Posted by: மீராபாரதி | September 20, 2012

கொலை செய்தவர்கள் யார்?

கொலை செய்தவர்கள் யார்?

என் தந்தையைக் கொலை செய்தவர்கள் யார்?

என் அப்பாவைக் கொலை செய்தவர்கள் யார்?

என் ஐயாவைக் கொலை செய்தவர்கள் யார்?

இவ்வாறான கேள்விகள் இன்றைய ஈழத்து தமிழ் சமூகங்களில் சாதாரணமாக கேட்கப்படுபவை. இதுபோன்று அம்மா, அண்ணா, அக்கா, தம்பி, தங்கை… எனப் பலர் கொல்லப்பட்டுள்ளார்கள். இவர்களைக் கொலை செய்தவர்கள் யார்? எனக் கேட்கப்படுகின்றன. ஆனால் இதற்கான பதில்கள் மட்டும் இன்னும் கிடைக்கவில்லை… இனியும் கிடைக்குமா என்பதும் சந்தேகமே…?

எமது தந்தையை ஐயா என்றுதான் நாம் அழைப்போம். இவரைக் கொலை செய்தவர் என நாம் சந்தேகிப்பவரை முதன் முதலாக இருபது வருடங்களின் பின் ஒரு நாள் சந்தித்தேன். அவரை நாம் ஏற்கனவே அறிவோம். எனது சுகம் விசாரித்தார். நானும் சக மனிதப் பண்பிற்காக விசாரித்தேன். நமது இந்த சுக விசாரிப்பு கடமைக்காகவா? உண்மையானதா?… ஏனெனில் என் மனதிற்குள், ஒரு புறம் அவர் மீது கோவம் இருந்தது! மறுபுறம் மன்னித்துவிடு என்ற உணர்வும் ஊந்தியது. இப்படி பல உணர்வுகள், எண்ணங்கள் எனக்குள் அலைபாய்வதை ஒரு கண விழிப்புநிலையில் கவனித்தேன். அவரது விசாரிப்புக்கு எவ்வாறு நான் பதிலளிப்பது என்பதில் எனது பிரக்ஞையும் பிரக்ஞையின்மையும் போட்டிபோட்டன. ஆனால் வழமைபோல பிரக்ஞையின்மை வென்றது. விளைவு அவருடன் வேண்டா வெறுப்பாக கதைத்துவிட்டு விடைபெற்றேன். அவருக்குள் என்ன விதமான கேள்விகள் எண்ணங்கள் ஓடிக்கொண்டிருந்திருக்கும்…?

உண்மையிலையே இந்த நபர் குற்றவாளியா? அவர் வெறுமனே ஏவப்பட்ட அம்பு இல்லையா? அவருடன் நான் கோவிக்கலாமா? வேண்டா வெறுப்பாக நடந்துகொண்டது சரியா? இக் கொலைக்கு அவர் (மட்டும்) பொறுப்பு எடுக்கவேண்டுமா? மறுபுறம் இவர் தான் இக் கொலையை செய்திருப்பார் என்பது நமது சந்தேகம் மட்டுமே. அப்படியிருக்கும் பொழுது எவ்வாறு அவரைக் குற்றவாளியாக்கி பொறுப்பாக்குவது? இப்படிப் பல கேள்விகள் விடை தெரியாது என் மனதில் அலைபாயந்து கொண்டிருக்கின்றன…

அப்பா கொலை செய்யப்பட்டு இருபது வருடங்கள் ஆகின்றன. இவ்வளவு காலத்தின் பின்பும், பத்து வருடங்களுக்குப் பின் இலங்கைக்கு சென்றபோது மட்டுமல்ல, 23 வருடங்களுக்குப்பின் யாழ் சென்றபோதும் மற்றும் பயணம் செய்கின்ற நாடுகளிலும், நான் இப்பொழுது வாழ்கின்ற நாட்டிலும் என்னிடம் ஒரு கேள்வி கேட்கப்படும். உங்கள் அப்பாவைக் கொன்றது யார்? பல்வேறு காரணங்களால் இதற்கான பதிலை நான் வெளிப்படையாக கூறுவதில்லை. ஆகவே, ஒவ்வொருவரும் தாம் சார்ந்த அரசியல் நிலைப்பாட்டின் அடிப்படையில், அறிந்த தகவல்களின் அடிப்படையில் இதற்கான பதிலை தாமோகவே முன்வைக்கின்றனர். இவர்களின் பதில்களுடன் நான் உடன்படவில்லையெனில் என்னை மறுமுகாமுக்குள் தள்ளிவிடுவதுடன் சந்தேகக் கண்ணோடு பார்ப்பதுடன், கோவிக்கவும் செய்கின்றனர். நான் உண்மையை மறைப்பதாகவும் வெளிப்படைத்தன்மையற்றவர் எனவும் குற்றம்சாட்டுகின்றனர்.

புலிகளுக்கு எதிரானவர்கள் புலிகள் செய்தார்கள் எனவும், புலிகளுக்கு ஆதரவானவர்கள் புளொட் செய்தார்கள் எனவும் கூறுகின்றார்கள். இதைவிட ஊடக ஆய்வாளர்களான டிபிஎஸ் ஜெயராஜ் போன்றவர்கள் அரசாங்கம், புளொட், ஈபிடீபி, புலி என்பன செய்வதற்கான சாத்தியங்கள் உள்ளன என ஆய்வுக் கட்டுரை ஒன்றின்  மூலம் அன்றே சந்தேகம் தெரிவித்திருந்தனர். ஒரு புறம் இப்படி பலபேரில் சந்தேகம் இருக்கின்றது. மறுபுறம் பலருக்கு அவர்கள் யார் கொன்றார்கள் என கூறுகின்றார்களோ அதனுடன் நான் உடன்பட வேண்டும் என எதிர்பார்க்கின்றனர். அவர்கள் புலி கொன்றது என்றால் நானும் புலிகள் கொன்றது என உடன்பட வேண்டும். புளொட் கொன்றது என அவர்கள் கூறினால் அதனுடன் நான் உடன்பட வேண்டும். உடன்படுவது மட்டுமல்ல அவ்வாறுதான் நான் வெளியில் கூறவும் வேண்டும் என எதிர்பார்க்கின்றனர். என்னால் இவர்கள் கூறுவதுடன் உடன்படவோ ஏற்றுக்கொள்ளவோ முடியாது. ஏனெனில் எனது தந்தையின் கொலை தொடர்பாக மட்டுமல்ல இதுபோன்ற பல கொலைகள் தொடர்பான எனது நிலைப்பாடு இவர்களுடையதைப் போன்றதல்ல.

அப்பாவைக் கொலை செய்த சிறிய கணத்தின் பின்பு அதனை நேரடியாக கண்டபோது அனைவர் மீதும் எனக்கு கோவம் எழுந்தது. இது எனது உடனடி எதிர்வினை மட்டுமே. அப்பாவை யாரும் கொலை செய்வதற்கான சாத்தியங்கள் உள்ளன. ஏனெனில், முதலாவது அவர் எதனையும் வெளிப்படையாக யாருடனும் கதைப்பவர். தனது நிலைப்பாட்டை எந்தவிதமான பயமுமின்றி தயக்கமுமின்றி தெரிவிப்பார். இதுவே அவரது இயல்பு. அவரை அறிந்தவர்கள் யாவருக்கும் இது தெரியும். இதானால் அவர் பங்குபற்றுகின்ற குழுக்களில் கூட்டங்களில் எல்லாம் பிரச்சனைதான். (இவ்வாறு கூறுவது, அவரது அரசியலுடனோ அல்லது செயற்பாடுகளுடனோ எனக்கு உடன்பாடு என்பதல்ல அர்த்தம். அவர் இருமுறை தேர்தல்களில் நின்றபோதும் அவருக்கு எதிரானதும் அதேவேளை அன்று எனக்கு உடன்பாடானதுமான கட்சிக்கே ஆதரவளித்தேன். மேலும் அப்பா கொலை செய்யப்பட்டபொழுது எனக்கு எந்த இயக்கத்துடனும் தனிப்படவோ அரசியல் ரீதியாகவோ எந்த ஒரு உறவும் இருந்ததில்லை.) இரண்டாவது அவருக்கு குறிப்பிட்ட எந்தவிதமான பாதுகாப்பும் எப்பொழுதும் இருந்ததில்லை. பலநேரங்களில் தனியாகவும் திரிகின்ற ஒரு மனிதர் அவர். இந்த நிலையில் அவரை யாரும் எப்பொழுதும் இலகுவாக கொன்றிருக்கலாம். இது ஒரு கஸ்டமான காரியமே அல்ல. ஆனால் ஏன் இவரைக் கொல்ல வேண்டும்?

இவர் முன்னால் (சீனக்) கம்யூனிஸ்ட் கட்சி உறுப்பினராக இருந்தபோதும், 83ம் ஆண்டின் பின் பல இயக்கங்களுடன் தொடர்பாக இருந்தவர். இவரைப்போல பல முன்னால் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி அங்கத்தவர்கள் ஒவ்வொரு இயக்கத்துடனும் தொடர்பில் இருந்ததுடன் அதன் ஆலோசகர்களாகவும் இருந்துள்ளார்கள். மேலும் இவருக்கு மும்மொழிகளிலும் புலமை இருந்ததனால் இயக்கங்களில் மொழிபெயர்ப்பாளராகவும் இருந்துள்ளார். அந்தவகையில் இவர் ஈபிஆர்எல்எவ் இல் வேலை செய்தார். அவர்கள் தடைசெய்யப்பட்ட பின் புலிகளுடன் வேலை செய்தார். இந்திய இராணுவம் நிலைகொண்டிருந்த காலத்தில் புலிகள் காட்டிற்குள் சென்றபின், கொழும்பில் புளொட்டுடனும் வேலை செய்தார். ஆகவே புலிகள் கொல்வதற்கான சாத்தியங்களும் உள்ளன. மறுபுறம் புளொட்டுக்குள் வழமையைப்போல உள்வீட்டுப் பிரச்சனை இருந்தது. ஆகவே அவர்களும் கொலை செய்திருக்கலாம். இவரைத் “… தனக்கு தந்தைபோல்” எனக் கூறுகின்ற டக்கிளஸ் தேவானந்தாவும் கொன்றிருக்கலாம் என அன்று பல செய்திகள் வந்திருந்தன. இதேபோல் நாம் அறியாத காரணங்களுக்காக வேறு பலரும் கொன்றிருக்கலாம். இவ்வாறு பல சாத்தியங்கள் இருக்கின்றபோது, நான் கொன்றவர்களை வெளியே கூறுவதில்லை என என்மீது குற்றச்சாட்டு முன்வைப்பதில் எந்தவிதமான நியாயமும் இல்லை.

அப்பாவைக் கொன்றவர்கள் யார் என்பது, ஒரு ஏழுபத்தைந்து வீதங்களாவது, எமக்கு தெரிந்திருக்கின்றது என வைத்துக் கொண்டாலும், அதை வெளிப்படையாக தெரிவிக்காமைக்கு காரணங்கள் உள்ளன. முதலாவது அப்பாவை கொன்றவர்கள் இவர்கள் தான் என யாரிடம் முறையிடுவது? சிறிலங்கா அரசாங்கத்திடமா? அவர்களது (பொலிஸ்) காவற்படையிடமா? அரசியலடிப்படைகளில் இவர்களிடம் கூறுவதில் எனக்கு உடன்பாடு இல்லை. ஏனெனில் இவர்கள் தமிழ் பேசும் சமூகங்களை மட்டுமல்ல சிங்கள சமூகங்களையும் அடக்கி ஒடுக்குகின்ற அரசும் மற்றும் அதனை நிர்வகின்கின்ற அரசாங்கமும் ஆகும். இந்த அரசையும் அரசாங்கத்தையும் பாதுகாக்கின்ற வேலை செய்கின்றவர்களே இவர்களது பொலிஸ் அல்லது காவற்படை. மறுபுறம் இவர்களே தந்தையைக் கொன்றிருப்பதற்கான சாத்தியங்கள் இருக்கும் பொழுது அவர்களிடமே முறையிடுவது என்பது முரண்நகை மட்டுமல்ல நகைச்சுவையானதுமாகும். அதேவேளை, குறிப்பிட்ட இயக்கம் அல்லது நபர் தான் கொன்றார்கள் என சிறிலங்கா அரசாங்கத்திடம் அடையாளங் காட்டுவது ஒருவகையான காட்டிக் கொடுப்பாகவே கருதுகின்றேன். ஆகவேதான் வழமையான இனந்தெரியான நபரால் கொல்லப்பட்டார் என்ற வாக்குமூலத்துடன் மட்டும் நாம் நிறுத்திக்கொண்டோம்.

பொதுவாக ஒரு இயக்கத்தையோ அல்லது தனிநபரையோ குற்றம் சாட்டுவதன் மூலம் அல்லது அடையாளங் காண்பிப்பதன் மூலம் பலரது கேள்விகளையும் சந்தேகங்களையும் முடிவுக்கு கொண்டுவந்துவிடலாம். இதனால் நாமும் திருப்தி கொள்ளலாம். ஆனால் இவ்வாறு குற்றச்சாட்டுகளை முன்வைப்பதும், அதன் மூலம் நமக்கு நாமே திருப்தி கொள்வது மட்டும் இவ்வாறன கொலைகளை நிறுத்திவிடாது. ஏனெனில் நம் சமூகங்களுக்குள் இதுவரை நடந்த இவ்வாறான கொலைகளை சமூகம் சார்ந்த ஒரு பிரச்சனையாகவே பார்க்கப்படவேண்டும். இது வெறுமனே அரசியல் மற்றும் தனிநபர் முரண்பாடுகளின் விளைவால் மட்டும் நடைபெற்ற ஒன்றல்ல. மாறாக இந்த முரண்பாடுகளை எவ்வாறான பண்பினடிப்படையில் எதிர் கொண்டோம் அல்லது கையாண்டோம் என்பதன் விளைவே இக் கொலைகள். ஆகவே ஒரு இயக்கத்தையோ அல்லது ஒரு தனிநபரையோ அடையாளங் காட்டுவதன் மூலம் இவ்வாறன தனிநபர் படுகொலைகளை தடுத்து நிறுத்திவிட முடியாது. இவ்வாறன தனிநபர் படுகொலைகளை தடுத்து நிறுத்த வேண்டும் என்பதில் உண்மையான அக்கறை நமக்கு இருக்குமாயின் இவ்வாறு கொலை செய்கின்ற வன்முறைப் பண்புகளுக்கான, செயற்பாடுகளுக்கான வேர்களை நமது சமூகங்களில் தேடிக் கண்டுபிடிக்க வேண்டும். இந்த வேர்களை கண்டுபிடித்து அறுப்பதன் அல்லது புரிந்துகொள்வதன் மூலமே இவ்வாறான பிரச்சனைகள், கொலைகள் இனிமேலும் நடைபெறாதவாறு தடுக்கலாம்.

இந்த அடிப்படையில்தான் அண்மையில் குறிப்பிட்ட ஒரு இயக்கம் மட்டும் செய்த கொலைகாளால் இறந்தவர்களை தெரிவு செய்து அவர்களை நினைவு கூறும் வகையில் ஒரு நிகழ்வை சிலர் ஒழுங்கு செய்திருந்தார்கள். இவர்களைப் போன்று கொலை செய்யப்பட்டவர்கள் பலர் இருக்கின்றார்கள். இவர்கள் தனித்தனியாக நினைவு கூறப்படவேண்டியதுடன் இதுபோன்று கொலைசெய்யப்பட்ட அனைவர்களும் நினைவு கூறப்படவேண்டியவர்கள் என்பதில் எந்தவிதமான முரண்பாடுகளும் இல்லை. மேலும் இதுபோன்ற ஒவ்வொரு கொலைகளும் கண்டிக்கப்படவும் வேண்டியவையே என்பதிலும் முரண்பாடுகள் இல்லை. நமது தமிழ் ஈழ தேசிய விடுதலைப் போராட்ட வரலாற்றில் இதுபோன்ற பல கொலைகளை குறிப்பாக அரசியல் படுகொலைகளை வஞ்சகமில்லாமல் ஒவ்வொரு இயக்கங்களும் கட்சிகளும் செய்திருக்கின்றன. நமது போராட்டம் இன்றுள்ள நிலைமைகளுக்கு வந்தமைக்கு இவ்வாறான கொலைகளுக்கு குறிப்பான பங்கு உள்ளது என்றால் மிகையல்ல.

இன்றைய சூழலில், இவ்வாறு கொலைசெய்யப்பட்டவர்களில் குறிப்பிட்டவர்களை மட்டும் தெரிவு செய்து நினைவு கூறுவதும், அக் கொலைகளை மட்டும் கண்டிப்பதும் குறிப்பிட்ட இயக்கத்திற்கு எதிரான அரசியலாக மட்டுமே இருக்க முடியும். மாறாக இவ்வாறன கொலைகளுக்கு எதிரான செயற்பாடாகவோ அல்லது இவ்வாறான தனிமனிதப் படுகொலைகள் இனிமேலும் நடைபெறாது தடுப்பதாகவோ இந்த நிகழ்வுகள் இருக்காது. ஆகவேதான் மேற்குறிப்பிட்ட நிகழ்வுடனும் என்னால் உடன்பட முடியவில்லை. இது வெறுமனே குறிப்பிட்ட இயக்கத்திற்கு எதிரானவொரு செயற்பாடு மட்டுமே. மேலும் இன்னுமொரு நண்பர் மேற்குறிப்பிட்ட கூட்டத்தில் குறிப்பிட்டதுபோன்று, இவ்வாறு கொல்லப்பட்டவர்களை வெறுமனே நினைவு கூறுவது மட்டும் போதாது. அவர்கள் அன்று எதற்காக குரல் கொடுத்தார்கள்? என்ன காரணத்திற்காக கொல்லப்பட்டார்களோ அதனை வலிறுத்துவதாகவும் இருக்க வேண்டும். மேலும் இன்று அவர்கள் இருந்திருந்தால் எவ்வாறான ஒரு அரசியல் நிலைப்பாட்டை எடுத்து போராடியிருப்பார்கள் என்பதையும் கவனத்தில் கொண்டு செயற்படுவதே ஆரோக்கியமானதும் நியாயமானது மட்டுமல்ல அவர்களை சரியான வகையில் நினைவு கூறுவதாகும் எனக் குறிப்பிட்டார். ஆகவே இவ்வாறான நினைவு நாள் நிகழ்வுகளை ஒழுங்கு செய்பவர்கள் இதனைக் கவனத்தில் கொண்டு செயற்படுவார்களேயானால் பயனுள்ளதாக இருக்கும். இதுவே இவ்வாறு கொலை செய்யப்பட்டவர்களுக்கு நாம் செய்கின்ற உண்மையான அஞ்சலியாகும்.

இறுதியாக இவ்வாறான கொலைகளை வெறுமனே கொலை செய்த இயக்கங்கள் மற்றும் தனிநபர்கள் மீது பொறுப்பாக்கி விட்டு நாம் தப்பிப்பதும் நமது பொறுப்பற்றதனமே. இந்தக் கொலைகளில் நாம் நேரடியாக பங்குபற்றாமல் இருந்திருக்கலாம். ஆனால் இவ்வாறான கொலைகள் அக் காலங்களில் நடைபெறும் பொழுது, நாம் மௌனமாக இருந்தமையும் இக் கொலைகள் அதிகமாக நடைபெறுவதற்கு வழிவகுத்தன என்றால் மிகையல்ல. ஆம்! நமது மௌனம் கூட இந்த கொலைகள் நடைபெறுவதற்கு துணைபோயுள்ளன. மௌனமும் மனிதர்களைக் கொலை செய்யும் என்ற உண்மையை நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டியுள்ளது. அன்று மௌனமாக இருந்த எங்களின் கைகளிலும் இரத்தக்கறை படிந்துள்ளது என்பதே உண்மையானது. ஆகவே நாம் ஒவ்வொருவரும் இக் கொலைகளுக்குப் பொறுப்பானவர்களே. இது ஒரு மிகையான கூற்றல்ல. இதனால் மற்றவர்களை மட்டும் குற்றம் சாட்டாது, அல்லது மற்றவர்கள் மீது பொறுப்பை சுமத்திவிட்டு தப்பிக்காது, நமது கைகளிலிருக்கின்ற இரத்தக் கறைகளை எவ்வாறு கழுவுது என சிந்திக்கவேண்டும். இனிமேலும் நம் கைகளில் இவ்வாறான இரத்தக்கறைகள் படியாது எவ்வாறு வாழ்வது எனவும் சிந்திப்பதே ஆரோக்கியமான எதிர் காலப் பயணத்திற்கான சிறந்த வழியாகும்.

இனிமேலும் எனது தந்தையை கொன்றவர்கள் யார் என என்னிடம் கேட்கமாட்டார்கள் என நம்புகின்றேன். ஏனெனில் அவ்வாறு கேட்கின்றரவர்களும் இவ்வாறான கொலைகளின் பங்காளர்களே. ஆகக் குறைந்தது இவ்வாறான கொலைகளுக்கு தாம் மௌனமாக இருந்ததன் மூலம் உடந்தையாக இருந்தவர்கள் என்பதை மறக்க மாட்டார்கள் என நம்புவோமாக. அதேவேளை குற்றங்களை ஒருவர் மீது அல்லது ஒரு இயக்கம் அல்லது கட்சி மீது சுமத்துவதை விட்டுவிட்டு இவ்வாறான குற்றங்கள் எமது சமூகங்களில் இனிமேலும் நடைபெறாது இருக்க என்ன செய்யவேண்டும் என சிந்திப்போம்.

பி.கு: பிரக்ஞை ஒரு அறிமுகம் என்ற எனது நூல் வெளிவந்தவுடன் சிலர் இந்த நூலை ஏன் எனது தந்தைக்கு சமர்ப்பணம் செய்யவில்லை எனக் கேட்கின்றனர். முதலாவது தந்தையின் முதலாம் ஆண்டு நினைவாக “நான் ஒரு அரசன்” என்ற குழந்தைகளுக்கான கவிதை தொகுப்பு நூல் ஒன்றை 1995ம் ஆண்டு வெளியிட்டிருந்தோம். இதை அவர்கள் அறிந்திருக்க மாட்டார்கள். இரண்டாவது எனது தந்தை இருந்தபோதும் அதன் பின்பும் என் வாழ்க்கைக்கு பங்களித்த பலர் இருக்கின்றார்கள். அவர்களில் மிக முக்கியமானவர்கள் சிலருக்கு நன்றி கூறுவது அவசியமானது எனக் கருதினேன். ஆகவேதான் பிரங்ஞை ஒரு அறிமுகம் என்ற நூலை அதற்குரியவர்களுக்கு சமர்ப்பணம் செய்தேன். இந்த நன்றிகளும் சமர்ப்பணமும் கூட அவர்கள் செய்தவற்றுக்கு ஈடாகாது. என் மனதுக்கு ஒரு திருப்தி அவ்வளவுதான்.

மீராபாரதி

06.09.2012

எனது கட்டுரை(கள்) தொடர்பான உங்கள் கருத்துக்களை சமர்ப்பிக்க meerabharathy@gmail.com

நன்றி – ஏதுவரை – இதழ் 05

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Categories

%d bloggers like this: