Posted by: மீராபாரதி | September 9, 2013

நான் ஒரு புலி…. உ…. தூ… ஒன்று – பகுதி 5

இந்திய இராணுவம் அமைதிப்படையாக வரும் பொழுது மக்கள் ஆனந்தமாக ஆர்ப்பரித்து வரவேற்றனர். இருப்பினும் ஏன் இவ்வளவு கனரக வாகனங்கள் மற்றும் ஆயுதங்களுடன் வருகின்றார்கள் என எல்லோர் மனதிலும் கேள்வி எழுந்தது. அதற்கான விடை இப்பொழுது கிடைத்தது….

இந்திய இராணுவம் தமிழ் மக்கள் மீதும் போர் தொடுத்தது… விடுதலைப்புலிகள் எதிர்த்து தாக்கினார்கள். பல மனித இழப்புகளை இந்தப் போர் எமக்குத் தந்தது…. இந்திய இராணுவம் யாழ். ஆஸ்பத்திரிக்கு முன்னால் இறந்த மனிதர்களை அடுக்கி அரணாக வைத்து சுட்டார்கள் எனக்  கூறினார்கள்…. கிடைத்த இடங்களில் எல்லாம் வன்புணர்வும் செய்தார்கள் எனக் கண்டவர்கள் அறிந்தவர்கள் சொன்னார்கள்…..

இந்த சண்டை ஆரம்பிப்பதற்கு முதல் நாம் நாவற்குழி சந்தியிலிருந்த ஒரு பழைய கல் வீட்டிற்கு குடியேறினோம்… இது பார்ப்பதற்கு பாழடைந்த வீடு போல் இருந்தது…. இல்லை பாழடைந்த வீடுதான்… ஆனாலும் பல அறைகள் இருந்தன… மின்சாரம் இருந்தது… கிணறு இருந்தது…. ஆனால் அயல் வீடுகள் இல்லை… நாம் அநாதரவாக இருந்தோம்…

நாம் வசித்த வீட்டின் உரிமையாளர் ஒரு பொறியியளாலர். அவரது இன்னுமொரு சொந்த வீடு நாம் வாழ்ந்த வீட்டிலிருந்து சிறிது தூரத்தில் கைதடி நோக்கி செல்லும் வழியில் இருந்தது. இந்திய இராணுவம் முன்னேறி வரும் பொழுது காரணம் ஏதுவும் இல்லாமல் அந்த வீட்டில் வைத்து அவரைச் சுட்டுக்கொன்றார்கள்… … இதை அறிந்து நாம் பயந்தோம். நமக்கு பழக்கமாக இருந்த முன்னால் இயக்க அண்ணர்களின் ஆயுதங்களுடன் இருந்த படங்களை கிணற்றடியில் ஒரு மாலையில் புதைத்தோம்.

காலை வேளை நம் வீட்டுக்கு இன்னுமொரு இந்திய இராணுவக் குழு வந்தது…. அப்பா, அம்மா, இரு தங்கைகள் மற்றும் நான் வீட்டில் இருந்தோம். அவர்கள் நம்மையும் நமது வீட்டையும் சோதனை செய்தார்கள். நம்மைப் பார்த்து கவலைப்பட்டார்கள். … ஒரு கிழமைக்கு மேலாக ஊரடங்கு அமுலில் இருந்த்தால் வீட்டில் சமைப்பதற்கு ஒன்றும் இருக்கவில்லை. ஆகவே அக்கறையுடன் உண்ண உணவு கொடுத்தார்கள்… நம்மை இந்த இடத்திலிருந்து பாதுகாப்பான இடம் தேடி வெளியேறும்படியும் பணித்தார்கள்… இதனால் நாம் கண்டி வீதியைக் கடந்து கடற்கரைப் பக்கமாக இருந்த பள்ளத்துக் காணியை நோக்கிச் சென்றோம்.. இங்கு குடியிருந்தவர்கள் சாதியால் அடக்கி ஒதுக்கப்பட்ட மனிதர்கள்… இவர்கள் வாழ்ந்த பகுதியில் இருந்த சிறு கொட்டில் ஒன்றில் ஒரு நாள் இருந்த பின் அங்கு இருப்பது பாதுகாப்பானதல்ல என்பதால் மீண்டும் கண்டி வீதியைக் கடந்து நாவற்குழி சித்திவினாயகர் கோயிலடியை நோக்கி செல்ல முடிவெடுத்தோம்… காலை வேலை கண்டி வீதியைக் கடக்கும் பொழுது மரணத்தையும் கடந்தே சென்றோம்…. ஆம் இராணுவத்திற்கும் இயக்கத்திற்கு சண்டை நடந்து கொண்டிருந்தது… குண்டுகளும் சன்னங்களும் இரு பக்கங்களிலிருந்தும் தாறுமாறாக பறந்து கொண்டிருந்தன… இதற்குள் தப்பித்து நாவற்குழி புகையிரத நிலையத்திற்கூடாக நூழைந்து மாதிரிக் கிராமத்திற்கூடாக கோயிலடிக்கு நடந்து வந்தோம்……

பள்ளத்துக் காணியில் இருக்க முடியாது என்பதால் ஏதோ ஒரு நம்பிக்கையில் அங்கிருந்து வெளிக்கிட்டு வந்துவிட்டோம்… ஆனால் இனி எங்கே இருப்பது என்பது கேள்விக்குறியாகிவிட்டது… நாம் முன்பிருந்த கோயில் காணியிலிருந்த கொட்டிலும் இல்லாமல் போய்விட்டது… ஆனால் சொக்கலிங்கம் மாஸ்டர் தனது வீட்டுக்கு அருகில் தாம் பயன்படுத்தாது வைத்திருந்த தனது சிறு வீட்டை தற்காலிகமாக நாம் வாழ்வதற்கு தந்தார்… இங்கும் நீண்ட நாட்கள் இருக்க முடியவில்லை… இந்திய இராணுவம் நாவற்குழி சந்தியில் முகாமிட்டது… அங்கிருந்து கேரத்தீவு வீதி வழியாக அங்குள்ள கிராமங்களுக்கு வரப்போகின்றது என்ற பயத்தின் காரணமாக மக்கள் அனைவரும் வீடுகளை விட்டு வெளியேறினர்… பலர் நாவற்குழி மாகாவித்தியாலயத்தில் தஞ்சமடைந்தனர்…

இக் காலங்களில் மிக குறைந்த புலி உறுப்பினர்களே நாவற்குழியில் இருந்தனர்.  எனக்குத் தெரிய மூன்று பேர் மட்டுமே இருந்தனர். அருள் பொறுப்பாளராக இருந்தார். மழை பெய்து கொண்டிருந்த ஒரு பொழுதில்… நாவற்குழி சந்தியில் சுட்டுச் சத்தங்கள் கேட்டுக்கொண்டிருந்தன… அருள் காலில் சுடுபட்டு நொண்டி நொண்டி பச்சைப் பசேல் என வளர்ந்திருந்த வயல் வெளிகளுக்கூடாக தனது சனங்கள் இருக்கின்ற இடத்தை நோக்கிப்  போய்க் கொண்டிருந்தார்…. கோயில் மண்டபத்தில் குழுமியிருந்த நாம் அவர் செல்வதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தோம். நாம் ஒருவரும் அவருக்கு உதவப் போகவில்லை. அப்பொழுது மண்டபத்தில் இருந்த ஒருவர்  “இந்த நள நாய்க்கு இது வேண்டும்” என்றார்.

இந்திய இராணுவம் ஒரு நாள் நாம் அகதிகளாக இடம் பெயர்ந்திருந்த நாவற்குழி மாகாவித்தியாலயத்திற்கு வந்தார்கள். அப்பா இராணுவத்திற்கும் சனங்களுக்கும் இடையிலான தொடர்பாளராக மாறினார்… இது நாவற்குழி புலிகளின் பொறுப்பாளர் அருளுக்குப் பிடிக்கவில்லை… அதனால் அவர் அப்பாவிற்கு மரண தண்டனை கொடுப்பதற்காக அலைந்தார்… இதன் காரணமாக பாதுகாப்பு கருதி அருளின் நடமாட்டம் குறைந்த பகுதியான நாவற்குழி சந்தியிலிருந்த பள்ளக் காணியில் வாழ்வதற்காக நாம் மீண்டும் சென்றோம்… அங்கு நாம் வாழ்வதற்கு ஒரு குடும்பம் தாம் பயன்படுத்தாத கொட்டிலை தந்தார்கள்… இங்கு வந்தபின் நாம் முன்பு சந்தியில் குடியிருந்த வீட்டிற்கு சென்று நமது சமான்களை எடுக்கச் சென்றோம். முதலில் நம்மைக் கண்டு உதவி செய்த இந்திய இராணுவக் குழுவின் தளபதி ஹிந்தி மொழியில் நாம் எங்கிருந்தாலும் நலமுடன் இருக்க வேண்டும் என சிறு கவிதை போல் ஒன்றை துண்டு ஒன்றில் எழுதிவைத்துவிட்டு சென்றிருந்தார். அதைப் பார்ந்து உண்மையிலையே சிலிர்த்துப் போனோம்… இந்த இராணுவத்தில் இப்படியும் மனிதர்களா என…

இக் காலங்களில் உயர்தரப்பரிட்சையில் நான் சித்தியடைந்த தகவல் அறிந்து மகிழ்ந்தேன். வீட்டில் உள்ள அனைவருக்கும்  மிகுந்த  மகிழ்ச்சி.

அப்பா அம்மாவின் குடும்ப உறவுகளிலிருந்து முதன் முதலாக ஒருவர் இலங்கைப் பல்கலைக்கழத்திற்கு தெரிவு செய்யப்பட்டது மகிழ்சியானதுதானே. பெரும்பாலான உறவினர்கள் சொத்தும் பணமும் கல்வீடுகளும் உள்ளவர்கள். நமக்கு இப்படியெல்லாம் ஒன்றுமில்லாதபோதும் நான்  படித்து பல்கலைக்கழம் செல்வது பெருமைதானே.

 

மீண்டும் ஒரு போர் முடிவடைந்தது. ஆனால் இராணுவத்தின் நெருக்கடிகள் இன்னும் குறைந்தபாடில்லை. புலி உறுப்பினர்கள் தலைமறைவானார்கள். காடுகளுக்குள் போனார்கள். புலிகளின் நடமாட்டத்தைக் கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டுவந்திருந்தாலும் போராளிகள் இராணுவத்திற்கு உச்சிக் கொண்டு மதில் பாய்ந்து ஒழுங்கைகளால் ஓடித்திரிந்து கொண்டிருந்தார்கள். அப்படி இருந்தவாரே நகருக்குள் வந்து வசதி கிடைக்கும் பொழுது அல்லது காத்திருந்து இந்திய இராணுத்தினரின் மேல் தாக்குதல் நடத்தி விட்டுச் செல்வார்கள். அல்லது துரோகிகள் என தாம் நினைப்பவர்களை   சுட்டு தண்டனை கொடுத்தார்கள். அதேவேளை போரின் பாதிப்புகளையும் மீறி மனிதர்கள் மீண்டும் வழமைபோல வாழ ஆரம்பித்தார்கள்…. முயற்சித்தார்கள். ……

அப்பாவால் நீண்ட காலம் நம்முடன் வாழ முடியவில்லை… ஏனெனில் ஒரு நாள் அப்பாவை சந்திப்பதற்காக அருள் அழைத்திருந்தார்… அவரை சந்திப்பது தனக்கு ஆபத்தானது என்பதை அறிந்த அப்பா இங்கிருந்து ஏதோ ஒரு வழியாக தப்பித்து கொழும்புக்கு சென்றார்….

இந்திய இராணுவம் எவ்வளவு கஸ்டப்பட்டும் கண்டுடிபிடிக்க முடியாமல் இருந்த, அவர்களுக்கு ஊச்சிக் கொண்டு திரிந்த அருள்… ஒரு பொழுதில்  காட்டிக் கொடுக்கப்பட்டு சுடப்பட்டார்.

 

நான் மீண்டும் யாழ் நகர் நோக்கி சென்றேன்.

செலவுக்கு காசு வேண்டும் என்றபடியால் போகின்ற வழியில் உள்ள மரக்காளை ஒன்றில் விறகு வெட்டும் வேலை செய்யலாமா எனக் கேட்டேன். ஒரு கோடரியைத் தந்து அங்கிருந்த குற்றிகளைப் பிளக்கும்படி கூறினார்கள். கோடரியைக் தூக்கி குற்றி மேல் ஒரு போடு போட குற்றி அசையாமல் இருந்தது. கோடரி எனது கையையும் இழுத்துக் கொண்டு ஒரு பக்கத்திற்குச் சென்றது. இதைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்த விறகு காளையின் முதலாளி “இந்த வேலை உனக்கு சரிவராது போய்ட்டு வா” என அனுப்பிவிட்டார்.  சரி இதுதான் தலைவிதி  என்று என் வழியில் நடந்தேன்.

 

பாலாலி வீதியிலிருந்த அலுவலகத்திற்கு சென்று மீண்டும் நண்பர்களை சந்தித்தேன். நண்பர் பண்டாரி நான் முல்லைத்திவிற்கு போய் கற்பிக்கலாமா எனக் கேட்டார். நான்  ஆர்வத்துடன்  உடனடியாகவே உடன்பட்டேன். நந் ஏற்கனவே அங்கு சென்றிருந்தார். முதல் முறையாக முல்லைத்தீவுக்கு செல்வதால்  மகிழ்ச்சியாக இருந்தது….

முல்லைத்தீவு மத்திய மாகவித்தியாலயதிற்கு முன்னாலிருந்த சந்தியில் மாலை நேர வகுப்புகள் நடந்தன. அங்கு கணிதப் பாடம் கற்பித்தேன். அதன் அருகில் குடியிருந்த ஈரோஸ் உறுப்பினர் ஒருவரின் வீட்டில் சாப்பிட்டு, கடற்கரைக்கு அருகிலிருந்த ஒரு கட்டிடத்தில் இரவில் நித்திரை கொண்டோம்.

இக் காலங்களில்தான் பெண் உறுப்பினர் ஒருவரை சந்தித்தேன். இவர் மட்டக்களப்பைச் சேர்ந்தவர். ஊர்காவற்படையால் வன்புணர்வுக்கு உள்ளாக்கப்பட்டவர் என மற்றவர்கள் கூறியிருந்தார்கள்;. ஆனால் அதன் பின்பும் நம்பிக்கையுடன் வாழ்ந்தார். எனது வீட்டுக்கு நான் அழைத்து வந்த முதல் பெண் இவர்தான். எனக்கு காதல் உறவு அப்பொழுது யாருடனும் இல்லாதபோதும், காமம் பொங்கி எழுகின்ற வயதானபோதும் எமக்குள் தோழமை உணர்வு மட்டுமே இருந்தது. வேறு எண்ணங்கள் எனக்கு இருக்கவில்லை. அப்படி வராமல் விட்டதற்கு என்ன காரணம் எனத் தெரியாது. சமூக்க் கட்டுப்பாடுகளுக்குப் பயந்து கலாசாரத்தைப் பின்பற்றினேனா? ஆனால் அப்படி இருந்ததை இப்பொழுது நினைத்தாலும் அதிசயமாகவும் ஆச்சரியமாகவும்தான் இருக்கின்றது. ஆனால் அது உண்மை. நான் கணிதம் படித்ததும் படிப்பிப்பதும் அவருக்குப் பெருமையாக இருந்தது. ஏனெனில் அவருக்கு கணிதம் ஓடாது. ஆனால் அவர் எனக்கு அரசியல் பொருள் முதல்வாதம், வரலாற்றுப் பொருள்முதல் வாதம் என்பவற்றின் அடிப்படைகளை எளிமையாக விளக்கினார். (எதிர்காலத்தில் ஒரு நாள் இந்தப் பெண் கவிதை ஒன்றை எழுதி வைத்துவிட்டு தற்கொலை செய்து கொண்டார் என பண்டாரி கூறினார்.  இச் செய்தி கேட்டு ஒரு கணம் ஆடிப்போனேன்.)

முல்லைத்தீவில் ஒரு மாத காலம் இருந்தேன். பின் மீண்டும் யாழ் சென்று பண்டாரியை சந்தித்தேன். அவர் மாணவர் அமைப்புக்கு வீடு ஒன்று பார்க்கவேண்டும் என்றார்.  திண்ணவேலி சந்திக்கு அப்பால் இருந்த செம்பாடு தோட்டத்திற்குள் முருகன் வீதியிலுள்ள வீடு ஒன்றைப் பார்த்தோம். என்னை இந்த வீட்டில் தங்கியிருந்து கொண்டு செம்பாடு தோட்டத்தில் இருந்த சாதியால் அடக்கப்பட்ட வறுமையில் இருந்த மாணவர்களுக்கு கற்பிக்கும் படி பண்டாரி கூறினார்.   நானும் மகிழ்ச்சியுடன் ஏற்றுக்கொண்டேன்.

வீட்டாருக்கும் சந்தோசம். அவர்கள் மூவரும் நிம்மதியாக கால் நீட்டிப் படுக்கலாம். இருப்பதை சாப்பிடலாம். நானாவது  ஒழுங்காக சாப்பிடட்டும் என விரும்பியிருக்கலாம்.. (இந்த செம்பாடு தோட்டத்திற்கு கற்பிக்கப் போகின்ற இடத்தை இப்பொழுது நினைத்துப் பார்க்கும் பொழுது வாகைசூடவா படத்தில் வருவதுபோன்ற ஒரு கிராமம் போல இருந்ததாகத் தோன்றுகின்றது.)

காலையில் திண்ணவேலி சந்தியில் இருக்கின்ற சந்தைக்குச் சென்று மரக்கறிகள் வாங்கிவருவேன். மதியம் சமைத்துவிட்டு மாலையில் தோட்டத்திலுள்ள மாணவர்களுக்கு வகுப்பெடுக்க செல்வேன். ஒரு நாள் நேச… என்பவர், “தனக்குத் தெரிந்த வீட்டில் உள்ள நான்கு பிள்ளைகளுக்கு கற்பிக்க வேண்டும்.  முடியுமா?” எனக் கேட்டார். நானும் உடன்பட்டேன். என் செலவுகளுக்கு சிறு வருமானமாவது வருமல்லவா?

இக் காலங்களில் முத்திரச் சந்தியிலிருந்த அன்புவின் வீட்டுக்கு சென்று வாசலிருந்து வீதியில் போவோரைப் பார்த்துக் கொண்டு உரையாடுவோம்…. வேலுவும் அவரும் உரையாடுவதைக் கேட்பேன்…. அவர்கள் நான் அறியாத திரைப்பட நெறியாளர்கள் பற்றி உரையாடுவார்கள். இவர்கள்தான் சத்தியஜித் ரே போன்ற நெறியாளர்களை எனக்கு அறிமுகப்படுத்தினர். இவர்களுக்கு அலை ஆசிரியர் யேசுராச இத் திரைப்படங்களை அறிமுகப்படுதியதாக கூறினர்.  நண்பர் வேலு ஒரு ஒவியத்தை எவ்வாறு பார்ப்பது என்பதை விளங்கப்படுத்துவார்…. இவ்வாறு தான் சிறந்த திரைப்படங்கள் ஓவியங்கள் தொடர்பான அடிப்படை அறிவை பெற ஆரம்பித்தேன்.

நாட்கள் இப்படி நகர்ந்தன… கைஸ் மாணவர் அமைப்பு ஒரு வேலைத்திட்டத்தை முன்னெடுத்தார்கள். இலங்கையிலுள்ள குறிப்பாக வடக்கு கிழக்கிலுள்ள ஓவியர்களின் ஓவியங்களை சேகரித்து நம் கடந்தகால போராட்ட வரலாற்றை ஓவியக் கண்காட்சி ஒன்றினுடாக மீண்டும் நினைவுபடுத்துவதும் வெளிக்கொண்டுவருவதும் நோக்கமாக இருந்தது. இதற்கான ஓவியங்கள் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக சேகரிக்கப்பட்டன. சில ஓவியங்கள் ஈரோசில் இருந்த “ஆட்டிஸ்”டால் வரையப்பட்டன… அல்லது உருவாக்கப்பட்டன….. அவை பயணங்களின் போது பாதிக்கப்படாமல் இருப்பதற்காக பாதுகாப்பான வழிமுறைகளினால் பேணப்பட்டன. இக் கண் காட்சியை தெல்லிப்பழை மாகாஜானக் கல்லுரி, பருத்துறை ஹாட்லி கல்லுரி மற்றும் திருகோணமலை இந்துக் கல்லுரி என்பவற்றில் பார்வைக்கு  வைக்கப்பட்டன. இந்த ஓவியங்களினுடாக புதிய அரசியல் சிந்தனைகளை உருவாக்குவதும் அதைப் பரவலாக்குவதையும் செய்தோம். இக் காலங்களில் வெளிப்படையாக அரசியல் கதைப்பது சிக்கலான ஒன்றாக இருந்தது.  ஆனால் நண்பர்கள் (முன்பு தோழர்கள்) அனைவரும் ஆர்வமாக  ஈடுபட்டோம்.

இதற்காக நான் பிறந்தபோது வாழ்ந்த திருகோணமலைக்கு மீண்டும் பயணித்தேன். யாழ்ப்பாணத்தவர்களுக்கு இந்திய இராணுவம் வந்தது இப்பொழுது கசந்தது… ஆனால் திருகோணமலையில் சந்தித்த பலர் இப்பொழுதுதான் தாம் சுதந்திரமாக திரிவதாகவும் சிங்களவர்கள் பயத்துடன் கட்டுப்பாடாக இருப்பதாகவும் கூறினார்கள்.

இருப்பினும் இக் கண்காட்சி வைத்த காலங்களில் இந்திய இராணுவத்தினரதும் அவர்களுடன் இணைந்து செயற்பட்ட முன்னால் விடுதலை இயக்கங்களினதும் இடையூறுகள் நிறையவே இருந்தன.

ஒரு நாள் இரவு பருத்துறை ஹாட்லி கல்லுரியில் கண்காட்சி முடிந்து திண்ணவேலி வீட்டுக்கு வந்தோம்.

இரவு ஒன்பது மணியாகி விட்டது. பசி. இருந்தாலும் சைக்கிளை எடுத்துக் கொண்டு நல்லுரடியில் இருந்த நான் கற்பிக்கும் வீட்டுக்குச் சென்று நாளை கற்பிக்க வருவதாக கூறினேன். பரிட்சைக்குப் படிப்பதற்காக வகுப்பு ஒன்று வேண்டும் என ஏற்கனவே கேட்டிருந்தார்கள். பயணம் முடித்து வந்த பின் கூறுவதாக கூறியிருந்தேன்.  அதை உறுதி செய்துவிட்டு வரும்வழியில் பரமேஸ்வரா சந்தியிலுள்ள கடையில் சாப்பிட்டேன். அப்பொழுது காசுப் பற்றறையில் நண்பர் கொ நிற்பதைக் கண்டேன்.  அவர் என்னைப் பார்த்த பார்வை நல்லதாகத் தோன்றவில்லை. அவர் என்னுடன் கதைக்காமல் சென்று விட்டார். அவர் ஏன் அந்தப் பார்வை பார்த்தவர் என்ற சிந்தனை எனக்குள் ஓடினாலும் பின் மறந்துவிட்டேன்.

நான் திண்ணவேலி வீட்டுக்குப் போனபோது ஒரு அறையில் நண்பர்கள் கூடியிருந்து கதைத்துக் கொண்டிருந்தார்கள். என்னைக் கண்டவுடன் அமைதியானனார்கள். சகஜநிலையை உருவாக்க மீண்டும் உரையாடினார்கள். நான் பயணம் செய்த களைப்பு,  சைக்கிள் ஓடிய களைப்பு, பின் சாப்பிட்ட களைப்பு என்பவற்றால்    நித்தரைக்குச் சென்றேன். நண்பர்களின் செய்கைகள்  வித்தியாசமாக இருந்தன. ஆனாலும் அதைப் பற்றிக் கவலைப்படாமல் நித்திரை கொண்டேன்.

காலை எழும்பி முகம் கழுவி குளித்து விட்டு தேநீர் குடித்துக் கொண்டிருந்தேன். அப்பொழுது நண்பர் பண்டாரி என்னை வெளியே கூப்பிட்டார். அவர் கூப்பிட்ட முறை நன்றாக இருக்கவில்லை. நான் வெளியே சென்றபோது அவர் சுவர் ஒன்றில் சாய்ந்திருந்தார். அவரது பால் வடியும் முகத்தில் அவரையும் மீறி வெறுப்பு தெரிந்தது. கோவம் இருந்தது. “நீ என்ன புலியா.. அவங்களுக்கு  உளவு செய்கின்றாயா” என்றார். “இனி இங்கிருக்க வேண்டாம். விரும்பினால் வந்து போகலாம்” என்றார்.

நான் உடைந்து போய்விட்டேன்.

ஆனாலும் நான் ஒரு புலிதான். எப்படி? ஏதாவது தடயங்களைக் கண்டுபிடித்தீர்களா? இல்லையெனின்

நான் ஒரு புலி -இரண்டு பதில் சொல்லலாம். காத்திருங்கள்…

மீராபாரதி

06.09.2013

பி.கு – பண்டாரி நல்ல மனிதர். இன்றுவரை அவருடன் நட்பாக இருக்கின்றேன். இவ்வாறு நடந்த பின் பல மாற்றங்கள் நடைபெற்றன. பல உதவிகள் செய்தார். ஆனால் ஏன் அவ்வாறு சந்தேகப்பட்டீர்கள் என்பதற்கான பதில் மட்டும் கிடைக்கவில்லை.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Categories

%d bloggers like this: