ගේන්නෙ? දවල් කෑමට ගෙදර වරෙන්’ යැයි කියා සිටියේය. මම නෑමට ගිය අතරේ අම්මා මා පැවසූ කරුණු තාත්තා සමග හෙළිකර තිබේ. ඒ අම්මාගේ හැටිය. ඕනෑම කරුණක් වහාම තාත්තා සමග කියා සිටින්නීය. මම ඔහුගේ මුහුණ දෙස නොබලා (බිය නිසාද….? ගෞරවය නිසාද….?* ‘අද අම්ම මොකුත් උයන්න ඕන නෑ; මම කෑම අරන් එවනව’ යි පවසමින් ඔහුගේ පිළිතුරු බලාපොරොත්තු නොවී නංගීව ද කැඳවාගෙන නිවසින් පිටත් වූයෙමි. තාත්තාගේ මුහුණ නොබලා ම ගියෙමි. මගේ නිවැසියන්ටත්, මිතුරන් කිහිප දෙනෙකුටත් අද දිවා ආහාරය අරගෙන දෙන බැව් මා කලින් ම කියා තිබුණි. මගේ උපන් දිනය දා අන්‍යයන්ගෙන් තෑගි භාණ්ඩ ලැබුණත්, නො ලැබුණත් ඔවුන්ට මම කුමක් හෝ කළ යුතු යයි සැමවිට ම සිතුවෙමි. ගෙවී ගිය වසර කිහිපය තිස්සේ මුදල් ඉපයූ බැවින් අද මම සිතන දේ කරමි.
ඔව්. අද මට වැදගත් වූ දිනයකි. මගේ උපන් දිනය අදයි. එය ද මගේ සතුටට තවත් හේතුවකි.
මම සිටිනා නිවස දෙහිවල රොබට් වීදියේ පිහිටා තිබුණි. යන අතරමග දී මා මිත‍්‍ර සිවේන්වත් එක් කර ගනිමින් ගල්වල පාර (ක්වාරි රෝඞ්* ඔස්සේ ඇවිදගෙන ගාලූ පාරට පිවිසුනෙමු. ගාලූ පාරට ආසන්නයේ සිටින මා මිත‍්‍ර තියාගුට ද ‘හාය්’ කියාගෙන ඒ හන්දියේ සිට ත‍්‍රීවීල් රථයක් කතා කරගෙන බම්බලපිටිය බලා ගියෙමු. එදින රජයේ නිවාඩු දිනයක් වූ බැවින් වාහන තදබදයක් නොමැතිව ගාලූ පාර ලස්සනට තිබුණි. සූර්යයා ද දීප්තිමත්ව සිනහසෙමින් සිටියේය. එය මසිතෙහි වූ සතුට දෙගුණ කළේය.
සියල්ල ම තීරණය කරන්නේ සිතයි. මේ සූර්යයා රටේ තවත් කොටසක…. දකුණේ මෙන් උතුරේත් මෙලෙස ම සිනාසෙමින් සිටියි…. එසේ නම් එහි ජීවත්වන මිනිසුන්ගේ සිතත් සතුටින් තිබෙන්නේද? ඒ ජනතාවගේ සතුට දෙගුණ කරන්නේද? අද දිනයේ එහි ද කාගේ හෝ උපන් දිනයක් විය හැකිය. ඔහුත් මා මෙන් සතුටින් සිටින්නේද? මගේ පේ‍්‍රමය සඵල විය. එහි ද එක් අයකුට මේ දිනයේ තම පේ‍්‍රමය සඵල වී ඇද්ද? එය ඔහුගේ සතුට තවත් වර්ධනය කිරීමක්ද? එක් අතකින් බැලූ විට ඔවුන්ගේ ගේ දොරකඩ අතෙහි අවියක් දරාගෙන සිටින හමුදාවය…. ඒ මිනිසුන් සිටින්නේ බියෙන් වෙළී නොවේද?
තවත් අතකින් බැලූ විට එහි සිටින්නෝ වරින් වර අහස දෙස බලති. මෙහි සිටින්නන් මෙන් සූර්යයා සිනාසෙන ලීලාව රස විඳීමට නොවේ. බෝම්බ හෙළන ගුවන් යානාවලින් ජීවිතය ආරක්‍ෂා කර ගැනීම සඳහා…. සූර්යයා සිනාසුනත්, හැඬුවත් වෙනස්වීම් වලට වඩා දෙයක් මිනිස් ජීවිත තුළ …. සිත් තුළ සිදුවේද? කුමන ආකාරයේ විනාශයක් සිදු වුවත්, කුමන රටක යුද්ධයක් සිදු වුවත්…. අපගේ සතුටට කිසියම් අයුරකින් හෝ බලපෑමක් නොකරත්ද? අපට එය ඝෘජුව ම බාධා නොකරන තුරු….
අපි ‘බනානා ලීව්’ කඩය ඉදිරිපිට බැස්සෙමු. නැගෙනහිර දෙසින් ආ සූර්ය රැුස් ‘බනානා ලීව්’ හි වීදුරු මත පතිතවීමෙන් දීප්තිමත්ව දිදුළන අයුරු පෙනුණි. මේ නිසා ඒ වීදුරුවල අලවා ඇති දැන්වීම්වල තිබූ කෑම වර්ග අපව ඒ දෙසට ආකර්ෂණය කළේය. මේවා වෙළඳ දැන්වීම්වල අලෙවි උපක‍්‍රමය. ඒ දෙස බලන විට කුස ගින්නක් නැතත් කුසගිනි ඇතිවාක් මෙන් හැඟීමක් උපදියි. ඇතුළට ගියෙමු. කඩය තුළ පවතින කෑම සුවඳ කුසගින්න තව දුරටත් වර්ධනය කරන්නාක් මෙනි. කඩයේ අද දින පළමු ගණුදෙනු කරුවන් වූයේ අප විය හැකිය. බුරියානි, ෆ‍්‍රයිඞ් රයිස්, චිකන්, ඉස්සො ආදී බොහෝ වර්ගවල කරි වර්ග තෙලෙහි බැදුණි. එකිනෙක ලස්සනට තැන්පත් කර තිබුණි. අලූතින් ම තබා තිබුණි. ඒවායේ තද රත් පැහැය අපව ග‍්‍රහණය කර ගත්තේය. අලූතින් ම තබා තිබූ නිසා ලස්සනට පෙනුනේද? නැතහොත් ලස්සනට තබා තිබූ නිසා අලූත් සේ පෙනෙන්නේද?අපි එකිනෙකාගේ කැමැත්ත පරිදි ආහාර මිල දී ගත්තෙමු. ත‍්‍රීවීල් එකක් අල්ලා නංගීවත්, සිවේන්වත් නිවසට පිටත් කර යැවූ මම කොළඹ කැම්පස් එකට යාමේ අරමුණින් බම්බලපිටිය පොලිස් ස්ථානය ආසන්නයේ පිහිටා තිබූ බස් නැවතුම බලා පිය නැගුවේ අංක 155 දරණ බස් රථය අල්ලා ගැනීම සඳහාය. එහි ගොස් බලා සිටින විට 155 බසයක් පැමිණ නතර කෙරුණි. එයට ගොඩවුනෙමි. වසරේ අවසන් දිනය බැවින් වාහන තිබුණේ අඩුවෙනි. මගීන් ද සිටියේ සීමිත පිරිසකි. බසයේ රියැදුරා බසය පිටත් වීමට මෙන් ඉදිරියට ඇද්දුවේය. ‘අඬේ… බස්එක යන්න වගේ හදන්නෙ’ යි සිතමින් සතුටු වන අතරේ බසය යළිත් පසුපසට පැමිණ නතර විය. එක් වරක් මෙය කළේ නම් ඉවසාගෙන සිටිය හැක. එහෙත් කිහිප වතාවක් කරන විට….නිහඬව සිටිනු විනා වෙනත් කිසිවක් කළ නොහැක. මේ බසයට නැඟී සිටින විට අපගේ ඉවසීම පරීක්‍ෂා කළ හැකිය. මේ බස් ගමනින් ඇතිවන මානසික කෝපය වලක්වාලන්නට මෙන් අම්මා මා වෙනුවෙන් තාත්තා සමග කළ ආයාචනයක ප‍්‍රතිඵලයක් ලෙස පරණ පා පැදියක් කොහේදෝ සිට ගෙනැවිත් දුන්නේය. සාමාන්‍යයෙන් ගාලූ පාරේ සතියේ දිනවල වාහන බොහෝ අධිකය. රිය පදවන්නෝ පොලීසිය ඇස ගැටෙන විටදී පමණක් නිසි පිළිවෙළට රිය ධාවනය කරති. අප එකිනෙකා පාලන බලයට ඇති බිය නිසා නීති ගරුකව හා පිළිවෙළකට ජීවත් වීමට උත්සාහ ගන්නා බව මගතොට ගමන් කරන විට දී අපට අවබෝධ වේ. අප ඒ බව දැන සිටියත් එය ගැඹුරින් වටහා නොගෙන මුරණ්ඩුකම් කරන්නෙමු. පොලීසිය නොමැති නම් රිය පැදවීම කෙසේ පවතීද….? තමන් රිය පදවන මාර්ගයේ රජුන් රැුජිණියන් සියලූදෙනා මගීන් පමණි.
ගෙවීගිය වසර හතර පුරා මමත් මේ මාර්ගයේ රජෙක්ව සිටියෙමි. දිනපතා කැම්පස් එකට ගාලූපාර ඔස්සේ පා පැදියෙන් ගොස් ආවෙමි. දැන් ටික කලක සිට පා පැදියට විවේක දුන්නෙමි. ඒ සියල්ල ම පේ‍්‍රමය ජය ගැනීමේ ප‍්‍රතිඵලයකි. ඔව්. ජීවිතයේ පළමු වතාවට…. මගේ පේ‍්‍රමයට ගරු කරමින් එය පිළිගත් අය සමග එක්ව යන මගේ පළමු උපන් දිනයයි අද…. ඒ නිසා අද දිනය සුපුරුදු තත්ත්වයට වඩා බොහෝ සුන්දරව තිබුණි…. නැතහොත් එසේ තිබෙන්නාක් මෙන් මට දර්ශනය වෙයි. මේ සතුටුදායක තත්ත්වය පිළිබඳ විවේක බුද්ධියෙන් සිතන්නට උත්සාහ කළත් මම සතුටින් සිටියෙමි යන්න සත්‍යයයි. නැත…. නැත…. මගේ සිත සතුටින් පවතියි. මා වටා ප‍්‍රීතිය…. සතුට…. ආනන්දය…. ඒ සියල්ල ම තිබේය යන්න පමණක් සත්‍යයකි. මිනිසෙකුට අවශ්‍ය වන්නේ එයයි.
කැම්පස් දොරටුවෙන් බැස ‘ ඕපන් කැන්ටිමට’ ගොස් බලා සිටියෙමි…. පේ‍්‍රමය වෙනුවෙන්…. පෙම්වතිය වෙනුවෙන් බලා සිටීම පවා සැනසීමකි. එය ද එක්තරා කලාවකි. පොතක් ලිවීමට තරම් අත්දැකීම් ලැබීමකි. අද බලා සිටීමේ දී සිතේ සුපුරුදු දෙගිඩියාව තිබුණේ නැත. ‘ඒවි’ යන විශ්වාසය ඒ ඒ දෙගිඩියාව දුරුකළා පමණක් නොව ඇය පිළිබඳ සිතීම ද නතර කළේය. අපගේ බලාපොරොත්තු සියල්ල ම විවෘතව තිබුණි. මගේ සිත මෙන් ‘ ඕපන් කැන්ටිම’ පමණක් නොව කැම්පස් එක ද සන්සුන්ව පැවතුණි. ශිෂ්‍යයෝ කිහිප දෙනෙක් පමණක් පැමිණ සිටියහ. අනිත් දිනවලදී නම් මෙහි ‘පේ‍්‍රමය’ කෙතරම් ප‍්‍රබලද? පේ‍්‍රම කලාප…. සටන්…. එක් පැත්තක කලඑළි බැසීම්…. තවත් පැත්තක ජාතික චින්තනය සහ ‘අල’ යයි හඳුන්වනු ලබන දේශපාලනය…. ‘යන්න කලින් වෙලාවක තාත්තව හමුවෙන්න ඕන’ යි කියා මා සමග පිටත් වූයේය…..
father 032අම්මා මා සමඟ කතා කර, යළි කුස්සියට ගොස් කරමින් සිටි කෑම පිසීමේ කාර්යයෙහි නියැලූනාය. නංගී කුස්සියට පසු පැත්තේ තිබෙන නාන කාමරයේ නාමින් සිටියාය. තාත්තා රූපවාහිනිය නරඹමින් සිටියේය. ඔහුගේ දෙපා මුල ඔහුගේ නැගණියගේ තුන් හැවිරිදි දියණිය සෙල්ලම් කරමින් සිටියාය. ටික කලකට පෙර නම් මේ වෙලාවට තාත්තා සිටින්නේ අතේ දැල්වෙන දුම් වැටියක් ද සමග වෙරි මතිනි. ඉන් ටික කලකට පසු විශේෂයෙන් ම ඔහුගේ නැගණියගේ දියණිය ඔහු ළඟ හැදී වැඩෙන්නට වූ පසු අරක්කු සිගරට් බීම සියල්ල ම වහා නතර කළේය. මේ නිවසේ ඉදිරිපස සාලයේ පැත්තක පිහිටි කාමරයෙහි තාත්තා වැඩ කරන සංවිධානයේ කාන්තාවක් නතර වී සිටියාය. ඒ කාමරයට පිටුපසින් පිහිටි කාමරය නංගිගේ කාමරයයි.
මෙවැනිම කාමර හතරක් පිහිටි නිවසක මට අවුරුදු හතේදී අවසන් වරට සිටි බවට මතකයක් ඇත. ඉන් පසු ගෙවී ගිය වසර පහළොවකටත් වැඩි කාලයක් අප ජීවත් වූයේ කාගේ හෝ නිවසක කාමරයක් පමණක් නිවස කරගෙනය. සමහර කාල වලදී අප පස්දෙනාට පමණක් දෙපා දිගහැර නිදා ගැනීමට හැකි කුඩා තල් අතු පැළක් තිබුණි. මෙය තම නිවස යැයි සිතා කෑම පිසීම, කෑම ගැනීම, ඇඳුම් මාරු කිරීම ආදී සියල්ල ම ඒ තුළ සිදුවිය. දිගු කලකට පසු දැන් යළිත් කාමර හතරකුත්, කුස්සියකුත්, බාර්ත් රූම් එකකුත් සහිත නිවසක කුලියට ජීවත් වන්නෙමු.
…..මිත‍්‍රයාත් මමත් කතා කරමින් ගල්වල පාර ඔස්සේ පැමිණියෙමු. ඉකුත් වසරේ දී මේ වෙලාවට ගෝල්ෆේස්හි මිතුරන් සමග රැුය පහන් වන තුරු පැවැත්වූ මත්පැන් සාදය පිළිබඳ පවසමින් ආවෙමි. මා හට මම ම දමා තිබූ සීමා බිඳ දැමූ දවසකි ඒ. 31 රාත‍්‍රියේ ගෝල්ෆේස්හි දී හොඳ පදමට බිව්වෙමි. කොළඹට පැමිණි පසු පළමු වතාවටත්, අවසන් වතාවටත් බිව්වේ එදාය. අපි සියලූ දෙනාම එළි වෙන තුරු විවිධාකාර මත්පැන් වර්ග පානය කළෙමු. මෙසේ මම මගේ කෙරුවාවල් පවසමින් මිත‍්‍රයා සමඟ රොබට් වීදිය ආසන්නයට පැමිණියෙමු.
…….වෙලාව රාත‍්‍රි 8.30ය. සුපුරුදු ලෙස මේ වේලාවට නිවසට එන සංවිධානයේ අය්යා තාම පැමිණියේ නැත. ඒ අය්යා තාත්තාගේ ආරක්‍ෂාව සඳහා රාත‍්‍රියට පමණක් පැමිණ නතර වී හිඳ යයි. දවල්ට තාත්තා තමන් වැඩ කරන සංවිධානයේ කාර්යාලයෙහි මුළු දවස ම සිටින බැවින් එය ම ඔහුට ආරක්‍ෂාකාරීව තිබුණි.
නිවසේ දොරකඩ තරුණ වයසේ ගැටයෙක් බැස්සවූ ත‍්‍රීවීල් රථයක් පිටව ගියේය. මේ ගේට්ටුවට මඳ දුරකින් වීදි ලාම්පු කණුවක් තිබුණි. එහි ආලෝකය ඒ ස්ථානයේ අඳුර දුරලන්නට ප‍්‍රමාණවත් නොවීය. ඒ නිසා මාර්ගය අඩ අඳුරේ හා මඳ ආලෝකයේ පැවතුණි. රථයෙන් බැස්ස ගැටයා දෙපැත්ත හැරී බැලූවේය. නිවසේ ඉදිරිපස තිබූ ලොකු ගේට්ටුවේ කොක්ක ඒ ගේට්ටුවට ඉහළින් අත දමා වෙහෙස ගෙන ගැනීමට උත්සාහ කළේය. නොහැකි විය. පසුව මුල්ලකට ගොස් තාප්පයට නැග ගෙමිදුල තුළට පැන්නේය. නිවසින් පිටත බිත්තියේ තිබෙන නිවසේ විදුලි මීටරයේ ‘කට්අවුට්’ (ෆියුස්* ගැලවූයේය.
නිවස තුළින් ‘වසන්තා, ඉටිපන්දම පත්තු කරන්න….’යි අම්මාගේ නම අමතා අණ කරන තාත්තාගේ හඬ ඇසෙයි.
‘‘මොකද මේ….? ඉස්සරහ දොර වහන්න’’
තාත්තාගේ ආරක්‍ෂාව වෙනුවෙන් සැම විට ම සැලකිල්ලෙන් සිටිනා අම්මාගේ හඬ කුස්සියේ සිට පිළිතුරු ලෙස ඇසුණි. සෙල්ලම් කරමින් සිටි දැරිය අඳුරට බිය වී තාත්තාගේ දෙපා අසලට පැමිණ සිටියාය. ‘පුතා ටිකක් මෙහෙන් ඉන්නකො දොර වහල එනකම්’ යි කියමින් සිය දෙපා අසල සිටි දැරියව ඔසවා පුටුවේ ඉන්දවූ තාත්තා ඉස්සරහ දොර වැසීම සඳහා තම සරම ලොකු බඩගෙඩියට ඉහළින් ගැට ගසාගෙන දොර දෙසට පැමිණියේය. ගෙවී ගිය වසර පහ පුරාවට ඔහුගේ බඩ ටිකින් ටික ලොකු වී මෙතරම් විශාල වූයේ ඔහු දේශපාලඥයකු බවට පත් වූ පසුවය. ඇතුළට වැදුණු ගැටයා නිවසේ දොරකඩ සිටගෙන තම තුවක්කුව සූදානම් කළේය. දොරකඩෙහි කවුරුදෝ සිටගෙන සිටින අයුරු පාර අයිනේ විදුලි කණුවෙන් එන මඳ ආලෝකයෙන් ඡුායාවක් සේ තාත්තාගේ දෑසට දිස්විය.
‘‘කවුද දොරකඩ ඉන්නෙ?’’
father's funrel 234තාත්තා ප‍්‍රශ්න කළේය. ගැටයා ඒ පැනයට පිළිතුරු ලෙස තම තුවක්කුවේ කොකා ගස්සා ඒ අවාසනාවන්ත හඬ පිට කළේය. උණ්ඩය පිටවිය. තාත්තා ‘වසන්තා….මට….මට….’ යයි කෑ ගැසුවේය.
මේ පළමු අවස්ථාව නිසා හෝ තමන් දන්නා හඳුනන අයෙකුට වෙඩි තැබීමට සිදුවීම නිසා හෝ ගැටයාගේ සිරුරේ ඇතිවූයේ තිගැස්මකි. ඒ නිසා නළලට පැනිය යුතුව තිබූ උණ්ඩය තාත්තාගේ පපුවට පැන්නේය. තාත්තා බිම වැටුණි. ඔහුගේ නැගණියගේ දියණිය…. දැරිය කුමක්දෝ භයානක දෙයක් සිදුවූ බව හැඟී බෙරිහන් දී ඇඬුවාය. අම්මා කුස්සියේ සිට ‘අය්යෝ…. මගේ මහත්තයට කවුද වෙඩි තිබ්බා…. අනේ එයා බේරගන්නෝ….’ යි කෑ ගසාගෙන ඉදිරියට දිව එද්දී නාමින් සිටි නැගණිය ද අම්මාගේ අඳෝනාව ඇසී නාන ඇඳුම පිටින් ම බාර්ත් රූම් එකේ සිට එළියට දිව විත් අම්මාව ද තල්ලූ කරගෙන ඉදිරියට දිව ආවාය. ඈ ‘මගේ තාත්තට කවුද වෙඩි තිව්වෙ?’ යි කෑ ගසාගෙන පැමිණෙන විට ඇය තමා හඳුනා ගනීදෝ යි බිය වූ දොරකඩ සිටි ගැටයා තම ඉණේ තිබූ අත් බෝම්බයේ කොපුව ගලවා නිවස තුළට වීසි කළේය. බෝම්බය නිවසේ ඉදිරිපස කාමරයට වැටී පුපුරා යන විට එහි සිටි නැගණිය මුල්ලකට වීසි වී වැටුණාය. බෝම්බය වීසි කළ වහා ම ගේට්ටුව විවෘත කරගෙන නිවසින් පිටතට ගිය ගැටයා කලින් එහි සූදානම්ව තිබූ ත‍්‍රීවීල් රථයට නැගී පිටත්ව ගියේය.
මීට පෙර වතාවකත් නාවට්කුළිවල සිටිය දී එක්තරා සංවිධානයක් තාත්තාට වෙඩි තැබීමට සිටි බවත්, ඒ ගමේ සංවිධායකට පවසා එය නතර කළ බවත් නංගී කලින් පවසා තිබුණි. නංගීට ඒ වන විට ඒ සංවිධායකවරයා කෙරෙහි ලොකු ගෞරවයක් තිබුණි. එහෙත් ‘ඔබ ඔබේ තාත්තාත් එක්ක මැරෙන්න තරඟ කරනවා’ යි කේන්ද්‍රය බැලූ අයෙක් පැවසූ නිසා තාත්තා පිළිබඳව ඇය තුළ වූයේ දැඩි උනන්දුවකි. එවැනි කිසිවක් සිදු නොවිය යුතු යයි father's funrel 237සිතමින් ඈ සැලකිල්ලෙන් සිටියාය. කුමක් සිදු වුවත් තම ජීවිතය පුදකර හෝ තාත්තා ආරක්‍ෂා කළ යුතුය යන්න ඇගේ හැඟීම විය. මේ හැඟීම ඇති වීමට තවත් හේතුවක් තිබේ.
නංගී ඉපදෙන විට ‘චේ ගුවේරා කැරැුල්ල’ පැවැත්වෙමින් තිබුණි. ඒ අරගලයට චේ ගුවේරා කැරැුල්ල යැයි පවසා චේගේ ගෞරවයත් කෙලෙසන්නේ ඇයි දැයි නොදනිමි. සැබවින් ම ඒ න්‍ගඪගඡුග කැරැුල්ලයි. රෝහණ විජේවීර ආරම්භයේ දී සිටි චීන කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂයේ ඒ වන විට අපේ තාත්තා ඉතා උනන්දුවෙන් කටයුතු කරමින් සිටියේය. මේ හේතුවෙන් ඔහුවත් අල්ලා සිර ගත කොට තිබුණි. අප වටා සිටි ඥාතීහු නංගීගේ ඉපදීම තාත්තාට හොඳදැයි සොයා බැලූහ. ශාස්ත‍්‍රකරු ‘මේ දරුවට සෙනසුරු ඒරාෂ්ටකයක් තියෙනව; මේ තත්ත්වය දරුවගේ තාත්තව පීඩාවට පත් කරනව….’ යි පැවසීය. ඥාතීහු මෙය නංගී ලොකු වුණාට පසු ඇයට පවසා තිබේ. මේ නිසා නංගීගේ සිතෙහි කැළලක් ඇති විය. තම පියාටත්, තම පවුලටත් මෙතරම් දුෂ්කරතා ඇති වන්නේ තමාගෙන්ය යන හඟීම ඇය තුළ ජනිත විය. මෙම ශාස්ත‍්‍රය පිළිබඳ විශ්වාස කළ නිසා ජීවිතය පිළිබඳ විශ්වාසයත්, ආත්ම විශ්වාසයත් ඇය තුළ නැති වී ගියේය.
…. මිත‍්‍රයාත්, මමත් ගල්වල පාර ඔස්සේ පැමිණ යළි රොබට් වීදියට ආවෙමු. අපව පසුකර ත‍්‍රීවීල් රථයක් ගියේය. අපි හන්දියේ සිට මද දුරක් පැමිණි විට මගේ නිවස ඉදිරියේ තිබෙන මාර්ගයේ මහා ජනකායක් රැුස්ව සිටිනු පෙනුණි.
father 026‘‘මොකද මෙච්චර සෙනගක්? මොන කෝලමක් බලන්නද?’’
මම මිත‍්‍රයාගෙන් එසේ ඇසූ විට ‘උඹලගෙ ගෙයින් දුමක් එනව’ යි මිත‍්‍රයා පැවසුවේය. ‘තාත්තට කවුරුවත් වෙඩි තියලවත්ද?’ යන සිතිවිල්ල විදුලියක් මෙන් සිතෙහි දිව ගොස් සැඟවුනේය…..
‘‘තාත්තට කවුරුහරි වෙඩි තියන්න පුළුවන් බව නම් දන්නව. ඒත් කවුද, කවදටද එය කරන්නෙ?’’

ඒ ප‍්‍රශ්න වලට පිළිතුරු අපි දැන නොසිටියෙමු. මාස තුනකට පෙර ‘ඔවුන් තාත්තව මරාවි…. ඔවුන් තාත්තව මරාවි….’යන සිතිවිල්ලෙන් නංගීත්, මමත් සෝදිසියෙන් සිටියෙමු.
‘‘හැම සංවිධානෙකට ම තාත්තව ඝාතනය කරන්න එක එක හේතු තිබුණ. ඇයි රජයෙන් වුණත් ඝාතනය කරන්න පුළුවන්.’’
මම පැවසුවෙමි.
එසේ තාත්තව මරා දැමුවහොත් පසුව කුමක් කරන්නේදැයි අපි කල්පනා කළෙමු. ‘තාත්තගෙ නංගි කෙනෙක් රට ඉන්නවනේ…. එයාට කියනවද….? එපාද? කියන්න පුළුවන්ද?’ ආදී බොහෝ දේ කතා කර ගත්තෙමු. ඇයව විවාහ කර දී තිබෙන්නේ දෑවැදි නොමැතිවය. එම නිසා පැකිලෙන ස්වභාවයක් ඇතිවුණි. එහෙත් මෙහි සිටියහොත් නිවාස කුලිය ප‍්‍රශ්නයක් බවට පත්වෙයි. පසුව කිසිදු තීරණයකට එළඹිය නොහැක…. ‘එසේ නම් කිසියම් දෙයක් සිදු වූ පසු බලමු’ යි අතැර දැම්මෙමු.
‘‘සිවේන් ළඟට ගිහින් විස්තරේ කියපන් !’’
මම මා මිත‍්‍ර වේලූ එසේ පිටත් කර යවා විවෘත කර තිබූ දොරෙන් ගෙතුළට ගියෙමි. නිවස අඳුරේ වෙළී තිබුණි. අම්මා හඬන හඬත්, දැරියගේ කෙඳිරිලි හඬත් ඇසුණි.
‘‘අම්මේ….’’
මගේ හඬ ඇසෙත් ම ‘තාත්තට කවුද වෙඩි තිබ්බා’ යි පැවසූ අම්මා උස් හඬින් ‘අය්යෝ…’ යි විලාප නැගුවාය. මුල්ලකට වී ඇගේ කෑ ගැසීම අසාගෙන සිටියෙමි. මම කලබලයට පත් නොවූයෙමි. ඇඬුවේ ද නැත. ඒ කිසිවකට වෙලාවක් නැත. අම්මාව අස්වසාලන්නට ද මුවට වදන් නොපැමිණුනි. ඇයට සැනසිලි වදන් කීමෙන් ඇති ඵලය කිම? ජනේලය ඔස්සේ එන ආලෝකයෙන් ඉදිරිපස කාමරය දෙස බැලූවෙමි. තාත්තා එක් කොනකත්, නංගී තවත් කොනකත් මුනින් අතට හැරී වැටී සිටිති. නැගණිය වටා වතුරත්, ලේත් පැතිරී තිබුණි. අල්ලා බැලූවෙමි. හුස්ම නොවැටෙයි. තාත්තාව ද අල්ලා බැලූවෙමි. ඔහුගේ ද හුස්ම නතර වී ඇත. කුමක් කරන්නේදැයි සිතාගත නොහැකි විය. වහා එළියට ආවෙමි.
‘‘මට මේ දෙන්නව ඉස්පිරිතාලෙට ගෙනියන්න කවුරුහරි උදව් කරන්න.’’
මම දෙමළ බසිනුත්, මා දන්නා තරමට සිංහල බසිනුත් හැකි වෙර යොදමින් කෑ ගසා කීවෙමි. මෙහි අප වටා සිංහල ජනතාව බොහෝ සේ ජීවත් වෙති. සියලූ දෙනා මා කෑ ගසන අයුරු බලමින් සිටියහ. එහෙත් එක් අයෙකුවත් උදව්වට එන බවක් නොපෙනුණි.
‘‘ඔහෙල ගාව මනුස්සකම කියල දෙයක් ගෑවිලාවත් නැද්ද මිනිස්සුනේ?’’
යළිත් වරක්, සිංහලෙන් තරමක කෝපයෙන් හඬ නැගුවෙමි.
‘‘මේක පොලිස් කේස් එකක්…. පොලීසිය එන්නෙ නැතුව අපිට මොනවත් කරන්න බෑ…. කේන්ති ගන්න එපා….’’
මා සමග නිතර සුහදව කතාබහ කරන අසල් වැසි සිංහල අයෙක් මා අස්වසාලූහ.
එවිට ‘මම එන්නම්’ යි සිංහලෙන් පවසමින් ත‍්‍රීවීල් පදවන තරුණ සිංහල රියැදුරෙක් උදව්වට ආවේය. තාත්තා හෝ නැගණියව ඔසවා ගැනීමටවත් වෙනත් කිසිවෙක් හෝ උපකාරයට පැමිණියේ නැත. සියලූ දෙනා තුළ ම වූයේ බයයි. තමන්ට මේ මගින් කිසියම් ආකාරයක ප‍්‍රශ්නයක් මතුවේය යන බියයි. ඔහුත්, මමත් එක්වී තාත්තාව ඔසවා ගත්තෙමු. තාත්තා ඉතා බරය. තාත්තා මිය ගොස් යැයි සිතින් තීරණය දෙමින් ඔහුව ත‍්‍රීවීල් රථයේ පිටුපස අසුනට යටින් දමා ගත්තෙමු. නංගිව ඔසවා පසුපස අසුනේ තබාගෙන කලූබෝවිල රෝහල බලා ගියෙමු.
‘‘නංගිව හරි බේරගන්න ඕන. තාත්ත නම් කොහොම හරි ටික කාලයක් වත් ජීවත්වුණා. ඒත් නංගි….’’
මගේ සිත එසේ පැවසීය.
‘‘වෙඩි තියපු එකාට තාත්තට විතරක් වෙඩි තියන්න තිබ්බ නේ…. ඇයි නංගිව මරන්න ඕන වුණේ?’’
ඒ වෙඩි තියාපු එකා කෙරහි මා සිත දැඩි කෝපයක් හටගැනුණි.
කලූබෝවිල රෝහල පිහිටියේ ටිකක් දුරිනි. එහි යන අතරේ සිතෙහි එවන් බොහෝ සිතුවිලි පැන නැගුණි.
‘‘…. මීට පස්සෙ ඉන්න ගේකුත් නැති වෙනව. පත්තරේ වැඩ කරල මම හම්බ කරන ආදායමෙන් පවුලක් නඩත්තු කරන්නෙ කොහොමද? කොහොමද ගෙට ඇඞ්වාන්සුත් දීල, කුලියත් දීල කන්නෙ….? අපි හිතන් ඉන්නවට වඩා වෙනස් විදියට නේ මේ හැම දෙයක් ම සිද්ධවුණේ…. නංගිටත් තුවාල වුණානේ….’’
‘‘මම ඊ ළඟට මොකක්ද කරන්න ඕන….’’
‘‘ෂහ්…. මම තව ටිකක් කලින් ආවනම් මේක වළක්වගන්න තිබුණනේ…. නෑ. එහෙම වුණා නම් මටත් තුවාල වෙන්න තිබුණ….’’
එසේ මගේ සිතුවිලි මා පීඩාවට පත් කරන්නට පටන් ගත් විට ත‍්‍රීවීල් රථය කලූබෝවිල රෝහල් දොරටුවේ නතර කෙරුණි. ත‍්‍රීවීල් රියැදුරා දිව ගොස් ට්‍රොලියකුත් ඇදගෙන, රෝහලේ සේවකයන් ද කැඳවාගෙන පැමිණියේය. දෙදෙනා වෙන වෙනම ට්‍රොලිවල බාවා තබාගෙන තල්ලූ කරගෙන ගියහ. මම තාත්තා පසුපසින් ගියෙමි.
මේ අවස්ථාවේ මා මිත‍්‍ර සිවේන් ද, අප නිවසේ ඉදිරිපස කාමරයේ සිට අක්කා ද (සංවිධානයේ කාන්තාව* රෝහලට පැමිණ සිටියහ. මිතුරාට තාත්තා සමග සිටින්නැයි කියා අක්කාව ද කැඳවාගෙන නංගී සිටින ස්ථානයට ගියෙමි. වෛiවරයා නංගීව පරීක්‍ෂා කරමින් සිටියේය. ඔහු සිය කාර්යය නිමා කරන තුරු අපි බලා සිටයෙමු. ඒ ඔහුගේ පිළිතුර ලැබෙන තුරුය. මද වෙලාවකට පසු ඔහු තම සහායකයින්ට කුමක්දෝ නියම කර මා වෙතට පැමිණියේය.
‘‘මෙයා ඔයාගෙ කව්ද?’’
ඔහු සිංහලෙන් ප‍්‍රශ්න කළේ ය. මම ‘නංගී’ යි පැවසුවෙමි.
’‘එයා මහ රෝහලේ තියෙන අයිසීයූ එකට යවනව. තත්ත්වය හුඟක් ම සීරියස්….’’
එසේ පැවසූ ඔහු යළිත් ‘කිසිම වගකීමක් නම් ගන්න බෑ’යි පැවසීය. ඔහු එය ඉංග‍්‍රීසියෙන් ම පැවසූයේ කිසියම් හේතුවක් නිසා විය හැකිය.
‘ඔයා නංගි ළඟ ඉන්න’ යි අක්කාට පැවසූ මම යළි තාත්තාව බැලීමට ගියෙමි. තාත්තා වැඩ කළ සංවිධානයේ අයෙක් ද එහි පැමිණ සිටියේය. වෛiවරයා ඒ වන විටත් තාත්තාව බේරා ගැනීම සඳහා කිසියම් උත්සාහයක් ගනිමින් සිටියේය. මඳ වෙලාවකට පසු මා වෙත පැමිණ ‘සමාවෙන්න, ඔයාගෙ තාත්ත මිය ගිහිල්ල’ යි පැවසීය. මට කියන්නට කිසිවක් තිබුණේ නැත. ඇඬුම් ආවේ ද නැත. දැන් කුමක් කරන්නද?
අම්මා ගෙදර තනිවම බයෙන් ඉන්නා බව මට සිහිවිය. මම මිත‍්‍ර සිවේන්ව ඇමතුවෙමි.
‘‘නංගි අයිසීයූ එකට අරගෙන ගියා. මොකද තත්ත්වය කියල ගිහින් බලන්න. මම ගෙදර යනව.’’
මම පැවසුවෙමි. මිත‍්‍රයා මා සමග ම සිටින්නට කැමැත්තෙන් සිටියත් ‘හොඳයි’ කියා පිටත්ව ගියේය. මම ආපු ත‍්‍රීවීල් එකෙන් ම නිවසට ගියෙමි. ඒ සිංහල තරුණයා ත‍්‍රීවීල් එකට ගාස්තුව කීයක්වත් ගත්තේ නැත.
දැන් මාර්ගයේ රැුස්ව සිටි ජනතාවගෙන් සුළු පිරිසක් පමණකි සිටිති. තවමත් පොලිසිය හෝ ඇම්බියුලන්ස් එකක් හෝ පැමිණ නැත. දැන් ඉතින් ආවත් මොකද? නාවත් මොකද? මම නිවසට ඇතුල් වූයෙමි. ඉදිරි කාමරයේ බිම කුඩා ආවාටයක් හෑරී තිබුණි. වටේට ම වීදුරු කැබලි විසිරී ඇත. ටී වී එකත්, කැබිනට්ටුවේ වීදුරුත් බිඳී තිබුණි. ඔරලෝසුවේ වේලාව 8.35 ට නතර වී තිබේ. එහි වීදුරුව ද පුපුරා ගොසිනි. ඒ ආසන්නයේ තිබූ අම්මාගේ හා තාත්තාගේ මංගල ඡුායාරූපය ද බිඳී තිබුණි. විසි වසරකට පෙර දිළිඳුකම නිසා ම ඔවුන් තම මංගල ඡුායාරූපයේ වීදුරුව ද ගලවා විකුණා ඇත. ඉන් පසු වීදුරුවක් නොමැතිව පෙට්ටියක තැන්පත් කර තිබුණි. බම්බලපිටියේ කෝවිල ඉදිරිපිට තිබෙන පැරණි ස්ටුඩියෝවෙන් ඒ ඡුායාරූපය අලූත් වැඩියා කර, අලූත් වීදුරුවක් දමා යළිත් රාමු කර බිත්තියේ එල්ලන ලද්දේ පසුගිය වසරේ දීය. එහෙත් යළිත් ඒ ඡුායාරූපයේ වීදුරුව බිඳී ගොසිනි.
මේ සියල්ල ගැන ම අවධානය යොමු කරමින් මැද කාමරයට ගියෙමි. රාත‍්‍රියේ පිසූ නූඞ්ල්ස්…. තම්බා දෙකට කපා තිබූ බිත්තරය…. බ්‍රේඞ් කළ අර්තාපල් අල…. ඒ සියල්ල නොවසා විවෘතව තිබුණේ අප කන තුරු බලා සිටින අයුරිනි. අම්මාත්, තාත්තාත් උදේ තේ බොන අතරේ කතා කරමින් සිටි කාමරය තුළ අම්මා හඬමින් සිටියාය. අම්මා වට කරගෙන කිහිප දෙනෙක් සිටියහ. තාත්තාගේ නැගණියත්, අගේ සැමියාත් පැමිණ සිටියහ. දැරිය ඔවුන්ගේ

අතේ සිටියාය.
‘‘මොකද වුණේ පුතේ….? දෙන්නටම මොකුත් සිද්ධ වුණේ නෑ නේද?’’
අම්මා විමසා සිටියාය.
‘‘නෑ අම්මේ…. තාත්ත අපි දාල ගියා….’’
මම අපහසුවෙන් වදන් පිට කළෙමි. අම්මාත්, තාත්තාගේ නැගණියත් ‘අය්යෝ…’ යි කෑ ගසමින් වැලපෙන්නට පටන් ගත්හ.
‘‘…. නංගි අයිසීයූ එකට අරගෙන ගියා.’’
මම එසේ පැවසුව ද හැඬුම් හඬට ඒ හඬ යටපත් විය. මම ඒ කාමරයෙන් පිටව අවිත් ඉස්සරහ කාමරයේ තිබූ දුරකතනයෙන් මා මිත‍්‍ර තියාගුටත්, කාදලර්ටත් සිදුවූ සිදුවීම පිළිබඳ පවසා එළියට ගියෙමි. කවුදෝ කෙනෙක් පැමිණ ‘අම්මගෙ ඇෙඟ්ත් තුවාල තියෙනව; බෝම්බ කෑලි වැදිල වගේ’ යි කියා සිටියේය.

‘‘දරුවට මොකුත් කරදරයක් නෑ නේද?’’
මම විමසුවෙමි.
‘‘නැතුව ඇති මයෙ හිතේ.’’
ඔහු පිළිතුරු දුන්නේය.
මඳ නිහැඬියාවක් පැවතුණි. ඒ අතරේ එළියේ පොලිසිය පැමිණ සිටියේය.
‘‘දැන් ඉතින් එකින් එක ප‍්‍රශ්න කරන්නට පටන් ගනීවි.’’
සිතින් සිතාගත්තෙමි. එසේ ම ‘තාත්තට වෙඩි තිබ්බෙ අහවල්ලූ’ නැතහොත් ‘අහවලා ගැන තමයි සැක’ යනුවෙන් කිසිවෙකු ගැන හෝ සඳහන් නොකරමි යි තීරණය කළෙමි. ඇතැමුන් කෙරේ සැකයක් තිබුණත් කිසිවෙකු ගැනවත් නොපැවසීමට ගත් තීරණයට තදින් ම එලඹී සිටියෙමි.
‘‘අම්මටත් තුවාල තියෙනව. අම්මත් හොස්පිට්ල් එකට යවන්න ඕන.’’
පොලීසිය සමග එසේ පැවසූ අතර ඔවුහු ඒ සඳහා පිළිවෙළක් කර අම්මාව කැඳවාගෙන ගියහ. අද මේ වසරේ අවසාන රැුයයි. දැන් සෑම ස්ථානයක ම උත්සව පැවැත්වෙයි. අනිත් අය සතුටින් ගයමින් නටයි. පසුගිය වසරේ මම සිටි ආකාරයටය.
හෙට අලූත් අවුරුද්දක් ලබයි. අනිත් අයට වැදගත් දිනයකි. ඔව්…. මටත්….
‘‘මළ ගෙවල් එකක් ගන්න වේද? දෙකක් ගන්න වේද?’’
හෙට මගේ ඒ පැනයට පිළිතුරු ලැබෙන දිනයයි. නිසැකව ම හෙට දිනය උදාවනු ඇත. එහෙත් ඒ වනතුරු බලා සිටිය නොහැක. කරන්නට බොහෝ වැඩ කටයුතු ඇත.
සඳ එළිය මා දෙස බලා සිනාසෙමින් සිටියේය.
1994.12.31

translated from tamil by sivagurunathan sababathy who is a friend and comrade of karavai

ac1 001

 

 

father's funrel 001

 

 

 

 

 

 

 

Mother’s Story: A Woman – As a Girl, Daughter, Sister, Lover, Wife, Daughter-in-law, Mother, mother-in-law, Grand Mother

father's funrel 234I went to see my mother at her daughter’s place, where she is living. When I arrived there, she was in the kitchen and busy with preparing some meal. What I saw at that time was not a surprise to me because that has been her usual place since her childhood (as she told us her life story) and since I have known and seen her. It would be a surprise to me if she was not there. Anyway, whenever I go there she never forgets to ask, “What do you want to eat?” and she tells me all the food she has prepared and shows me the different food items. One of the reasons for this care may be, I am a male. Being a male is a privilege in this andocentric society because most of the families care about their male members first than female members. I also always use this opportunity to eat something whenever I go there. However, most of the time, I never expect or ask her to serve for me because I do not want to give an additional work to her. Therefore, while I got myself something to eat from which she showed me and told her, “I wanted to talk to you about your life. First finish your work and come. I will wait until that.” Asking or hearing about her life story is not a new thing for me because I always wanted to write about her life but it has not happened yet. At the same time, she also likes to tell us about her past once in a while whenever she feels the need. Therefore, my sisters and I know a little bit here and there about her life. Now she is taking care of her grandchildren and supporting them in many ways for a better life for her daughter’s family. In the weekends she goes to seniors meeting and watches TV programs. Even though she has peaceful life now, her past life has been not as simple as I have described above like all mothers.

She was born in Colombo, the capital city of Sri Lanka, on May 26, 1946, after the devastated world war two. Her childhood was hard as usual for all other women. If the child is a girl and eldest in the family, then we can imagine the difficulties which they have faced. Especially in those days societies do not care about women’s education, their career and even their lives. These were happened not just then even now and not only in South Asian countries but in other parts of the world too. At the same time, always there is a conflict between mother and daughter like father and son. This conflict also affects her relationship with her mother. ….. (Censored)  Even now she has a lot of fear inside for her mother and women like her.  These are mother’s experience and understanding about her mother. On the other hand her mother also a woman and had her own story which should be written by her children who lived with her. Then, we might get a difference experience and understanding by the story of mother’s mother.

In contrast to her relationship with her mother, however, she had a good relationship with her father. He was from a farmer’s family and worked in Ceylon (Sri Lankan) Railways. He took care of her and loved her very much. Whenever he was at home he used to raise, discipline and control all his children according to the Tamil Hindu culture.  She was obedient to him and did whatever he asked and expected from her. Moreover, she also loved him and had respect for him too. However, her father decided to arrange a marriage for her because she did not study well and had difficult times within the family. Therefore, she did not have a chance to be trained for a work outside the home as a professional either.

Mother has seven siblings, who are younger than her. She studied only up to grade 10 because she said that she was not good at her studies. In the same time, most of the house holds responsibilities fell into her hands in her young age. She had to take care of all her seven siblings. Therefore, she cooked for everyone and got her siblings and herself ready to go to school. Mother feels, even now, that was a big responsibility for her as a teenager. However, she also was interested in sports like track and field, high jump and long jump and still she loves to show those certificates. Unfortunately, she got married early when she was nineteen years old and had three children within four years. In our societies, usually men have the power to make the decision to have children and how many children they need even though women bear the child in their wombs. However, we, at least most of us, were born out of unconsciousness sexual behaviour of our fathers and mothers. It is very rare that men and women have a conscious sexual act and decision to have a child.   I think this is what happens in my mother’s life too.

There was another incident that she could not forget. It was the Sinhala against Tamil ethnic riot that happened for the first time in Sri Lanka in 1958 when some racist groups of Sinhala mob attacked the Tamil people and burned their houses. She remembers well, at that time, she ran with her siblings to pick up food parcels dropped from helicopters. Since then, she had many experience of these ethnic riots which happened many times in the country.

Like all other women in those days, she also did not have many thoughts and dreams about her education, career, and future life on her own. However, she thought and had dreams about marrying a “good person” who worked in a government department and had no habits of drinking or smoking. Most of the middle class women like her in those days had no career ideas for themselves for their future other than being good daughters for their families, loving house wives for their husbands, better daughter-in-laws for their husband’s families and good mothers for her children. Even now, nothing much is changed, because most of the women think in the same way. However, now a day there is a little difference now. Women would like to have a basic education and a career for their life. However, the lack of education for women in many part of the world, make many women not think or dream about their developments, independency and future lives.

Mother’s life entered into another stage when her father arranged a person who was a far away relative for her father to marry her. She told that, she could not even tell about her desires and dreams about her future husband but just to accept her father’s choice. Family system is kind of a bureaucratic where children especially girls have to follow the orders from father or other elder men, some times even from her son. Discussions are very rare within the family system and most of the children do not have the rights or opportunity to share their thoughts and feelings. Hence, she got married to that person who became her husband. However she began to like him when she met him who was with coat and suit with tie.

Her husband also had his own life story. He was a full time Communist Party member at that time and worked in the Party’s paper for low wages. after her marriage, her father passed away because of a heart attack and her relationship with her family was broken for some reasons which she did not tell and never mention about it in any time. Therefore, she totally depended on her husband-the new man in her life. Since then, she never saw her family other than two times, first after fifteen years in 1983 and second time after another twenty five years in 2008. However, she met her mother only in the first time with her sisters in 1983 and in the second time, met only her sisters who became Christians and settled for a long time in Europe.  However, she has still not met her four brothers yet for long time.  Even she did not know when her mother was passed away in 1993 in Chilaw and she was in Colombo.

Her married life had its own difficulties. After she got married to her husband, she faced a lot of new problems. Her husband was arrested by the Sri Lankan government because of political turmoil at that time between 1966 and 1972, the so-called “chequvera trouble” and he was in and out of jail for two and a half years. First time he was arrested just some months after the marriage. Then it continues until 1972. Therefore, she had been left to face her life lonely with her three small children – actually babies, one boy and two girls and without any income in her young age. Even her third daughter was born when her husband was in jail. Moreover, she did not have a relationship with her family, or any basic education or any work experience to look after her children. The only relationship left was her husband’s side but in South Asian countries it is really hard for women without money and education to go and live in their husband’s place and depend on them especially without husband presence. On top of this, women like her face more problems because her husband’s family had a chance to blame her that because of her fate, their son or brother went to jail. However, she tried one of these options which was going to her in-laws place but that did not work out. Therefore, she decided to live lonely and did some house work for neighbours and also went to the Party office to get some financial help. However party had his own conflicts and they couldn’t help her.

In these days she faced many problems as a young mother with three children, without any income and help. On the other hand, she tried hard to get her husband out from jail by going to jail and talking to army officers and Party leaders.  She used to tell that some army personals like to help her because of her colour. She is yellowish but South Asian people call it as white colour and women with this colour has lots of demand in the society. Most of the South Asian men are affectionate with those “white” colour women. We could imagine how she had been harassed by those army personals and the stressed she had gone through. This is the way of life for women in male chauvinist societies not just then but even now. They could face same experience in a different ways.

She had gone through another level of life experience after her husband got out from the jail because he was expelled/left from the Party since it had its own internal political conflicts. As a result, he was without a job but became addicted to alcohol and smoking. How he became like this is a question because, he (her husband) took self destroying path.  However, she had a terrible time in those days without money, proper food and housing but domestic violence. Since then most of the time she lived in a very small place, actually in a room which can not accommodate all five family members but manage to sleep. This was her new way of life and everything happened within these four walls for 15 years in upcountry and Jaffna. In addition, she followed her husband with her children, wherever he moved without having a permanent place to live and had food for one or two times a day because of lack of money. She never had a house of her own but one time, that was in her dream. Despite these difficulties, she did her best to feed her children and keep her family alive by borrowing money from friends and neighbours. When she lived with her children in Jaffna between 1983 and 1990, she had to face many new problems in addition to her family poverty because of Sri Lankan army, Indian army, and Tamil rebels.  These days she also went to these (army) camps again but to release her son from them.

However, later, after 1990, when she lived with her husband in Colombo, at least for some time, her life recovered from these day to day difficulties.  But it never lasted for a long time, because her husband was killed by an unknown person in front of her and children when they prepared to have their dinner on the eve of 1995 (December 1994). This happened because of another political conflict and conflict situation in the country. This might be a small incident compare to what have been happened to many Tamil families in Northern and Eastern Sri Lanka and upcountry since 1956, particularly between April and May 2009. However, because of this lost, she got a chance to migrate to Canada in 1996 by paying his husband death as a price for the ticket. She left the country with her children. Since then she has been taking care of her daughter’s three kids.

Now, she is sixty five but still has more energy and is still working hard like young girl/women. She is still young in her mind and she can take better care of any child up to five years of age. After that she does not know how to handle the kids especially new generation because of her traditional mind and lack of knowledge about child rearing especially in this developed country. Not only her, most of the parents, even who have better education, do not know how to rare a child. The lack of this knowledge affects many children’s lives.

Even though she has some conservative ideas, she has good relationship with many people particularly with her daughter-in-law. This kind of relation is very rare to see in south Asian communities.  But her personal life is still having some problems. She likes to cook and eat different food items especially hot and sweet foods which are available in her life after long time. Unfortunately, having lot of health problems, she is prohibited to eat them. However, like all mothers, her only expectation is to see that her children are living happy with their family. In addition, if there is a chance, she would like to meet all her sisters and brothers in her parent’s home where she grow up some time in Sri Lanka, before she dies.

 I said good bye while I was preparing myself to leave. She went back to the kitchen to finish the rest of the work for the day. This is what she has been doing all her life. Born as a human, assigned as a girl and has been grown up as a female, she cooked as a daughter for her parent’s family while had been controlled by her parents especially mother. Same time, as an elder sister helped her siblings, as an obedient daughter listened to her father to marry someone whom he arranged, then, had been a lovely wife and served for her husband, had been a good daughter-in-law by respecting her husband’s family. After that, has been a caring mother by taking care of her own children, and finally being a caring grandmother looking after her grandchildren and also serving as a mother-in-law. Since her childhood, her responsibilities and social and gender roles has been changing according to others needs, expectations and situations. That was/is fine with everyone because she fulfills her (duties) responsibilities. but no one ever asked her what she needs and expects. No one cares about those matters

However, she never stops as a working woman as a cook which is an unpaid and under-valued or “not counted” as a job until now. She has been living like this because she has no basic education at least to do a basic level job. The same situations have been faced by many women in many countries even in developed countries

Mothers (she) always likes to share their (her) experience with others, if we are ready to listen.

therefore, she felt happy when I asked for an interview and wholeheartedly participated.

May be your mother too. Why do not you try?

Hi everyone,

The above article is about interviewing our mother. This is a project I have done for some other purpose. However, I thought that why do not I ask everyone to do the same by interviewing their mothers if she is alive or if not (I am sorry), they could collect the information from their relatives and write about their mothers. Every mother has her own story but no one knows because no one cares about her story even mothers like to share with others. Therefore, we can take an initial step by writing an article about mother either by interviewing her or by collecting the information about her. Then, we could publish a collection of mothers’ stories. These stories might tell many stories of women’s lives and their societies and cultures.

So, are you ready to do an interview with your mother…or collect information about her and write about her?

Here is some sample questions you can asked your mother, unfortunately, if she is not alive, you can ask her relatives.

Questions you ask her:

1.             When and where were you born?

2.             What were your parents like? (e.g., ethnic, religious, and economic background).

3.             What were the important influences on you as a child?

4.             What was your relationship like with your mother? Your father?

5.             Did you work outside the home?

6.             What are your main interests?

7.             Are there some things that you have always wanted to do but never had the opportunity?

8.             Add questions of your own.

Questions answered by you:

1.     What have you learned from doing this interview? Are there areas of your mother‘s life experience that you have learned about for the first time?

2.     Do you have any new understandings about your mother now?

3.     How do you feel about your mother now?

4.     What was your mother‘s reaction to being interviewed?

5.     Other comments.

We can publish a book about our mothers’ stories for our future generations in following categories.

v  Women who were born before 60’s

v  Women who were born before 70’s

v  Women who were participated as mothers in 70’s upraising

v  Women who were mothers of the rebels in 70’s and 80’s insurgency period (Sinhala and Tamil mothers’ experiences)

v  Women who were participated as mothers in Tamils liberation struggle

v  Women who were mothers of Tamil rebels since 1970’s.

v  We can publish these sorties or life experiences in three languages, English, Sinhala and Tamil.

I would like to see your suggestions and response to this.

Meerabharathy.

Posted by: மீராபாரதி | December 25, 2017

ඝාතකයන් කව්ද?

ඝාතකයන් කව්ද?

මගේ පියාණන් ඝාතනය  කළවුන් කව්ද?

මගේ තාත්තා ඝාතනය කළවුන් කව්දෟ?

මගේ අප්පච්ච ඝාතනය කළවුන් කව්ද?

මෙවන් ප්‍රශ්ණ වත්මන් ලාංකීය දෙමළ සමාජයේ බොහෝදෙනෙකුගේ සිත්වල නිරතුරු මතුවේ. ඒ අයුරිම් අම්මාවරු, අයියා, අක්කා, මල්ලී, නංගී යනාදි බොහෝ අය ඝාතනයට ලක්වී ඇත.ඔවුන් ඝාතනය කළේ කව්රුන් විසින්ද යන්න ප්‍රශ්ණාර්ථයකි. එහෙත් එයට මේ දක්වා කිසිදු පිළිතුරක් ලැබීනොමැත.අනාගතයේදී හෝ එයට පිළිතුරක් ලැබේවිදැයි සැක සහිතය.

අපගේ පියාව අප විසින් ආමන්ත්‍රණය කරනු ලබන්නේ අප්පච්චි යනුවෙනි.  ඔහුව  ඝාතනය කළ බවට සැකයට පාත්‍රවූ පුද්ගලයාව මම වසර විස්සකට පසු ප්‍රථම වරට මුණගැසුනෙමි. ඊට පෙරද අප ඔහු හදුනන්නේය. ඔහු මාගේ සුවදුක් විචාලේය. මමද මනුස්සකමේ නමින් ඔහුගේ සුව දුක් විමසුවෙමි. එම සුවදුක් විමසීම මුනිච්චාවටද? සත්‍ය වශයෙන්ද…?  හේතුව එක් පැත්තකින් මාගේ හිත් තුළ ඔහු කෙරෙහි තරහක් පැවැතිණි. තවත් පැත්තකින් ඔහුට සමාව දෙන්නැයි හිත බලපෑම් කළේය. එවන් නොයෙකුත් සිතුවිලි සංකලණයක්…හැගීම් මාතුළ මෝදුවෙමින් පවතින බව මා හට හැගිණ. ඔහුගේ සුවදුක් විමසිල්ලට මා කෙසේ පිළිතුරු දිය යුතුදැයි යන්න සම්බන්ධයෙන් මාගේ ප්‍රඥාව මා සිතුවිලි අතර තරගයක් හටගත්තේය. එහෙත් අවසානයේ සුපුරුදු පරිදි හැගීම් ජයග්‍රහණය කළේය.  එම හේතුවෙන් මා ඔහු සමගින් ඕනෑවට එපාවට කතාබහ කොට සමුගතිමි. ඔහු තුළ කුමන ආකාරයේ සිතිවිලි මෝදුවෙන්නට ඇත්ද? ඇත්ත වශයෙන්ම වැරදිකරු මොහුද? මොහු නිකම්ම නිකම් ඉත්තෙක් පමණක් නොවන්නේද? ඔහු සමගින් මා අමනාපවීම යුක්තිසහගතද? නොසැලකිලිමත්ව ඔහුට සැලකීම නිවැරදිද? එම ඝාතනයට මොහු (පමණක් ) වගකිවයුතුද?  ඔහු එම ඝාතනය සිදුකළ බව අපගේ සැකයක් පමණී, එවන් වාතාවරණයට ඔහුව වැරදිකරු කරන්නේ කෙසේද? පිළිතුර නොදත්  එවන් අනේක ප්‍රශ්ණාර්ථයන් රැසක් මසිත තුළ මෝදුවෙන්නට පටන්ගත්තේය.

මාගේ පියාණන් ඝාතනයට ලක්ව දැනට වසර විස්සක් ගෙවී ගොස්ය. එවන් දීර්ඝ කාල පරිච්ජේදයකට පසුවත්, වසර දහයකට පසුව ලංකාවට ගිය ගමනේ වුවද, 23 වසරකට පසු යාපනයට නැවත ගිය අවස්ථාවේදී පමණක් නොව වෙනත් රටවල් ගණනාවක සංචාරය කරන අවස්ථාවන් හි ද , මා දැන් වෙසෙනා රටෙහි ද මා වෙත ප්‍රශ්ණයක් ඉදිරිපත්වේ. ඔබගේ පියාණන් ඝාතනය කළවුන් කව්රුන්ද? නොයෙකුත් හේතුන් මත මා එයට පැහැදිලි පිළිතුරක් ලබාදීමෙන් වැළකි සිටිමි. එබැවින් විවිධ අය තමන්ගේ දේශපාලනික  න්‍යාය මත පිහිටා , තමන් දන්නා තොරතුරු මත පදනම්ව ඔවුන්ම නොයෙකුත් පිළිතුරු සපයති.  ඔවුන්ගේ පිළිතුරු හා මා එකග නොවන්නේ නම් මා ප්‍රතිවිරුද්ධ කදවුර වෙත තල්ලුකරමින්,  මදෙස සැකමුසු බැල්මක් හෙළීමටත්, අමනාපවීමටත් යුහුසුළුවෙති.  මම සත්‍යය වසන්කරන බවටත්, විනිවිද භාවයෙන් තොර පුද්ගලයෙක් බවටත් ඔවුන් චෝදනා කරති. කොටින්ට විරුද්ධ අය එම ඝානය කොටින් විසින් කළ බවටත්, කොටි හිතවාදීන් එය ප්ලොට් සංවිධානය විසින් කරන ලද්දක් බවටත් ප්‍රකාශ කරයි.  ඒ වගේම මාධ්‍ය විශ්ලේෂකයෙකුවන ඩී.බී.එස්. ජෙයරාජ් මහතා වැන්නවුන් එම ඝාතනය රජය, ප්ලොට්, ඊ.පී.ඩී.පී., කොටි සංවිධානය වැනි යම් පාර්ශ්වයකින් සිදුකළ එකක් බවට විශ්වාසකළ හැකි බවට දීර්ඝ කලකට පෙර තම තීරු ලිපියක සදහන් කොට තිබුණි. එක් පැත්තකින් මෙවන් අයුරින් පාර්ශ්ව ගණනාවක් කෙරෙහි සැකයක් පවතින අතරම, අනෙක් පසින් තවත් පාර්ශ්වයක් මෙම ඝාතනය ගැන තමන්ගේ මතය හා මා එකගවිය යුතු බවට අපේක්ෂා කරති.  කොටින් විසින් එම ඝාතනය සිදුකරන ලද්දක් බවට ඔවුන් පවසන්නේ නම් මාද එයට එකගවිය යුතුයි. නැතිනම් ප්ලොට් විසින් එය සිදුකරන ලද්දක් බවට ඔවුන් චෝදනාකරන්නේ නම් එයට මා එකගවිය යුතුවා පමණක් නොව මා එය ප්‍රසිද්ධියේ ප්‍රකාශ කළ යුතු බවටත් ඔවුන් අපේක්ෂා කරයි. මා හට ඔවුන්ගේ ප්‍රකාශයන් සමගින් එකගවීමට හෝ එය පිළිගැනීමට නුපුළුවන.  මන්දයත් මාගේ පියාණන්ගේ ඝාතනය පමණක් නොව එවන් ඝාතන සිද්ධීන් ගණනාවක් පිළිබදව මා දරණ ස්ථාවරය ඉහතකී පිරිස් දරන ස්ථාවරයට සහමුලින්ම පටහැනිය.

මාගේ පියාණන් ඝාතනය වී සුළු මොහොතක් තුළ එය සියැසින් දුටු මට සියල්ලන් කෙරෙහි මා තුළ වෛරයක් හටගත්තේය. එය මාගේ ක්ෂණික ප්‍රතිචාරයක් පමණි. මාගේ පියාණන් නොයෙක් පාර්ශ්වයන් විසින් ඝාතනය කරනු ලබන්නට තිබු අවස්ථාව වැඩිය. හේතුව ඔහු ඕනෑම දෙයක් විවෘතව ඕනෑම අයෙකු සමගින් කතා කරන අයෙකි.  ඒ වගේම තම ස්ථාවරය නොපැකිළව කෙළින් ප්‍රකාශ කරන අයෙකි. එය ඔහුගේ ස්වභාවයයි. ඔහුව හදුනන අයද එය දනී.  එබැවින් ඔහු සහභාගිවන රැස්වීම් හා සංවාද සියල්ල අවසන්වන්නේ වාග් සංග්‍රාමවලින් අනතුරුවයි. ( එසේ වුවද මා ඔහුගේ දේශපාලන ස්ථාවරය පිළිගත් අයෙකු බවට කිව නොහැකිය. ඔහු දෙවරක් මැතිවරණවලට ඉදිරිපත්වු අවස්ථාවන් හි පවා ඔහුට එරෙහිවූත් ඒත් නිවැරදියැයි මා හට හැගුණු පක්ෂයට මාගේ ඡන්දය ප්‍රකාශය කළෙමි. ඒ වගේම මාගේ පියාණන් ඝාතනයට ලක්වු අවස්ථාවේදී  කිසිදු සංවිධානයක් සමගින් මා හට පෞද්ගලිකව හෝ දේශපාලනික වශයෙන් කිසිදු සම්බන්ධතාවයක් නොතිබුණි.) ඒ වගේම මාගේ පියාණන්ට කිසිම අවස්ථාවක කිසිදු ආරක්ෂාවක් නොතිබුණි. නොයෙකුත් අවස්ථාවන් හි ඔහු  ගමන් බිමන් යන්නේ තනිවමයි. එවන් පසුබිමක ඔහුව ඝාතනය කිරීම ඕනෑම අයෙකුට පහසු කටයුත්තක්. එහෙත් ඔහුව ඝාතනය කිරීමට හේතුව කුමක්ද?

ඔහු කොම්යුනිස්ට් (චීන) පක්ෂයේ හිටපු සාමාජිකයෙකුවුවද , 83න් පසු විවිධ සංවිධාන සමගින් සම්බන්ධතා  පැවැත්විය. ඔහු වගේම කොමියුනිස්ට් පක්ෂයන්හි හිටපු සාමාජිකයන් තවත් බොහෝ දෙනෙක් එක් එක් සංවිධානයන් සමගින් සම්බන්ධකම් පවත්වමින් එහි උපදේශකයන් වශයෙන්  ද කටයුතු කළෝය.  තවද මාගේ පියාණන් භාෂා තුනෙහිම සරල දැනුමක් තිබු අයෙකු බැවින් ඔහු සංවිධානයන් හි භාෂා පරිවර්තක වශයෙන් ද කටයුතු කළේය. ඒ අනුව ඊ.පී.ආර්.එල්.එෆ්. සංවිධානය සමගින් මුලින් කටයුතු කළේය. ඔවුන් තහනම් කරනු ලැබීමෙන් අනතුරුව කොටින් සමගද කටයුතු කළේය. ඉන්දීය සාම සාධක හමුදාව ලංකාවේ සිටී කාලය තුළ කොටි සාමාජිකයන් වනගතවු බැවින් මාගේ පියාණන් කොළඹ ගොස් ප්ලොට් සංවිධානය සමගින් කටයුතු කළා.  ඒ අනුව කොටින් විසින් ඔහු ඝාතනයට ලක්වීමේ අවස්ථාවක් පැවැතිණි. අනෙක් අතින් ප්ලොට් සංවිධානය තුළ අභ්‍යන්තර අරගලයක් පැවැතිණි. ඒ අනුව ඔවුන් විසින්ද ඝාතනයට ලක්වුවා විය හැකිය. මාගේ පියාණන්  තම පියාණන් වශයෙන් සළකන බවට ප්‍රකාශ කරන ඩග්ලස් දේවානන්ද වුවද ඔහුගේ ඝාතනයට වගකිවයුත්තෙක් විය හැකි බවට ඒ දවස්වලම තොරතුරු හෙළිවී තිබුණි. ඒ වගේම ඝාතකයා අප කිසිවෙකු නොහදුනන අයෙකු ද විය හැකිය. එවන් පසුබිමක මාගේ පියාණන්ගේ ඝාතකයන් මොවුන් යැයි මා නම් නොකිරීම ගැන මා වෙත චෝදනා එල්ලකිරීම කිසිදු අයුරකින් හෝ සාධාරණිකරණය කළ නොහැකිය.

මාගේ පියාණන්ගේ ඝාතකයන් කවුරුන්දැයි 75%කට ආසන්නවු අනුමාණයක් අප තුළ පැවතියද, එය ප්‍රසිද්ධියේ ප්‍රකාශ නොකිරීමට ද හේතු තිබේ. එහි පළමුවැන්න මාගේ පියාණන් ඝාතනය කළවුන් මොවුන් යැයි මා පැමිණිලි කරන්නේ කාටද? ශ්‍රී ලංකානු රජය වෙතද? නැතහොත් පොලිසිය වෙතද? ඔවුන් වෙත පැමිණිලි කිරීමට දේශපාලනික වශයෙන් මා නොකැමැත්තකින් පසුවෙමි.  මන්දයත් ඔවුන් දෙමළ ජනතාව පමණක් නොව සිංහල ජනතාව වෙත ද අඩත්තේට්ටම් කරන රජය හා එය පාලනය කරනවුන්ය. පොලීසිය යනු  එම රජය ආරක්ෂාකිරීමට බැදි සිටිනවුන්ය. ඒ වගේම ඔවුන්ද මාගේ පියාණන්ගේ ඝාතනයට වගකිව අයවළුවන් විය හැකි වාතාවරණයක ඔවුන් වෙත පැමිණිලිකිරීම යනු හාස්‍යජනක කරුණක් විය හැකිය. ඒවගේම යම් කිසි සංවිධානයක් හෝ පුද්ගලයෙකු විසින් මාගේ පියාණන් ඝාතනය කළ බවට පැමිණිළි කිරීම යනු එක්තරා අන්දමක පාවාදීමකි. එම හේතුවෙන් නාදුනන අය විසින් මාගේ පියාණන් ඝාතනය කළ බවටවු ප්‍රකාශයෙන් ඔබ්බට අප නොගියෙමු.

සාමාන්‍යෙයන් එක් සංවිධානයක් හෝ පුද්ගලයෙකු වෙත චෝදනා කිරීමෙන් හෝ නම්කිරීමෙන් බොහෝ අයගේ ප්‍රශ්ණාර්ථ හා සැකයන් අවසන් කළහැකිය. එයින් අපද තෘප්තිමත් විය හැකිය. එයින් අප තෘප්තිමත් වීමෙන් පමණක් එවන් ඝාතන සිද්ධීන් නවතාලිය නොහැකිය. මන්දයත් අප සමාජය තුළ සිදුවු එවන් ඝාතනයන් සමාජීය ප්‍රශ්ණයක් ලෙසින් පමණක් අප විසින් සැලකිය යුතුය. එම ඝාතන සිදුවීම් සියල්ල හුදෙක් දේශපාලනික හා පුද්ගලික ගැටුම්වලින් සිදුවු ඝාතනයන් නොවන්නේය. එම ගැටුම් කුමනාකාරයෙන් අප විසින් මුහුණ දෙනු ලැබුවේද යන්නෙහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙසින් එම ඝාතනයන් හැදින්විය හැක. එබැවින් එක් පුද්ගලයෙකු හෝ සංවිධානයක් වෙත පමණක් ඇගිල්ල දිගුකිරීමෙන් එවන් පුද්ගල ඝාතන සිද්ධීන් වැළැක්විය නොහැකි බවට අප තුළ පැහැදිලි විශ්වාසයක් පවතීනම් එවන් ඝාතනයන්ට තුඩු දෙන ප්‍රචණ්ඩත්ව ගුණාංග හා ක්‍රියාකාරකම් හි මුල කොතැනදැයි සමාජය තුළින් සොයා බැලිය යුතුය.  එවන් මුල සොයා එය මුලිනුපුටා දැමීම හෝ එය අවබෝධ කරගැනීමෙන් පමණක් අපට මෙවන් ගැටුම් හා ඝාතනයන් තවදුරටත් සිදුනොවන අයුරින් වැළැක්විය හැකිය.

මෙම පසුබිමතුළ මෑතකදී එක් සංවිධානයක් වෙතින් පමණක් සිදුකරන ලද ඝාතනවලින් මියගියවුන් පමණක් තෝරාගෙන ඔවුන්ගේ අනුස්මරණ උත්සවයක් කිසියම් පිරිසක් විසින් සංවිධානය කර තිබුණි. ඒ අයුරින් ඝාතනයට ලක්වුවන් බොහෝය.  ඔවුන් සියල්ල පුද්ගලිකව සිහිපත් කළයුතු අතර, එවන් අන්දමින් ඝාතනයට ලක්වුවන් සියල්ල සැමරිය යුතුය යන්න අවිවාදාත්මක කරුණකි. ඒ වගේම එවන් ඝාතන සිද්ධින් හෙළා දැකිය යුතු බවට ත් මතභේදයක් තිබිය නොහැකිය. අපගේ ඊලාම් විමුක්ති සටන් ඉතිහාසය තුළ සියළුම  සන්නද්ධ සංවිධානයන් විසින් නොයකුත් ඝාතනයන්  විශේෂයෙන්ම දේශපාලනික ඝාතනයන් සිදුකොට තිබේ. අපගේ අරගලය අද මෙවත් තත්වයකට පත්වීමට ප්‍රධාන හේතුව එවන් ඝාතන සිදුවීම් බව පැවසීම අතිශයෝක්තියක් නොවේ.

වත්මන් වාතාවරණයේදී එවන් අයුරින් ඝාතනයට ලක්වුවන් අතුරින් කිහිපදෙනෙකු පමණක් තෝරාගෙන සිහිපත්කිරීම හා එම ඝාතනයට වගකිවයුත්තන් හෙළාදැකීම යනු යම්කිසි සංවිධානයකට පමණක් එරෙහි දේශපාලනයක් පමණක් විය හැකිය. එයට අමතරව එවන් ඝාතන සිදුවීම් වලට එරෙහිවීමක් හෝ එවන් ඝාතන සිදුවීම් තවදුරටත් සිදුවීම වැළැක්වීමට හැකි පසුබිමක් සැකසීමක් හෝ එවන් අනුස්මරණ උත්සවවලින් සිදුනොවන්නේය. එම හේතුවෙන් එවන් අනුස්මරණ උත්සව ගැන ද මාගේ පැහැදීමක් නොමැතිය. එය හුදෙක්ම එක් සංවිධානයකට එරෙහි සිදුවීමක් පමණකි. ඒවගේම මාගේ මිතුරෙකු පැවසු පරිදි එවන් ඝාතනවලට ලක්වුවන් හුදෙක් සැමරීම පමණක් ප්‍රමාණවත් නොවන්නේය. ඒ අයුරින් ඝාතනයට ලක්වුවන් එදා පෙනීසිටී කරුණු හා ඔවුන් හඩ නැගු කරුණු ද අනුස්මරණ උත්සවයන් මගින් අවධාරණය කළයුතුය. තවද ඔවුන් අද ජීවතුන් අතර සිටියේ නම් කුමන දේශපාලනික මතවාදයක් වෙනුවෙන් පෙනී සිටින්නේද යන්න අවබෝධකරගෙන සැලකිළිමත්වීමද එම උත්සවයන් හි අරමුණක් විය යුතු බව මාගේ මිතුරෙකුගේ අදහසකි. එබැවින් එවන් අනුස්මරණ උත්සවයන් සංවිධානය කරන අයවළුන් විසින් මෙම කරුණු කෙරෙහි සැලකිල්ලක් දක්වන්නේ නම් එය ප්‍රයෝජනවත්වේ.  ඝාතනයට ලක්වුවන් වෙත අප කරනු ලබන අර්ථාන්විත සැමරුමක් වන්නේද එයයි.

අවසාන වශයෙන් එවන් ඝාතනය සිදුවීම්වල වගකීම් යම් සංවිධානයක් හෝ පුද්ගලෙකු වෙත පමණක් පවරා අප එයින් පළායෑම යනු අපගේ වගකීම් විරහිත ක්‍රියාවකි.  එම ඝාතන සිදුවීම් සමගින් අපට සෘජු සම්බන්ධතාවයක් නොතිබිය හැකිය. එහෙත් එවන් ඝාතනයන් සිදුවු ඒ කාල වකවානුවේදී අප මුනිවත රකිමින් සිටීම යනු එවන් ඝාතන සිදුවීම් බහුලවීමට රුකුලක් වු බව සත්‍යයකි.  ඔව්…අපගේ නිහඩභාවයද එවන් ඝාතන සිදුවීම් සදහා ඉවහල්වී තිබේ. නිහඩභාවයද පුද්ගලයන්ගේ මරණවලට වගකිවයුතු බව අප තේරුම් ගතයුත්තකි. ඒ අනුව එදා නිහඩව සිටී අප අත්වලද ලේ තැවරී ඇති බව සත්‍යයකි. එබැවින් අප සියල්ලන් ද එවන් ඝාතනවලට වගකිවයුත්තන්ය. එය අතිශයෝක්තියක් නොවේ. එබැවින් අනුන්ට පමණක් චෝදනා කිරීමෙන් නොනැවතී, අනුන් මත පමණක් වගකීම් පවරා පැන යෑමෙන් වැළකී, අපගේ අත්වලද තැවරී ඇති ලේ පැල්ලම් මකාදමන්නේ කෙසේදැයි අප කල්පනා කළයුතුය. තවදුරටත් එවන් ලේ පැල්ලම් නොගෑවී ජීවත්වන්නේ කෙසේද යන්න අවබෝධ කරගැනීම යනු යහපත් අනාගතයකට ඉවහල්විය හැකිය.

ඒඅනුව තවදුරටත් මාගේ පියාණන් ඝාතනය කළවුන් කව්දැයි කිසිවෙකු විසින් මාවෙත ප්‍රශ්ණයක් යොමුනොකරනු ඇතිබවට මා විශ්වාස කරන්නෙමි. මන්දයත් එවන් ප්‍රශ්ණ ඉදිරිපත්කරනවුන් එවැනි ඝාතනයන් හි කොටස්කරුවන්ය. අවම වශයෙන් තමන්ගේ නිහඩතවයා තුළින් එවන් ඝාතනයන්ට අනුබල දුන් බවට ඔවුන් අමතක නොකරනු ඇති බවට බලාපොරොත්තුවෙමු.  ඒ වගේම අපරාධවල වගකීම යම් සංවිධානයක් හෝ පුද්ගලයෙකු වෙත පමණක් නොපවරා එවන් අපරාධයන් තවදුරටත් අප සමාජය තුළින් සිදුවීම වැළැක්වීමට අප විසින් කුමක් කළයුතුද යන්න අවබෝධ කරගන්නට උත්සාහ කරමු.

සැ.යු-  ප්‍රඥාව ගැන හැදින්වීමක්  නම් වු මාගේ කෘතිය එළිදැක්වීමත් සමග එම කෘතිය මාගේ පියාණන් හට නොපිදුවේ මන්දැයි මගෙන් අසති. මාගේ පියාණන්ගේ පළමු වසර සැමරුම වෙනුවෙන් මා රජෙකි යන ළමා කවි පොතක් අප විසින් 1995 වසරේදී එළිදක්වනු ලැබිණ. එය ඔවුන් නොදනී. ඒ වගේම මාගේ පියාණන් ජීවත්ව සිටියදී හා ඉන් අනතුරුව මාගේ ජීවිතයට රුකුළක්  වු නොයෙකුත් පුද්ගලයන් සිටී. ඔවුන්ගෙන් විශේෂිත පුද්ගලයන් කිහිප දෙනෙකු වෙත කෘතඥතා පළකළ යුතු බවට මා නිගමනය කළෙමි. එම හේතුවෙන් මාගේ ප්‍රඥාව ගැන හැදින්වීමක් කෘතිය ඔවුන් හට  පිදීමක් කරන්නට මා තීරණය කළෙමි. එවන් කෘතඥාතා පළකිරීම හෝ ඔවුන් විසින් මා වෙනුවෙන් ඉටුකරනු ලැබු දේ සදහා ප්‍රමාණවත් නොවන බව මාගේ හැගීමයි. එහෙත් එය මාගේ සිතට යම් අස්වැසිල්ලකි. එපමණයි .

මීරා භාරති

06.09.2012

මාගේ ලිපි සම්බන්ධයෙන් ඔබගේ අදහස් දැන්වීමට

meerabharathy@gmail.com

ස්තුතියි – එතුවරෙයි සගරාව – කලාප  05

Translate from Tamil to Sinhala is Ashroffali Fareed – thank you – நன்றி

 

 

Posted by: மீராபாரதி | December 5, 2017

வீடு என்பது பேறு – பகுதி ஒன்று

Jaffna 2012-navatkuli 040நாடு என்பது பேறு
ஊர் என்பது பேறு
வீடு என்பது வேறு
வேலை என்பது பேறு

சிலருக்கு எல்லாம் அமையும்

சிலருக்கு ஒன்றும் அமையாது.

இரண்டு விடயங்களை வாசிக்கும் பொழுது என் மனம் கஸ்டப்படும். சில நண்பர்கள் தம் சிறுவயதில் என்ன என்ன சாப்பாடுகளை எப்படி சாப்பிட்டார்கள் என்ற குறிப்பை எழுதுவார்கள். இதை வாசிக்கும் பொழுது மனம் அங்கலாய்க்கும். அட இப்படியெல்லாம் சின்ன வயதில் சாப்பிடக்கிடைக்கவில்லையே என ஏங்கும் மனம். இரண்டாவது புலம் பெயர்ந்த முகநூல் நண்பர்கள் பலர் நாட்டுக்கு மீண்டும் சென்று தாம் வாழ்ந்த வீடுகளின் படங்களைப் போடுவார்கள். அது இடிந்திருந்தாலும் அழிந்திருந்தாலும் அந்த நிலம் அவர்களுடையது. அவர்களுக்கும் அந்த வீட்டுக்கும் ஒரு உறவுண்டு. சொந்தமுண்டு. மீண்டும் வந்து நிம்மதியாக சுதந்திரமாக வாழலாம். இவை இரண்டையும் வாசிக்கும் பொழுது எனக்கு ஏக்கமே மிஞ்சும். ஏனெனில் இலங்கையில் வாழ்ந்த 25 வருட காலத்தில் 25 வீடுகளில் வாழ்ந்திருப்போம். இவை வாடகை வீடுகள். அன்றும் இன்றும் அவை எங்களுக்கு அந்தியமாகவே இருந்தன. இப் பதிவில் ஏன் எனக்கு வீடில்லை என்பதை மட்டுமே எழுதப் போகின்றேன். இதற்குக் காரணம் நான் இப்பொழுது இலங்கையில் சுற்றும் பொழுது நண்பர்களிடம் தங்குவதற்கு இடம் கேட்பேன். சிலர் உங்களுடைய வீட்டில் தங்கலாம் தானே என்பார்கள். சிலர் எது உங்களின் ஊர்? அங்கே வீடு இல்லையா? அப்பாவின் வீடு எங்கே? அம்மாவின் வீடு எங்கே? என்று கேட்பார்கள். இவர்களுக்கான பதிலாக இப் பதிவு இருக்கும்.

Hatton 001அப்பாவிற்கு எவ்வளவு சொத்து இருந்தது என்று தெரியாது. எனக்குத் தெரிய அவரது பெயரில் ஒரு சொத்தும் இருக்கவில்லை. அப்பாச்சியின் சகோதரங்கள் அனைவருக்கும் கல் வீடுகள் இருக்கின்றன. ஆனால் அவை அவர்கள் திருமணம் முடித்த உறவுகளினால் வந்தவை. அப்பப்பாவின் குடும்பமும் “விளையாட்டுக்காரன் வீடு” என அழைக்கப்பட்டதால் “உதாரிகளாக” இருந்திருக்க வேண்டும். சொத்து சேர்ப்பதற்குப் பதிலாக விளையாடுவதில் ஆர்வமாக இருந்தவர்கள் எனக் கேள்விப்பட்டேன். ஆகவே கொட்டில் வீட்டில் தான் வாழ்ந்தார்கள். விளைவு அப்பாச்சிக்கு கல் வீடு கிடைக்கவில்லை. அப்பாவிற்கு சொத்தோ வீடோ இருக்கவில்லை.

up country & Batti 2012 213அம்மாவின் குடும்பத்திலும் அவரது பெற்றோர்கள் காதல் திருமணம். ஆகவே அம்மம்மாவிற்கு சீதனம் ஒன்றும் கிடைக்கவில்லை. அம்மப்பாவோ புகையிரத காட். ஆகவே அவர் ஊர் ஊராக மாற்றலாகிச் சென்றவர்.  இதனால் நிரந்த வீடு இல்லை. மேலும் அம்மாவிற்கு ஏழு சகோதரங்கள். விளைவு அம்மாவிற்கும் சீதனம் கிடைக்கவில்லை. ஆகவே அம்மாவும் அப்பாவும் தமக்கான வீட்டைக் கட்ட வேண்டியவர்களானார்கள். ஆனால் அவர்களும் கட்டவில்லை? ஏன்?

up country & Batti 2012 158அப்பா 1956ம் ஆண்டு படிக்கின்ற காலத்திலையே கம்யூனிஸ் கட்சியின் முதலாவது இடதுசாரி தமிழ் பாராளுமன்ற உறுப்பினர் கந்தையா அவர்களுக்கு ஆதரவாக செயற்பட்டவர். இதன்பின் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியில் இணைந்து சண்முகதாசன் அவர்களின் தோழராக 1975ம் ஆண்டுவரை முழுநேர கட்சி அங்கத்தவராக செயற்பட்டவர். இதற்காக சிறிய தொகை ஒன்றையே வருமானமாகப் பெற்றார். பச்சயப்பன் கல்லூரியில் பட்டம் பெற்றபோதும் அரச உத்தியோகத்தர்களுக்கான பரிட்சை சித்தியடைந்தபோது அவ்வாறான தொழில்களுக்குப் போகவில்லை. சமூக மாற்றம் புரட்சி என்பவற்றுக்காக முழுநேரமாக பங்களித்தார். நம் சிறுவயது இந்தச் சிறு வருமானத்திலையே தங்கியிருந்தது.

father 0261976ம் ஆண்டு கட்சியை விட்ட பின் தொழிற்சங்க வழக்குகள் பேசினார். இதற்காக அவர் பெற்ற வருமானம் பெரும்பாலும் ஒரு டிரிங் மட்டுமே. (சாராயக் கடைகளில் ஒரு கிளாசில் அரைவாசிக்கு ஊற்றிக் கொடுப்பார்கள்). மிக அரிதாகவே அதற்கான ஊதியத்தை தொழிங்சங்கங்கள் வழங்கின. தனிப்பட்ட நபர்களும் நீதிமன்றங்களில் தமது வேலை முடிந்தவுடன் செய்த தொழிலுக்கான ஊதியத்தை வழங்குவதற்குப் பதிலாக ஒரு டிரிங் உடன் முடித்துவிடுவார்கள். ஒரு வகையான ஏமாற்றுதான். அப்பாவும் ஊதியத்தை கேட்க மறந்து விடுவார். இக் காலங்கள் அப்பா காசு கொண்டு வருவார் என அம்மாவும் நாமும் பல நாள் பசியுடன் காத்திருந்து ஏமாந்த நாட்கள். அப்பா தொழிற்சங்க வழக்கறிஞர். சட்டம் தெரிந்தவர். சட்டக்கல்லூரியில் கற்று சட்டத்தரணியாக வந்திருக்கலாம். அவரது மும்மொழிப் புலமையும் பக்கபலமாக இருந்திருக்கும். பல சட்டத்தரணிகளுக்கு எதிராகவே வழக்குகள் பேசி வென்றவர் என்பார்கள். ஏனோ அவர் அந்தப் பாதையை தெரிவு செய்யவில்லை. கஸ்டமும் நஸ்டமும் அம்மாவிற்கும் குழந்தைகளுக்கும்தான்.

1983ம் ஆண்டு பிறந்த ஊரான யாழ்ப்பாணத்திற்கே அகதிகளாக வந்த பின்பு ஒரு வேலையும் கிடைக்கவில்லை. அகதிகளுக்கு கிடைத்த பொருட்களிலும் நிவாரணத்திலும் தங்கி வாழ்ந்தோம்.

1985ம் ஆண்டின் இறுதியில் தான் அப்பா மீண்டும் இயக்கங்களுடன் செயற்பட ஆரம்பித்தார். அப்பொழுது உழைத்தவையும் வீட்டு வாடகைக்கும் சாப்பாட்டுக்குமே போதுமானதாக மட்டுமட்டாக இருந்தது. காணி வீடு வளவு வாங்குவதைப் பற்றி யோசிக்க முடியாதா காலங்கள். அப்பாவின் வேலையும் ஈபிஆர்எல்எவ் தடை செய்யப்பட புலிகள் எனத் தொடர்ந்து இறுதியாக புளொட்டுடன் முடிவடைந்தது.

father-005-e1317474599421புளொட்டுடன் வேலை செய்தபோது பலர் (பொது மக்கள் மட்டுமல்ல அரசியல் செயற்பாட்டாளர்கள் கூட) நினைப்பதுபோல அவர் பாராளுமன்ற உறுப்பினராக இருக்கவில்லை. பாராளுமன்ற தேர்தலில் போட்டியிட்டார் வெல்லவில்லை. ஆனால் பாராளுமன்ற உறுப்பினர் அளவு வேலை செய்தார் என நினைக்கின்றேன். தனது நீண்ட கால தொடர்புகளையும் மும்மொழிப் புலமையையும் கொண்டு பலருக்கு பல பங்களிப்புகள் உதவிகள் செய்து கொடுத்தார். பலரின் தனிப்பட்ட (இயக்கப்) பிரச்சனைகளைத் தீர்த்தார். அரசியல் கைதிகள் தொடர்பாக அக்கறையாக இருந்தார். ஆகவேதான் இவர் எம்பி என்ற கற்பிதம் உருவாகியிருக்கலாம். ஆனால் இயக்கங்கள் வழங்கிய மாதாந்த சம்பளத்தில்தான் நாம் வாழ்ந்தோம். இதுவும் வீட்டு வாடகைக்கும் சாப்பாட்டுக்குமே போதுமானதாக இருந்தது. தனிப்பட்ட யாரும் நன்கொடைகள் கொடுத்தால் அவர் வாங்குவதில்லை. வீட்டுக்கு கொண்டுவந்து தருபவர்களிடம் நாமும் வாங்காது திருப்பிக் கொடுத்துவிடுவோம். அறம். அவர் சுட்டுக் கொல்லப்படும்வரை தனக்கோ தனது குடும்பத்திற்கோ என ஒரு காணியோ வீட்டையோ அவர் வாங்கவுமில்லை கட்டவுமில்லை. இதற்காக வேறு வழிகளில் உழைக்கவுமில்லை. அவர் இறந்தபோது நாம் நடுத் தெருவில் நிற்காதவாறு புலம் பெயர்வதற்கு தனது மரணத்தை விலையாகக் கொடுத்தார் எனலாம்.

இன்றும் அப்பாவின் மகன் என அறிந்து என் மீது அன்பு செலுத்துகின்றவர்களும் உண்டு. எதிரியாகவும் தூ ோகியாகவும் பார்ப்பவர்களும் உண்டு.

சரி அப்பாதான் இப்படி என்றால் நான் இலங்கையில் ஒரு வீடு வாங்கலாம்தானே என்ற கேள்வி எழும். அப்பன் எட்டடி பாய்ந்தால் மகன்….?

அடுத்த பதிவில்…

Posted by: மீராபாரதி | December 1, 2017

லக்சுமி! – ஒர் பார்வை!

lakshmi 1லக்சுமி! – ஒர் பார்வை!

ஆண் நோக்குநிலையில் பெண்ணிய உளவியல் பார்வை.

லக்சுமி குறுந்திரைப்படம் பல நேர் எதிர் விமர்சனங்களை எதிர்கொண்டது. ஆண்களும் பெண்களும் ஆதரவாகவும் எதிராகவும் எழுத்தித்தள்ளினர். எனது பங்குக்கு உடனடியாக எழுதத் தோன்றவில்லை. நடைபெற்ற விவாதங்களைக் கவனித்தபோது எழுத வேண்டும் எனத் தோன்றியது.

lakshmi 7இது சிறந்த குறுந் திரைப்படமா என்பது கேள்விதான். ஆனால் முக்கியமான படம் என்பதில் சந்தேகமில்லை. குறிப்பாக பெண்ணிலை சார்ந்த முக்கியமான படம். பெண்ணியம் என்பது வெறுமனே உடலும் பாலியுலுறவும் சார்ந்த விடயம் மட்டுமல்ல என்பது நாமறிந்ததே. இவற்றைவிட மேலும் பல பல உரிமைகள் சுதந்திரம் தொடர்பான விடயங்கள் பெண்ணியத்திலுள்ளன. ஆனால் பாலியலுறவும் அதில் ஒரு முக்கியமான தவிர்க்க முடியாத விடயமே. இதையும் மேலும் சில விடயங்களையும் லக்சுமி குறுந்திரைப்படம் வெளிப்படுத்துகின்றது.

lakshmi 9மத்தியதர குடும்பத்தின் இயந்திர வாழ்வை அழகாக வெளிப்படுத்தும் குறுந் திரைப்படம் இது. குடும்பத்திற்குள் உள்ள முரண்பாடுகளையும் வெளிப்படுத்துகின்றது. இக் கட்டுரையில் மனைவி எனப் பயன்படுத்துவதை தவிர்க்கின்றேன். ஏனெனில் அவர் வேலைக்குச் செல்கின்ற பெண். ஆகவே துணைவியார் எனப் பயன்படுத்துகின்றறேன். ஆனால் ஆணோ வழமையான வீட்டு வேலைகளில் பங்ககெடுக்காத பாரம்பரிய ஆணாக இருக்கின்றார். ஆகவே துணைவர் எனப் பயன்படுத்தாமல் கணவர் எனப் பயன்படுத்துகின்றேன். ஆணுக்கு வேலையில் மட்டுமே வேலை. ஆனால் பெண்ணுக்கோ வீட்டிலும் வேலையிலும் ஓயாத வேலை. குறிப்பாக காலையில் சமைத்து கணவருக்கும் குழந்தைக்கும் வழங்குவது, குழந்தையை பாடசாலைக்குத் தயார்படுத்தி பின் தான் வெளிகிட்டு வேலைக்குச் செல்வது, வேலையில் ஓய்வில்லாத வேலை. அது முடித்து வீட்டுக்கு வந்து சமைத்து சாப்பாடு கொடுத்து சட்டி பானை கழுவி வைத்துவிட்டு அயர்ந்து தூங்குவார். அப்பொழுது கணவன் தட்டி எழுப்பி உடலுறவு இல்லை வல்லுறவு செய்வான். இந்த இறுதிக் காட்சி தொடர்பாக சுமதி அவர்கள் அழகான குறுந்திரைப்படத்தை தயாரித்திருந்தார். மேலும் மத்திய தர குடும்பத்தின் வறுமை. வசதியின்மை. சுதந்திரமாக உறவாட முடியாத சூழல் என்பவற்றையும் காட்டுகின்றது. இவ்வாறான ஒரு சூழலில் வளரும் குழந்தையின் எதிர்காலம் தொடர்பாகவும் நாம் அக்கறை கொள்ள வேண்டும். அதுவும் ஒரு குறுந் திரைப்படாக எடுக்கப்படக் கூடியதே.

lakshmi 5மத்தியதர குடும்பங்களுக்குள் இருக்கின்ற முரண்பாட்டை, அதிகாரத்துவ கட்டமைப்பை, உழைப்புச் சுரண்டலை அழகாக வெளிப்படுத்துகின்றது. பெரும்பாலான கணவர்கள் வீட்டில் துணைவர்களாகவே இல்லை. வீட்டு வேலைகளில் பங்கு கொள்வது மிகவும் அரிது. பெண்களின் எல்லா வேலைகளிலும் துணைவர்கள் பங்கு கொள்ளும் பொழுது துணைவிக்கு வேலைப்பளு குறையும் என்பதை உணர்வதில்லை. காலையில் நேரமாகும் பொழுது தானும் எழும்பி பங்களிக்கலாம் என சிந்திப்பதில்லை. பதிலாக துணைவியை ஏன் வேளைக்கு (நேரத்திற்கு) எழும்பாமல் நீண்ட நேரம் தூங்குகின்றாய் (நித்திரை) கொள்கின்றாய் என்ற குற்றச்சாட்டும் வேறு. ஆனால் தான் துணைவி நித்திரை கொள்வதற்கு முதலே நித்திரை கொண்டு அவர் எழும்பிய பின்னரே எழும்புவதை வசதியாக மறந்து விடுகின்றார். ஆகவே எல்லா வேலைகளையும் பெண்ணே செய்ய வேண்டிய நிர்ப்பந்தம். அதுவும் வேலைக்குச் செல்கின்ற பெண்களுக்கு இது இரட்டைச் சுமை. அரிதாகப் பெண்கள் அதிகாரத்துவம் செய்யும் இடங்களிலும் பெண்களின் நிலையை உணரும் ஆண்கள் மட்டுமே இவ்வாறான வேலைப் பங்கீடைப் பொறுப்பெடுத்து செய்கின்றர்..

lakshmi 3இக் குறுந்திரைப்படத்தில் உடலுறவு தொடர்பான பிரச்சனையே முக்கியம் பெற்றுள்ளது. இதில் காட்டப்பட்டது உடலுறவா? வல்லுறவா? வண்புணர்வா? நிச்சமாக இது உடலுறவில்லை. வல்லுறுவு என ஏற்கனவே குறிப்பிட்டுள்ளேன். ஏனெனில் இங்கு ஆணிண் சக்தி வெளியேற்றம் மட்டுமே நடைபெறுகின்றது. பெண் எந்தவகையிலும் அந்த உறவில் பங்கு கொள்ளவில்லை. ஆண் விரும்பியவுடன் அவள் காலை அகல விரிக்க வேண்டும். அவ்வளவே. பெண் தயாரா இல்லையா என்றும் கேட்பதில்லை. அவளுக்கு உணர்ச்சி ஊட்ட வேண்டுமா என்பதிலும் அக்கறையில்லை. ஆகவேதான் அவளது ஆடை களையாமல் இருக்கின்றது. அதிலும் குறிப்பாக குழந்தையின் அசைவும் சத்தமும் அவளைப் பதட்டமடையச் செய்கின்றது. அவ்வாறு உடலுறவின் பொழுது பதட்டமையும் பொழுது பெண்ணின் யோனி சுருங்கிவிடும். அதுவரை உருவான(?) அவ்வளவு உணர்ச்சிகளும் (இருந்திருந்தால்)  இல்லாமல் போய்விடும். இதன்பின்பு உடலுறுவு கொள்வதற்கான மனநிலை பெண்ணிற்கு இருக்காது. இவ்வாறான சூழ்நிலையில் தொடர்ந்தும் புணர்வு நடைபெற்றலால் அது வல்லுறவே. ஏனெனில் அங்கு பெண்ணின் உடல் தயார் நிலையில் இல்லை. ஆனாலும் ஒவ்வொரு நாளும் இதே நிலையில் உடலுறவு மன்னிக்கவும் வல்லுறவு தொடர்கின்றது. இவ்வாறு கணவர் செய்வதால் இதனை வல்லுறவு எனக் கூறலாம். இதையே குறிப்பிட்ட பெண்ணுடன் அவளுக்குத் தெரியாத அல்லது சட்டரீதியாக அனுமதி பெறாத அல்லது பெண்ணின் உடன்பாடில்லாத ஆண் செய்யும் பொழுது அது வன்புணர்வாகின்றது.

lakshmi 8இக் குறுந் திரைப்படத்தில் பெண்ணின் ஏக்கங்கள், விருப்பங்கள், ஆசைகள் தொடர்பாக சிறப்பாக வெளிப்படுத்துகின்றது. இவ்வாறான உணர்வுகளினால் பெண்ணினது கனவு உறவு அல்லது திருமணத்திற்கு அப்பாற்பட்ட உறவு முக்கியத்துவமாகின்றது.  இது பெண்ணினது விருப்பங்கள் ஆசைகள் எதிர்பார்ப்புகள் தொடர்பான வண்ண வண்ணக் கனவுகளாக இருக்கலாம். அல்லது தனது பயணங்களின் போது தன்னை ஒருவன் கவனிப்பதை கவனித்து அவருடன் வாழ்வது போன்று தோன்றிய ஒரு கண எண்ணமாக இருக்கலாம். அல்லது அப்படி ஒருவனுடன் உண்மையிலையே ஒரு நாள் வாழ்ந்த வாழ்க்கையாகவும் இருக்கலாம். எப்படி இருந்தபோதும் இங்கு முக்கியமானது அந்தப் பெண்ணின் எதிர்பார்ப்புகள் விருப்பங்கள் குடும்ப வாழ்வில் பூர்த்தி செய்யப்படுவதில்லை. இதனை யாரும் புரிந்து கொள்ளாமலே விமர்சனங்களை அவள் மீது முன்வைக்கின்றனர்.

lakshmi 6காலையில் சிடு சிடு எனப் பாயும் கணவர். பெண்ணிடம் சாப்பாட்டை வாங்கிக் கொண்டு நன்றியோ சிரிப்பையோ வெளிப்படுத்தாத சிடு முஞ்சிக் கணவன். அதில் உருவாகும் ஏக்கம். இயந்திரயமாக உடலுறவு கொள்ளும் கணவன். வல்லுறவு செய்தபின் கணவன் அந்தப் பக்கம் திரும்பி படுத்துவிடுவான். இருப்பினும் தன்னைக் கட்டிப்பிடித்துப் படுக்கவில்லையே என்ற தவிப்பும் பயன்படுத்திவிட்டு புறக்கணித்துவிட்டான் என்ற கோவமும் அவளின் பார்வையில் தொனிக்கின்றது. இந்த ஏமாற்றங்களும் மகிழ்ச்சியில்லாத உறவும் அப் பெண்ணுக்கு வாழ்வின் மீது அலுப்பை பற்றின்மையை உருவாக்கின்றது. இயந்திர வாழ்வின் சலிப்பும் சேர உயிரற்ற வாழ்வாகின்றது.

lakshmi 12தன்னை அழகு என்று ஒருவர் சொல்லும் பொழுது ஏற்படும் உணர்வு. தன்னை அழகாக்கிப் பார்ப்பதில் இருக்கும் சுகம். தனக்கும் ஒருவர் சமைத்துப் போடும் போது கிடைக்கும் ஆனந்தம். அது தொடர்பான எதிர்பார்ப்பு. இவை எல்லாம் ஆணாதிக்க சமூகம் கட்டமைத்தவையாக உருவாக்கியவையாக இருக்கலாம். இருப்பினும் இதை எல்லாம் ஒருவர் செய்யும் பொழுது இயல்பாகவே ஒருவருக்கு காம காதல் உணர்வு ஏற்படலாம். இது இருவரையும் பாலுறவுக்கு இயல்பாகவே கொண்டு செல்லலாம். கதிர் கணவனாக இல்லாதபோதும் இங்கு நடைபெறுவது வண்புணர்வுமல்ல வல்லுறவுமல்ல. மாறாக அது ஒரு இன்பமயமான பாலுறவு. இருவரும் உடன்பட்டு நடைபெறும் உறவு. இவ்வாறு புதியவர்கள் சந்திக்கும் பொழுது உணர்வுகள் பொங்கி வழிகின்றன. ஆனால் நீண்ட காலம் உறவில் இருப்பவர்கள் ஒவ்வொரு நாளும் சந்திக்கும் பொழுது ஒன்றுமே நடைபெறுவதில்லை. எதனால்? பிரக்ஞைக்கும் பிரக்ஞையின்மைக்கும் இடையிலான வேறுபாடு இதுதானோ?

lakshmi 11இறுதியாகப் பல ஆண்கள் இதைப் பார்த்துவிட்டு தானும் கதிர் என்று நிலைத்தகவல்கள் போட்டவர்களும் உண்டு. தான் கதிர் இல்லையே என்று ஏங்கியவர்களும் உண்டு. உண்மையில் இங்கு கதிர் என்பது ஒரு குறியீடாகவும் இருக்கலாம்தானே. நல்லதொரு கணவன் அல்லது துணைவன் இப்படியும் இருக்கலாம் என்பதற்கான ஒரு எடுத்துக் காட்டாக கொள்ளலாம்தானே. ஏன் ஒரு கணவன் கதிரைப் போல இருக்கக்கூடாது என்பதையே இக் குறுந் திரைப்படம் கேள்வி கேட்கின்றது எனலாம். கணவன் இன்னுமோரு பெண்ணுடன் இவ்வாறு உறவாடுவதை ஊக்குவிக்கவில்லை. மாறாக ஒவ்வொரு கணவனும் கதிரைப்போல lakshmi 4இருக்கலாமே என வலியுறுத்துகின்றது. இதன் அர்த்தம் கணவர் மற்றவனின் துணைவியுடன் உறவு கொள்வதையல்ல. ஒவ்வொரு துணைவரும் இவ் வண்ண வண்ணக் கலர் பகுதிகளில் வரும் பண்புகளை கொண்டிருந்தால் உறவுகள் அழகாகும் என்பதையே சொல்கின்றது. ஆனால் பெரும்பான்மையானவர்களின் ஆண் மனங்கள் மனைவி அல்லது துணைவியார் இன்னுமொருவனுடன் படுத்ததையே இழுத்துப் பிடித்து வைத்திருக்கின்றன. அதையே விமர்சிக்கின்றன. அதேவேளை தாம் கதிரைப் போன்றவர்கள் என்னுடன் படுக்க வாருங்கள் என்பதையுமே முதன்மைப்படுத்துகின்றார்கள். இவ்வாறு பகிடிக்கு கூறினாலும் இது பகிடிவிடும் விடயமல்ல. இன்னும் சிலரோ அட அட நாம் கதிரைப் போல வாய்ப்பு கிடைத்தவர்கள் இல்லையே என அங்கலாய்கின்றார்கள். இதேநேரம் சில பெண்கள் தாம் அவளைப் போல தெரியாத இன்னுமொருவனுடன் படுக்கப் போக மாட்டோம். அந்தளவிற்கு மோசமானவர்கள் அல்ல நாங்கள் என தம்மைப் பாதுகாக்கின்றனர். ஆனால் ஒருவரும் அது சொல்ல வரும் அடிப்படைச் செய்தியை புரிந்து கொள்ளவோ காணவோ தவறிவிட்டார்கள் என்றே தோன்றுகின்றது.

lakshmi 2குறுந்திரைப்படத்தில் நடித்த அனைவரும் நன்றாக நடித்திருந்த போதும் பிரதான பாத்திரமான லக்சுமி சிறப்பாகவே நடித்திருந்தார். அவரது கண் மிக நன்றாகவே ஒவ்வொரு காட்சியிலும் நடித்திருந்தது. அவரது தயக்கம், பயம், ஏக்கம், தவிப்பு, மகிழ்ச்சி, விருப்பம் என்பவற்றை மிக அழகாக வெளிப்படுத்தியிருந்தார். சிறந்த நடிப்பும் நெறியாள்கையும். முக்கியமான படம். ஆனால் சிறந்த படம் அல்ல. குறைகள் உண்டு. அவற்றை இங்கு குறிப்பிடுவது அவசியமல்ல.

மீராபாரதி

01.12.2017

படங்கள் கூகுள்

தன்னிறைவான சூழலியல் கூட்டு வாழ்வு வடிவம் – பத்து வருட திட்டம் – பகுதி 2

கம்யூன் அமைப்பு அல்லது சூழலியல் கூட்டு வாழ்வு நிறுவன அமைப்பு வடிவம்

பத்து அல்லது இருபது வருடத் திட்டம்.

இதை எவ்வாறு செயற்படுத்துவது என்பது நமக்கு கிடைக்கும் பங்களிப்புகளை கொண்டு ஆரம்பிக்கலாம்.  சிறு வேலைத் திட்டத்திலிருந்து ஆரம்பிக்கலாம். ஆரம்பத்தில் பத்து குடும்பங்கள் கிடைத்தாலே பெரிய விடயம். அதிகம் நூறு குடும்பங்கள். இதற்கு மேலும் பல குடும்பங்கள் வந்தால் புதியதொரு இடத்தில் ஆரம்பிக்கலாம். இதற்கான சட்டவரைவுகளையும் வரைய வேண்டும். கீழே உள்ளவை ஒவ்வொரு கட்டங்கள் தொடர்பான குறிப்புகள். இவை இத் தொடரில்தான் செய்ய வேண்டும் என்பதில்லை. எது முதலில் சாத்தியமோ அங்கிருந்து ஆரம்பிக்கலாம்.

முதல் கட்டம் –  1-2 வருடங்கள்

மேற்குறிப்பிட்ட திட்டத்தை மேற்கொள்வதற்கு அமைய நிலங்களை கூட்டுரிமையாக வாங்குவது. இதற்கான சட்ட வரையரைகளை வரைவது. கம்யூனுக்கு என வாங்கப்பட்ட நிலத்தை ஒருவர் வெளியாருக்கு விற்க முடியாது. ஆனால் மீண்டும் கம்யூனுக்கு அல்லது அதன் பங்களார் ஒருவருக்கு விற்கலாம்.

இந்த இடங்களைச் சுற்றிக் கம்யூனில் வாழ விரும்புகின்றவர்களை குடியமர்த்தி அவர்களைக் கொண்டு தோட்டங்களை உருவாக்கி வேலை வாய்ப்புகள் வழங்குவது. முதலில் இவர்கள் தங்குவதற்கான இடம் உணவு உடைகள் மற்றும் குழந்தைகளினதும் பெற்றோர்களினதும் பராமரிப்புகளை கம்யூன் பொறுப்பெடுக்கும். காலோட்டத்தில் ஊதியம் தொடர்பாகத் தீர்மானிக்கப்படும். பணம் பங்களிப்பு செய்யாதவர்கள் குறிப்பிட்ட காலம் வேலை செய்யும் பொழுது கம்யூனின் பங்குகாரர்கள் ஆவார்கள். இவை முடிந்த முடிபல்ல. நியாயமானது எதுவோ அதன்படி உரையாடி முடிவெடுக்கப்படும்.

அனைவருக்குமான பொதுவான சமையலறையை உருவாக்கி சமையலில் ஆர்வமுள்ளவர்களை வேலைக்கு உள்வாங்குவது.

இரண்டாவது கட்டம் – 2-3 வருடங்கள்

தோட்டங்களை உருவாக்கி பயிர்ச் செய்கையில் ஈடுபடுவது. எங்கெல்லாம் தோட்டம் செய்யலாமோ அத் தோட்டக் காணிகளில் கம்யூனுக்குத் தேவையான மரக்கறிகள் மற்றும் பழங்களை நடலாம். மாட்டுப் பண்ணைகள் கோழிப் பண்ணைகள் என்பவற்றையும் உருவாக்கலாம். இவை குடியிருப்புகளுக்கு வெளியில் ஒதுக்குப் புறமாக இருப்பது நல்லது.

மூன்றாவது கட்டம் – 3-4 வருடங்கள்

ஆசிரியர்களையும் மாணவர்களையும் குறிப்பிட்ட இடத்தைச் சுற்றிக் குடியமர்த்த முயற்சிப்பது. ஒவ்வொரு துறையிலும் அனுபவம் வாய்ந்த ஓய்வு பெற்ற ஆசிரியர்களைக் கொண்டு கற்பிப்பது. ஆசிரியர்கள் தமக்கான நேரத்தைக் குறிப்பிட்டு அறிவிப்பது. ஆர்வமுள்ள மாணவர்கள் தம்மைப் பதிவு செய்வது. எந்த மாணவர்களையும் கட்டாயப்படுத்தி சேர்க்க கூடாது.

நான்காவது கட்டம் – 4-5 வருடங்கள்.

பல்வேறுபட்ட துறை சார்ந்தவர்களை உள்வாங்கி குடியமர்த்துவது. அனைவருக்கும் ஆரம்பத்தில் எட்டு மணி நேர அடிப்படையில் வேலைகளைப் பகிரச் செய்வது. அதேநேரம் அனைவரும் சூழற்சி முறையில் சுத்தம் செய்தல் மற்றும் சமையலுக்கு உதவி செய்தல் ஆகியவற்றை நடைமுறைப்படுத்துவது. காலோட்டத்தில் 8 மணித்தியாலங்களிலிருந்து 6 மணித்தியாலங்களாக வேலை நேரத்தை குறைப்பது.

ஐந்தாவது கட்டம் – 5-6 வருடங்கள்
பொதுவான நூலகம் ஒன்றை நிறுவுவது.  ஆகவே ஒரே நூலை பலர் வாங்காமல் தவிர்க்கலாம். இந்த நூலகமானது முதலில் சகல துறைகளைக் கொண்டு நூல்களையும் உள்ளடக்கி இருக்கும். சுற்றியிருக்கும் மாணவர்களையும் சிறுவர்களை இதனை நோக்கி ஈரப்பது.  அல்லது கம்யூனில் வாழ விரும்புகின்றவர்களின் குழந்தைகளை சேர்ப்பது. (எதிர் காலத்தில் பல துறைகள் சார்ந்த நூல்களை சேகரித்து ஒவ்வொரு துறைக்கும் தனித் தனியாக பகுதிகளை அல்லது கட்டிடங்களை உருவாக்குவது. இக் கட்டிடங்களில் இத் துறை சார்ந்த கற்பித்தல்களை மேற்கொள்வது. இளைப்பாறிய அல்லது ஐம்பது வயதுக்கு மேற்பட்ட ஆசிரியர்களை இதற்காக உள்வாங்குவது. வெறுமனே விஞ்ஞானம் கணிதம் மட்டுமல்லாமல் பனை ஏறுதல் மீன் பிடித் தொழில் போன்ற ஆதிக்க சமூகங்களால் தொழிலாக கணிக்கப்படாத அல்லது தரம் தாழ்ந்த தொழில்கள் என வரையறுத்தவற்றைக் கற்பிப்பது.  மாணவர்களை தன்னார்வத்துடன் கற்க வரவழைப்பது. அவர்கள் விரும்பிய துறைகளை தெரிவு செய்ய ஊக்குவிப்பது. கற்பிக்கும் ஆசிரியர்கள் மாணவர்களது ஆற்றல்களை கண்டறிந்து வழிநாடாத்துவது. (இது தொடர்பான தெளிவான அறிக்கையை உருவாக்குவது).

ஆறாவது கட்டம் – 6-7 வருடங்கள்

ஒரு இடத்தை தெரிவு செய்து தியான வகுப்புகள் ஆரம்பிப்பது.
(சமயம் சாராத தியானப் பயிற்சிகளை அளிப்பது. தியானத்தின் முக்கியத்துவத்தை தெளிவுபடுத்துகின்ற ஒரு அறிக்கையை இணைப்பது. அதன் சாரம்சம் தியானம் என்பது நமது எண்ணங்களை கவனிப்பதற்கு அதிலிருக்கின்ற ஆதிக்க கூறுகளை இனங் கண்டு களைவதற்கும் மற்றும் நமது தன்முனைப்புகளை எதிர்மறை எண்ணங்களை ஆதிக்க போக்குகளை இனங் காண்பதற்கும் நம் பார்வையை பன்முக பார்வையாக பல திசைகளில் விரித்து வளர்த்து செல்வதற்கும் பிரக்ஞையை வளர்ப்பதற்கும் தியானப் பயிற்சிகளில் ஈடுபடுவதை ஊக்குவிப்பது). இத் திட்டத்தில் ஆர்வமாக இருப்பவர்கள் அனைவரும் இவ்வாறான (சமயம் சாராத) தியானப் பயிற்சிகளில் ஈடுபடுவது. அதாவது அகம் நோக்கிப் பார்க்கப் பழகுவது. தன்னைப் புரிந்து கொள்வதனுடாக மற்றவர்களைப் புரிந்து கொள்ளவும் பரஸ்பரம் பங்களிக்கவும் முயற்சிப்பது.

ஏழாவது கட்டம் 7-8 வருடங்கள்

வெளியால் உள்ள முதல் சுற்றைச் சுற்றி பெற்றோர்களின் குடியிருப்புகளை அமைப்பது. இவை குடும்பங்கள் ்குடியிருக்க ஆரம்பிக்கும் பொழுதே கட்ட ஆரம்பிக்கப்படும். அடிப்படை வசதிகள் கொண்ட எளிமையான சிறிய வீடுகள். இரண்டு அறைகள் அல்லது ஒரு அறை கொண்ட மலசல கூடத்துடனான சிறிய வீடுகள். பெற்றோர்கள் ஜோடியாகவோ தனித் தனியாகவோ குடியிருக்கலாம். ஒருவர் பிரிந்து தனி அறையில் அல்லது வீட்டில் வாழ விரும்பினால் துணைவர் அதனை ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும். விவாகரத்துகள் இல்லாது செய்யப்பட வேண்டும். இருவர் விரும்பிய நேரம் இணையவும் பிரியவுமான உரிமைகள் இருக்க வேண்டும்.

எட்டவாது கட்டம் 8-9

உருவாக்கப்பட்ட ஒவ்வொரு துறைகளையும் முழுமையானதாக்குவதை உறுதி செய்வது.

ஒன்பதாவது கட்டம் 9- 10

இதுவரையான திட்டங்களை மீளாய்வுக்கு உட்படுத்துவது. இதனை ஒவ்வொரு வருடமும் செயற்படுத்தி உறுதி செய்வது.

பத்தாவது கட்டம் 10….. என மேற்குறிப்பிட்ட செயற்பாடுகளைத் தொடரலாம்

சுருக்கமாகக் கூறின் கம்யூன் அல்லது சூழலியல் கூட்டுக் கிராமம் அல்லது எக்கோ கிராமம் ஒன்றை நடைமுறையில் எவ்வாறு கட்டுவது மற்றும் அதில் பங்களிப்பது என்பது தொடர்பான அனுபவத்தைப் பெறவும் பரிட்சித்துப் பார்ப்பதற்குமான படிப்படியான முயற்சி இது.

இவ்வாறன செயற்திட்டத்தில் ஆர்வமும் அக்கறையுமுள்ள ஐம்பதிலிருந்து நூறு குடும்பங்களை உள்வாங்குவது. பணமுள்ளவர்கள் பங்களித்து நிலங்களை வாங்குவது. இந்த நிலங்கள் தனிநபருக்கு சொந்தமானவையல்ல. கம்யூனுக்கு சொந்தமானவை. ஆனால் எப்பொழுதும் ஒருவர் இதிலிருந்து வெளியேற விரும்பினால் அதற்கான உரிமை உண்டு. ஆனால் அவர் பங்களித்த நிலத்திற்கான பெறுமதியை பெற்றுக் கொண்டு மட்டுமே செல்லலாம். குறிப்பிட்ட நிலத்தை இத் திட்டத்தில் ஆர்வமும் அக்கறையுமில்லாத வெளியாருக்கு விற்க முடியாது. இது தொடர்பான தெளிவான சட்டவரையறைகளை வரைவது.

ஆழமான தியான செயற்பாடுகள் நடைபெறும் இடமாக கம்யூனின் மையம் இருக்கும். இதற்குள் இதைச் சுற்றிவர இருக்கின்ற பயிற்சி இடங்களில் தியானப் பயிற்சி பெற்றவர்கள் மட்டுமே செல்லலாம். இதற்கமைய சுற்றிவர தியான யோகா தந்திரா மற்றும் சித்த ஆயுள்வேத வைத்தியசாலைகள் கொண்ட கட்டிடங்கள். மேலும் நூலகங்களும் குறிப்பிட்ட துறை சார்ந்து கற்கும் இடங்களும் இருக்கும். இதனைச் சுற்றி முதியவர்களும் கற்பிக்கும் ஆசிரியர்களும் குடியிருப்பார்கள்.  இவர்கள் தனித்தனியாகவோ ஜோடியாகவோ தங்கலாம். இதற்கடுத்ததாக மாணவர்களின் குடியிருப்புகள் இருக்கும். மாணவர்கள் கம்யூனின் குழந்தைகள். ஒரு வயது முதல் மூன்று அல்லது நான்கு வயது வரையான குழந்தைகள் அனைவரும் ஒரிடத்தில் குழந்தைப் பராமரிப்பாளர்களின் மேற்பார்வையில் இருப்பார்கள். தாய் தந்தையர்கள் அனைவரும் அனைத்து குழந்தைகளையும் ஒரே மாதிரி பார்த்து அன்பு செய்ய வேண்டும். ஐந்து வயதிலிருந்து 14வயது வரையான குழந்தைகள் தனியான ஒரிடத்தில் குடியிருப்பார்கள். 14 வயது முதல் 21 வயது வரையானவர்கள் தனியான ஒரிடத்தில் குடியிருப்பார்கள். இவர்களுக்கு தனித் தனியான அறைகள் வழங்கப்பட வேண்டும்.  குழந்தைகளை எவ்வாறு வளர்ப்பது என்பது தொடர்பான துறைசார் ஆலோசனைகள் பெற்று அதற்கமைய இதனை செயற்படுத்தலாம்.   இவர்கள் அனைவரையும் சுற்றி பெற்றோர்களின் அல்லது ஜோடிகளின் குடியிருப்புகள்.

இவை தொடர்பாக மேலும் உங்கள் கருத்துக்களைப் பகிருங்கள். உரையாடுவோம். எந்தளவு இது சாத்தியம் என்பதையும் எவ்வாறு நடைமுறைப்படுத்தலாம் என்பதையும் உரையாடுவோம்.
நன்றி

நட்புடன் மீராபாரதி

தன்னிறைவான சூழலியல்  கூட்டு வாழ்வு (Eco Village) கிராம உருவாக்கம் அல்லது கம்யூன் உருவாக்கம்.
பத்துவருட திட்டம் தொடர்பான சில குறிப்புகள்.

இன்று நாம் வாழும் உலகம், சமூகம் நாம் வாழ்வதற்கானதல்ல. இது இயந்திர உலகம். நாம் வேலை செய்கின்ற இயந்திரங்கள். சுதந்திரம் என்பது அதிகாரம் தீர்மானிப்பதாகவே இருக்கின்றது. சம வாய்ப்புகளோ சம ஊதியங்களோ இல்லை. ஏற்றத்தாழ்வுகள் பல கொண்ட உலகமும் சமூகங்களும். இதிலிருந்து எவ்வாறு வெளியே வருவது என நினைப்வர்களுக்கும் புதிய சமூக அமைப்பை உருவாக்க விரும்புகின்றவர்களுக்குமான பரிந்துரை இது. முன்மொழிவொன்று.

நம்மில் பெரும்பாலானவர்கள் அல்லது சிலராவது தேசிய விடுதலைப் போராட்டத்திற்கு அப்பால் அல்லது அந்த விடுதலையுடன் சமூக விடுதலையையும் மாற்றத்தையும் நோக்கியே செயற்படுகின்றார்கள். அவ்வாறான ஒரு சமூக மாற்றத்தை எப்பொழுது அரசியல் அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றி உருவாக்குவோம் என்பதை நான் அறியேன். அதற்கான செயற்பாடுகளில் யாரும் முழுமையாக ஈடுபடுவதாகவும் தெரியவில்லை. கம்யூனிச நாடுகளிலையே சமூக மாற்றம் என்பது நான் கண்ட கனவுபோல இல்லை.  இருப்பினும் நாம் வளர்ந்த அல்லது வளர்கின்ற நாடுகளில் வாழ்ந்தபோதும், அவ்வாறான வாழ்வு முறையை உருவாக்கலாம் என நம்புகின்றேன். அதற்கான காரணங்கள் தேவைகள் இருப்பதற்கு அப்பால் நம்மை அவ்வாறான சூழலுக்கு உட்படுத்தி பரிசோதிக்க வேண்டும். அப்பொழுதுதான் நமது பலம் பலவீனம் மற்றும் சிந்தனைகளின்  எல்லைகள் என்பன தெரியவரும்.

இவை தொடர்பாக ஆர்வமுள்ளவர்களுடன் விரிவாக உரையாடி விரிவுபடுத்தி சட்டரீதியான செயற்பாடுகளை முன்னெடுக்கலாம். முதலில் குறிப்புகளை வாசியுங்கள். உங்கள் கருத்துக்களைப் பகிருங்கள். ஆர்வமுள்ளவர்களை ஒன்றாக இணைத்து குழுவாக உரையாடுவோம். அங்கிருந்து எவ்வாறு செயற்பாட்டை நோக்கிச் செல்வது என்பதை ஆராய்வோம்.

பின்வரும் நோக்கங்களில் ஆர்வமுள்ள சில குடும்பங்களை முதலில் இணைத்து அடித்தளம் இடலாம். இறுதியாக ஒரு கிராமத்தில் ஆகக் கூடியது நூறு குடும்பங்களை ஒன்றினைத்து இவ்வாறான வேலைத்திட்டத்தை செயற்பாட்டை முதலில் முன்னெடுக்கலாம். நகரங்களிலிருந்து தூர இடங்களுக்கு அல்லது காடுகளுக்கு அருகில் சென்று இயற்கையுடன் வாழும் முறையை உருவாக்கலாம்.

குழந்தைகள் பராமரிப்பு

முதலாவது குழந்தைகள் அனைவரும் தனித் தனியே ஒரு குடும்பத்தின் பொறுப்பாக இல்லாமல் கம்யூனின் பொறுப்பாக இருக்க வேண்டும். ஒவ்வொரு பெற்றோரும் குழந்தைகள் பராமரிப்பில் ஈடுபட வேண்டியதில்லை. ஏனெனில் ஒவ்வொரு குடும்பத்திலும் அம்மா அப்பா என இருவரும் சேர்ந்தால் இக் குழந்தைகளைப் பராமறிக்க இருநூறு பேர் வேலை செய்கின்றார்கள். அல்லது ஆகக் குறைந்தது நூறு பெண்களாவது முழுநேரமாக வேலை செய்கின்றார்கள். இது அவசியமற்றது. இதற்கு மாறாக குழந்தை வளர்ப்பில் விருப்பம் ஆர்வம் ஆற்றல் மற்றும் அறிவுள்ளவர்கள் இப் பொறுப்பினை எடுக்கலாம். இதற்கு  ஆகக் குறைந்தது இருபதிலிருந்து முப்பது பேர்வரை போதும். அல்லது ஆகக் கூடியது ஐம்பது பேர் இருந்தாலும் போதும். இதன்மூலம் பல பெண்களை குழந்தை பராமரிப்பிலிருந்து விடுவித்து அவர்களுக்கு ஆர்வமான துறைகளில் முன்னேற ஊக்குவிக்கலாம். மேலும் பல குழந்தைகள் தாய் தந்தையை இழந்தமையினாலோ அல்லது வறுமையினாலோ சிறுவர் இல்லங்களிலும் அநாதைகளா வாழ்கின்றார்கள். இவர்களை இதற்குள் உள்வாங்கி பல பெற்றோர்களுடன் வாழும் சூழலை உருவாக்குவது. இதன் மூலம் எனது குழந்தை என்ற பற்றிலிருந்து நமது குழந்தைகள் என்ற பற்றை உருவாக்கும் செயற்பாட்டிற்கும் இது வழிவகுக்கலாம். தாய் தந்தையர்கள் அனைவரும் அனைத்து குழந்தைகளையும் ஒரே மாதிரி பார்த்து உறவு கொள்ள வேண்டும். பிறந்த குழந்தைகளிலிருந்து நான்கு வயது வரையான குழந்தைகள் ஒரிடத்திலும் ஐந்து வயதிலிருந்து 14வயது வரையான குழந்தைகள் தனியான ஒரிடத்தில் குடியிருப்பார்கள். 14 வயது முதல் 21 வயது வரையானவர்கள் தனியான ஒரிடத்தில் குடியிருப்பார்கள். இவர்களுக்கு தனித் தனியான அறைகள் வழங்கப்பட வேண்டும்.  குழந்தைகளை எவ்வாறு வளர்ப்பது என்பது தொடர்பான துறைசார் ஆலோசனைகள் பெற்று அதற்கமைய இதனை செயற்படுத்தலாம்.

முதியவர்கள் பராமரிப்பு

இன்றைய புலம் மற்றும் புலம் பெயர்ந்த சூழல்களைக் கவனத்தில் கொண்டால் பெரும்பாலான முதியவர்கள் தனிமையில் எந்தவிதமான உதவிகளுமின்றி கைவிடப்பட்டுள்ளார்கள். தனிமை அவர்களை வாட்டுகின்றது. அவர்களது விருப்பங்கள் நிறைவேற்றப்படுவதில்லை.  அவர்களுடன் உரையாட, அவர்கள் கதைப்பதைக் கேட்க ஒருவருமில்லை. ஏக்கத்தில் தவிக்கின்றனர். இவர்களை உழைப்பிற்காகப் பராமரிப்பவர்களோ கடமைக்காக இயந்திரத்தனமாகவே செயற்படுகின்றார்கள். மேலும் சில முதியவர்கள் தமது பேரப்பபிள்ளைகளைப் பார்ப்பதற்காக கட்டாயப்படுத்தப்படுகின்றார்கள். சுரண்டப்படுகின்றார்கள். துன்புறுத்தப்படுகின்றார்கள். இவர்களைப் பராமரிப்பது நம் ஒவ்வொருவரதும் பொறுப்பு. ஆனால் இன்றைய இயந்திர சூழலும் தனிக் குடும்ப கட்டமைப்புகளாலும் இதனை செய்யமுடியாத கையறு நிலையிலும் பலர் இருக்கின்றனர். ஆகவே கம்யூன் அல்லது சூழலியல் கிராமத் திட்டமானது இவர்களைப் பராமரிக்கும் பொறுப்பை எடுக்கும். இந்த வேலையில் அக்கறையும் ஆர்வமும் உள்ளவர்களிடம் அப் பொறுப்பை ஒப்படைக்கலாம். முதியவர்கள் தமது இளமைக் காலங்களை முழுவதையும் நமக்காகவும் சமூக வளர்ச்சிக்காவும் அர்ப்பணித்தவர்கள் இப்பொழுது தங்கி வாழ்பவர்கள் என்ற புரிதலிலும் அவர்களைப் பொறுப்பெடுத்து மரணம் வரை நன்றாக ஆனந்தமாக வாழ்வதை உறுதி செய்வது நமது பொறுப்பாகும். இந்த நூறு குடும்பங்களிலும் இருக்கின்ற முதியவர்களை தனித்தனியவோ அல்லது அவர்கள் விருப்பத்திற்கு ஏற்ப ஜோடியாகவோ குழுவாகவோ வாழ ஒழுங்கு செய்யலாம். இது இவர்களின் தெரிவாக இருந்தபோதும் இவர்களுக்கு இடையில் புதிய உறவுகளை உருவாகுவதை ஊக்குவிக்க வேண்டும். இன்று நம் பெற்றோர்கள் முதியவர்கள். நாளை நாம் முதியவர்கள் என்ற சிந்தனை பிரக்ஞை மட்டுமே இருந்தால் போதும் இதனை செயற்படுத்தலாம்.

சமையல்

ஒரு குடும்பத்திற்கு ஒருவர் வீதம் நூறு குடும்பங்களிலும் நூறு பேர் சமையல் வேலையில் ஈடுபடுகின்றார்கள். இவ்வாறு ஈடுபடுகின்ற அனைவருக்கும் சமையலில் விருப்பம் இருக்கும் என்பதில்லை. பெரும்பான்மையானர்வகள் இது தமக்கு சுமத்தப்பட்ட சுமை கடமை என உணர்ந்தே செய்கின்றார்கள். இதனால் இதில் ஈடுபடுகின்ற பெரும்பாலான பெண்கள் தமது பிற விருப்பங்களை நிறைவேற்ற முடியாதவர்களாக இருக்கின்றர்.  ஒரு குடும்பத்தில் குறைந்தது நான்கு அங்கத்தவர்கள் என்ற கணக்குப்படி நூறு குடும்பங்களிலுள்ள நானூறு அல்லது ஐநூறு பேர்களுக்கு வெறுமனே இருத்தைந்து பேர்கள் சமைத்தாலே போதுமானது. அதுவும் சமையலில் ஆர்வமுள்ள ஆண்கள் பெண்களை இணைத்தே இச் செயற்பாட்டை செய்யலாம். இவ்வாறு செய்வதனுடாக இதிலிருந்தும் 75 வீதமான பெண்களை விடுவித்து தமக்கு விருப்பமான துறைகளில் தமது ஆற்றல்களைப் பயன்படுத்த ஊக்குவிக்கலாம். அல்லது அதற்கான வாய்ப்புகளை உருவாக்கலாம். அதேநேரம் பெரும்பான்மையான ஆண்கள் இது தமது வேலையில்லை என உணர்கின்றார்கள். ஆகவே அணைத்து ஆண்களையும் சூழற்சி முறையில் சமைக்காவிட்டாலும் சமைப்பதற்கு பங்களிப்புகள் செய்யவிடலாம். இதனுடாக ஆண்களிடமிருக்கும் சமையலுக்கு எதிரான போக்கை அது பெண்களின் வேலை என்ற சிந்தனையை மாற்றியமைக்கலாம். மேலும் சமையலில் பங்குபற்ற வேண்டிய பொறுப்பை உணர்த்தலாம். கம்யூனில் வாழ்பவர்கள் அனைவருக்கும் ஒரே ஒரு சமையலறை. அனைவரினதும் விருப்பங்களை அறிந்து அதற்கமைய சூழற்சி முறையில் உணவுகளை சமைப்பது.

கல்வி

குழந்தைகள் கல்வி கற்பதற்கான வாய்ப்புகள் திறந்திருக்க வேண்டும். ஒவ்வொரு துறைகளிலும் ஆற்றலுள்ளவர்கள் தாம் கற்பிக்கும் துறையையும் நாளையும் நேரத்தையும் அறிவிக்க வேண்டும். குறிப்பிட்ட துறையில் ஆர்வமும் விருப்பமும் உள்ள குழந்தைகள் அதில் பங்கு பற்றலாம். ஒவ்வொரு குழந்தையையும் இரண்டு வேறு வேறு துறைகளைச் சேர்ந்த ஆசிரியர்கள் பொறுப்பெடுத்து அவர்கள் வளரும் வரை அவர்களின் ஆற்றல்களை அறிந்து அத் துறையை வளர்க்கப் பங்களிக்க வேண்டும். எந்த குழந்தையின் விருப்பத்திற்கும் ஆற்றலுக்கும் எதிராக யாரும் எதையும் திணிக்க கூடாது. சில அடிப்படை விடயங்களைப் பொதுவாக கற்பிக்க வேண்டும். ஆனால் அவற்றைத் திணிக்காமல் சுவாரசியமான வழிகளில் கற்பிக்க முயற்சிக்க வேண்டும். இதற்கு ஆற்றலும் அனுபவமும் உள்ள முதியவர்களின் பங்களிப்புகளைப் பெறலாம். ஒவ்வொரு துறையிலும் அனுபவம் வாய்ந்த ஓய்வு பெற்ற ஆசிரியர்களைக் கொண்டு கற்பிப்பது. ஆசிரியர்கள் தமக்கான நேரத்தைக் குறிப்பிட்டு அறிவிப்பது. ஆர்வமுள்ள மாணவர்கள் தம்மைப் பதிவு செய்வது. எந்த மாணவர்களையும் கட்டாயப்படுத்தி சேர்க்க கூடாது.  இது ஒழுங்குமுறைக்கு வரும்வரை நடைமுறையிலுள்ள பாடசாலைக் கல்வியைக் கற்க அனுப்பலாம்.

வாகனங்கள்

வாகனங்கள் தேவைக்கு அதிகமாக இன்று காணப்படுகின்றன. ஒரு வீட்டில் குறைந்தது இரண்டு வாகனங்கள் இருக்கின்றன. சில வாகனங்கள் எப்பொழுதும் பயன்படுத்தப்படுவதில்லை. இவற்றை உரிய முறையில் பயன்படுத்தினால் அனைவரும் பயன்பெறலாம். ஆகவே தேவைக்கு அதிகமாக வாகனங்கள் வாங்கவோ பயன்படுத்தவோ தேவையில்லை. கிராமத்தின்  தேவைக்கு ஏற்ப வாகனங்களை வாங்கலாம். அனைத்து வாகனங்களும் கம்யூனின் சொத்து. யார் யாருக்கு குறிப்பிட்ட நாளைக்குத் தேவையோ அவர்கள் முன்பதிவு செய்து பயன்படுத்தலாம். அவசரத் தேவைகளுக்கு என சில வாகனங்களை ஒதுக்கி வைக்கலாம். அல்லது முக்கியத்துவமற்ற வேலைகளுக்கு முன்பதிவு செய்தவர்கள் விட்டுக்கொடுக்கலாம். இதனுடாக சூற்றுச் சூழலையும் பாதுகாக்கலாம். குறைந்த பொருட்களில் நிறைவான பயனை அனைவரும் பெறலாம்.

உழைப்பும் ஊதியமும்

எல்லா உழைப்புக்கும் ஒரே விதமான மதிப்பையும் ஊதியத்தையும் வழங்க வேண்டும். சமூகத்தில் தரம் குறைந்த தொழில்கள் எனக் கூறப்படுகின்றவற்றுக்கு பயிற்சிகள் வழங்கி அத் தொழிலை செய்பவர்களுக்கும் நல்ல ஊதியம் வழங்க வேண்டும். உழைப்பிலும் பல் துறை வேலைகளிலும் தராதரம் பார்க்காது சமத்துவமாக மதிக்கப்பட வேண்டும். அவ்வாறான செயற்பாட்டை ஊக்குவிக்க வேண்டும். எல்லாத்துறைகளையும் கற்பிக்க வேண்டும். ஆர்வமுள்ள அனைவரையும் அதில் இணைக்க வேண்டும்.  ஒடுக்கப்பட்ட புற்கணிக்கப்பட்ட தொழில்களைச் செய்ய ஊக்கப்படுத்த வேண்டும். அதேநேரம் கழிவறைகளையும் சுற்றுச் சூழல்களையும் அனைவரும் சூழற்சி முறையில் சுத்தம் செய்வது. ஏனெனில் சமையல் மற்றும் சுத்தம் செய்வது இவை இரண்டுமே ஆதிக்க சமூகத்தால் குறிப்பிட்ட பாலினருக்கும் சாதியினருக்கும் என ஒதுக்கப்பட்டுள்ளது. இதிலிருந்து பிரக்ஞைபூர்வமாக ஒவ்வொருவரும் வெளிவரவும் இவை தமது பொறுப்புகள் என்பதையும் உணரவும் இவ்வாறான திட்டத்தை செயற்படுத்துவது.

பணப் பங்களிப்பு உழைப்பு பங்களிப்பும்

பணமுள்ளவர்கள் பணத்தைப் பங்களிக்கலாம். பணம் இல்லாதவர்கள் தம் ஆற்றல்களினுடாக உழைத்துப் பங்களிக்கலாம். ஆனால் எந்தச் சந்தர்ப்பத்திலும் பணத்தினால் தமது விருப்பங்களை நிறைவேற்றலாம் என்ற எண்ணங்களைச் சந்தர்ப்பங்களை உருவாக்க கூடாது. எவ்வாறு பணப் பங்களிப்புகளைப் பகிர்வது முரண்பாடுகளைத் தீர்ப்பது என்பது தொடர்பாக விரிவாக ஆராய்ந்து சட்டரீதியாக ஒப்பந்தங்களைச் செய்யலாம். சில அடிப்படை வேலைகளை சுத்தம் செய்தல் மற்றும் சமையலுக்கான ஆயத்தங்கள் என்பவற்றை அனைவரும் சூழற்சி முறையில் ஒரு சில மணித்தியாலங்கள் பங்களிக்க வேண்டும். அல்லது போனால் இவ்வாறான வேலை செய்பவர்கள் கீழானவர்கள் நாம் மேலானவர்கள் என்ற எண்ணம் உருவாகிவிடும். இது தொடர்பாக மேலும் விரிவாக ஆராய்ந்து எழுத வேண்டும்.

சொத்து

அனைத்து சொத்தும் கம்யூனுக்கு அல்லது சூழலியல் கூட்டு வாழ்வு நிறுவனத்திற்கு ஊரியது. ஒருவரோ அல்லது இருவரோ இணைந்து கம்யூனிலிருக்கும் வீட்டை வாங்கலாம். ஆனால் அதை விற்கும் பொழுது கம்யூனுக்கே நிறுவனத்திற்கே மீண்டும் விற்க வேண்டும்.  இது தொடர்பான விரிவான சட்டவரையறைகளை உருவாக்க வேண்டும்.

சாதியம்

நமது சமூகங்களிலிருப்பதுபோல் சாதிய அடிப்படையில் மனிதர்கள் குழு குழுவாக பிரித்து வாழக் கூடாது. ஒரு கம்யூனில் நூறு குடும்பங்கள் இருந்தால் அனைவரும் கலந்து இருக்கும் வகையில் வழி செய்ய வேண்டும். குழந்தைகள் அனைவரும் பொதுவான இடத்தில் வளர்வார்கள். இதனுடாக சாதிய பாகுபாட்டை வாழ்விடங்களிலிருந்து மட்டுமல்ல நமது சிந்தனைகளிலிருந்து இல்லாது செய்வதற்காக முயற்சிகளை முன்னெடுக்கலாம்.  செய்யும் தொழில்கள் அனைத்தும் ஒரே மதிப்பீட்டில் மதிக்கப்பட வேண்டும். அதற்கான ஊதியமும் சம அளவில் வழங்கப்பட வேண்டும்.

வசதியாக கிடைக்கக் கூடிய எந்த ஒரு நிலத்தையும் வாங்கி அதைப் பண்படுத்தி வளமுள்ள நிலமாக மாற்றிக் காட்டுவதும் இதன் முக்கிய நோக்கமாக இருக்க வேண்டும். இக் குடியிருப்புகளைச் சுற்றி காடுகளையும் பலவகையான மரங்களையும் வளர்க்க வேண்டும்.  பின்வருமாறும் வட்டப் பாதைகளில் குடியிருப்புகளையும் பல்வேறு தேவைகளுக்கான கட்டிடங்களையும் அமைக்கலாம்.

பெரிய வட்டப் பாதையில் தனித்து அல்லது ஜோடியாக இருப்பவர்களின் தனித் தனி குடியிருப்புகள்.   அதாவது பெற்றோர்களின் குடியிருப்புகள். பெற்றோர்கள் ஜோடியாகவோ தனித் தனியாகவோ குடியிருக்கலாம். ஒருவர் பிரிந்து தனி அறையில் வாழ விரும்பினால் துணைவர் அதனை ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும். விவாகரத்துகள் இல்லாது செய்யப்பட வேண்டும். இருவர் விரும்பிய நேரம் இணையவும் பிரியவுமான உரிமைகள் இருக்க வேண்டும்.

இதனுள்ளே இருக்கும் இரண்டாவது சிறிய வட்டப் பாதையில் குழந்தைகளின் குடியிருப்புகள். குழந்தைகள், சிறுவர்கள், இளைஞர்கள் என மூன்று பிரிவுகளாக இவை இருக்கும். ஆண் பெண் மற்றும் சகல பாலினத்தவர்களும் ஒன்றாக இருக்க வேண்டும்.  இப் பாதையில் அல்லது இதற்குள் அமைக்கும் இன்மொரு மூன்றாவது வட்டப் பாதையில் கல்வி கற்கும் இடங்களும் நூலகங்களும் இருக்கும்.

மூன்றாவது அல்லது நான்காவது சுற்றுப் பாதையில்  முதியவர்களுக்கான குடியிருப்பு இருக்கும். இதில் இரண்டு வகையினர். முதலாவது வகையினர் செயற்படக்கூடியவர்கள். தமக்கு விரும்பியவர்களுடன் இணைந்து வாழ விரும்புகின்றவர்கள். இவர்களே குழந்தைகளுக்கு கற்பிக்கவும் வழிகாட்டும் செயற்பாடுகளிலும் ஈடுபட வேண்டும். இரண்டாவது வகையினர் பராமரிப்புக்கு உட்பட்டு வாழ்பவர்கள். தமது தேவைகளுக்காக மற்றவர்களில் தங்கியிருப்பவர்கள்.

இதற்கு அடுத்த உள் வட்டத்தில் பல்வேறு வகையான நமது பாரம்பரிய பயிற்சிகள். தியானம், யோகா, தந்திரா, மூச்சு மற்றும் ஆயுள்வேத சித்த மருத்துவ செயற்பாடுகள் மற்றும் வைத்தியசாலைகளை நிறுவ வேண்டும்.

இந்த வட்டங்களின் மத்தியில்  மரங்கள் நிறைந்த சோலையை காடுகளை உருவாக்க வேண்டும். இதற்கள் அதாவது இந்த வட்டங்களின் மையத்தில் விபாசனா தியானம் மட்டும் செய்வதற்காக இடத்தை அமைக்க வேண்டும். இதற்குள் செல்ல ஏற்கனவே தியானத்தில் ஆழ்ந்த பயிற்சி பெற்றவர்களுக்கு மட்டுமே அனுமதி வழங்கப்பட வேண்டும். எல்லா வட்டப் பாதைகளினது இரு மருங்கிலும் உயர்ந்த மரங்கள் நாட்டப்பட வேண்டும். பெருமளவு குடியிருப்புகளைச் சுற்றி மரங்களை நட்டு காடு போன்ற சூழலை உருவாக்க வேண்டும்.

எங்கெல்லாம் தோட்டம் செய்யலாமோ அத் தோட்டக் காணிகளில் கம்யூனுக்குத் தேவையான மரக்கறிகள் மற்றும் பழங்களை நடலாம். மாட்டுப் பண்ணைகள் கோழிப் பண்ணைகள் என்பவற்றையும் உருவாக்கலாம். இவை குடியிருப்புகளுக்கு வெளியில் ஒதுக்குப் புறமாக இருப்பது நல்லது.

உங்கள் கருத்துக்களைப் பகிருங்கள். ஆர்வமுள்ளவர்களை ஒன்றாக இணைத்து குழுவாக உரையாடுவோம். அங்கிருந்து எவ்வாறு செயற்பாட்டை நோக்கிச் செல்வது என்பதை ஆராய்வோம்.

Posted by: மீராபாரதி | October 29, 2017

சத்திய சோதனை: காமத்தைக் கடத்தல்…

images1காமம்:  ஆண்நிலை நோக்கும் சாட்சியும்.

ஒவ்வொருமுறையும் பாலியல் துஸ்பிரயோகங்கள் வன்புணர்வுகள் தொடர்பான செய்திகள் வெளிவந்தவுடன் அது தொடர்பான உணர்ச்சிகரமான கொந்தளிப்புகள் (சமூக) ஊடகங்களில் காணப்படும். அதுவும் நாம் அறிந்தவர்கள் அதிலும் மனித உரிமைகள் மற்றும் சமூக அக்கறையுடன் எழுதுகின்றவர்களே இவ்வாறான பிரச்சனைகளில் சிக்கும் பொழுது ஆச்சரியமும் அதிர்ச்சியும் அடைகின்றோம். உணர்ச்சிகள் தணிய அதுபற்றிய அக்கறையும் குறைந்துவிடும். இது தொடர்பான அடுத்த செய்திகள் வரும்வரை அமைதி நிலவும். அதேவேளை சட்டங்கள் இவ்வாறான சம்பவங்களின் போது குற்றவாளிக்கு தண்டனை வழங்குவதுடன் பிரச்சனையை முடித்துவிடுகின்றார்கள். ஆனால் இது ஏன் மீள மீள நடைபெறுகின்றது என்பதையும், குற்றவாளிகள் தமது செயல்கள் தொடர்பாக குற்றவுணர்வு அற்றவர்களாகவும், தமது செயற்பாடுகள் தவறில்லை எனக் கூறுவதும் எதனால் என்பதை யாரும் ஆராய்வதாக இல்லை. அல்லது அவ்வாறான ஆய்வுகளை நான் இன்னும் வாசிக்கவில்லை. இப் பிரச்சனைகளுக்கான மூல காரணங்களை பொறுப்பிலுள்ளவர்கள் உரையாடி சரியான தீர்வுகளை அமுல்படுத்த வேண்டும். ஆனால் அவ்வாறும் நடைபெறுவதாகத் தெரியவில்லை. அக்கறையுள்ள சிலர் உதிரிகளாக எழுதுகின்றார்கள். அதேநேரம் மற்றவர்களை குற்றம் சுமத்துகின்ற ஒவ்வொருவரும் இது தொடர்பான தமது உண்மை நிலையைப் புரிந்து cost-of-free-love-04கொள்வதில்லை. அல்லது அதனை மறைத்து வெளிப்படைத்தன்மையற்ற உரையாடல்களே நடைபெறுகின்றன. இதனால் இதன் உண்மைத் தன்மை அறிய முடியாத நிலையே காணப்படுகின்றது. ஆகவே ஆண்கள் தம்மைப் பற்றிய உண்மைகளை வெளிப்படையாகப் பேச வேண்டும். அப்பொழுதுதான் இப் பிரச்சனை தொடர்பான சரியான தீர்வுகளை கண்டறிய முடியும். இதுவே பெண்களும் தமது பிரச்சனைகளைப் பொதுவெளியில் பேச ஊக்குவிக்கும். இதனை நோக்கமாகக் கொண்டு காமம் தொடர்பான எனது தன்னிலை விளக்கத்தை சாட்சியாக இங்கு முன்வைக்கின்றேன்.

gandhi660_060813074857காந்தி அவர்கள் தனது சுகயீனமான தந்தையின் அருகில் இருந்தபோது புதிதாக திருமணம் முடித்த தனது துணைவியாரின் நினைவு வந்துள்ளது. மனம் போன போக்கில் தனது துணைவியாருடன் சிறிது நேரம் இருந்துவிட்டு வரச் சென்றிருக்கின்றார். தூரதிர்ஸ்டவசமாக இந்த இடையில் தந்தையார் மரணமடைந்துவிட்டார். இது காந்தியிடம் ஆழமான பாதிப்பையும் குற்றவுணர்வையும் உருவாக்கியுள்ளது. இதுவே தான் பிரமச்சாரியத்தைக் கடைபிடிக்க காரணமாக இருந்ததாக தனது சத்திய சோதனையில் எழுதியதாக நினைவு. இப்படித்தான் நானும் எனது இருபத்தைந்தாவது பிறந்த நாளின் போது முதன் முதலாக என்னை ஏற்ற காதலியுடன் நீண்ட மாலைப் பொழுதை இனிமையாகக் கழித்துவிட்டு இரவு வீட்டுக்குச் சென்றேன். நான் செல்வதற்கு சில கணங்களுக்கு முன்பு அப்பா இனம் தெரியாத ஆயுததாரி ஒருவரால் கொல்லப்பட்டிருந்தார். ஒரு சில நிமிடங்கள் முந்தி சென்றிருந்தால் அக் கொலையை நான் தடுத்திருக்கலாம். அல்லது இன்று இதை எழுதுவதற்கு நானும் இல்லாமல் இருந்திருக்கலாம். நிச்சமாக இதில் ஒன்று நடந்திருக்கும். ஆனால் இவ்வாறு நான் தாமதமாக சென்றபோதும் காந்தியைப் போல குற்றவுணர்வுக்கு உள்ளாகவில்லை. ஆகவே பிரமச்சாரியத்தைப் பின்பற்றவில்லை. மாறாக அதைப் புரிந்து ஏற்றுக் கொண்டேன். இந்தப் புரிதலானது பிற்காலத்தில் மேலும் ஆழமானது. நான் குற்றவுணர்விலிருந்தும் காமத்தை அடக்குவதிலிருந்தும் சிந்தனைரீதியாக விடுதலையானேன். ஏனெனில் குற்றவுணர்வுக்கு உள்ளாவது என்பது பாரிய நோய். ஆனால் மனதளவில் உடலளவில் காமத்தைக் கடப்பதற்கு நிறையவே கஸ்டப்படவேண்டி இருக்கின்றது.

imagesஎனது பதினைந்தாவது வயதில் நான் பருவமடைய முதல், அதாவது கைதுமை செய்வதற்கு முதல், விந்து வெளியேற ஆரம்பிக்க முதல், என்னைவிட இரண்டு மூன்று வயது அதிகமான ஒரு பெண்ணுடன் உறவு கொள்ள விரும்பினேன். ஆனால் அப்பொழுது ஒரு பெண்ணுடன் உறவு கொள்வது என்றால் என்ன என்பதை அறியாமலே அந்த விருப்பம் ஏற்பட்டிருந்தது. ஆச்சரியம் தான். ஒரு வருடத்தின் பின் நான் பருவமடைந்த பின்பு எனது வயதை ஒத்த ஒரு பெண்ணுடன் உறவு கொள்ள விரும்பினேன். ஆனால் இந்த இரண்டு சந்தர்ப்பங்களிலும் எனது விருப்பங்கள் நிறைவேறவில்லை. இருப்பினும் முப்பத்தைந்து வருடங்களின் பின்பும் எனது ஐம்பதாவது வயதிலும் அந்த நினைவுகள் எனது உணர்வுகளையும் உணர்ச்சிகளையும் தூண்டி உடலை சூடாக்குகின்றன. ஒருவருடைய மனதிற்கு இந்தளவு சக்தி இருக்கின்றதா என்பதை இதனுடாக நான் புரிந்து கொள்ளும் ஒவ்வொரு முறையும் எனக்கு ஆச்சரியமானதாகவே இருக்கும். அதேவேளை காமத்தை அனுபவிக்காது அடக்குவதன் விளைவுகளில் இதுவும் ஒன்றா? இவ்வாறான நினைவுகளும் பாலியல் தூஸ்பிரயோகங்களா? இதன் பாதிப்புகளா வயது போனபின்பும் இளம் பெண்களை நோக்கி கவரச் செய்கின்றன? என்ற கேள்விகள் ஆய்வுக்குரியவை.

1279644724-sex-ed-moduleமுதன் முதலாக எனது இருபத்தியாராவது வயதில்தான் உடலுறவு கொண்டேன். இதன்பின் முப்பத்தைந்தாவது வயதில் தியானம் செய்ய ஆரம்பித்தபோது நாற்பது வயதில் காமத்தைக் கடந்து விடலாம் என எண்ணினேன். ஆனால் ஐம்பது வயதிலும் கடக்கவில்லை. இனி அறுபது வயதிலாவது மனதளவில் கடக்கலாமா எனக் கனவு காண்கின்றேன். பொதுவாக பலர் காமத்தை அடக்குவதனுடாக கடக்கின்றனர். இது நமது உடலையும் மனதையும் பாதித்து பக்க விளைவுகளை உருவாக்கின்றன. இப் பலரில் அநேகர் சமூக கலாசாரப் பண்பாட்டு அம்சங்களை ஏற்பதனுடாக அல்லது பின்பற்றுவதனுடாக கட்டுப்படுத்துகின்றனர். இதற்கு மாறாக சிலர் பேச்சாற்றலும் வசிகரிக்கும் தன்மையும் கொண்டவர்கள் பெண்களை மயக்கி பயன்படுத்துகின்றனர். இதை எல்லாம் செய்ய முடியாதவர்கள் அவதிப்படுகின்றனர். ஒரு பக்கம் அடக்க முடியாமல் அல்லது அடக்க விரும்பாமல் மறுபக்கம் அதை எவ்வாறு வெளிப்படுத்துவது எனத் தெரியாமல் திண்டாடுகின்றனர்.

teen 3காமம் ஒரு மனிதரை எவ்வாறு ஆட்டிப் படைக்கும் என்பதை அதனால் பாதிக்கப்பட்ட ஒவ்வொருவரும் அறிவார்கள்.  மலம் சலம் வெளியேற வேண்டிய போது அதற்கான வசதிகள் இன்மையால் வெளியேற்ற முடியாது மயங்கிவிழும் அளவிற்கு எவ்வாறு கஸ்டப்படுகின்றோமோ அவ்வாறானதுதான் காம உணர்வு வெளிப்படும் பொழுதும் ஏற்படும். ஆனால் நமது சமூக கட்டுப்பாடுகள் கலாசாரங்கள் பண்பாடுகள் இவற்றை வெளிப்படையாக பேச அனுமதிப்பதில்லை. இதைப் பற்றி ஆண்களே பேச முடியாத இந்த சமூகத்தில் பெண்கள் பேசுவார்கள் என எவ்வாறு எதிர்பார்க்க முடியும். அப்படியிருந்தும் முகநூலில் இளம் பெண் ஒருவர் தயக்கமின்றி தன்னிடம் தன்னை அறிந்த இளைஞர் ஒருவர் உடலுறவு கொள்ள விருப்பம் என கேட்டதாகக் குறிப்பிட்டுள்ளார். இப் பெண் மிகப் பொறுப்புணர்வுடன் குறிப்பிட்ட ஆணின் பெயரை வெளியில் தெரிவிக்காது அதனால் தனக்கு உருவான மன உணர்வுகளையும் பாதிப்புகளையும் மட்டுமே குறிப்பிட்டிருந்தார். ஒரு பெண்ணிய செயற்பாட்டளாராக இப் பெண்ணைப் புரிந்து கொள்கின்றேன். அதுவும் தமிழ் சமூகத்தில் ஒரு பெண்ணிடம் இவ்வாறு கேட்பது எவ்வாறான பாதிப்பை ஏற்படுத்தும் என்பதையும் விளங்கிக் கொள்ளலாம். அதேநேரம் ஒரு ஆணாக குறிப்பிட்ட ஆணின் உணர்வுகளையும் புரிய முயற்சிக்கி்றேன்.

stdஒரு பெண்ணிடம் உன்னைக் காதலிக்கின்றேன் எனக் கூறுவதற்கே பல மடங்கு தயங்கும் ஒரு சமூகத்திலையே வாழ்கின்றோம். அப்படி இருக்கும் பொழுது  உடலுறவு கொள்ளும் தனது விருப்பதை தெரிவிப்பதற்கு அந்த இளைஞனுக்கு எந்தளவு தைரியம் துணிவு வேண்டும் என்பதையும், அதைக் கேட்கபதற்கு முதல் எவ்வளவு மன உளைச்சல் அடைந்திருப்பார் என்பதையும் நாம் புரிந்து கொள்ளலாம். ஆகக் குறைந்தது என்னால் புரிந்து கொள்ளமுடியும். இவ்வாறு கேட்பது நமது சமூகத்தில் தவறானதாக கருதப்படுகின்றது. பெண்கள் கூனிக்குறுகின்றனர். ஆனால் இவ்வாறு ஏன் நடைபெறுகின்றது? ஏன் தவறானதாக கருதப்படுகின்றது? என்பவற்றை நாம் கேள்வி கேட்க வேண்டும். அந்த இளைஞன் குறிப்பிட்ட பெண்ணை பாலியல் துஸ்பிரயோகம் செய்யவில்லை. மாறாக தன் விருப்பதை கூறியிருக்கின்றார். (இருப்பினும் இவ்வாறு கேட்டதனால் அந்தப் பெண்ணுக்கு கலாச்சார கட்டுப்பாடுகளால் ஏற்பட்ட மனவுளைச்சலுக்காக அந்த ஆண் தனது மனவருத்தத்தை மன்னிப்பை கேட்டிருப்பார்  நம்புகின்றேன்.) பெண் தனக்கு விருப்பம் எனின் உடன்படலாம். விருப்பமில்லையெனின் மறுக்கலாம். அந்த மறுப்பை ஆண் முழு மனதுடன் ஏற்க வேண்டும். இத்துடன் அப் பிரச்சனை முடிவுக்கு வந்துவிடும். இவ்வாறு பரஸ்பரம் ஒருவரை ஒருவர் மதிக்கும் சமூகங்களில் பாலியல் துஸ்பிரயோகங்கள் வன்புணர்வுகள் குறைவாக காணப்படுவதாக ஆய்வுகள் கூறுகின்றன. நாமும் அவ்வாறனா புதிய கலாசாரத்தை நோக்கி ஏன் செல்லக்கூடாது? காமம் என்பது பசியைப் போல ஒரு அடிப்படைத் தேவை. அதை தான் விரும்புகின்றவரிடம் கேட்டுப் பெற்றுக் கொள்வதில் என்ன தவறு இருக்க முடியும்? அதே நேரம் நமது விருப்பங்களை வெளியிடுவதற்குப் பொருத்தமான வழிமுறைகளையும் பண்புகளையும் கண்டறிய வேண்டும். இது நமது சமூகத்தில் புதிய கலாசாரத்தின் தேவையை வலியுறுத்துகின்றது.

teen 2மேற்குறிப்பிட்டவாறு எனது விருப்பங்களை பெண்களிடம் தெரிவிக்கும்போது எனது எல்லைகளைப் புரிந்து கொள்ளவும் பிரக்ஞையுடன் செயற்படவும் முயற்சிக்கின்றேன். இது எனது பார்வை மட்டுமே. ஆனால் என்னால் எதாவது ஒருவகையில் பாதிக்கப்பட்ட பெண்கள் மட்டுமே தாம் பட்ட கஸ்டத்தைக் கூற முடியும். எனது கேள்வி என்னவெனில் இவ்வாறான புரிதல்கள் இருக்கின்ற எனக்கே காமத்தை கடப்பதற்கு கஸ்டப்படும் பொழுது இப் புரிதல்கள் எதுவுமே இல்லாத ஒரு ஆண் என்ன செய்வார். அவர் டெல்லியில் பஸ்சில் பயணம் செய்த பெண்ணை வன்புணர்வு செய்தவர் போல்தான் கதைப்பார். பெண்ணின் மீதே தவறு எனவும், தான் அவ்வாறு செய்வதற்கான உரிமை உள்ளதாகவுமே கூறுவார். அவரால் அவரது மனம் உருவாக்கும் உணர்வுகளையும் உணர்ச்சிகளையும் புரிந்து தன்னளவில் ஆற்றுப்படுத்த முடியுமா அல்லது நாகரிகமான வழிகளில் தனது தேவைகளைப் பெறமுடியுமா? ஆகவே இங்கு நாம் தண்டிக்கவும் கண்டிக்கவும் வேண்டியது அந்த மனிதரையா?. அல்லது நாம் வாழும் சமூகத்தையா? என்பவையும் ஆய்வுக்குரியவையே. அதேவேளை நாம் சமூகத்தின் காமம், பாலியல், உறவுகள் மீதான கட்டுப்பாடுகளையும் ஒடுக்குமுறைகளையும் கேள்விக்குட்படுத்தி மாற்றியமைக்க வேண்டாமோ? இதுவல்லவா இதன் மூலப் பிரச்சனை. இதன் மூலம் காமம், காதல் தொடர்பான புதிய கலாசாரத்தையும் ஆரோக்கியமான சமூகத்தையும் உருவாக்க முடியாதோ?.

teen 4நமது சமூகங்களில் சிறு வயதிலிருந்து உயர்தரம் வரை மாணவ மாணவியரை பிரித்து வைத்தே கல்வி கற்பிக்கின்றோம். பால், பாலியல், காமம், காதல் தொடர்பான உரையாடல்கள் வெளிப்படையாக நடைபெறுவதுமில்லை. கற்பிக்கப்படுவதுமில்லை. பல்கலைக்கழகங்களில் இவர்களை ஒன்றாக இணைத்தவுடன் என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் ராக்கிங் என்ற பெயரில் பாலியல் வக்கிர செயற்பாடுகளில் இறங்குகின்றார்கள். பல்கலைக்கழகம் கிடைக்காதவர்கள் தமக்கு கிடைக்கும் சந்தர்ப்பங்களைப் பயன்படுத்துகின்றார்கள். தாம் செய்வது தவறானது என உணர்ந்தவர்களும் சில நேரங்களில் தமது உணர்ச்சிகளை கட்டுப்படுத்த முடியாமல் செயலில் இறங்கி பின்னர் வருத்தப்படுகின்றவர்களும் உண்டு. காதல் செய்வதற்கே அனுமதியில்லாத சமூகத்தில் (குறிப்பிட்ட வயதில்) இயற்கையாக உருவாகும் காமத்தை எவ்வாறு செயற்படுத்துவது என்பதில் பெரும்பான்மையானவர்களுக்கு போதிய அறிவோ பக்குவமோ இல்லை. ஆகவே மோசமான பல விளைவுகள் ஏற்படுகின்றன. இது ஆண்களுக்கு மட்டும் உரிய பிரச்சனையில்லை.  பல பெண்களுக்கும் உண்டு. ஆனால் பெண்கள் இலகுவாக தமது மலம் சலம்  என்பவற்றைக் கட்டுப்படுத்துவதுபோல இதனையும் கட்டுப்படுத்துகின்றனர். (பெண்கள்தான் இதனை உறுதி செய்ய வேண்டும். இதன் உளவியலை அறிவது முக்கியமானது.) மேலும் சமூக கலாசார பண்பாட்டுக் காரணங்களாலும் தமது பாலியல் உணர்வுகளை பெண்கள் அடக்கிவிடுகின்றனர். அல்லது மறைக்கின்றனர். ஆகவே வெளித் தெரிவதில்லை. அதேநேரம் சில பெண்கள் இவ்வாறான தம் உணர்வுகளை வெளிப்படுத்தும் பொழுது குறிப்பிட்ட பெண்கள் தொடர்பான எதிர்மறை பார்வைகள் கட்டமைக்கப்படுகின்றன. இதனால் மீண்டும் அப் பெண்கள் அடக்கப்படுகின்றனர். ஆனால் ஆண்களால் தம்மைக் கட்டுப்படுத்தவோ அல்லது அவர்களை சமூகத்தால் அடக்கவோ முடிவதில்லை. ஏனெனில் அவர்களிடம்தான் அதிகாரம் இருக்கின்றது. இது ஒருபுறம்.

teen 1மறுபுறம் பாலியல் துஸ்பிரயோகங்கள் மற்றும் வன்புணர்வுகள் நடந்தவுடன் உடனடியாக உனக்கு அம்மா சகோதரிகள் இல்லையா சக பெண்களை உன் சகோதரிகள் மாதிரி பார்க்க முடியாதா என்ற கேள்விகள் முன்வைக்கப்படுகின்றன. சுவாரசியமான விடயம் என்னவனில் சில ஆண்கள் தாம் எவ்வாறு இளமையில் இருந்தோம் என்பதை மறந்துவிட்டு இன்று பெண் குழந்தைகளுக்கு தந்தையானவுடன் தயக்கமின்றி பிற ஆண்களைக் குற்றவாளிக் கூண்டில் ஏற்றுகின்றார்கள்.  நான் உறவு கொள்ளும் பெண்ணைத் தவிர உலகத்திலுள்ள மற்றப் பெண்கள் அனைவரையும் சகோதரிகளாகப் பார்க்க வேண்டும் என்பது ஒருவனுக்கு ஒருத்தி என்ற பிற்போக்கான சமூக கலாசார நிலைப்பாட்டின் வெளிப்பாடே என்றால் தவறல்ல. அதேநேரம் ஏன் அவ்வாறு பார்க்க வேண்டும்? ஒன்றுக்கு மேற்பட்டவர்களுடன் காதல் உணர்வு வராதா? நிச்சயமாக வரும். ஆனால் அதை எவ்வாறு எதிர்கொள்வது செயற்படுத்துவது என்பது தொடர்பான புரிதலே அவசியமானது. இதை ஆரோக்கியமாக கையாள நமது நம்பிக்கைகள் பண்பாடுகள் கலாசாரங்கள் கட்டுப்பாடுகள் என்பவற்றை கேள்விக்குட்படுத்த வேண்டும்.

பல ஆய்வாளர்கள் எழுத்தாளர்கள் அடிக்கடி குறிப்பிடுவதுபோன்று நாம் ஒரு வீர யுகத்தை கடந்து வந்திருக்கின்றோம். ஈழத் தமிழர்களின் குறிப்பாக பெண்களின் வீரம் போராட்டக் களங்களில் நிறுபிக்கப்பட்டது. அதேபோல் இனிவரும் காலங்கள் நமது காம காதல் உணர்வுகளை வெளிப்படுத்தும் ஒரு யுகமாக அது இருக்கலாம். ஒரு காதல் யுகத்தை உருவாக்க வேண்டும். ஆனால் அதை எந்தளவு பொறுப்புடன் செய்கின்றோம் என்பதைப் பொருத்து ஆரோக்கியமான கலாசாரம் பண்பாடு உருவாகலாம். இதற்கு நமது சமூகங்களில் காதல் செய்வதை ஊக்குவிக்க வேண்டும். அவர்கள் சந்திப்பதற்கான பூங்காக்களை உருவாக்க வேண்டும். பதினாறு வயதின் பின் இருவர் தாம் விரும்பின் உடன்பாட்டுடன் உடலுறவு செய்யலாம் என்பதை ஏற்க வேண்டும். அனுமதிக்க வேண்டும். இவர்களுக்கு இது தொடர்பான கல்வியை வழங்க வேண்டும். எவ்வாறு கர்ப்பமடையாது நோய்கள் வராது ஆணுறைகளைப் பயன்படுத்திப் பாதுகாப்பாக உடலுறவு செய்ய வேண்டும் என்பது தொடர்பான அறிவூட்டலை வழங்க வேண்டும். ஈழப் பிரதேசங்களில் போராளிகள் ஆயுதங்களுடன் திரிந்ததைப் போல காதலர்கள் கைகோர்த்து சுதந்திரமாக நடக்கும் காலம் விரைவில் மலரவேண்டும். அப்பொழுது இவ்வாறான பாலியல் துஸ்பிரயோகங்கள் மற்றும் வன்புணர்வுகள் குறையலாம் என நம்புகின்றேன்.

காமத்தை மனதளவில் கடப்பது நாம் ஆரோக்கியமாக வாழ்வதற்கு வழிவகுக்கும். இதன் அர்த்தம் காமத்தை மனதளவில் கடந்தபின் உறவில் ஈடுபடாமல் பிரமச்சாரியத்தைக் கடைப்பிடிப்பது என்பதல்ல. மாறாக காமத்தை எப்பொழுதும் ஆரோக்கியமாக கொண்டாடவும் அதில் முழுமையாக ஈடுபடவும் பங்களிப்பதற்கான வழியாகும். காமத்தை அடக்காது கொண்டாடுவோம். பரஸ்பரம் மனிதர்களை மதிப்போம். பாலியல் துஸ்பிரயோகங்கள் வன்புணர்வுகள் என்பவற்றைக் களைவோம். நிறுத்துவோம். ஆரோக்கியமாக வாழ்வோம்.

மீராபாரதி

18.05.2017

10157365_10152679532147362_4327569627226739562_nபால் பாலியல் காமம் காதல் பெண் பெண்ணியம் – ஒரு ஆண் நிலை நோக்கு என்ற நூலில் இடம் பெறுகின்ற கட்டுரை இது. விரைவில் இந் நூல் கைகளில் தவழும்.

Older Posts »

Categories