Posted by: மீராபாரதி | March 11, 2013

என்.சண்முகதாசன் – கட்சியின் குழந்தை – ஒரு அனுபவம் –பகுதி 1

என்.சண்முகதாசன் – கட்சியின் குழந்தை – ஒரு அனுபவம் –பகுதி ஒன்று

சண்முகதாசன்1கனடாவில் ரொரொன்டோ நகரில் தேடகம் அமைப்பினால் ஒழுங்கு செய்யப்பட்ட “(சமரசம் செய்யாத) ஒரு கம்யூனிசப் போராளியின் அரசியல் நினைவுகள்” என்ற என்.சண்முகதாசன் அவர்களால் எழுதப்பட்ட நூல் அறிமுக விமர்சனக் கூட்டத்தில் கருத்துக்கூற என்னையும் அழைத்தமைக்கு தேடகத்திற்கும் சேனாவிற்கும் கோணேசுக்கும் நன்றிகள்.. இப் பதிவை மூன்று பிரிவுகளில் முன்வைக்கின்றேன்… முதலாவது இக் கட்சியினுடனான எனது உறவும் அனுபவமும் இரண்டாவது தத்துவமும் கோட்பாடும் மூன்றாவது நடைமுறை வேலைத்திட்டம்.

சண்முகதாசன் அவர்களின் கூட்டம் ஒன்று இலங்கையில் நடைபெறுமானால் இப்படி நடைபெறாது. எல்லாம் சிகப்பு மயமாக இருந்திருக்கும். 25 வருடங்களுக்கு முன்பு எனின் இன்றைய கூட்டத்திற்கு வருவதற்காக நானும் சிகப்பு உடை ஒன்றைத் தேடிப் போட்டிருப்பேன். பச்சை நீல நிற ஆடைகளை தவிர்த்திருப்பேன். ஏனெனில் அன்று இந்த நிறங்களுக்கெல்லாம் ஒரு கட்சி அடையாளம் நம் மனதில் ஆழமாகப் பதிந்திருந்தன. ஐ.தே.க என்றால் பச்சை. சுத்திரக்கட்சி என்றால் நீலம். இக் கட்சிகளை சிறுவயதிலிருந்தே விரும்பவில்லை. வளர்ந்தபின் இக் கட்சிகள் எனக்கு உடன்பாடில்லாதவையாகவும் இருந்தன. இதனால் பாடசாலையில் சிகப்பு நிற விளையாட்டுக்குழுவிலையே என்னை இனைத்துக் கொண்டேன். ஆனால் நிறங்கள் தொடர்பான நமது மனப் பதிவுகளை காலம் மாற்றிச் செல்கின்றது. இன்று இந்த நிறங்கள் குறிப்பிட்ட கட்சி அடையாளங்களையும் கடந்து வேறு, உதாரணமாக சூழல் தொடர்பான, விடயங்களைக் குறிக்கின்றன. அந்தடிப்படையில்தான் இன்று நான் தேர்தெடுத்து உடுத்திருக்கும் இந்த உடையும் பல நிறங்களில் இருக்கின்றது. இப்படித்தான் நமது நம்பிக்கைகளுக்கும் கருத்துக்களுக்கும் காலத்திற்கு காலம் புதிய விளக்கங்கள் கிடைக்கின்றன என நினைக்கின்றேன்.ச

சண்முகதாசன் அவர்கள் தான் அறிந்த, புரிந்த, மற்றும் உடன்பட்ட உடன்படாத கருத்துக்களையும் கோட்பாடுகளையும், தனது நடைமுறை செயற்பாடுகள் மற்றும் பயணங்கள் பற்றியும் மட்டுமல்ல தன்னைப்பற்றியும் இந்த வரலாற்று ஆவணத்தில் எழுதியிருக்கின்றார்… இது அவரது பார்வை…. இதேபோல் இவருடன் நெருக்கமாக இருந்த கட்சித் தோழர்களுக்கும்…  இவர் தலைமைதாங்கிய சீன சார்பு கம்யூனிஸ்ட் கட்சி தோழர்களுக்கும், அது பிளவுகள் பல கண்ட பின்பு தோழர்களுக்கும் இருந்த பார்வைகள் மற்றும் விமர்சனங்கள்… இவருக்கு சார்பானவையாகவும்  அல்லது இவர் மீதான (நட்பு அல்லது எதிர்நிலை) விமர்சனமாகவும் இருந்திருக்கலாம்…. இதேபோல் தாய்க் கட்சியிலிருந்து (மாஸ்கோ சார்பு) பிளவுபட்டபின்னர் அக் கட்சியில் இருந்தவர்களுக்கும்…. பிற அரசியல் செயற்பாட்டாளர்களுக்கும்… தமிழ் மற்றும் சிங்கள தேசிய விடுதலைப் போராட்டத்தில் ஈடுபட்டவர்களுக்கும் என ஒவ்வொருவருக்கும் இவர் தொடர்பாகவும் இவரது தத்துவம் நடைமுறை தொடர்பாகவும் பல பார்வை இருந்திருக்கும்… இதேபோல் எனது அப்பாவிற்கும் அம்மாவிற்கும் அவர் தொடர்பான  ஒரு பார்வை இரு(ந்திரு)க்கும்…. இவற்றின் பாதிப்புகள் எனக்கும் இருக்கலாம். ஆகவே இயன்றவு இவற்றுக்கு வெளியில் நின்று அதாவது புறவயமாக நின்று பார்ப்பதற்கு முயற்சிக்கின்றேன். அவ்வாறு பார்ப்பதுதான் சரியான பார்வை என்றும் உணர்கின்றேன்.

சண்முகதாசன் அவர்களுக்கு மாவோ மீது மதிப்பும் நம்பிக்கையும் இருந்திருக்கின்றது என்பதையும் அவரது வழியே சரியானது எனவும் நம்பியவர் இவர் என்பதும் இந்நூலை வாசிக்கும் எவருக்கும் புரியும். இதே போல் எனது தந்தை, கரவை கந்தசாமி, அவர்களும் மாவோவிற்குப் பின் விசுவாசமாக நம்பிய, பின்பற்றிய தலைவர் சண்முகதாசன் அவர்களே. இவரைப் பற்றி எந்தக் குறையும் யாரும் கூற முடியாது. அப்பாவும் சண்னைப் போல கல்வி கற்ற காலத்திலிருந்தும் மற்றும் கற்றபின் முழு நேர கட்சி அரசியலில் ஈடுபட்டவர். சண்முகதாசனை தனது தகப்பன் ஸ்தானத்தில் வைத்து மதித்ததுடன், அவரது  குடும்பத்தில் ஒரு அங்கத்தவராகவும் இருந்தவர் எனது தந்தை என கட்சிச் தோழர்கள் கூறக் கேட்டிருக்கின்றேன்.

40 வருடங்களுக்கு முதல் கட்சிக்குள் ஏற்பட்ட பல முரண்பாடுகள் காரணமாக கட்சியை விட்டு விலகிய போதும், 20 வருடங்களுக்கு முன்பு 1993ம் ஆண்டு மாசி மாதத்தில் ஒரு நாள் இலன்டனில் இறந்த தனது தலைவர் சண்முகதாசன் அவர்களுக்கான முதலாவது அஞ்சலிக் கூட்டத்தை கொழும்பில் நடாத்த ஓழுங்கு செய்தார். 20 வருடங்களின் பின்பு இன்று அவரது தலைவர் சண்முகதாசன் அவர்களின் நினைவஞ்சலிக் கூட்டத்தில் நான் கருத்துரைக்கின்றேன். இந்த நிகழ்வில் இவ்வாறு கருத்துக் கூறுவதற்கு எனக்குள்ள பொறுப்பானது, வெறுமனே என் தந்தைக்கு சண்முகதாசன் அவர்களுடன் இருந்து உறவு மட்டும் ஒரு காரணமில்லை. இதற்கு சமாந்தரமாக எனது சொந்த அரசியல் நிலைப்பாடுகளும் செயற்பாடுகளும் ஒரு காரணமாகும்.

சண்முகதாசன் அவர்கள் நம்புவதற்கு மாவோ என ஒரு தலைவர் இருந்தார். எனது அப்பா நம்புவதற்கு சண் என ஒரு தலைவர் இருந்தார். இதன் பின்பு வந்த தலைமுறையினர் நம்புவதற்கு தமிழ் தேசிய விடுதலைப் போராட்டத்தில் பல தலைவர்கள் உருவானவர்கள். இவர்களைக் பலர் நம்பிப் பின்பற்றினர். ஈழத் தமிழ் தேசத்தின் இரண்டு தலைமுறைகள் பிரபாகரன் அவர்களை முழுமையாக நம்பி தம் உயிரையே கொடுத்தனர். எனக்கு எப்பொழுதும் ஒரு கேள்வியாகவும் ஆச்சரியமாகவும் இருந்த ஒன்று. எப்படி பிரபாகரன் அவர்களை இந்தளவுக்கு நம்புகின்றனர் என. ஆனால் மார்க்சிய வழிப்பட்ட இவர்களே இப்படி தலைவர்கைள நம்புவதை கண்டபோது, அறிகின்றபோது இவர்கள் இப்படி நம்பியதில் ஆச்சரியப்பட ஒன்றும் இல்லை என்றே நினைக்கின்றேன். ஆனால் துரதிர்ஸ்டவசமா நான் இவ்வாறு நம்புவதற்கும் பின்பற்றுவதற்கும் இன்றுவரையும் எனக்கு ஒரு தலைவர் கிடைக்கவில்லை. தேடிக்கொண்டிருக்கின்றேன்…

father's funrel 237இந்த நூலில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள பல நிகழ்வுகளுடன் குறிப்பாக 1966 களிலிருந்து 1976வரை எனது அம்மாவிற்கும் ஒரு கட்சி உறுப்பினரின் துணைவியாக பல தொடர்புகள் அனுபவங்கள் இருக்கின்றன. குறிப்பாக எந்தவிதமான குடும்ப சொத்துக்களும் இருவருக்கும் இல்லாமல் கட்சி வருமானத்தில் மட்டும் குடும்பத்தை நிர்வகித்தமை,1966ல் திருமணம் முடித்த சில மாதங்களிலும், பின் 70களில் ஆரம்பங்களிலும் அப்பா நீண்ட காலங்கள் சிறையிலிருந்த போது அம்மா தான் அனுபவித்த கஸ்டங்கள் பல எனக் கூறுவார். இது தொடர்பாக “அம்மாவுடன் ஒரு நேர்காணல்” என்கின்ற ஒரு பதிவை ஏற்கனவே முன்வைத்திருக்கின்றேன். இவருக்கும் சண்முகதாசன் அவர்கள் தொடர்பாகவும் அவரது கட்சி தொடர்பாகவும் பல கருத்துக்கள் இருக்கின்றன. ஆனால் அவற்றை அவர் பகிர்வதற்கு விரும்புவதில்லை. இவ்வாறு கட்சியுடன் கட்சி அங்கத்தவராக இல்லாமலே பல அனுபவங்களைப் பெற்றவர் அம்மா.sun with his family

எனது அம்மாவிற்கு ஏற்பட்ட அனுபவம் போல் சண்முகதாசனின் துணைவியாருக்கும் அவரது மகளுக்கும் வேறு பல அனுபவங்கள் இருக்கலாம். குறிப்பாக இவ்வாறன பெண்களின் அனுபவங்கள் மற்றும் இவர்கள் நடைமுறை சார்ந்த பிரச்சனைகளை எவ்வாறு எதிர்கொண்டர்கள் என்பதைப் பற்றிய பல தகவல்களை அவை கொண்டிருக்கும். ஆகவேதான் இவர்களின் அனுபவங்களை தொகுக்க வேண்டும் என்ற அக்கறை இருக்கின்றது. சில நண்பர்களும் இதில் அக்கறையாக இருக்கின்றார்கள். ஆனால் சண்முகதாசன் அவர்களின் வரலாற்றுப் பதிவில் இவரது துணைவியார் தொடர்பான குறிப்புகள் மட்டுப்படுத்தப்பட்டனவாகவே இருக்கின்றன. மேலும் இவரது துணைவியாருடனான உறவும் திருமணம் தொடர்பாகவும் அன்றிலிருந்து பல வாதப் பிரதிவாதங்கள் இருந்து வந்திருக்கின்றன. இவருக்கும் அவை தெரிந்திருக்கும். ஆனால் அவை தொடர்பாக இதில் எந்தக் குறிப்புகளும் இல்லாமல் இருப்பது கேள்விக்குறியதாக இருக்கின்றது. தமிழ் சமூகத்தைப் பொறுத்தவரை இவ்வாறான நிகழ்வுகள் தொடர்பாக நிலவுகின்ற சந்தேகங்களை தலைவர்கள் நிவர்த்தி செய்வது அவர்களின் பொறுப்பு. இல்லையெனில் இவை தவறான நம்பிக்கைகளை உருவாக்கவும் பயன்படுத்தப்படவும் படலாம். அவ்வாறான எதிர்மறையான கருத்துக்களை அதுவும் அவரது கட்சியில் இருந்த தோழர்களிடமிருந்து இப்பொழுதும் வருகின்றமை முரண்நகையானது..

ஏற்கனவே குறிப்பிட்டபடி எனது பத்து வயது வரை அப்பா கட்சியின் முழுநேர உறுப்பினர். அதில் வந்த வருமானத்தில் மட்டுமே வாழ்ந்த குடும்பம். இதனால் என்போன்றவர்களை கட்சியின் குழந்தையாக வளர்ந்தவராகவே காண்கின்றேன். நாம் சிறுவராக இருக்கும் பொழுது மேதினங்களுக்கும் கட்சிப் பொதுக் கூட்டங்களுக்கும் அப்பா எம்மை அழைத்துச் செல்வார். இவ்வாறான நிகழ்வுகள்தான் எங்களுக்கான பொழுதுபோக்கும் சுற்றுலாவும். அது ஒரு உணர்ச்சிகரமான இடமாக இருக்கும். எங்கும் சிகப்பு நிறம் நிறைந்திருக்கும். கட்டியிருக்கும் சிகப்புக் கொடிகள் காற்றில் பட படவென அடிக்க மேடையில் பேச்சாளர்கள் தம் கைகளை உயர்த்தி வீர வசனங்கள் பேசிக்கொண்டிருப்பார்கள். எங்களுக்கு இவர்கள் பேசுவது ஒன்றும் விளங்காத வயது. நாம் ஏதாவது சாப்பிடுவதற்காக அம்மாவை நச்சரித்துக் கொண்டிருப்போம்.

father 0261983ம் ஆண்டு யூலையில் நாம் அகதிகளாக யாழ்பாணத்திற்கு வந்திருந்தோம். அதே ஆண்டு டிசம்பரில் சாதாரண தர அதாவது பத்தாம் வகுப்பு பரிட்சை எடுப்பதற்காக மீண்டும் அட்டனுக்கு என்னைக் கூட்டிச் சென்றார் அப்பா. அப்பொழுது அட்டனிலுள்ள செங்கொடி சங்க அலுவலகத்தில் தான் பத்து நாட்களும் தங்கிப் பரிட்சைக்காப் படித்ததுடன் அங்கிருந்தே பரிட்சை எழுதவும் சென்றேன். அன்று இக் கட்சி அலுவலகத்திற்குப் பொறுப்பாக இருந்தவரை நாம் தட்ட சுப்பையா மாமா என அழைப்போம். இப்பொழுது அவரும் இறந்துவிட்டார். இதன் பின் ஒரு பரிட்சையின் வினாத்தாள்கள் வெளியானதால் பரிட்சை பத்து நாட்கள் பிற்போட்டார்கள். ஆகவே அப்பா தனது தோழரும் நண்பருமான சட்டத்தரணி சச்சிதானந்தன் அவர்களின் வீட்டில் என்னை விட்டு விட்டு மீண்டும் யாழ்ப்பாணம் சென்றார். பிற்போடப்பட்ட பரிட்சையை எழுதும் வரை அவரது வீட்டில் இருந்துதான் படித்தேன். அப்பாவின் கட்சித் தோழர்கள் எல்லாம் எங்களது மாமாக்களே.

1988ம் ஆண்டு நான் பல்கலைக்கழகத்திற்கு தெரிவாகியது அப்பாவிற்கு மிகப் பெருமையாக இருந்தது. ஏனெனில் அப்பா அம்மாவின் குடும்பங்களிலும் உறவுகளிலும் இலங்கையில் கல்வி கற்று பல்கழைக்கத்திற்கு அனுமதி கிடைத்துச் சென்ற முதல் ஆள் நான்தான். (அப்பா இந்தியாவில் கல்வி கற்றவர்.) ஆகவே தான் அறிந்த அனைவருக்கும் என்னை அழைத்துச் சென்று அறிமுகப்படுத்தி மகிழ்ந்தார். அப்பொழுது நேர்முகப்பரிட்சை ஒன்றுக்கு தோற்றுவதற்காக கொழும்பிற்கு வந்தபொழுது கொழுப்பிட்டியில் குடியிருந்த சண்முகதாசன் அவர்களது வீட்டுக்கு அழைத்துச் சென்று அவரை அறிமுகப்படுத்தினார். அன்றுதான் எனக்கு நினைவு தெரிந்து அவரை முதன்முதலாக நேரில் கண்டேன். அன்று என்னைப் பொறுத்தவரை அவர் அப்பாவின் கட்சித் தலைவர். அவ்வளவுதான். அப்பா கட்சியை விட்டு விலகிய போதும் அவருக்கும் கட்சித் தோழர்களுக்கும் இடையில் நல்ல உறவு இருந்தது. மேற்குறிப்பிட்டதுபோல் கொழும்பிற்கு செல்லும் காலங்களிலும் கொம்பனி வீதியில் இருந்த கட்சி அலுவலகத்தில் தான் தங்கியிருப்போம். இந்த அலுவலகம் மரத்தால் செய்யப்பட்ட ஒரு அடுக்குமாடிக் கட்டிம் ஒன்று. ஒவ்வொறு முறை செல்லும் பொழுதும் கட்சி அலுவலகப் படிக்கட்டுக்கள் ஆட்டம் போடுவது அதிகரித்தது காணப்படும். அதேவேளை காலத்திற்கு காலம் அலுவலத்தித்திற்குள் இருந்த வெளிச்சமும் குறைந்து சென்றதுடன் இருட்டு அதிகரித்து சென்றதை அவதானித்தேன். இம் முறை இலங்கை சென்றபோது கட்சி அலுவலகம் இருந்த இடம் எது என தேடவேண்டி இருந்தது.

இவற்றையெல்லாம் கேட்டும் சிலவற்றைப் பார்த்தும் வாசித்தும் அறிந்த எனக்கும் சண்முகதாசன் மற்றும் அவர் கட்சி தொடர்பாகவும் ஒரு பார்வை இருக்கின்றது.. இது ஒருபக்க சார்பான பார்வையாகவும் இருக்கலாம். ஆனால் இந்தப் பார்வைகள் எல்லாம் காலோட்டத்துடனும் அனுபவத்துடனும் அறிவூத் தேடலாலும் மாறிச் செல்பவை…. ஆரம்பத்தில் இருந்த புரிதலுக்கும் நிலைபாட்டிற்கும் முற்றிலும் எதிர் நிலையில் இப்பொழுது நாம் இருக்கலாம்…  இந்தப் பார்வைகள் எல்லாம் சரி என்றோ பிழை என்றோ நான் வாதிடவில்லை… ஆனால் அவரவர் புரிதலிலுக்கும் அறிதலுக்கும் ஏற்ப ஒவ்வொருவரும் தமது பார்வைகளை  தமது பகுத்தறிவினுடாக நியாயப்படுத்துவதுவார்கள்.. அதற்கான உரிமை அவர்களுக்கு உண்டு…. ஆகவே இந்தப் பார்வைகளை நியாயப்படுத்துவதல்ல எனது நோக்கம். மாறாக இந்தப் பார்வைகளை வெளியிலிருந்து ஒரு மூன்றாம் நபராகப் பார்த்து ஆராய்வதே இங்கு எனது அக்கறைக்குரிய விடயம்… இதுவே சரியான விஞ்ஞானபூர்வமான பார்வையாக இருக்கும் நம்புகின்றேன்.

நான் அரசியல் செயற்பாட்டில் ஈடுபட ஆரம்பித்த காலத்திலிருந்து அப்பாவின் அரசியலும் எனது அரசியல் நிலைப்பாடும் எப்பொழுதும் எதிர் எதிர் திசைகளிலையே இருந்திருக்கின்றன. ஆனால் அவர், நான் நீங்கள் மட்டுமல்ல சண்முகதாசன் என அனைவரும் ஒன்றுபடும் ஒரு புள்ளி உண்டு. அது நாம் வாழுகின்ற சமூகம் நியாமற்றது,  நீதியற்றது. சம வாய்ப்புக்களை வழக்காத, சுரண்டல்களும் அடக்குமுறைகளும் நிகழ்கின்ற ஒரு சமூகம். இவ்வாறான ஒரு சமூகத்தை மாற்றி அனைவருக்கும் சம வாய்ப்புகளும் நீதியும் நியாயமும் கிடைக்கக் கூடிய அனைவரும் நலமாக ஆரோக்கியமாக வாழுகின்ற ஒரு சமூகமாக மாற்ற நாம் செயற்பட வேண்டும் என்பதே அது. இதில் நம் யாருக்கும் முரண்பாடுகள் கிடையாது. ஆனால் அதை எவ்வாறு அடையப்போகின்றோம் என்பது தொடர்பான விளக்கத்திலும் அதனடிப்படையிலான செயற்பாட்டிலும் அணுகுமுறைகளிலும் நமக்குள் வேறுபாடுகள் இருக்கலாம். இருக்கின்றன. இந்த வேறுபாடுகள் எம்மை பிளவுபடவோ எதிர் எதிர் முகாம்களில் நிறுத்தவோ வழிவகுக்கக் கூடாது. அவ்வாறு நடைபெறுமாயின் அது ஆதிக்க சக்திகளுக்கும் வர்க்கங்களுக்கும் சாதகமானதாகவே இருக்கும். அவ்வாறுதான் கடந்த காலங்களில் நடந்து வந்திருக்கின்றது என்பது நாம் கண்ட ஒரு உண்மை. ஆனால் நாம் இதிலிருந்து இன்னும் பாடம் கற்கவில்லை என்பது துரதிர்ஸ்டமானது. ஆகவே கற்பதற்கு முயற்சிப்போம்…

மீராபாரதி

10.03.2013

கனடா டொரன்டோவில் இயங்கும் தேடகம் சண்முகதாசன் அவர்கள் மறைந்து 20வது ஆண்டை நினைவு கூறுமுகமாக அவரின் நூல் வெளியீட்டு நிகழ்வு ஒன்றை நடாத்தியது. அதில் வாசிக்கப்பட்ட உரையின் திருத்திய வடிவம் இது.

மார்ச் 8 – பெண்கள் தினம் – அம்மாவிடம் ஒரு நேர்காணல்!

http://tinyurl.com/cvwlgmy

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Categories

%d bloggers like this: