Posted by: மீராபாரதி | December 6, 2011

பிரக்ஞையின்மை: பிறப்பிலிருந்து……பகுதி – 2

பிரக்ஞையின்மை: பிறப்பிலிருந்து……பகுதி – 2

இக் கட்டுரை தொடரின் நோக்கம் பிரக்ஞை (Awareness/ consciousness) தொடர்பாக அறிவதும் அதன் முக்கியத்துவத்தை உணர்வதும் அதன் மூலம் பிரக்ஞையை நமது வாழ்வில் பயன்படுத்துவதுமாகும். ஆனால் பிரக்ஞையைப் பற்றி அறிந்து புரிந்து உணர்ந்து கொள்வதற்கு நம்மை ஆதிக்கம் செய்கின்ற நமது வாழ்வை வழிநடாத்துகின்ற பிரக்ஞையின்மை தொடர்பாக முதலில் அறிந்து கொள்ள வேண்டியது அவசியமாகும். பிரக்ஞையின்மை (unconsciousness) மனிதருக்குள் செயற்படுகின்றது என்பதை பலவகைகளில் அறியலாம். உதாரணமாக இக் கட்டுரையின் பகுதி ஒன்றில் கூறப்பட்ட சுய பரிசோதனைகளை செய்வதன் மூலம் பிரக்ஞையின்மையின் இயக்கத்தையும் நம் மீதான அதன் ஆதிக்கத்தையும் நாம் புரிந்தும் அறிந்தும் கொள்ளலாம். மேலும் இவ்வாறான பரிசோதனைகளை மனிதரின் கனவுகள், ஆசைகள், மனதில் அலைபாயும் எண்ணங்கள் மற்றும் சிந்தனைகள், மனித நடத்தைகள் பழக்கவழக்கங்கள்  மற்றும் உணர்ச்சிகள் என்பவற்றை ஆய்வு செய்வதன் மூலமும் அறிந்து புரிந்து கொள்ளலாம். ஏனனில் இவை ஒவ்வொன்றுடனும் ஏதோவொரு வகையில் பிரக்ஞையின்மையானது (unconsciousness) பின்னிப்பிணைந்து இருப்பதுடன் அவற்றை ஆதிக்கமும் செய்கின்றது.

பிரக்ஞையின்மை (unconsciousness) என்பது பிரபஞ்சத்தில் இருக்கின்ற, மனிதர்களுக்குள் இயங்குகின்ற ஒன்று என்பதில் விஞ்ஞானிகளுக்கும் தத்துவவயிலாளர்களுக்கும் உளவியலாளர்களுக்கும் சந்தேகமுமில்லை அதை மறுப்பதுமில்லை. ஆனால் இது பிரக்ஞைக்கு முன்பானதா? அல்லது பின்பானதா? இதன் மூலம் அல்லது ஆணிவேர் என்ன? இது நேர்மறையானதா? ஏதிர்மறையானதா? எனப் பல வாதப்பிரதிவாதங்கள் இன்றும் புலமைசார் துறையில் நடைபெற்றுக்கொண்டிருக்கின்றன. இதன் வெளிப்பாடாகவே பிரக்ஞையின்மை என்பது 16 வகைகளில் வரையறை செய்யப்பட்டிருக்கின்றது என்கின்றனர் (Miller, J. G.). மறுபுறம் பொருள்முதல்வாதிகள் (materialist) எவ்வாறு பிரக்ஞையை (consciousness) நம் உடலின் குறிப்பாக மூளையின் ஒரு பகுதியான சேர்பம் (cerebrum) பகுதியில் இருக்கின்றது என்பதற்கு ஆதாரமான கருத்துக்களை முன்வைத்ததை முன்பு பார்த்தோம். அதேபோல் பிரக்ஞையின்மையானது (unconsciousness) மூளையின் தலைமாஸ் (thalamus) பகுதியில் இருக்கின்றது என்கின்ற கருத்தும் முன்வைக்கப்படுகின்றது. இன்னும் சிலர் இவை இரண்டும் மூளையின் ஏதாவது ஒரு பகுதியில் இருந்தே செயற்படுகின்றது என்கின்றனர் (Miller, J. G.). பிரக்ஞையின்மையானது மூளையில் இருக்கின்றதா இல்லையா என்பது குறுக்கல் வாதமாகவும் இருக்கலாம். ஆனால் நாம் உண்மையை அறியும் வரையில் எதையும் மறுப்பதற்கில்லை. முடிந்த முடிவுகள் என ஒன்றுமில்லை. ஆனால் பிரக்ஞையின்மையானது எங்கிருந்தோ… எப்படியோ… எப்பொழுதும்… செயற்படுகின்றது என்பது மட்டும் உண்மையானதே. இதை யாரும் மறுப்பதில்லை.

பிரக்ஞையின்மை (unconsciousness) தொடர்பாக எதிர்மறையான அல்லது தவறான கருத்தும் நிலவுகின்றது. அதாவது பிரக்ஞையின்மை என்பது பிரக்ஞையற்ற (non-consciousness) நிலை என்கின்ற நிலைப்பாடே அது. இது ஒரு தவறான புரிதலே. ஏனனில் பிரக்ஞை அற்ற தன்மை என்பது (non-consciousness) என்பது பிரங்ஞை என்ற ஒன்று இல்லை என்பதை குறிப்பதாகும். இதற்கு உதாரணமாக கணணி அல்லது றோபோ போன்ற இயந்திர மனிதர்கள் என்பன பிரக்ஞை இல்லாதவைகள் (non-consciousness) எனக் கூறலாம். ஆனால் மனிதர்கள் அவ்வாறு இயந்திரம் போன்றவர்கள் அல்ல. அவர்களுக்குள் பிரக்ஞை மற்றும் பிரக்ஞையின்மை இரண்டும் உள்ளது என்கின்றனர். ஆனால் பிரக்ஞையின்மையே (unconsciousness) பொதுவாக ஆதிக்கத்திலும் பெரும்பாலும் தொடர்ச்சியான இயக்கத்திலும் மனிதரை செயற்படுத்துவதிலும் இருக்கின்றது. இதற்கான உதாரணங்கள் ஆதாரங்கள் நம் வாழ்வின் ஒவ்வொரு கணங்களிலும் இருக்கின்றது. ஆனால் பிரக்ஞை (consciousness) மிகக் குறுகிய அவசரமான கணங்களில் மட்டும் மனிதரில் செயற்படுகின்றது. உதராணமாக புதிதாக நாம் ஒன்றைப் பழகும் பொழுது அல்லது விபத்து ஒன்று நடக்கப் போகின்ற போது அல்லது நடக்கின்ற போது பிரக்ஞை செயற்படுகின்றது. இவ்வாறு குறைந்தளவில் நேரங்களில் மட்டும் செயற்படுகின்ற பிரக்ஞையை எவ்வாறு தொடர்ச்சியாகவும் முழுமையாகவும் இயக்கச் செய்வது எனவும், அதனை அறிவதற்கும் முதலில் நாம் நமக்குள், மனிதர்களுக்குள், செயற்படுகின்ற பிரக்ஞையின்மை தொடர்பாக அறிவது அவசியமாகும்.

 

பிரக்ஞையின்மை தொடர்பான தேடல்/அறிதல் என்பது பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில் ஆரம்பமானது எனலாம். இதற்கு அடிப்படையாக அமைந்தது மேசமீர் (Franz Anton Mesmer) முதல் சாரோட் (Jean-Martin Charcot) வரையான ஆய்வாளர்களின் தேடல்கள். இவர்கள் மனிதர்களிலும் மனிதர்களுக்கிடையிலும் இருக்கின்ற “காந்த சக்தி” மற்றும் “தன்னிச்சiயாக எழுதும் ஆற்றல்” “கற்பனை” “மனதின் சக்தி அல்லது ஆற்றல்” என்பன தொடர்பாக ஆய்களை மேற்கொண்டனர். இதில் சரோட் (Charcot) என்பவர் பிரக்ஞையற்ற “நிலைத்த கருத்துக்கள்” (fixed ideas) தொடர்பாக முதன் முதலில் குறிப்பிட்டவர் (Ellenberger, 102).  இவ்வாறான ஆய்வுமுறைகளின் வெளிப்பாடாக ஹிப்டோனிசம் (Hypnotism), பிரங்ஞை(யின்மை) யான இரு கூறுகள் கொண்ட மனித மனம், மனதின் ஆற்றல் அல்லது சக்தி அல்லது பிரக்ஞையின்மையின் தன்னியல்பான் செயற்பாடுகள், பன்முக மனித ஆளுமைகள் (multiple personalites)  என்பன முக்கியமான ஆய்வுப் பொருள்களாகின. இதுவே பின்னாலில் பிரக்ஞையின்மை தொடர்பான விரிவான ஆழமான ஆய்வுகளுக்கு வித்திட்டது.

பிரக்ஞையின்மை (unconsciousness) என்ற சொல்லானது கடந்த பல பத்தாண்டுகளாக அதிகமாக பயன்படுத்தப்பட்டு வருவதுடன் நமது நாளாந்த சொல்லாடலிலும் சாதாரணமாக இடம்பிடித்திருக்கின்றது. ஏனனில் பிரக்ஞையின்மையானது நமது வாழ்க்கையைத் தீர்மானிக்கும் அளவிற்கு முக்கியமான பங்கையாற்றுகின்றது. ஆகவே தவிர்க்க முடியாத ஒன்றாக இருக்கின்றது (Lachman, 191). மேலும் நம்மைச் சுற்றியிருக்கும் இன்றைய உலகத்தை உருவாக்கியதிலும் மனித மனத்திற்கு (பிரக்ஞையின்மைக்கு) பாரிய பொறுப்பிருக்கின்றது என்பதை நாம் புரிந்துகொள்ளவேண்டிய காலகட்டத்தில் இருக்கின்றோம் (Lachman, 192). ஆனால் அவ்வாறு புரிந்துகொள்வதற்கு, நமது மனம் நமது பிரக்ஞையின் கட்டுப்பாட்டிற்குள் இல்லை என்பது துரதிர்ஸ்டமானது. இதேவேளை பிரக்ஞையை (consciousness) நோக்கிய பயணம் என்பது போராட்டம் நிறைந்ததும் அதை தக்கவைப்பது என்பது மிகவும் கடினமானதும் சுமையானதுமாகும் என்கின்றனர்;. ஏனனில்; பிரக்ஞையின்மையை (unconsciousness) நோக்கிய ஈர்ப்பு என்பது மிகவும் பலமானதாகவே மனித வாழ்வில் இருக்கின்றது (Lachman, 106). ஆகவேதான் கடந்த சில பத்தாண்டுகளாக பிரக்ஞையின்மையை (unconsciousness) அறிவதில் பல புலமைசார் துறைகளில் உள்ளவர்கள் முனைப்புடன் செயற்பட்டு வந்திருக்கின்றனர். வருகின்றனர்.

 

பிரக்ஞையின்மை (unconsciousness) தொடர்பான ஆரம்பக் கருத்துக்கள் தத்துவார்த்த அடிப்படையில் காராஸ் (C.G.Carus) மற்றும் வொன் ஹாட்மன் (Eduard von Hartmann)  என்பவர்களால் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது. இவர்களே சிக்மன் பிரைட்டின் (Sigmund Freud) கருத்துக்களுக்கான அடிப்படையை உருவாக்கியவர்கள் எனக் கூறப்படுகின்றது. பிரக்ஞை (consciousness) தொடர்பான மனித ஆன்மாவின் தன்மையை அறிவதற்கான திறவுகோல் பிரக்ஞையின்மையிலையே (unconsciousness) இருக்கின்றது என்கின்றார் காராஸ் (Carus). இவர், பிரக்ஞையின்மையிலிருந்து பிரக்ஞையை (from unconsciousness to consciousness) நோக்கிய மனித ஆன்மாவின் வளர்ச்சி பற்றிய விஞ்ஞானம் என உளவியலை வரையறை செய்கின்றார். இந்தடிப்படையில் மனித வாழ்வானது மூன்றுவிதமான காலங்களைக் கொண்டுள்ளதாக கருதுகின்றார்.  முதலாவது தாயின் வயிற்றில் முட்டையாக இருக்கின்ற காலம் (pre-embryonic period). இரண்டாவது மனித உருவாக்கத்தின் அடிப்படை நிலை (embryonic period). இந்த நிலையிலையே மிக நீண்ட தூக்கத்திலிருந்து கருவானது விழித்தெழுகின்றது எனவும் பிரக்ஞையின்மையின் உருவாக்கம் நடைபெறுகின்ற காலம் இது என்கின்றார். மூன்றாவது பிறப்பின் பின்பான காலம். இக் காலத்தில் பிரக்ஞையின்மையானது மனிதரை வழிநடாத்துவதும் மற்றும் உடல்  உறுப்புகளை இயங்க செய்கின்ற செயற்பாடுகளையும் முன்னெடுக்கின்றது என்கின்றார். இக் காலங்களில் பிரக்ஞையானது (consciousness) வளர்ச்சி பெறுகின்ற போதும் பிரக்ஞையின்மையின் (unconsciousness) ஆதிக்கத்திற்குள்ளையே எப்பொழுதும் இருக்கின்றது என்கின்றார் (Ellenberger, 207).

 

பிரக்ஞையின்மையை (unconsciousness) மேலும் மூன்று அடிப்படைகளில் காராஸ் (Carus) பிரிக்கின்றார். முதலாவது நமது பிரக்ஞையால் (consciousness) முழுமையாகவும் எப்பொழுதும் அறிந்து கொள்ளமுடியாத முழுமையான பிரக்ஞையின்மை (absolute unconsciousness).  இரண்டாவது நமது உடல் உறுப்புகளை இயங்க செய்கின்றதும் மற்றும் நமது உணர்ச்சிப+ர்வமான வாழ்வை ஆதிக்கம் செய்து தீர்மானிக்கின்ற பகுதியான பிரக்ஞையின்மை (partial unconsciousness). மூன்றாவது ஒரளவாவது நமது பிரக்ஞை மூலம் அறியமுடிகின்ற சார்புநிலை அல்லது இரண்டாம் தர பிரக்ஞையின்மை (relative or secondary unconsciousness). மேலும் பொதுவாக பிரக்ஞையின்மையானது இறந்தகாலம் (past) அல்லது எதிர்காலம் (future) தொடர்பான உறவிலையே எப்பொழுதும் இருக்கும் எனவும் நிகழ்காலம் (present) தொடர்பான புரிதலற்றதாகவே அறிவற்றதாகவே இருகின்றது என்கின்றார். இது தொடர்பான பிரக்ஞை (consciousness) நமக்கு இல்லாது இருப்பதால் நாமும் பிரக்ஞையின்மை (unconsciousness)  ஊடாகவே நம்மை சுற்றியிருக்கின்ற உலகத்துடன் மட்டுமல்ல சக மனிதர்களுடனும் உறவு கொள்கின்றோம். இந்த உறவானது கடந்த கால அல்லது எதிர்கால அடிப்படைகளிலையே இருக்கின்றது என பெரும்பான்மையான ஆய்வாளர்கள் கூறுகின்றனர் (Ellenberger, 207).

சோகோபென்ஹனுவர் (Arthur Scopenhauer) பிரக்ஞையை (consciousness)  பூமின் மேற்பரப்பிற்கு ஒப்பிடுகின்றார். பூமிக்குள் என்ன இருக்கின்றது என்பதை நாம் எவ்வாறு அறியாது இருக்கின்றோமோ அதேபோலவே பிரக்ஞைக்குள்ளும் என்ன இருக்கின்றது தொடர்பாகவோ அல்லது அதற்கு எது அடிப்படையாக இருக்கின்றது என்பது பற்றியோ அறியாது இருக்கின்றேம் என்கின்றார். அதேவேளை இதன் உள்ளே அதாவது அடி ஆழத்தில் பகுத்தறிவுக்கு அப்பாற்பட்ட இருவிதமான உள்ளுணர்வுகளான காம அல்லது பாலியல் உள் உணர்வுகளும் பாதுகாப்பு சக்தியும் இருக்கின்றது என்கின்றார். இது மனிதர்களை பகுத்தறிவற்று செயற்படுவதற்கு வழிகாட்டுகின்றன என்கின்றார். இதில் காம அல்லது பாலியல் சக்தியானது மிகவும் முக்கியத்துவம் பெருகின்றது. அதாவது இச் சக்தியை மரமொன்றுடன் ஒப்பிட்டு மனிதர்களை மரத்தின் இலையுடன் ஒப்பிடுகின்றார். இவ்வாறான ஒரு சக்தியை அடக்கி ஒடுக்குவது மனிதர்களில் மனப்பிறல்வை உருவாக்கவும் வல்லது என்கின்றார் (Ellenberger, 208-9). ஆகவேதான் இவ்வாறன சக்தியை நமது பிரக்ஞையின்மையின் தன்னிச்சையான செயற்பாட்டிலிருந்து விடுவித்து பிரக்ஞையின் பார்வைக்கு கொண்வரவேண்டியுள்ளது. ஆனால் நமது நவீன நாகரிகமான பண்பாடு மற்றும் கலாசார கட்டுப்பாடுகளால் இச் சக்தியை பிரக்ஞையின்மையாக அடக்குவதற்கு நாம் பழக்கபட்டுவிட்டோம்.

 

பிரக்ஞையின்மையானது (unconsciousness) பின்வருமாறு மூன்று தளங்களில் செயற்படுகின்றது என்கிற்hர் வொன் ஹாட்மான் (Von Hartmannn). அதாவது பிரபஞ்ச (universe), உடல் (physiological) , உளவியல் (psychological) என்ற தளங்களிலிருந்து செயற்படுகின்றது (Ellenberger, 210). இதானல்தான், நமது நாளாந்து வாழ்வில் பிரக்ஞையின்மையின் வழிகாட்டலின்தான் செயற்படுகின்றோம் என்கின்றார் ஹெரிகோட் (Hericourt). பொதுவாக பிரக்ஞையும் (consciousness) பிரக்ஞையின்மையும் (unconsciousness) கூட்டணி அமைத்து ஒருங்கினைந்து அமைதியாக செயற்படும். ஆனால் பல நேரங்களில் பிரக்ஞையின்மையானது  தன்னை ஒழுங்கமைத்துக் கொண்டு தானே முன்னின்று செயல்படும். தன்னால் முடியாத கணங்களில் பிரக்ஞையை அடக்கிவிட்டு மீணடும் தானே முன்னின்று அனைத்தையும் எப்பொழுதும் செயற்படுத்தும். இதுவே மனப் பிறல்வுகளும் மனநோய்களும் மனிதர்களிடம் ஏற்பட காரணமாக இருக்கின்றது என்கின்றார் ஹெரிகோட் (Ellenberger, 314). மேலும் நமது புலன்களால் உருவாக்கப்படுகின்ற பல்வேறுபட்ட பார்வைகளும் (perceptions) ஏற்கனவே நமது பிரக்ஞையின்மையில் இருக்கின்ற மனப்பதிவுகளுக்குமிடையில் (representation) தொடர்ச்சியான போராட்டம் நடைபெறுகின்றது என்கின்றார் ஹெபட் (Herbart). இதில் எது பலமானதாக இருக்கின்றதோ அது மற்றதை அடக்கிவிட்டு தன்னை நிலைநிறுத்திக்கொள்கின்றது என்கின்றார் (Ellenberger, 312, 536).

நவீன நாகரிகத்தின் முக்கியமான ஒரு பிரச்சனை அடக்குமுறையும் ஒடுக்குமுறையும். இது தொடர்பாக பாகோவென் (Johann Jakob Bachofen) ஆரம்ப ஆய்வை மேற்கொண்டார். இவர் தந்தையாதிக்க சமூகம் தனது ஆதிக்கத்தை உருவாக்கி தன்னை நிலைநாட்டிக்கொண்ட பின்பும் கடந்த கால தாய்வழி சமூக ஆதிக்கம் தொடர்பான நினைவுகளை சகிக்க முடியாதவர்களாக இருந்தனர். ஆகவே இந்த தாய்வழி சமூக நினைவுகள் அடக்கப்பட்டு மனித் மனதில் குறியிடுகளாகவும் புராண கதைகளாகவுமே வாழந்தன என்கின்றார். பிரட்டின் ஆய்வுகளுக்கு அடிப்படையான சுய அடக்குமுறையை (repression) கண்டுபிடித்தவராக இவர் இருக்கின்றார். இதேபோல் இவரின் அனிமா (anima)  அனிமஸ் (amimus) போன்ற கருத்துக்கள் அனைத்து மனிதர்களுக்குள்ளும் இருக்கின்ற ஆண்மை பெண்மை கூறுகள் தொடர்பான யங்கின் (Jung) ஆய்வுகளுக்கான அடிப்படையாகவும் இருக்கின்றன (Ellenberger, 220-3). இதேபோல் டார்வினின் பல்வேறு ஆய்வுகள் (உதாரணமாக உள்ளுணர்வு) பிரட்டின் பிரங்ஞையின்மை தொடர்பான ஆய்வுகளுக்கான அடிப்படைகளாக இருந்தன (Ellenberger, 236).

இதேபோல் நீட்சேயின் (Nietzsche ) கருத்துகளும் பிரக்ஞையின்மை தொடர்பான ஆய்வுகளுக்கு வலுச்சேர்த்தன. இவர் மனித மனம் என்பது பல்வேறு இயக்கங்களின் ஒரு அமைப்பு எனவும் உணர்ச்சி உள்ளுணர்வுகள் சிந்தனைகள் என்பது பிரக்ஞையின்மையின் இருக்கின்ற குறியிடுகளின் சிக்கலான வெளிப்பாடு என்கின்றார். மேலும் இவை மனிதரின் கடந்த காலங்களிலையே நிலைகொண்டுள்ளன என்றார். மனிதரின் அனைத்து உணர்வுகளும் அபிப்பிராயங்களும் பண்புகளும் மற்றும் தொடர்புகளும் அடக்கப்பட்டும் ஒடுக்கப்பட்டும் சுய பிரக்ஞையின்மையிலையே வேர் கொண்டுள்ளன என்பதை நிறுபிப்பதற்கு இவர் மிகவும் முயற்சித்தார். மற்றும் மனிதர்களின் பொறாமை கோவம் வெறுப்பு போனற் உணர்வுகள் தடைசெய்யப்பட்டு அடக்கப்பட்டு பொய்யான தார்மீக நெறிகள் உருவாக்கப்பட்டன என்கின்றார். மனிதர்களது பிரக்ஞையின்மைக்குள் இவை இருப்பதாலும் ஆனால் வெளிப்படுத்த முடியாதவாறு நாகரீக உலகிற்கு முரண்பட்டிருப்பதாலும் மனிதர்களது நடத்தைகள் பழக்கவழக்கங்கள் குழறுபாடானவையாக இருக்கின்றன  (Ellenberger, 273). இதேபோல் கிராவ்ட் எபிங்கின் (Krafft-Ebing) மற்றும் ஹவலொக் எல்ஸ் ( ) ஆகியோரின் பாலியல் உள்ளுணர்வு அவை குழந்தைப் பருவங்களில் அடக்கப்படுகின்றமை இதானால் அவை பிற்காலங்களில் பிரக்ஞையின்மையாக வெளிப்படுவதால் மனிதர்களில் ஏற்படுகின்ற பிரச்சனைகள் முரண்பாடுகள் மற்றும் வக்கிரமான நடத்தைகள் என்பனவும் பிரக்ஞையின்மை தொடர்பான எதிர்கால ஆய்வுகளுக்கு ஊக்கிகளாக இருந்தன (Ellenberger, 299).

பிரக்ஞையின்மை தொடர்பான மேற்கூறப்பட்ட மூலவர்களின் கருத்துக்கள்; வழமைபோல அவர்கள் வாழ்ந்த குறிப்பிட்ட காலங்களில் கருத்தில் எடுக்கப்படாததினால் மறைந்து மறந்து போனது. ஆனால் மீண்டும் நீண்ட காலத்தின் பின், சிக்மன் பிரைட்டின் (Sigmund Freud) முயற்சியால் மேற் கூறப்பட்ட பலரின் கருத்துக்களை ஒருங்கினைத்து விஞ்ஞான மருத்துவ உளவியலில் பிரக்ஞையின்மை தொடர்பான ஆழமான விரிவான ஆய்வு தோன்றியது என்கின்றார் யங் (Jung, 152).

Lachman, G. A secret history of consciousness.

Jung, C.G. (1968). The Archetypes and the Collective Unconscious 2nd ed. vol.9.

Ellenberger,  H. F. (1970). The Discovery of the Unconscious – The Histroy and Evolution of Dynamic Psychiatry.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Categories

%d bloggers like this: