Posted by: மீராபாரதி | October 20, 2011

பிரக்ஞை: சக்தியா…,?…பருப்பொருளா…?…அல்லது …ஒன்றுமேயில்லையா…? – பகுதி ஒன்று

பிரக்ஞை: சக்தியா…,?…பருப்பொருளா…?…அல்லது …ஒன்றுமேயில்லையா…? – பகுதி ஒன்று

பிரக்ஞை என்பது சக்தியா? ஆன்மாவா? பருப் பொருளா? அல்லது அப்படி ஒன்றுமே இல்லையா? அல்லது மேற்குறிப்பிட்ட அனைத்தும் சேர்ந்த ஒன்றா? என்ற கேள்விகள் அறிவியல் வரலாறு முழுவது  கேட்கப்பட்டும் விவாதிக்கப்பட்டும் தேடப்பட்டும் வந்திருக்கின்றது. பிரக்ஞை தொடர்பாக விரிவான ஆய்வை மேற்கொண்டு, பிரக்ஞையின் மூலம் (The Roots of Consciousness ) என்ற நூலை வெளியிட்ட கலாநிதி ஜெவ்ரி மிஸ்கோவ் (Jeffrey Mishlove) அவர்கள், ஆதிகால மனிதர்களும் அவர்களது கலாசாரமும் பிரக்ஞை தொடர்பான இன்றைய தேடல்களுக்கும் ஆய்வுகளுக்குமான அடித்தளத்தை அமைத்துக்கொடுத்துள்ளது என்கின்றார். அதே நேரம்; அவுஸ்ரேலிய தத்துவவியலாளர் டேவிட் கால்மார்ஸ் (David Chalmers) பிரக்ஞையைப் பற்றிய தேடல் அல்லது அறிதல் ஒரு கடினமான பிரச்சனை (Hard problems) என்கின்றார் (Susan Blackmore, 4). இவர், மூளை எவ்வாறு இயங்குகின்றது போன்ற பரிசோதனைரீதியாக அறியக்கூடியவற்றை “இலகுவான” பிரச்சனைகள் (Easy problems) எனவும், பிரக்ஞை போன்று பரிசோதனைரீதியாக அறிய முடியாதவற்றை “கடினமான” பிரச்சனைகள் (Hard problems) எனவும் பிரிக்கின்றார் (David Papineau & Howard Selina, 19). ஆனால் அமெரிக்க தத்துவவியலாளர் பற்றிசியா சேர்ச்லான்ட் (Partricia Churchland) இவருடன் உடன்படவில்லை. அவரைப் பொறுத்தவரை கடினமான பிரச்சனை என ஒன்றில்லை என்கின்றார் (Blackmore, 4). இதை மறுக்கும் விதமாக கால்மர்ஸ் (Chalmers) கூறுகின்றார், கடந்தகாலங்களில் பிரக்ஞை தொடர்பாக ஆய்வு செய்தவர்கள் இலகுவான ;பிரச்சனைகளை மட்டுமே தொட்டுவிட்டு தாம் பிரக்ஞை தொடர்பான ஒரு புரிதலுக்கு விரைவில் வந்துவிடுவோம் என்றார்கள். ஆனால் இவர்கள் ஒருவரும் கடினமான பிரச்சனையை (பிரக்ஞையை) தொடவில்லை என்கின்றார் (Chalmers,  xii). இவரது கூற்றுக்கு ஆதரவாக, மாஸ் வெல்மான்ஸ (Max Velmans) பிரக்ஞையைப் புரிந்துகொள்வது (Understanding Consciousness) என்கின்ற தனது நூலில்;;;, இலகுவான பிரச்சனைகள் கூட நடைமுறையில் தீர்ப்பதற்கு மிகவும் கஸ்டமானதாக இருக்கின்றது எனக் கூறுகின்றார். அப்படியிருக்கும் பொழுது “கடினமான” பிரச்சனைகள் மேலும் மிகக் கடினமாகவே இருக்கும். ஏனனில் அது தொடர்பான நமது பார்வை தவறானதாகவே இருந்து வந்திருக்கின்றது. இதுவே பிரக்ஞை தொடர்பான அறிதலை புரிதலை மேலும் கஸ்டமானதாக ஆக்கியுள்ளது என்கின்றார் (Velmans, 5). பிரக்ஞை தொடர்பாக அறிவதில் இது ஒரு முதன்மையான பிரச்சனையாக இருக்கின்றது. இதைவிட இன்னுமொரு பிரச்சனை இருக்கின்றது.

 

உலகத்தில் இருவகையான உயிரினங்கள் உள்ளன எனக் கருதப்படுகின்றது. ஒன்று பிரங்ஞை (consciousness) உடன் செய்ற்படுகின்ற ஒரு வகையினம். மற்றது பிரக்ஞையற்று (no-consciousness) செய்றபடுகின்ற இன்னொரு வகையினம். இரண்டாவது வகையான உயிரினங்கள் இருக்கின்றன அல்லது இருப்பதற்கான சாத்தியங்கள் உள்ளன என  கால்மர்ஸ் (Chalmers) போன்றவர்கள் கூறுவதுடன் நம்புகின்றனர். இவ்வாறான பிரக்ஞையற்ற (no-consciousness) ஒரு உயிரினத்தை சோம்பிஸ் (Zombies) என அழைக்கின்றனர். ஆனால் சேர்ச்லான்ட் (Churchland) உட்பட இன்மொரு அமெரிக்க தத்துவவியலாளர் டானியல் டேன்னேட் (Daniel Dennett) போன்றவர்கள் அவ்வாறான ஒரு உயிரினம் இல்லை எனவும் அப்படி இருப்பதற்கு சாத்தியமே இல்லை என்கின்றனர் (Blackmore, 10). இவர்களைப் பொருத்தவரை உலகத்திலிருக்கின்ற அனைத்து உயிரினங்களுக்கும் பிரக்ஞை உள்ளது. இவ்வாறான வாதப்பிரதி வாதங்களும் பல்வேறு கருத்துக்களும் நம்பிக்கைகளும் தத்துவார்த்த, விஞ்ஞர்ன, உளவியல் மற்றும் ஆன்மீக தளங்களில் பலகாலமாக நிலவுகின்றன. இதனால்தான், பிரக்ஞை என்றால் என்ன? அது எங்கே இருக்கின்றது? எவ்வாறு செயற்படுகின்றது? எனப் பல்வேறு கேள்விகளுக்கான விடையை நாம் அறிய முடியாமல் இருப்பதற்கும் அல்லது அறிந்தவற்றைப் புரிந்தும் கொள்ள முடியாமல் இருப்பதற்கான காரணங்கள் எனலாம். இந்தக் காரணங்களைப் புரிந்துகொள்ளும் பொழுது பிரக்ஞையை அறிவதற்கும் புரிவதற்கும் அனுபவிப்பதற்கும் நமக்கு இருக்கின்ற தடைகள் நீங்கலாம் என நம்பலாம். அதன் ஒரு முயற்சியே இக் கட்டுரை.

 

இன்றைய இந்து கலாசாரம் என்பது இந்தியாவை ஆரியர்கள் கி.மு 1500 வருடமளவில் ஆக்கிரமித்தன் அல்லது ஒன்று கலந்ததன் மூலம் ஆரம்பமானது என்கின்றனர். ஆனால் இதற்கு முன்பு இந்தியாவில் 1000 வருடங்களுக்கு மேற்பட்ட ஒரு கலாசாரம் மற்றும் மொழி என்பன இருந்துள்ளது என்கின்றார் ஜெவ்ரி (Jeffrey Mishlove). இது தொடர்பாக நாம் அறிந்தது மிகவும் குறைவே. இதன் பல அம்சங்கள் இன்றைய இந்திய தத்துவம் மற்றும் இந்து மதத்துடன் ஒன்றினைந்துள்ளது என்கின்றனர். (Jeffrey Mishlove 1993). ஆகவே பிரக்ஞை தொடர்பான ஆய்வு தேடல் என்பது குறிப்பிடத்தக்களவில் இந்திய வரலாற்றில் மிக நீண்ட காலமாகவே நடைபெற்று வந்துள்ளது எனக் கருதலாம். முக்கியமாக கி.மு 500 ஆண்டளவில் வாழ்ந்த புத்தர் என அறியப்பட்ட கௌதம சித்தார்த்தர் தான் பிரக்ஞை தொடர்பான தேடலில் தன்னையே சுய அனுபவ பரிசோதனைக்கு உட்படுத்தி பிரக்ஞையின் பல்வேறு பரிணமானங்களை கண்டறிந்தார். இவர் கண்சிமிட்டும் ஒரு கணத்தில் இருபது வகையான பிரக்ஞை (consciousness) உணர்ந்து கொள்ளக்கூடிய பிரக்ஞை (awareness) உடையவராக இருந்தார் என கூறப்படுகின்றது. இதன்பின் கி.மு 200ம் ஆண்டளவில் வாழ்ந்த பதஞ்சலி (Patanjali) உருவாக்கிய யோகா முறைமை என்பது எட்டுப் படிமுறைகளினுடகா பிரபஞ்ச பிரக்ஞையுடன் (cosmic consciousness) எவ்வாறு ஒன்றினைவது என்பதற்கான வழியாகும். முதல் இரண்டும் ஒழுக்கம் சார்ந்தது. மூன்றாவது உடலைப் பற்றிய அக்கறையுடன் எவ்வாறு இருப்பது என்பது. நான்காவது மூச்சுப் பயிற்சி. ஐந்தாவது தியானம். ஆறாவது கவனித்தல். ஏழாவது கவனிக்கும் பொருளுடன் ஒன்றினைதல். இறுதியாக பிரபஞ்ச பிரக்ஞையுடன் ஒன்றினைவதன் மூலம் அதி உயர் நிலையை அடைதல் அல்லது அனுபவித்தல் ஆகும் (Mishlove 35). துரதிர்ஸ்டவசமாக இன்றைய யோக என்பது உடற்பயிற்சி என்ற நிலைக்கு குறுக்கப்பட்டு பிரபல்யமான வியாபார பண்டமாக மாற்றப்பட்டுள்ளமை மிகவும் கவலைக்குறியதே.

 

இந்திய தத்துவஞர்ன மரபைப் பொருத்தவரை பல காலமாக பல்வேறு பிரிவினரும் பிரக்ஞை தொடர்பான தமது அனுபவங்களையும் உரையாடல்களையும் முன்வைத்து வந்துள்ளனர். மேற்கில் மட்டுமல்ல இந்திய தத்துவஞான வரலாற்றிலும் பலவிதமான போக்குகள் இருந்திருக்கின்றன. ஒருபோக்கு பிரக்ஞை என்பதை ஒரு உடமையாக பார்க்கின்ற பார்வை. இங்கு பிரக்ஞை இருப்பதற்கு இரண்டாவதாக ஒரு பொருளும் தேவைப்படுகின்றது. இந்த இரண்டாவது பொருள் இல்லாதபோது பிரக்ஞை அர்த்தமிழக்கின்றது. மற்றப் போக்கானது பிரக்ஞை என்பது மேற்குறிப்பிட்டவாறு இரண்டாவது பொருளில் தங்கியிருக்கவில்லை என்கின்றது. இங்கு பிரக்ஞை என்பது ஒரு உடமையல்ல மாறாக சுதந்திரமானது என்கின்றது. இதை சுய பிரக்ஞை (self-conscious) அல்லது சுய வெளிப்பாடு அல்லது விம்பம் எனக் குறிப்பிடலாம் என்கின்றார் திமாலஸினா (Sthaneshwar Timalsina 16). இதைவிட பிரக்ஞையே அடிப்படையானது என்கின்ற கருத்தும் நிலவுகின்றது. இந்திய அல்லது இந்து மதத்தின் பிரதான கருத்து “எல்லாம் ஒன்றே” என்பது. அதாவது கடவுள், மனிதர்கள், இயற்கை என்பவற்றுக்கு இடையில் எந்த வேறுபாடும் பிரிவும் இல்லை என்பது. இது எல்லாவற்றையும் ஒன்றினைக்கின்ற முழுமையான பார்வை எனலாம். இதை ஓசோ பிரக்ஞை தொடர்பான நேர்மறைப் பார்;வை என்பார். ஏனனில் இவர்கள் ஒன்றையும் நிராகரிக்கவில்லை. அனைத்தையும் ஏற்கின்றனர். கௌதம சித்தார்த்தரின் (புத்தர்) பார்வையை ஓசோ எதிர்மறை பார்வை என்கின்றார். ஏனனில் கௌதமரைப் பொருத்தவரை ஆன்மா என்று ஒன்றில்லை. அனைத்தும் பூச்சியமே அதாவது சுனியதத்தா என்கின்றார். அதாவது ஒன்றுமே இல்லை என்கின்றார். ஆனால் இவரின் பின் வந்த சங்கரரைப் பொருத்தவரை இவற்றுக்கு இடையிலான ஒரு நிலைப்பாட்டைக் கொண்டிருந்த போதும் சுயம் என்பது பிரக்ஞையே எனக் கூறியுள்ளார். பிரக்ஞை தொடர்பான இந்திய வரலாறு மிகவும் விரிவாகவும் ஆழமாகவும் ஆய்வு உட்படுத்தப்பட வேண்டிய ஒரு விடயம். இதை விரிவாக முன்வைப்பதற்கு இன்னுமொரு சந்தர்ப்பத்தில் முயற்சிக்கின்றேன்.

 

இந்தியாவைப் போல் சீனாவிலும் லா வோ சு (Lao Tsu) தாவோயிசம் (Taoism) என்கின்ற தத்துவமரவை உருவாக்கினார். லா வோ சு பிரக்ஞை தொடர்பாக பின்வருமாறு குறிப்பிடுகின்றார். அதாவது, பிரக்ஞை தொடர்பாக எவ்வளவு தான் எழுதினாலும் அது நமக்குளிருக்கின்ற பிரக்ஞையாக மாறாது. ஏனனில் பிரக்ஞையால் நாம் பெறும் அனுபவம் முற்றிலும் வேறுவிதமான ஒரு புரிதலைத் நமக்குத் தரும் என்கின்றார். மனிதர்கள் உயர் பிரக்ஞையை அடைவதற்கும் அனுபவிப்பதற்கும் யோகாவைப் போல (தாச் சி) பலவிதமான (மூச்சு மற்றும் உடலசைவுப்) பயிற்சிகளை சீனர்களும் கண்டறிந்து பின்பற்றினர் (Mishlove,  36).

 

இந்தியாக மற்றும் சீனாவைப் போல, பிரக்ஞை தொடர்பான ஐரோப்பிய வரலாறும் மிகவும் தொன்மையானது. கணித மேதையான பைதகரஸின் குறிப்புகளே பிரக்ஞை (consciousness) தொடர்பான ஆய்வுகளுக்கான முதுகெழும்பாக மேற்க்குலகில் இன்றும் இருக்கின்றது (Mishlove,  39). பைதகரஸைப் பொறுத்தவரை ஆன்மா என்பது அழியாதது ஆகும் (Velmans, 5). ஆனால் பிரபஞ்சமானது ஒன்றுமில்லாததால் உருவாக்கப்பட்டது என்கின்றார் (Lachman,  163). இது கௌதம சித்தார்த்தர்; கூறுகின்ற உண்மை என்பது சுனியம் எனக் கூறுவதற்கு ஒப்பானதாகும். இதைவிட பிரக்ஞையின் அமைப்பு மற்றும் இயக்கம் தொடர்பான புரிதலை வானவியலின் (astronomy) பின்புலத்திலையே இவரால்; புரிந்துகொள்ளப்பட்டு முன்வைக்கப்பட்டது என்கின்றனர். பிரபஞ்சத்தின் இசைவான இயக்கத்தைப் போல மனத் உடலும் பிரக்ஞையும் ஆன்மாவும் இசைவான ஒரு இயக்கத்தைக் கொண்டுள்ளன. மேலும் இவரும் ஆன்மாவை சுத்தப்படுத்துவது தொடர்பாக குறிப்பிட்டுள்ளார். இவற்றைவிட மேற்குலகின் இசை அளவீடுகளைக் கண்டுபிடித்தவர் இவர். இந்த இசையை சொர்க்கத்த்தின் இசையை கேட்டதன் மூலமே அறிந்ததாக கூறியவர் பைதகரஸ் (Mishlove,  39). மேற்குலகில் பிரக்ஞை தொடர்பாக நடைபெற்ற தேடல்களில் கிரேக்கமும் முக்கியமானது. குறிப்பாக ஒரக்கல் (oracles) எனப்படும் பல கோயில்கள் கிரேக்கத்தில் இருந்துள்ளன. இதில் (Delphi) டெல்பி எனப்படும் ஒரக்கல் மிகவும் முக்கியமானது. ஏனனில் இதனுடன் தொடர்புடையவர்கள் பிரக்ஞை (consciousness) தொடர்பான புரிதலையும், அறிவையும், அனுபவங்களைக் கொண்டிருந்நதனர் (Mishlove, 39). இதனால்தான் மற்ற ஒரக்கல்களை விட டெல்பி மிகப் பிரபல்யமாக விளங்கியது. கிரேக்கத்தின் ஆரம்பகால தத்துவத்தின் படி ஆன்மா என்பது பிரக்ஞையும் (consciousness) மனமும் (mind) சேர்ந்ததாகும். பிரக்ஞை தொடர்பான இவ்வாறான விளங்கங்களே இன்று பல்வேறு வாதப்பிரதி வாதங்களுக்கும் வித்திட்டுள்ளன.

 

சோக்கிரட்டிஸ் அறிவையும் ஆன்மாவையும் இணைத்தவர் என்கின்றனர் (Mishlove, 40). மேலும் இவரைப் பொருத்தவரை, பகுத்தறிவுக்கான ஆற்றல்; ஆன்மாவில் இருந்தே பிறக்கின்றது. இது வெறுமனே உளவியல் சார்ந்தது அல்ல. இதுவே ஒரு மனிதரின் உண்மையான ஆன்மா என்கின்றார். இந்த உள்ளுணர்வானது கூடாதவற்றிலிருந்து நல்லதை அடையாங்கண்டு தெரிவுசெய்வதற்கு வழிகாட்டுகின்றது. ஆகவேதான் சோக்கிரட்டிஸ_க்கு வாழ்க்கையின் அடிப்படை நோக்கமே அறிவின் மூலம் ஆன்மாவை பரிசுத்தமான தாக்கி முழுமையை அடைதல் என்பதாகும். அதாவது குறிப்பாக கூறிவதாயின் தன்னைப்பற்றி அறிகின்ற அறிவாகும். இதனால்தான் “உன்னை அறி” (know the self) என்றார் (Velmans 11). மிகப் பிரபல்யமான இந்த சொற்டொரான “உன்னை அறி” என்பது பிரக்ஞை தொடர்பான புரிதலுக்கும் அறிதலுக்கும் மிக முக்கியமானதாகும் என்றால் மிகையல்ல. மேலும் வரலாற்றில், இவரது தேடலும், தனது அனுபவங்களை தயக்கமின்றி தாராளமாக பகிர்ந்து கொண்டமையும் மற்றும் குறிப்பாக இவரது சொந்த வாழ்கை முறைமையும் பிரக்ஞை தொடர்பான தேடலுக்கு ஒரு வழிகாட்டியாகவும் உதாரணமாகவும் இருந்து வந்திருக்கின்றது என்கின்றனர் (Mishlove, 40). பைதரஸ{ம் சோக்கிரட்டிஸ{ம் ஆசியாவில் பிறந்திருந்தாhல் ஞானம் (enlightnment) அடைந்திருப்பார்கள் எனக் கூறுவார் ஓசோ.

 

பிளாட்டோவும் பிரக்ஞை தொடர்பான தேடலில் கவனம் செலுத்தியவர். பிளாட்டோவைப் பொறுத்தவரை பிரபஞ்சமானது அடிப்படையில் இரண்டு பொருட்களால் ஆனது என்கின்றார். ஓன்று பருப் பொருள் (matter) மற்றது ஆன்மா (பிரக்ஞை (consciousness) . இதுவே இருமைவாதத்திற்கு (Dulaism) அடிப்படையாகின்றது (Velmans 7). மேலும் பருப்பொருளான உடலானது ஆன்மாவுடன் ஊடாடுகிறது என்கின்றார். மனித உடலானது தாம் பெற்ற அறிவை தமது ஐம் புலன்களின் செயற்பாட்டினுடாக தமது ஆன்மாவை ஆதிக்கத்திற்கு உட்படுத்துகின்றது எனக் கூறுகின்றார். ஆகவேதான் உடலும் அதன் ஐம்புலன்களும் மாறா உலகைப் பற்றிய ஒரு தோற்றத்தையே தருகின்றது. இவை வெறும் தோற்றப்பாடுகள் மட்டுமே. ஆன்மா என்பது அறியும் கருவி. இதுவே பிரக்ஞையினதும் பகுத்தறிவினதும் மூலம். ஆகவேதான், பகுத்தறிவான ஆன்மாவானது உண்மையான உலகைப்பற்றிய புரிதலையே மனிதருக்கு வழங்குகின்றது.  இது உடலையும் செயற்படுத்துகின்றது. மறுபுறம் உடலும் இதற்குமாற்றாக ஆன்மாவில் ஆதிக்கம் செலுத்துகின்றமையால் பிரக்ஞையில் பதிவு செய்கின்றது (Velmans 11). உலகத்தில் உள்ள பொருட்களைப் (matters) போல கருத்துக்களும் (ideas) உண்மையானவை யதார்த்தமானவை என்பது இவரது நிலைப்பாடு. இக் கருத்துக்களினுடாக மனித இனம் பிரக்ஞையை அடையலாம் என்கின்றார். மேலும் இந்திய தத்துவத்தின் ஒரு பகுதியைப் போல இவர்களும் (பைதகரசும் பிளாட்டோவும்) பிரக்ஞையே அடிப்படையானது எனவும் மனிதர் இறந்த பின்பும் இருக்கின்ற ஒன்று எனவும் தனது பூரணத்துவத்தை அடையும் வரை மீள மீள மனிதர்களுக்குள் சென்று வாழும் என்கின்றார். ஆனால் அரிஸ்டோட்டல் இதற்க மாறாக தர்க்கம் அல்லது பகுத்தறிவையும் விஞ்ஞர்னபூர்வமான பார்வையையும் முதன்மைப்படுத்தியபோதும் உயிர்ச்சக்தியானது (Vital force) சுய முழுமையடைதலை நோக்கி தள்ளுகின்றது என்கின்றார் (Mishlove 42).

 

அணு விதியை உருவாக்கிய டேமோகிரட்ஸ் (Democritus) பிரபஞ்சத்தின் உள்ளடக்கம் தொடர்பாக ஆர்வமுள்ளவராக இருந்துள்ளார். இவரைப் பொறுத்தவரை பிரபஞ்சத்தில் உள்ளவை எல்லாம் அணுக்களே (atoms and the void) என்கின்றார் (Velmans,  121). ஆகவே ஆன்மா என்பது கூட இவ்வாறான நூண்ணி அணுக்களால் ஆனாது என்றும் இவற்றைப் பார்க்க முடியாதும் என்றார் (Velmans 38). ஆனால் சிந்தனையால் உள்வாங்கப்படக் கூடியது என்றார். (Mishlove, 40). இவரது இவ்வாறான ஒரு பார்வையே, மேற்குலகின் தத்துவார்த்த மற்றும் விஞ்ஞான சிந்தனை என்பது பொருள்முதல்வாதத்தை அடிப்படையாக கொண்டதாக மாற்றங் காண்பதற்கு அடித்தளமாக இருந்தது. அதாவது பிரக்ஞை பரும்பொருட்களை ஆக்கிரமித்திருக்கின்றது எனக் கூறலாம் என்கின்றனர். இவ்வாறுதான் பருப்பொருட்களினுடுhக பிரக்ஞையானது செயற்படுகின்றது என நம்புகின்றனர். இந்த நம்பிக்கையானது, நவீன விஞ்ஞானமானம் மனிதப் பிரக்ஞையை மிகவும் பின்நோக்கித் தள்ளி, ஒரு முலையில் ஒதிக்கிவிட்டுள்ளது. மேலும்  மனிதர்கள் இயற்கையை புரிந்து கொண்டு ஏற்றுக்கொள்ளும் ஆற்றலை வளர்ப்பதற்குப் பதிலாக எவ்வாறு இயற்கையைப் பயன்படுத்தலாம் என்பதற்கான அதிகாரத்தை மனிதர்களுக்கு வழங்கி உள்ளது இன்றைய பொருள்முதல்வாத (materialist) விஞ்ஞானம் (Lachman,   74). ஆனால் பிரக்ஞையை பொருளாக குறுக்குகின்ற போக்குக்கு எதிராகவும் அல்லது பிரக்ஞை என்ற ஒன்று இல்லை என்ற நிலப்பாட்டிற்கு எதிராகவும் பல்வேறு தத்துவவியளாலர்கள் தமது கருத்தியல் நிலைப்பாட்டை முன்வைத்திருக்கின்றனர். இது தொடர்பாக இராண்டவாது பகுதியில் பார்ப்போம்…

 மீராபாரதி

20.10.2011

உசாத்துணைகள்

Susan Blackmore, 2005. Consciousness. A Very Short Introduction.

David Papineau & Howard Selina, 2005. Introducing Consciousness.

David Chalmers, 1996. The Conscious Mind.

Jeffrey Mishlove, 1975. The Roots of Consciousness.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Categories

%d bloggers like this: