Posted by: மீராபாரதி | May 13, 2013

ஐக்கிய முன்னணி: தேசங்களின் ஜனநாயக உரிமைக்கா….?

இலங்கையின் அரசியல் வரலாற்றில் மீண்டும் ஐக்கிய முன்னணி ஒன்றின் அவசியம் குறித்து பரவலாக உரையாடப்படுகின்றது. குறிப்பாக இது மூன்று தளங்களில் நடைபெறுகின்றது. முதலாவது தமிழ் தேசத்தில் செயற்படுகின்ற கட்சிகளுக்கு இடையிலான ஐக்கிய முன்னணி குறித்து முன்னெடுக்கப்படுகின்றன. இரண்டாவது முஸ்லிம் தேசத்துடனான முன்னணி குறித்து உரையாடப்படுகின்றன. மூன்றாவது சிங்கள தேசத்துடனனான ஐக்கிய முன்னணி குறித்தது சிந்திக்கப்படுகின்றன. இதைவிட மலையகத்துடனான ஐக்கிய முன்னணி தொடர்பாகவும் அக்கறை செலுத்தப்படுகின்றது. இன்றைய சுழ்நிலையில் மட்டுமல்ல எந்த சுழ்நிலையிலும் ஐக்கிய முன்னணி ஒன்றின் அவசியம் தவிர்க்க முடியாதது. ஆனால் இவ்வாறான ஐக்கிய முன்னணி எந்தடிப்படைகளில் கட்டமைக்கப்படவேண்டும் என சிந்திப்பது முன்நிபந்தனையானது.

முதலாவது தமிழ் தேசத்தைப் பொறுத்தவரை அது தனது கடந்த கால அரசியல் செயற்பாட்டில் தோற்றுப்போய், பல பாதைகள் பிரிகின்ற சந்தி ஒன்றில் நிற்கின்றது இன்று. எந்தப் பாதையில் செல்வது என்ற தெளிவில்லாமல் முடிவுகள் எடுக்க முடியாது தடுமாறுகின்றது. இதேவேளை சிலர் தாம் நம்புகின்ற பாதைக்கு மக்களை இழுத்துச் செல்லகின்றனர். இவ்வாறு ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு திசைகளில் கொண்டு செல்ல முயற்சிக்கின்றனர்.  இந்த நிலையில் தமிழ் தேசத்தின் அடிப்படை அரசியல் அபிலாசைகளைப் பூர்த்தி செய்கின்றவகையில் தெளிவான நிலைப்பாடுகளுடன் தமிழ் கட்சிகள் தமக்கிடையில் ஒரு ஐக்கியத்தை ஏற்படுத்த வேண்டியது அவசியமானது. இதுவே ஈழத் தமிழ் தேசத்தின் விடுதலை நோக்கி மீளவும் உறுதியுடன் செல்வதற்கு வழிவகுக்கும். இதற்கு மாறாக நமது அரசியல் நிலைப்பாடுகளிலிருக்கின்ற உறுதியின்மை, தெளிவின்மை மற்றும் நமக்குள் இருக்கின்ற பிரிவினைகள் சிறிலங்கா அரசுக்கும் மற்றும் நம்மைப் பயன்படுத்த காத்திருக்கும் இந்திய, சர்வதேச அரசுகளுக்குமே பயனுள்ளதாகும்.  ஆகவே இன்று தமிழ் தேச அரசியல் தளங்களில் செயற்படுகின்றவர்கள் இது தொடர்பான அக்கறையை காட்டவேண்டியது அவசியமாகும்.

மேற்குறிப்பிட்டவாறான ஒரு ஐக்கியம் தமிழ் தேச சக்திகளுக்குள் ஏற்பட்ட பின்பே முஸ்லிம் தேசத்துடனும் மலையக மக்களுடனுமான ஐக்கிய முன்னணி அமைப்பது தொடர்பாக முயற்சிகளை முன்னெடுக்கலாம். குறிப்பாக முஸ்லிம் தேசத்துடனான ஐக்கிய முன்னணி என்பது மிகவும் உணர்வுசார்ந்த விடயம். ஏனெனில் கடந்த கால உறவுகள் கசப்பானதாகவே இருக்கின்றன. ஆகவே கடந்த காலங்களில் தமிழ் தேசம் எவ்வாறான ஒடுக்குமுறையையும் புறக்கணிப்பையும் முஸ்லிம் தேசம் தொடர்பாக நடாத்தியது என்பதை மீள்பார்வைக்கு உட்படுத்த வேண்டியது அவசியமானது. மேலும் முஸ்லிம் தேசம் தொடர்பான எவ்வாறான சிந்தனைப் போக்கை இன்றும் தன்னுள் தமிழ் தேசம் கொண்டிருக்கின்றது என்பதை அகம் நோக்கிப் பார்ப்பதிலிருந்து ஆரம்பிக்க வேண்டும். இதேபோல் முஸ்லிம் தேசமும் தனது அரசியல், சிந்தனை மற்றும் கடந்தகால நிகழ்கால செயற்பாடுகள் தொடர்பாக மீள்பரிசீலனைக்கு உட்படுத்த வேண்டும். இவ்வாறான மீள்பார்வைகளுக்கூடாக ஒவ்வொருவரும் புதிய நிலைப்பாடுளை முன்வைக்கும் போதே இந்த இரு தேசங்களுக்கு இடையிலான ஐக்கிய முன்னணி சாத்தியமானதாகும். இவ்வாறான ஒரு முயற்சியை மலையக அரசியல் சக்திகளுடனும் தமிழ் தேசம் மேற்கொள்ள வேண்டும்.

சிறிலங்கா பௌத்த பேரினவாத அரசால் இலங்கையில் ஒடுக்கப்படுகின்ற இந்த மூன்று தேசங்களும் மேற்குறிப்பிட்டவாறு தமக்குள் ஒரு m-2ஐக்கியத்தை முதலில் உருவாக்க வேண்டும். இதன் பின்பே இலங்கையில் ஒடுக்கப்படுகின்ற தேசங்களின் இனங்களின் மற்றும் மதங்களின் உரிமைகளை ஏற்கின்ற, ஆதரிக்கின்ற சிங்கள தேசத்தில் செயற்படுகின்ற அரசியல் மற்றும் சமூக சக்திகளுடன் ஐக்கிய முன்னணி அமைப்பது தொடர்பாக சிந்திக்கலாம். இதற்கு மாறாக எந்த அரசியல் நிலைப்பாடுகளும் இன்றி ஆட்சியிலிருக்கின்ற அரசாங்கத்தை விழுத்துவதற்காக மட்டும் அமைக்கப்படும் கூட்டணிகளால் எந்தப் பயனுமில்லை. இவை வெறுமன தேர்தல் கூட்டணிகளாக வேண்டுமானால் இருக்கலாம். ஆனால் அது கூட தமிழ் தேச, தேசிய அரசியலுக்கும் மக்களின் நலன்களுக்கும் எதிரானவையாகவே இருக்கும். இதுவே கடந்த காலம் கற்பிக்கும் பாடம்.

தமிழ் தேசத்தின் இன்றைய பிரச்சனை வெறுமனே ஜனநாய உரிமைகளுக்கும் அதற்கான வெளிக்கானது மட்டுமல்ல. இதற்கும் அப்பால் இராணுவ ஆக்கிரமிப்பிலிருக்கின்ற தமிழ் தேசத்தின் விடுதலை, அரசியல் கைதிகளின் விடுதலை, மற்றும் தமிழ் தேசத்திற்கான அரசியல் உரிமைகளையும் அதிகாரங்களையும் உறுதி செய்தல், ஆகியனவே இன்று பிரதானமாகவும் முக்கியமானவையாகவும் இருக்கின்றன. இவற்றைப் பற்றிய எந்த அக்கறையும் இல்லாத சிங்கள தேசத்தின் கட்சிகளுடன் ஐக்கிய முன்னணி அமைப்பது தமிழ் தேசத்தைப் பொறுத்தைவரை பயனற்றது.

சிறிலங்கா அரசில் ஏற்படும்  ஆட்சிமாற்றங்களும் அல்லது அதன் அரசாங்களுக்கு எதிரான ஐனநாயக உரிமைகளை வலியுருத்திய போராட்டங்களும் தமிழ் தேசத்தைப் பொறுத்தவரை அர்த்தமற்றவை. ஏனெனில் எந்த அரசாங்கங்கள் ஆட்சிக்கு வந்தாலும் அவை பின்பற்றப்போவது ஏற்கனவே இருக்கின்ற அரசமைப்பைத்தான். இந்த அரசானது அடிப்படையில் சிங்கள பௌத்த பேரினவாதத்தை அடிப்படையாகக்கொண்டது. இது தமிழ், முஸ்லிம், மலையக தேசங்களுக்கும் அதன்  ஐனநாயக உரிமைகளுக்கும் எதிரானதாகவே இருப்பதுடன் தொடர்ந்தும் அவ்வாறான செயற்பாட்டையே பிரதானமாக மேற்கொண்டு வருகின்றது.

சிங்கள தேசத்தைப் பொறுத்தவரை ஒடுக்கப்படுகின்ற தேசங்களுடனான தற்காலிக ஐக்கிய முன்னணிகள் பயனுள்ளவையாக இருக்கலாம். ஏனெனில் இன்று சிங்கள தேசம் எதிர்நோக்குகின்ற முக்கியமான பிரச்சனை மகிந்த அரசின் ஏதேச்சதிகாரமும் அதனால் மக்களினதும் ஊடகங்களினதும் ஜனநாயக உரிமைகள் நசுக்கப்படுவதும் ஆகும். ஆகவேதான் ஜனநாயக உரிமைகளுக்கான கோசங்கள் சிங்கள தேசத்தில் வலுப்பெற்று வருகின்றன. இவ்வாறன போராட்டங்கள் இலங்கைக்கு குறிப்பாக சிங்கள தேசத்திற்கு புதியதல்ல. இலங்கையின் கடந்த கால அரசியல் வரலாற்றில் இவ்வாறு நிறையவே நடந்திருக்கின்றன.

ஜனநாயகத்திற்கான சாவல் என்பது இலங்கையின் வரலாற்றில் எப்பொழுதுமே இருந்து வந்துள்ள ஒன்று. ஒவ்வொருமுறையும் ஆட்சியிலுள்ளவர்களுக்கு எதிராக ஜனநாயக உரிமைகளை வலிறுத்தி போராட்டங்கள் நடைபெற்று வந்துள்ளன. குறிப்பாக 50களிலும் 60களிலும் ஐ.தே.க வை எதிர்த்து நடைபெற்ற போராட்டங்கள். 70களில்  சிறிமாவோவின் தலைமையிலான ஐக்கிய முன்னணி ஆட்சியை எதிர்த்து நடைபெற்றவை. பின் 80களில் ஜே.ஆரின் தலைமையிலான ஐ.தேகவைவும் 80களின் இறுதியிலும் 90 களில் ஆரம்பத்தில் பிரேமதாசாவின் அரசாங்கத்தையும் எதிர்த்து நடந்தன.

இதில் முரண்நகை என்னவென்றால் 90களின் ஆரம்பத்தில் சிங்கள தேசத்தில் ஜனநாயக உரிமை போராட்டங்களுக்கு தலைமை தாங்கியவர்கள் சந்திரிக்காவும் மகிந்தவும். ஆனால் 90களில் இறுதியில் சந்திரிகாவினதும் அதன் பின் அதாவது இப்பொழுது மகிந்தவின் ஆட்சியையும் எதிர்த்தும் னஜநாயகத்தை வலியுறுத்திய போராட்டங்கள் நடைபெற்று வந்தன. வருகின்றன. இந்தப் போராட்டங்கள் சிங்கள தேசத்தைப் பொறுத்தவரை ஐனநாயக உரிமைக்கானதாக இருக்கலாம். ஏனெனில் அவர்களைப் பொறுத்தவரை  ஒவ்வொரு முறையும் ஏற்படுகின்ற ஆட்சி மாற்றமே தாம் ஜனநாயக உரிமைகளைப் பெறுவதற்கான தீர்வாக கருதுகினறனர். ஆனால் வெறும் ஆட்சி மாற்றங்கள் எந்தவிதமான பிரச்சனைகளையும் தீர்ப்பதில்லை என்பதை கடந்த கால வரலாற்றிலிருந்து இன்றுவரை அவர்கள் கற்கவில்லை என்பது தூர்ப்பாக்கியமானது.

இவ்வாறான எதிர்ப்பு போராட்டங்கள்  இரண்டு விடயங்களை எப்பொழுதும் கொண்டுள்ளது. முதலாவது ஒவ்வொருமுறையும் யாரோ ஒருவரை மாறி மாறி ஜனநாயகத்தின் பெயரால் எதிர்க்கின்றோம். ஆனால் சக தேசங்களின் மீதான ஒடுக்குமுறைகளுக்கும் மற்றும் பொருளாரதாரப் பிரச்சனைகளுக்கும் இன்றுவரை தீர்வு கிடைத்ததில்லை. இரண்டாவது அரசாங்கங்களுக்கு எதிரான பொது மக்களின் எதிர்ப்பு என்பது அவர்களது உரிமைக்கும் சுந்திரத்திற்குமான உணர்வுகளைப் பிரதிபலிக்கின்றன என்பதில் எந்த சந்தேகமுமில்லை. ஆகவே அனைவரும் ஐக்கிய முன்னணி அமைத்து செயற்படலாம் என் வாதத்தில் தவறில்லை. ஆனால் இவ்வாறன ஜனநாயக உரிமைகளுக்கான ஐக்கியப்பட்ட போராட்ட செயற்பாடுகளின் போதும் அதன் பின்பும் புரட்சிகர சக்திகளின் கூட்டு உடைக்கப்படுவதையும் அவர்களது பலம் சிதைக்கப்படுவதையும் இலங்கையின் கடந்த கால வரலாறு பூராவும் காணலாம். ஆகவே இவ்வாறான ஐக்கிய முன்னணிகள் மக்களின் நலனைப் பொறுத்தமட்டுமல்ல புரட்சிகர சக்திகளைப் பொறுத்தவரையிலும் எதிர் நிலையிலையே பங்களித்திருக்கின்றது. இதற்கு காரணம் தெளிவான அரசியல் நிலைப்பாடுகளும் அரசு மற்றும் ஆளும் கட்சிகள் தொடர்பான ஆழமான பார்வைகளும் ஜனநாயகவாதிகளுக்கு இல்லாமையே என்றால் மிகையல்ல.

ஜனநாயக உரிமைகளுக்கான போராட்டங்கள் சரியான அரசியல் தலைமைகளால் முன்னெடுக்கப்பட வேண்டும். அல்லது மேற்குறிப்பிட்டவாறு வழமைபோல (வர்க்க, பேரினவாத, மத) ஆளும் சக்திகளால் தமக்கு சாகதமாகவே பயன்படுத்தப்படும். இவ்வாறான பயன்படுத்தலே இதுவரை நடைபெற்று வந்திருக்கின்றது. ஆகவே இம் முறையாவது சிங்கள தேசம் விழிப்பு பெற்று சரியான பாதையில் நடைபோடவேண்டும். ஆனால் அதற்கு அவர்களுக்கு சரியான அரசியல் தலைமை இருக்கவேண்டும். அவ்வாறான ஒரு தலைமை இருக்கின்றதா என்பது மிகப் பெரும் கேள்வியாக முன் நிற்கின்றது.

m-3சிங்கள தேசத்திற்கு மட்டுமல்ல ஒடுக்கப்படுகின்ற தேசங்களுக்கும் ஜனநாயக உரிமைகளுக்கான போராட்டங்கள் அவசியமானவையே. ஆனால் தமிழ் முஸ்லிம் மற்றும் மலையக மக்களைப் பொறுத்தவரை சிங்கள தேசத்தில் நடைபெறுகின்ற ஜனநாயகத்திற்கான போராட்டம் என்பது அர்த்தமற்ற ஒன்றாகவே இருக்கின்றது. ஏனெனில் இங்கு நாம் பின்பற்றுகின்ற ஜனநாயக நடைமுறை தொடர்பாக கேள்வி கேட்கவேண்டும். இன்று நாம் பின்பற்றுகின்ற ஜனநாயக நடைமுறை ஜரோப்பிய குறிப்பாக கிரேக்க சமூகத்தில் உருவானது. இந்த சமூகம் எண்ணிக்கையில் சிறிய தொகையினராகவும் ஒரே இனம், மொழி, மற்றும் மதம் என்பவற்றைக் கொண்டிருந்ததனாலும் நடைமுறைப்படுத்துவது பொருத்தமானதாக இருந்தது. இருப்பினும் இங்கும் ஒரு கேள்வியை எழுப்பலாம். அதாவது பெரும்பான்மை கருத்தியல் என்பது எப்பொழுதும் சரியான நிலைப்பாடுடைய கருத்தியலா? மேலும் பரந்துபட்ட பெரும்பான்மை மக்களின் நலன்களைக் கருத்தில் கொண்டதா? இல்லை என்பதே எனது நிலைப்பாடு. இருப்பினும் இது விவாதத்திற்கு உரியது.

இந்தடிப்படைகளில் இலங்கையைப் பொறுத்தவரை பின்பற்றப்படும் ஜனநாயக நடைமுறை என்பது எப்பொழுதும் பெரும்பான்மையினரின் கருத்தியலுக்கு சாதகமானதாகவே இருக்கின்றது. இது எந்தவகையிலும் சிறுபான்மையினரின் நலன்களைப் பிரதிபலிப்பதில்லை. அதேவேளை சிங்கள தேத்தின் பெரும்பான்மையினரின் கருத்தியலானது சிங்கள தேசத்தின் நலன் சார்ந்ததல்ல. மாறாக அங்கிருக்கின்ற ஆளுகின்ற ஆதிக்க மற்றும் அதிகார வர்க்கங்களினதும் பேரினவாதிகளினதும் நலன் சார்ந்ததாகவே இருக்கின்றது. அவர்களுக்கே இது இறுதியாக பயன்படுகின்றது. ஆகவே இவ்வாறான ஜனநாயகப் போராட்டங்கள் சிங்கள தேசத்திற்கு குறிப்பாக சுரண்டப்படுகின்ற மக்களைப் பொறுத்தவரை ஒரு புறம் பயனுள்ளதாகவும் மறுபுறம் பயனற்றதாகவுமே இருக்கின்றது.

இலங்கை இந்தியா போன்ற பல்லின மதங்களைக் கொண்ட நாடுகளில் அடக்கப்படுகின்ற தேசங்களைப் பொறுத்தவரை மேற்கத்தைய ஜனநாயக நடைமுறை என்பது கேள்விற்குட்படுத்தப்படவேண்டிய ஒன்று. ஏனெனில் இவ்வாறான நாடுகளில் பெரும்பான்மையின் அடிப்படையில் தீர்மானிக்கப்படும் பொழுது அடக்கப்படுகின்ற தேசங்களின் நலன்கள் புறக்கணிக்கப்படுகின்றன. ஆகவே இந்த நாடுகளில் ஜனநாயக உரிமை என்பது முதலில் தேசங்களின் உரிமைகளை சமமாக மதிப்பது என்பதாக இருக்கவேண்டும். அதுவே சரியான ஜனநாயக வழிமுறையாக இருக்கும். இதற்கு வேண்டுமானால் வேறு உரிமை என புதிய பெயரையும் வைக்கலாம். அது சுயநிர்ணைய உரிமையாக கூட இருக்கலாம்.

இதற்கு மாறாக இந்த நாடுகளில் அனைத்து மக்களுக்குகான சம உரிமை என்பது சரியான நிலைப்பாடல்ல. இது பார்ப்பதற்கு சரியாகவும் அழகாகவும் ஜனரஞ்கமாகவும் இருக்கின்றது. இது ஒரு தளத்தில் சரியானதுதான். ஆனால் இன்னுமொரு தளத்தில் கேள்விக்குள்ளாகின்றது. அதாவது சம உரிமை என்பது சிங்கள தமிழ் முஸ்லிம் மலையக மக்களுக்கானதாகவும் இருக்கவேண்டும். அதேவேளை சிங்கள தமிழ் முஸ்லிம் மற்றும் மலைய தேசங்களுக்கானதாகவும் இருக்க வேண்டும். முதல்வாதத்தின்படி அனைத்து மக்களுக்கும் சம உரிமை கிடைக்கும். ஆனால் ஐனநாயகம் என வரும் பொழுது அது பெரும்பான்மை அதாவது சிங்கள பௌத்த மக்களின் பெரும்பான்மைக் கருத்தியலுக்கு சார்பானதாகவே என்றும் இருக்கும். இது இலங்கையைப் பொறுத்தவரையில் அடிப்படையில் பிற இன மதங்களுக்கும் தேசங்களுக்கும் எதிரானதாகும். ஆகவேதான் முதலவாது சம உரிமை மற்றும் ஜனநாயக உரிமை என்பது தேசங்களுக்கானதாகவே இருக்க வேண்டும். இதையே முதலில் வலியுறுத்த வேண்டும். இதன் பின்பே ஒவ்வொரு தேசங்களையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்ற குறிப்பிட்ட மக்களுக்கான மனிதர்களுக்கான சம உரிமை கோரிக்கை முன்வைக்கப்பட வேண்டும்.

இலங்கையிலிருக்கின்ற சக தேசங்கள் தொடர்பான இவ்வாறான ஒரு நிலைப்பாடு சிங்கள தேசத்தில் செயற்படுகின்ற சாதாரண கட்சிகளுக்கல்ல புரட்சிகர கட்சிகளுக்கே இருக்கின்றதா என்றால் அது கேள்விக்குறியானதே. ஆகவேதான் தெளிவான கறாரான அரசியல் நிலைப்பாடுகள் அவசியமாகின்றன. இவ்வாறான உறுதியான நிலைப்பாடுகளிலில்லாத வெறும் ஜனநாயகத்திற்கான ஐக்கிய முன்னணிகள் அர்த்தமில்லாதவையாகும். இந்தப் புரிதலினடிப்படையில் தான் முன்னிலை சோசலிசக் கட்சியுடனும் அதன் வெகுஜன அமைப்பான சமஉரிமை இயக்கத்துடனுமான ஐக்கிய முன்னணி பற்றி சிந்திக்கலாம். அதேவேளை இவ்வாறான ஜக்கிய முன்னணி நேர்மறையான பங்கையாற்றுமா எனப் பார்க்கவும் வேண்டும். அடுத்த இதழில் பார்ப்போம்…..

00000000

06.05.2013

நன்றி :ஏதுவரை இதழ் 11

http://eathuvarai.net/?p=3669

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Categories

%d bloggers like this: