Posted by: மீராபாரதி | September 13, 2010

விடுதலைப் போராட்டம்? தொடரும் அடக்குமுறைகள்? படுகொலைகள்? மற்றும் சிந்தனை முறைகள்? எதிர்காலம்? சில கேள்விகள்…

விடுதலைப் போராட்டம்?

தமிழ் பேசும் மனிதர்கள் குறிப்பாக இலங்கையில் வாழும் தமிழ் பேசும் மனிதர்கள் நம்பிக்கையுடன் வாழவேண்டிய காலமிது. இந்த நம்பிக்கையானது, வாழ்வின் யதார்த்தமான உண்மை ஏற்றுக்கொள்ளும்; பொழுது மட்டுமே நமக்கு ஒரு நேர் மறையான வாழ்விற்கு ஒரு ஊன்று கோலாக அமையும். அந்த உண்மையானது ஏற்றுக் கொள்வதற்கு கஸ்டமானதாகவே இருக்கும். கஸ்டம் என்பதற்காக பொய்யாக வாழ்வது நமக்கு நாமே குழிபறிப்பதாகும். ஆகவே தமிழ் பேசும் மனிதர்களே! தமிழ் பேசும் மனிதர்களின் விடுதலைப்போராட்டம் தற்பொழுது தோற்கடிக்கப்பட்டுவிட்டது என்ற உண்மையை, அதற்காகப் போராடிய விடுதலை இயக்கங்கள் ஒடுக்கப்பட்டுவிட்டது என்ற யதார்த்தத்தை ஏற்றும் புரிந்தும் கொள்வதே நமது நாளைய அல்லது அடுத்த கட்ட ஆரோக்கியமான பயணத்திற்கான முதல் அடியாக இருக்கும். போராட்டங்கள் அடக்கப்பட்ட போதும் விடுதலை இயக்கங்கள் ஒடுக்கப்பட்டபோதும் அடக்குமுறையும் சுரண்டலும் மனித உரிமை மீறல்களும் தொடர்ந்தவண்ணமே உள்ளன என்பது நாம் அறிந்ததே. ஆகவே நாம் துவண்டுவிடாது ஒவ்வொரு கணமும் விழிப்பாக இருப்பது மட்டுமல்ல துடிப்புடனும் நம்பிக்கையுடனும் இயங்கவேண்டிய காலமிது. அவ்வாறு நாம் வாழாது விடுவோமாயின் அடக்குமுறை வாழ்வே யதார்த்தமான வாழ்வாக எதிர்காலத்தில் மாறிவிடும் சாத்தியமுள்ளது. இதுவரை பெரும்பான்மை தமிழ் பேசும் மனிதர்களுக்கு பிரபாகரன் என்ற மனிதரும் அவரது விடுதலைப் புலிகள் இயக்கமும்; தவறான வழியில் பயணித்தபோதும் தமிழ்; பேசும் மனிதர்களின் வாழ்வின் மீது விடுதலையின் மீத நம்பிக்கையை கொடுத்துக்கொண்டு இருந்தார்கள் என பல தமிழ் பேசும் மனிதர்கள் இன்றும் நம்புகின்றனர். இது உண்மையா இல்லையா என்பது, குறிப்பாக புலிகளின் கட்டுப்பாட்டிற்குள் வாழ்ந்தவர்களின் மனதிற்கு மட்டுமே தெரிந்தவிடயம். இவர்களது நம்பிக்கைக்கும் புரிதலுக்கும் புகலிடத்தில் வாழும் தமிழ்பேசும் மனிதர்களின் பிரபாகரன் மீதும் அவர் இயக்கத்தின் மீதுமான நம்பிக்கைக்குமான இடைவெளி மிகப் பெரியது. முன்னவர்கள் நாளாந்த அனுபவத்தில் இருந்து பெற்ற கஸ்டமானதும் பாதுகாப்பற்றதுமான சவலானதுமான (அவ) நம்பிக்கை. புpன்னையவர்களது கற்பனையானதும் சுகமானதும் பாதுகாப்பானதுமான நம்பிக்கை. மறுபுறம் இன்று பிரபாகரன் இருக்கின்றாரா? இல்லையா? வருவரா? வரமாட்டாரா? என்பதே விடுதலைப்புலிகள் மீது நம்பிகை;கை வைத்திருக்கும் தமிழ் பேசும் மனிதர்களின் கேள்வி. இந்தக் கேள்வியாலோ அல்லது இந்தக் கேள்விக்கு நாளை கிடைக்கப்போகும் பதிலாலோ தமிழ் பேசும் மனிதர்களின் விடுதலைக்கு எந்தவிதமான நன்மையும் இனிக் கிடைக்கப்போவதில்லை என்பதை நாம் புரிந்துகொள்ளவேண்டும். ஏனனில் கிடைக்கப் போகும் பதிலினால் எந்தவிதமான குறிப்பான தாக்கத்தையும் இன்றைய சூழலில் ஏற்படுத்தமுடியாது. ஆகவே தமிழ் பேசும் மனிதர்களும் அவர்களது விடுதலையின் மீது அக்கறை கொண்டடோரும் அடுத்த கட்ட செயற்பாட்டை முன்னெடுக்கவேண்டிய ஒரு சூழலில் வாழ்கின்றோம். எமது அடுத்த செயற்பாடு என்ன?

இன்று தமிழ் பேசும் மனிதர்கள் மீது நடைபெறும் சிங்கள அரசின் அடக்குமுறையும் அழிப்பு நடவடிக்கைகளும் இரகசியமான விடயமல்ல. இலங்கையின் சுதந்திரத்திற்குப் பின்பான வரலாற்றை அறிந்தவர்கள் அனுபவித்தவர்கள் அனைவருக்கும் இது தெரிந்த ஒரு விடயம். இதற்கு பெரும்பாலான சிங்கள பௌத்த மனிதர்களின் ஆதரவும் சிறிலங்கா அரசுக்கு உள்ளது என்பது நிராகரிக்கப்படமுடியாத ஒரு உண்மை. இந்த அடக்குமுறையிலிருந்த விடுதலை பெறவும் இன அழிப்பை தடுத்து நிறுத்தவும் தமிழ் பேசும் மனிதர்களும் அவர்களது ஆதரவில் பல அரசியல் தலைமைகளும் ஆயுதம் தாங்கிய இயக்கங்களும் பல போராட்டங்களை முன்னின்று நடத்தின என்பது கடந்த கால வரலாறாகிப் போனது என்பது ஏற்றுக் கொள்ளப்படவேண்டிய ஒரு கசப்பான உண்மை. ஆயுதப் போராட்டம் முதன்மைபெற்று பல்பேறு இயக்கங்களிலிருந்து பின் தனி ஒரு இயக்கத்தின் தலைமையில் போராட்டம் முன்னெடுக்கப்பட்டு பல் வேறு அழிவுகளின்பின் போராட்டம் அடக்கப்பட்டுவிட்டது. ஓடுக்கப்பட்டுவிட்டது என்றால் மிகையல்ல. மறுபுறம் அனைத்து விடுதலை இயக்கங்களும் எந்த மனிதர்களின் விடுதலைக்காகப் போராடினார்களோ அவர்களுக்கு எதிராகவும் ஆயுதம் ஏந்தியும் அவர்களை அடக்கியும் ஆண்டது துரதிர்ஸ்டமானது. மே 18 2009 ம் திகதிக்குப் பின்னர் நம் அனைவரது மனதிலும் ஒரு கேள்வி இருக்கின்றது. இனி என்ன? பெரும்பான்மையான தமிழ் பேசும் மனிதர்கள் ஒன்றித்து நின்று கேட்கும் இக் கேள்விக்கு யாரிடமும் இன்று பதிலில்லை. ஏனனில் இதற்கு முன்பே கேட்கப்படவேண்டிய பல கேள்விகள் தமிழ் பேசும் மனிதர்களால் கேட்கப்படாமல் விட்டதே இன்றைய கேள்விக்கு பதில் இல்லாது இருக்கின்றோம். இக் கேள்விக்கு உண்மையான பதில் இல்லாதபோதும் ஒவ்வொருவரும் தமது அனுபவங்களுக்கு ஏற்ப ஒரு பதிலை கற்பிதம் செய்து தம்மை திருப்பதி கொள்ள முயற்சிக்கின்றனர். வாழ்வை முன்நோக்கி நகர்த்துவதற்கு இவ்வாறான சமரசங்களும் சுயதிருப்திகளும் பல நேரங்களில் அவசியமாகின்றன என்பது துரதிர்ஸ்டமானது. ஆனால் இப் பதில்கள் பிரச்சனைக்கான தீர்வை முன்வைப்பதையோ அல்லது ;பிரச்சனைகளை தீர்ப்பதற்கோ உதவப் போவதில்லை. ஏனனில் ஒவ்வொருவரது அனுபவங்களும் அவரவருக்கு மட்டுப்படுத்தப்பட்ட அறிவையே வழங்குகின்றது. குறிப்பாக பாராளுமன்ற அரசியல் காலத்தில் வாழ்ந்தவர்கள், பல இயக்கங்களின் காலங்களில் வாழ்ந்தவர்கள், மற்றும் ஒரு இயக்க காலத்தில் வாழ்ந்தவர்கள் இந்திய இராணுவ காலத்தில் வாழ்ந்தவர்கள், மேலும் வடக்கில் வாழ்கின்றவர்கள் அதிலும் யாழ் பிரதேசத்தில் வாழ்கின்றவர்கள் வன்னி பிரதேசத்தில் வாழ்கின்றவர்கள் கிழக்கு பிரதேசத்தில் வாழ்கின்றவர்கள் மற்றும் வடக்கு கிழக்குக்கு வெளியில் வாழ்கின்றவர்கள் புலம் பெயர்ந்து வாழ்கின்றவர்கள் என பல் வேறு சூழல்களில் வாழ்ந்தவர்கள் அல்லது வாழ்கின்றவர்கள் தமது அனுபவங்களுக்கு ஏற்ப மட்டுப்படுத்தப்பட்ட அறிவுடனே தமது கேள்விகளுக்கான பதில்களை தேடுவர் அல்லது முன்வைப்பர். இவர்களது பதில்களில் இவர்களது வாழ்வின் அனுபவங்களுடன் அவர்களது கல்வி கலாசராம் பொருளாதார வர்க்க சாதி பால் என பல்வேறு கூறுகளும் ஆதிக்கம் செலுத்தும். இறுதியாக யார் ஆதிக்க சக்தியாக அச் சமூகத்தில் இருக்கின்றார்களோ அவர்களது கருத்து மேலோங்கி அனைவரது கருத்தாகவும் ஆதிக்;கம் செலுத்தும். இனிவரும் வடக்கு கிழக்கு வாழ் தமிழ் பேசும் தலைமுறை சிறிலங்கா அரசின் இராணுவ கட்டுப்பாட்டு காலத்தில் வாழ்ந்தவர்களாக இருப்பார்கள். இவர்களது பதில்கள் என்னவாக இருக்கும் என்பது மேற்குறிப்பிட்ட சகல பின்னனிகளிலிருந்தும் வெளிவரும். ஆனால் அவற்றில் ஆதிக்க சக்திகளின் கருத்துக்களே மேலோங்கி அச் சமூகத்தின் கருத்தாக மாறும் என்பதில் கருத்துவேறுபாடு இருக்கமுடியாது. இது தொடர்பாக நாம் அனைவரும் இக் காலத்தில் சிறிது சிந்திக்கவேண்டும். அவ்வாறு சிந்திப்பதற்கான இடைவெளியே இன்று ஏற்பட்டுள்ளது என்பதை இவ்வளவு இழப்புகளின் பின்பும் வாழ்வை முன்நோக்கி நகர்த்தும் அடிப்படையில் நேர் மறையாக சிந்திப்பதை நம்பிக்கை கொள்வதை தவிர்க்கமுடியாது. இதை சரியாக பயன்படுத்திக் கொள்ள வேண்டியது சமூக மாற்றத்திலும் மனித நலன்களிலும் அவர்கள் மேம்மாட்டிலும் மற்றும் அடிப்படை உரிமைகளைப் பாதுகாப்பதிலும், சுற்று சூழலிலும் அக்கறை கொண்டவர்களினதும் பொறுப்பாகும். இதே பார்வையில் கடந்த கால நமது பார்வைகளை மறுமதீப்பீடு செய்வேண்டும். அவ்வாறான ஒரு செயற்பாடே எதிர்காலத்தை நோக்கி ஆரோக்கியமாக முன்னேறுவதற்கான அடித்தளத்தை உருவாக்கும் என நம்பலாம். ஆயுதப் போராட்ட கால சுழ்நிலைபோல் இப்பொழுது இல்லை. அக் காலம் தமிழ் பேசும் மனிதர்கள் துடிப்புடன் வாழ்வதற்கு வன்முறைமூலம் திணிபோட்ட காலம். போர்க் காலங்களிலையே மனிதர்கள் மிகவும் துடிப்புடன் வாழ்ந்துள்ளனர் என ஆய்வுகள் nதிவிக்கின்றன. ஆனாhல் இப்பொழுது உள்ள மந்தமான சூழலில் தம் வாழ்வை இழந்து யாரும் யாருக்கும் திணி போடுவதற்கு ஒருவரும் (தயாராக) இல்லை. அந்நக் காலம் நம்மை கடந்து செல்கின்றது அல்லது சென்றுவிட்டது. மாறாக நாம் ஒவ்வொருவரும் நமது சொந்த நம்பிக்கையிலும் உழைப்பிலும் சமூக மாற்றத்திற்கா அவசியத்தின் மீதான நம்பிக்கையின்; மேலும் நின்று உறுதியுடன் நமக்கு நாமே திணிபோடவேண்டியவர்களாக உள்ளோம். அதற்காக கடந்தகாலத்தில் கேட்கப்படாமல் விட்ட பல கேள்விகளில் சில கேள்விகளை இங்கு முன்வைக்கின்றேன். இக் கேள்விகளுக்கான பதில்கள் சிலவேளைகளில் நம்மை முள்ளிவாய்க்கால் வரை கொண்டு சென்றது என்ற காரணங்களைத் தரலாம். ஆல்லது அதற்கான காரணங்களை பக்கசார்பற்ற மனித நலன்களின் மீதான அடிப்படையில் முன்வைக்கப்படும் சுய மற்றும் விமர்சனங்களிலிருந்து தேடவேண்டும். இது தொடர்பாக தொடர்ந்தும் உரையாடுவோம்.

தொடரும் அடக்குமுறைகள்?

83 ம் ஆண்டு வரை தமிழ் பேசும் மனிதர்கள் மீது சிறிலங்கா அரசு நடாத்திய இன வன்முறை அடக்குமுறையை நாம் பிற அடக்குமுறைகளுடன் ஒரு கணம் ஒப்பிட்டுப்பார்ப்பது இக் காலத்தின் தேவை எனக் கருதுகின்றேன். முதலாவது உலகாளாவிய பெண்கள் மீதான அடக்குமுறை தொடர்பானது. குறிப்பாக தென்னாசியாவில் மேலும் குறிப்பாக தமிழ் பேசும் சமூகத்தில் 83ம ;ஆண்டு வரையான பெண்கள் மீதான அடக்குமுறையுடன் தமிழ் பேசும் மனிதர்கள் மீதான அடக்குமுறையை ஒப்பிட்டுப் பார்க்கப்படவேண்டும். இரண்டாவது உலகலாவிய குறிபாக வட அமெரிக்க கருப்பின அடிமை மனிதர்களின் மீதான அடக்குமுறையுடன் ஒப்பிட்டுப் பார்;க்கப்படவேண்டும். மூன்றாவதாக இந்திய மற்றும் யாழ் பிரதேசங்களில் வாழ்ந்த “கீழ் சாதி” என சாதி அடிப்படையில் கட்டமைக்கப்பட்ட மனிதர்கள் மீதான சாதி அடக்குமுறையுடன் ஒப்பிட்டுப்பார்க்கப்படவேண்டும். நான்காவதாக மலையக மற்றும் சக தொழிலாள மனிதர்களின் மீதான சுரண்டலுடனும் அடக்குமுறையுடனும் ஒப்பிடுட்டும் பார்க்கப்படவேண்டும். இறுதியாக கூலித் தொழிலாளர்கள் மீதான அடக்குமுறையுடனும் சுரண்டலுடனும் ஒப்பிட்டுப் பார்க்கப்படவேண்டும். மேற்குறிப்பிட்ட அடக்குமுறைகளுடன் ஒப்பிடும்பொழுது, தமிழ் பேசும் மனிதர்கள் மீது ஆகக் குறைந்தது 83ம் ஆண்டுவரை மேற்கொள்ளப்பட் அடக்குமுறை அந்தளவு மோசமானதாக இருந்ததில்லை என்பதை ஏற்றுக்கொள்ளவேண்டும். நீங்கள் முணுமுணப்பது புரிகின்றது. ஆனாலும் நிதானமாகவும் பிரக்ஞையுடனும் இதைப் புரிந்து கொள்வது அவசியமானது எனக் கருதுகின்றேன். இதன் அர்த்தம் ஒரு அடக்குமுறை மற்ற அடக்குமுறையுடன் ஒப்பிட்டு, இது கூடியது, அது குறைந்தது என தீர்மானிப்பதல்ல. அடக்குமுறை என்பது அடக்குமுறையே. இருப்பினும் இந்த அடக்குமுறைகள் கட்டமைக்கப்பட்டு செயற்படும் விதம் அதன் ஊக்கிரத்தையும் வன்மத்தையும் விளைவுகளாக வெளிப்படுத்தும். ஆகவே இது பல்வேறுவிதமான அடக்குமுறைகளையும் ஒப்பிட்டுப்பார்ப்தற்கு வழிவகுக்கின்றது. இவ்வாறு ஒப்பிடுவதாற்கான காரணம், தமிழ் பேசும் சமூகத்திற்குள் நிலவிய பிற அடக்குமுறைகளுக்கு எதிரான போராட்டம் தமிழ் தேசிய விடுதலைப் போராட்டம் வளர்ந்த வேகத்துடன் சரி சமமாக வளராததற்கான காரணம் என்ன? அப் போராட்டங்கள் திட்டமிட்டு அடக்கப்பட்டனவா? அல்லது தற்செயலாகவோ செயலிழந்து போய்விட்டனவா? என்ற கேள்விகளை நாம் கவனத்தில் எடுக்கவேண்டிய ஒரு விடயமாகும். தமிழ் சமூகத்திற்குள் இருந்த புpற அடக்குமுறைகளுக்கு எதிரான போராட்டங்களையும் மீறி தமிழீழ தேசிய விடுதலைப் போராட்டம் மேலோங்கி வந்ததற்கு தமிழ் பேசும் மனிதர்கள் மீதான சிறிலங்கா அரசினது அடக்குமுறை மட்டுமா காரணம்? ஆல்லது தமிழ் பேசும் சமூக கட்டமைப்புக்குள் நிலவும் அதிகார சமூக வர்க்க அலகுகளின் அல்லது ஆதிக்க சக்தியின், தமிழ்; சமூக கட்டுமானத்தின் மீதான ஆதிக்கமும் அதன் கருத்தாதிக்கமும் காரணமா? ஆல்லது இளம் பருவக் கோளாறுகளின் விளைவா? இது சிந்திக்கவேண்டிய விடயமில்லையா? சற்று பிரக்ஞையுடன் சிந்திப்போமா? இக் கேள்விகளுக்காக பதில்களைக் கண்டறிவேமாயின் தமிழ் தேசிய விடுதலைப் போராட்டம் ஏன் ஒடுக்கப்பட்டது இன்றைய நிலைமைக்கு வர என்ன காரணம் என்பதற்கான பதில்களை கண்டறியலாம்.

பெண்கள் மீதான அடக்குமுறை

உலகில் மிக நீண்ட காலமாக மிக மோசமாக பல வழிகளில் அடக்கப்படும் மனித இனத்தின் சரி பாதி மனித இனம் பெண்ணினம் என்றால் மிகையல்ல. இவர்கள் மீது கட்டமைக்கப்பட்ட மற்றும் மேற்கொள்ளப்பட்டுவரும் அடக்குமுறை வடிவங்கள் மிக அதிகம். பல சந்தர்ப்பங்களில் பெண்கள மனித இனமாகக் கூட ஆணாதிக்க கருத்தியலால் கருதப்பட்டவர்களல்ல. அதாவது ஆண்களைவிட சகல பரிமாணங்களிலும் குறைந்தவர்களாகவே முத்திரை குத்தப்பட்டு பொருட் பண்டங்கள் போலும் பல சந்தர்ப்பங்களில் தீண்டத்தாகதவர்களாகவும் ஒதுக்கப்பட்டவர்கள் பெண்கள். இது போன்று தமிழகத்திலும் இலங்கையின் தமிழ் தேசியம் வரையறுத்த தமிழீழத்திலும் பெண்கள் மீதான அடக்குமுறை பல வழிகளில் மிக மோசமாக நீண்ட காலமாக மேற்கொள்ளப்பட்டே வந்திருக்கின்றன, வருகின்றன. புலம் பெயர் தேசங்களிலும் கூட தமிழ் பண்பாட்டு கலாசரம் என்பவற்றை பாதுகாப்பனவாக இது தொடர்கின்றன. ஆனால் இன்றளவும் இது பிரதான பேசு பொருளாக தமிழ் பேசும் மனிதர்களிடம் இருந்ததில்லை. இது பற்றி பேச முற்படும் பொழுதெல்லாம், சோசலிசவாதிகள் பிற அடக்குமுறைகளைப் புறம்தள்ளி வர்க்க விடுதலைலைய முதன்மைப் படுத்தியதுபோல், தேசியவாதிகளும் பிற அடக்குமுறைகளைப் புறம்தள்ளி தேசிய விடுதலையை முதன்மைப்படுத்தினர். ஆல்லது தேசிய விடுதலையின் பின்னர் பெண்களும் விடுதலை பெற்றுவிடுவர் எனக் கூறி ஒதுக்கிவிட்டனர். ஒரு அடக்குமுறை இன்னுமொரு அடக்குமுறையை விட குறைவானது முக்கியத்துவமற்றது என யார் தீர்மானிப்பது. தமிழ் பேசும் மனிதர்களின் மீதான சிறிலங்கா அரசின் அடக்குமுறையைவிட மிக மோசமாக நிலவிய தமிழ் பேசும் பெண்கள் மீதான தமிழ் சமூகம் அல்லது அதன் சமூக ஆணாதிக்க கருத்தாதிக்கம் மேற்கொண்ட அடக்குமுறையைப் புறம் தள்ளி தேசிய விடுதலையை மட்டும் முதன்மைப் படுத்தியது யார்? யாருடைய நலன்கள் தேசிய விடுதலைப் போராட்டத்தின் மூலம் முதன்மைப்படுத்தப்பட்டன? இன்று கிடைத்திருக்கும் இந்த இடைவெளியில் இது ;தொடர்பாக நாம் சிந்திக்கத் தவறுவோமாயின் மீண்டும் தமிழ் குறுந் தேசியவாதிகள் பிற அடக்குமுறைகளை அடக்கி அல்லது புறம்தள்ளி தமது நோக்கங்களை முதன்மைப்படுத்துவர் என்றால் மிகையல்ல. மீண்டும் ஓட்டுமொத்த சமூக விடுதலை என்பது கனவாகவும் கானல் நீராகவுமே இருக்கும்.

மேலும் ஏற்கனவே கூறியது போல் தமிழ் பேசும் மனிதர்கள் சிறிலங்கா அரசால் அடக்கப்பட்டதைவிட மிக நீண்ட காலம் உலகில் வாழ்ந்த வாழ்கின்ற (ஏன் எதிர் காலத்தில் வாழப்போகின்ற) பெண்கள் மிக மோசமான வன்முறை பயன்படுத்தப்பட்டு கொடுமைப்படுத்தப்பட்டு அடக்கப்பட்டு ஒடுக்கப்பட்டே வந்திருக்கின்றனர். இவர்கள் தம்மை அடக்குபவர்களுக்கு எதிராக அமைப்பு ரீதியாக தம்மை ஒழுங்கமைத்து ஐனநாயக சாத்விக வழிகளில் போராடினர். பெண்கள் வன்முறைவடிவிலனா அடக்குமுறைகளுக்கு முகம் கொடுத்தபோதும் ஆணாதிக்கத்திற்கு எதிராக அதைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்திய ஆண்களுக்கு எதிராக ஒரு பொழுதும் ஆயுதப் போராட்டத்தையோ வன்முறைப் பாதையையோ அமைப்பு வடிவமாக ஒன்றுபட்டு பயன்படுத்தியதில்லை. அவ்வாறு பயன்படுத்தியிருப்பின் இன்றைய உலகத்தின் நிலையை எண்ணிப்பாருங்கள். ஆணாதிக்கத்தின் கருவான குடும்ப ;கட்டுமானத்தின் இருப்பை எண்ணிப்பாருங்கள். ஆண்களின் வாழ்வை எண்ணிப்பாருங்கள். பெண்கள் மீதான அடக்குமுறையின் பயனால் அணைத்து ஆண்களும் இன்றும் “இயல்பானது இயற்கையானதும்” எனக் கருதி நம்பி பெண்களிடமிருந்து பயன்பெற்று அனுபவிக்கும் நன்மைகளுக்கு என்ன நடக்கும்? ஆனால் பெண்கள் தம் விடுதலைக்காக வன்முறைப் பாதையை நாடவில்லை அதனால் ஆண்களின் வாழ்வு தப்பியது. ஆனால் பெண்கள் ஆண்களுடனும் ஆணாதிக்க அமைப்புகுள்ளும் வாழ்ந்து கொண்டு போராடினார்கள்! போராடுகின்றார்கள்! தமது உரிமைகளைப் பெறுவதில் ஒன்றுபட்டு போராடி சிறுக சிறுகவாவது ;வென்று உறுதியுடன் முன்னேறி வருகின்றனர் என்பதை யாராலும் மறுக்கமுடியாது.

மறுபக்கத்தில் பெண்கள் அமைப்புகளுக்குள்ளும் முரண்பாடுகள் இருந்தன. ஆனால் தமது முரண்பாடுகளை தீர்ப்பதற்காக பெண்கள் ஒருவரை ஒருவர் கொலை செய்யவில்லை. மாறாக கருத்தியல் தளத்தில் வாதிட்டனர். குறிப்பாக மேற்குலகில் தராளவாத வெள்ளையின பெண்கள் அமைப்புக்களுடன் மட்டுமல்ல தீவிரவாத மற்றும் சோசலிசவாத வெள்ளையின பெண்கள் அமைப்புக்களுடனும் வெள்ளையில்லாத பல்வேறு அடையாளங்களான (தோல் நிறம் வர்க்கம் மொழி தேசம்) கொண்ட பெண்கள் பல தளங்களில் போராட வேண்டியிருந்தது. ஏனனில் நிலவிய பெண்ணிய கருத்துக்களில் வெள்ளையின பெண்களின் ஆதிக்கமே அதிகம் இருந்தது. புதிய பெண்ணிய கருத்துக்களுக்காக நிலைப்பாடுகளுக்காகப் பல அடையாங்கள் கொண்ட பெண்கள் போராடவேண்டியிருந்தது. குறிப்பாக கருக் கலைப்புக்கான உரிமை வெள்ளையின பெண்களுக்கு எந்தளவிற்கு முக்கியமானதோ அதேயளவிற்கு வெள்ளையல்லாத பல்வேறு அடையாளங்கள் கொண்ட பெண்களுக்கு கருத்தரிப்பதற்கான உரிமை முக்கியமானதாக இருந்தது. ஏனனில் பல்வேறு அடையாளங்கள் கொண்ட பெண்களை கருத்தரிக்காது இருப்பதற்காக வெள்ளையின அரசுகளால் மேற்கொள்ளப்பட்ட, நடைபெற்ற பல சம்பவங்கள் நாசி கால Nஐர்மனியின் கொல்லப்பட்;;ட யூத இன மனிதர்களின் எண்ணிக்கையைவிட அதிகமானது என பெண்ணியவாதிகள் கூறுகின்றனர். மேலும் வெள்யையின பெண்ணிய வாதிகளால் பிற நிற பெண்கள் மீதான இனவாத நிற அடிப்படையிலான அடக்குமுறைகளைப் புரிந்து கொள்ள முடியாதிரு(ந்தனர்)க்கின்றனர். மேலும் பால் ;அடிப்படையிலனா அடக்குமுறையை மட்டுமே முதன்மைப்படுத்தினர். இருப்பினும் பலவேறு அடையாளங் கொண்ட பெண்கள் அமைப்புகள் பிற வெள்ளையின பெண்கள் அமைப்புகளுடன் தாம் உடன்படக் கூடிய வேலைத்திட்டங்களுடன் உடன்பட்டு கூட்டாகப் போராடினர். உடன்பட முடியாத கருத்துக்களுக்காக தனித்து பல்வேறு தளங்களில் போராடினர். அதேவேளை வெள்ளையின பெண்கள் அமைப்புகளுக்கு எதிராக கருத்தியல் தளத்தில் பிற நிற பெண்கள் போராடினர். இவ்வாறன அனுபவங்களை வட அமெரிக்காவின் குறிப்பாக கனடாவில் நடைபெற்ற கருக்கலைப்புக்கான உரிமை தொடர்பான போராட்டங்களை அறியும் பொழுது புரிந்துகொள்ளலாம்.

உலகில் பெண்களின் போராட்டம் முழுமையடைந்துவிடவில்லை. ஆனால் நிதானமாக சிறிய சிறிய வெற்றிகளுடன் உறுதியாக முன்னெறிச் செல்கின்றனர். ஒரு பொழுதும் பின்னடையவில்லை. அவ்வாறு பின்னடைவுகள் ஏற்படினும் பிற போராட்டங்களினால் ஏற்பட்ட மனித இழப்புகளைபோல் பெருமளவு மனித இழப்புகளை போராட்டங்களின் விளைவால் சந்திக்கவில்லை. காரணம் வன்முறை வடிவிலான அடக்குமுறைக்கு முகம் கொடுத்தபோதும் விடுதலைக்காக வன்முறைப் பாதையை நாடவில்லலை. ஏனனில் உரிமைக்காகப் போராடுவது எந்தளவு முக்கியமோ அதேயளவு முக்கியமானது நமது உடல்களைப் குறிப்பாக பிறரது உடல்களை பாதுகாப்பதும் மதிப்பதுமாகும்.. புpற உடல்களை மனித உயிர்களை அழிப்பது எந்தவகையிலும் நமது போராட்டங்களை நியாயப்படுத்திவிடாது. மாறாக எதிர் மறை விளைவுகளையே கொண்டுவரும் என்ற கசப்பான உண்மையை நாம் இன்றுவரை புரிந்துகொண்டதாக தெரியவில்லை. இவ்வாறு தமது உரிமைக்கான போராட்டத்திற்காகக் கூட ஆயுதப் போராட்டத்தை அல்லது வன்முறைப்பாதையை முன்னெடுக்காத பயன்படுத்தாக பெண்களை தம் மீதான பிற (தேசிய, வர்க்க… )அடக்குமுறைகளுக்கு எதிராக ஆயுதப் போராட்டத்தை அல்லது வன்முறைப் பாதையை பயன்படுத்த துண்டியது யார்? இதை நியாயப்படுத்துவது யார்? பெண்களை யார் பயன்படுத்துகின்றனர்? இது பற்றி சிந்திப்பது நியாயமல்லவா? முக்கயமல்லவா? ஆணாதிக்க சிந்தனையின் பங்கு என்ன? பிற அடக்குமுறைகளுக்கா போராடும் ஆண்கள் தமது குடும்ப அமைப்புக்குள் பெண்களை அடக்கவில்லையா? வுன்முறை கொண்டு ஒடுக்கவில்லையா? தமிழ்; தேசிய விடுதலைக்காக போராடும் குரல் கொடுக்கும் ஆதரவு தெரிவிக்கும் எத்தனை ஆண்கள் தம்முடன் வாழும் பெண்களை தேசிய ;விடுதலைபற்றி பேசிக் கொண்டே அடக்கிக் கொண்டிருக்கின்றனர்! இதை யாராலும் மறுக்க முடியுமா? பெண்களின் விடுதலைப் போராட்டத்தில் வெள்ளையின பெண்களின் ஆதிக்கம் இருந்தது போல் தேசிய விடுதலைப் போராட்டத்தில் ஆண்களின் குறிப்பாக யாழ் சைவ வெள்ளாள உயர் குடி அல்லது நடுத்தரவர்க்க ஆண்களின் ஆதிக்கம் இல்லையா? அவ்வாறு இருப்பின் அதை கட்டுடைத்து எவ்வாறு அணைத்து மனிதர்களின் பெண்கள் உட்பட்ட விடுதலைக்கான போராட்டமாக சமூக விடுதலைக்கான போராட்டமாக எவ்வாறு முன்னெடுப்பது?

சாதிய அடக்குமுறை?

இரண்டாவது தமிழ் சமூகத்தில் நிலவும் சாதிய அடக்குமுறை. பெண்கள் மீதான அடக்குமுறையைப் போல் இந்த அடக்குமுறையும் மிக மோசமானதே. கொடுமையானதே. இவர்கள் மீதும் ஆதிக்க சாதிகள் தமது ஆதிக்கத்தை செலுத்தியது மட்டுமல்ல வன்முறையையும் பயன்படுத்தினர். இவர்கள் மீதான அடக்குமுறையும் சிறிலங்கா அரசின் தமிழ் பேசும் மனிதர்கள் மீதான அடக்குமுறையுடன் ஒப்பிடும் பொழுது மிகவும் கடுமையாக ஆகக் குறைந்தது 83ம் ஆண்டுவரை நிலவியது. இன்றும் தமிழ் பேசும் மனிதர்களுக்கிடையில் இலங்கையிலும் புலம் பெயர் நாடுகளிலும் நிலவுகின்றது என்பதும் உண்மையானதே. ஆனால் இவர்களும் தமது அடக்குமுறைகளுக்கு எதிராக ஆயுதம் தாங்கிய போராட்டத்தை நடாத்தவில்லை. மேலும் இவர்களது விடுதலைக்கான போராட்டங்கள் இடதுசாரி கட்சிகளால் அதிலும் அதிலிருந்த ஆதிக்க சாதி அங்கத்தவர்களாலையே பெரும்பாலும் முன்னெடுக்கப்பட்டது. ஏனனில் அடக்கப்பட்ட சாதியை சேர்ந்தவர்களுக்கு தமது உரிமைகளுக்காக போராடுவதற்கான உரிமையும் அதற்கான வெளிகளும் கூட தமிழ் பேசும் சமூகத்தில் மறுக்கப்பட்டிருந்தது. ஆல்லது பயமுறுத்தப்பட்டு அடக்கப்பட்டிருந்தது என்ற கசப்பான உண்மையை யாரும் மறுக்க முடியாது. ஏனனில் அடக்கப்பட்ட சாதிகள் தமது நாளாந்த வாழ்வை கொண்டு நடாத்துவதற்கு ஆதிக்க சாதிகளின் தயவிலையே தங்கியிருந்த காலம் அது. தமிழ் தேசிய விடுதலைப் போராட்டத்தின் வளர்ச்சி நன்மைகள் பற்றி பறைசாற்றுபவர்களுக்கு இன்றும் இந்த அடக்குமுறைகள் தொடர்வது தெரிவதில்லை. தமிழ் தேசிய போராட்டம் பெண்களைப் போல் இவர்களையும் பயன்படுத்திக் கொண்டது. தம் மீதான சாதிய அடக்குமுறைக்கு எதிராக, தமது விடுதலைக்காக ஆயுதம் ஏந்திப் போராடாமல் இவர்களைத் தடுத்தது ஏது? ஆனால் தமிழ் தேசிய விடுதலைப் போராட்டத்தில் ஆயுதம் தூக்கிப் பங்குபற்ற தூண்டியது எது? யாருடைய நலன்களுக்காக இவர்கள் பயன்படுத்தப்பட்டனர்? இந்தக் கேள்விகளுக்கான பதில்கள் முக்கியமானவை. இது தொடர்பாக சிந்திக்கவேண்டிய தருணம் இன்று. ஏனனில் நமது போராட்டம் அனைத்து அடக்குமுறைகளுக்கும் எதிரானதாகவே இருக்கவேண்டுமேயோழிய சமூகத்தின் குறிப்பிட்ட சிலரின் நன்மைகளுடன் குறுக்கப்பட்டுவிடக்கூடாது.

அடக்கப்பட்ட மனிதர்களை ஆதிக்க சக்திகள் தம் நலன்களுக்காக மட்டும் பயன்படுத்திய பின் தூக்கி எறிவதற்கும் அல்லது துரோகி என பட்டமளித்து புறம் தள்ளுவதற்கும் எதிராக சமூக மாற்றத்தில் அக்கறை உள்ளவர்கள் ஒவ்வொருவரும் குரல் கொடுக்கவேண்டும் என்பது எனது கருத்து.

இன்று சாதியத்திற்கு எதிரான போராட்டம் தலித் போராட்டமாக கட்டமைக்கப்பட்டு முன்னெடுக்ப்படுகின்றுது. இது சாதிய அடையாளத்தை துறப்பதற்குப் பதிலாக அதை வேறு ஒரு விதாமாக மீண்டும் கட்டமைக்கும் விதத்தில் முன்னெடுக்கப்படுகின்றது. சாதிய அடையாளம் என்பது பிற அடையாளங்காளன பெண், பால், கருப்பின அடையாளங்களைப் போன்றதல்ல. பின்னைய அடையாளங்கள் இயற்கையானவை. அந்த இயற்கையான அடையாளங்களின் அடிப்படையிலையும் அதற்கு எதிராகவேகவுமே அவர்களுக்கு எதிரான அடக்குமுறைகள் கட்டமைக்கப்பட்டிருக்கின்றன. இதில் தமது அடையாளங்களை நிலைநிறுத்துவதற்காக சமமாக மதிக்கப்பட வேண்டும் என்பதற்காக இவர்கள் போராட வேண்டி இருக்கின்றது. ஆனால் சாதிய அடையாளம் அடக்கப்படுவதற்காகவே ஆதிக்க சாதிகளால் கட்டமைக்கப்பட்ட அடையாளம். ஆகவே சாதிய அடக்குமுறையிலிருந்து விடுதலை என்பது சாதிய அடையாளத்தை துறப்பதிலிருந்தே ஆரம்பிக்கின்றது. மாறாக தலித் எனப் போராடுவதோ அல்லது சாதிகளின் பெயரால் அரசியல் கட்சிகள் நடாத்துவதோ சாதிய அடையாளத்தை தொடர்ந்தும் தக்கவைத்துக் கொள்வதாகவே இருக்கும். நாம் கட்டமைக்கப்பட்ட அடையாளங்களை துறந்து அடையாளங்கள் அற்ற மனிதர்களாக வாழ்வதே ஆதிக்க சாதிகளுக்கு சக்திகளுக்கு எதிரான சரியான சவாலாக இருக்கும். அதவாது ஙரநநச அக வாழவேண்டும். அதாவது அதிக்க சக்திகளால் கட்டமைக்கப்பட்ட நமது சகல அடையாளங்களை துறந்து சாதராண மனிதர்களாக வாழ்வதே இன்று முக்கியமானது. இதுவே ஆதிக்க சக்திகளுக்கு மிகவும் சவாலானதாக இருக்கும்.

உலகில் குறிப்பாக வட அமெரிக்காவில் கருப்பின மற்றும் பழங்குடி மனிதர்களுக்கு எதிராக மேற்கொள்ளப்பட்ட அடக்குமுறைகளும் கவனிக்கத்தக்கது. கருப்பின மனிதர்கள் மீதான அடக்குமுறைகளும் தமிழ் பேசும் மனிதர்கள் மீது மேற்கொள்ளப்பட்ட அடக்குமுறையைவிட மோசமானது கொடுமையானது மட்டுமல்ல நீண்ட காலம் நடைபெற்றதும் இன்றும் குறிப்பாக கருத்தியல் தளத்தில் நடைபெறுவதுமாகும். இவர்கள் அடிமைகளாக பல்வேறு கொடுமைகளுக்குள் வாழ்ந்தனர். பொருட்களைப் போல் விற்கப்பட்டனர். ஆனாலும் வட அமெரிக்க கருப்பின மனிதர்கள் ஆயுதப் போராட்டத்தை நடாத்தவில்லை. ஆனால் போராடினார்கள். பல வெற்றிகள் பெற்றனர். தொடர்ந்தும் பல்வேறு தளங்களில் இன்றும் போராடிக்கொண்டிருக்கினறனர். புல் வேறு வெள்ளையின அமைப்புகளுடன் இனைந்தும் இன்றைய வெள்ளையின ஆதிக்கத்திற்கு ;எதிராகப் போராடுகின்றனர். வெள்ளையின் ஆதிக்கம் என்பது ஆணாதிக்கத்தைப் போல் பல சந்தர்ப்பங்களில் மறைமுகமானது வெளிப்டையானதும ஆழமானதுமாகும். கலாசார பண்பாட்டு அடிப்படையில் கட்டமைக்கப்பட்டு சமூக நிறுவனங்களால் பாதுகாக்கப்பட்டு வருவது. இன்றும்; வெள்ளையின ஆதிக்கம் குறிப்பாக கருத்தியல் மற்றும் நடைமுறை வாழ்வில் மிகவும் நுணுக்கமாக பயன்படுத்தப்படுகின்றது. இதைக் கண்டறிவதே மிகப் பெரிய போராட்டம். இதனால் பல்வேறு தளங்களில் வெள்ளையின ஆதிக்கத்திற்கு எதிரான போராட்டங்கள் வன்முறை பாதையில் இல்லாது தொடர்ந்தும் நடைபெறுகின்றன. தமிழ் தேசிய விடுதலைப் போராட்டம் இதிலிருந்தும் கற்றவேண்டியது நிறைய உள்ளது.

குழந்தைகளுக்கு எதிரான  அடக்குமுறையும் சுரண்டலும்

மேலும் தமிழ் பேசும் சமூகத்தில் குழந்தைகளுக்கு எதிரான மேற்கொள்ளப்படும் அடக்குமுறையும் சுரண்டலும் மிக முக்கியமாகக் கவனத்தில் கொள்ளப்படவேண்டிய ஒரு விடயமாகும். இது தொடர்பான அக்கறையும் தமிழ் பேசும் மனிதர்களிடம் குறைவாகவே இருக்கின்றது. குழந்தைகள் பிறந்ததிலிருந்தே அவர்கள் மீதான அடக்குமுறை பல்வேறு வர்க்க பால் சாதி சமய தளங்களில் ஆரம்பிக்கின்றது. போராட்ட காலங்கள் நல்ல உதாரணம் சிறுவர் போராளிகள் தொடர்பாக மௌனமாக இருந்தது. இன்று இந்த சிறுவர்களின் நிலைமையை எண்ணிப்பாருங்கள். சுpறிலங்கா அரசு புலிகளின் தலைமை செய்தது போல் இச் சிறுவர்களை எப்படி எல்லாம் காயடிக்கும்?இச் சிறுவர்கள் மீது இன்று யாருக்கு அக்கறை உள்ளது? இது தொடர்பாக புலம் பெயர் மனிதர்கள்; மீது நிறையவே கோவம் உள்ளது. நமது குழந்தைகளை பாதுகாப்பான இடங்களில் வைத்துக்கொண்டு தளத்தில் இருந்த குழந்தைகள் போராடுவதை மௌனமாக மட்டும் பார்த்துக்கொண்டிருக்கவில்லை அதற்கு எதிராக குரல் கொடுக்காது மாறாக ஊந்து சக்தியாகவே இருந்தனர். இன்று எல்லாம் முடிந்து விட்டது இப்பொழுது அதை ஏன் கதைப்பான் என சில குரல்கள் கேட்கலாம். இன்று அவ்வாறான நிலைமை இல்லை என்பது உண்மையாக இருக்கலாம் ஆனால் இன்;று அச் சிறுவர்கள் சிறிலங்கா அரசின் கீழ் எவ்விதமான வாழ்வை வாழ்வார்கள். இதனடிப்படையில் புலம் பெயர்ந்து வாழும் மனிதர்கள் அன்றைய நமது இரட்டை வேசத்தை நிலைப்பாட்டை இன்றாவது புரிந்து கொள்வதற்கு அது தொடர்பாக இன்று சிந்திப்பது நல்லது என்றே நினைக்கின்றேன். இவ்வாறான புரிதலே தொடர்ச்சியாக ஆரோக்கியமான வழிகளில் அடக்குமுறைக்கு எதிரான போராட்டங்களை முன்னெடுத்துச் செல்ல வழிவகுக்கும்.

புல்வேறுவிதமான அடக்குமுறைகள் மோசமாக நிலவியபோதும் அதற்கு எதிரான போராட்டங்களைவிட தமிழ் தேசிய விடுதலைப்போராட்டம் மட்டும் ஆயுதப் போராட்டத்தில் அவசரம் காட்டியது ஏன்? அதேவேளை தமிழ் பேசும் சமூகத்திற்குள் நிலவிய அடக்குமுறைகள் தொடர்பாக மௌனமாக இருந்தது ஏன்? பல் வேறு அடக்கப்பட்ட மனிதர்களின் விடுதலையையும் முன்வைத்து கூட்டமைப்பாக தமிழ் தேசிய விடுதலைப் போராட்டம் ஒரு கூட்டு முன்ணியாக ஒன்றினைக்கப்படாதது ஏன்? தமிழ் பேசும் மனிதர்களின் சுய நிர்ணைய உரிமையை ஏற்றுக் கொள்ளும் சிங்கள மொழி பேசும் மனிதர்களுடன் கூட்டமைக்காதது ஏன்? வர்க்க பால் அடிப்படையில் அடக்கப்பட்ட சிங்கள முற்போக்காளர்களுடன் உடன்பாடுகள் கண்டு கூட்டமைத்து செயற்படாதது ஏன்? இவ்வாறன கூட்டமைப்புக்கள் மூலம் பொதுவான எதிரிகளான ஆதிக்க சக்திகளை தனிமைப்படுத்துவதற்கான செயற்பாடுகளை போராட்டங்களை முன்னெடுக்காதது ஏன்? இன்றும் தமிழ் தேசிய கட்சிகள் சிறிலங்கா சுதந்திரக் கட்சியுடனோ அல்லது ஐக்கிய தேசிய கட்சிகளுடனோ கூட்டமைக்க காட்டும் ஆர்வம் மேற்குறிப்பிட்ட சிங்கள முற்போக்காளர்களுடன்; காண்பிப்பதில்லை. என்ன ;காரணம்? தமிழ் ;தேசிய (கட்சித்) தலைவர்கள் தமிழ் பேசும் மனிதர்களின் எந்தப் பிரிவினரை யாருடைய நலன்களைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றனர்? இக் கேள்விக்கான பதில்கள் இன்றைய சூழலில் முக்கியமாக கண்டறியப்படவேண்டியது என்றால் மிகையல்ல. அல்லது மீண்டும் ;மீண்டும் சமூக ஆதிக்க சக்திகள் அடக்கப்பட்ட மனிதக் குழுக்களை தமது நலன்களுக்காகவே தொடர்ந்தும் பயன்படுத்திவிட்டு நடுத்தெருவில் விட்டுவிட்டு சென்றுவிடுவர். ஆனைத்து மனிதர்களின் விடுதலை என்பது என்றும் ஒரு கனவாகவே இருந்துவிடும் ஆபத்து உள்ளது.

சிந்தனை முறைகள்?

இக் கேள்விகளை இன்று நாம் கேட்காது விடுவோமாயின் மீண்டும் வரலாற்றில் தவறிழைத்தவர்களாவோம். இவ்வாறு கேள்வி கேட்க முற்படும் நாம் நமது சிந்தனை முறையிலும் மாற்றத்தை ஏற்படுத்த தவறுவேமாயின் மீண்டும் நாம் தவறிழைப்போம். இன்றைய நமது சிந்தனை முறைக்கான துடுப்பு பகுத்தறிவு தர்க்கீம் என்ற மேற்கத்தைய சிந்தனை முறையை மட்டுமே தொடர்ந்து; பயன்படுத்திவருகின்றோம். இந்த சிந்தனை முறையில் சரியான கூறுகள் பக்கங்கள் இருந்தபோதும் பல தவறுகளும்; இருக்கின்றன என்பது புரிந்துகொள்ளப்படவேண்டிய ஒன்றாகும். முதலவாது இவை எல்லாவற்றையும் இரட்டை நிலைகளாக நேர் எதிர் தன்மைகளில் நிறுத்திப் பார்ப்பது. இதனால் குறிப்பான ஒன்றின் பல்லின ;தன்மையை பார்க்கத்தவறிவிடுகின்றோம். மேலும் அணைத்தையும் முழுமையாகப் பார்க்காது பிரித்துப்பரித்துப் பார்ப்பது. இயற்கையை முழுமையாகவும் பார்க்கத்தவறியது மேற்கத்தைய சிந்தனைமுறையின் மிக முக்கியமான குiறாடாகும் என இன்று விஞ்ஞானிகள் ஒத்துக்கொள்கின்றனர். மேலும் முழுமையின் சக்தி அல்லது செயற்திறன் என்பது அதன் பகுதிகளின் ஒன்றினைவையும் விட மேலானது என்பது இன்று ஏற்றுக்கொள்ளப்படும் ஒரு உண்மை. ஊதாரணமாக நமது உடல்களை பிரித்து பிரித்து பரிசோதனைகள் நடத்தலாம். புரிந்துகொள்ளலாம். ஆனால் அவற்றை ஒன்றாக புரிந்து கொள்வது என்பது முற்றிலும் ஒரு வேறு தளம். இத் தளமே கீழைத்யே நாடுகள் மேற்கொண்ட வழிமுறை. ஆனைத்தையும் முழுமையாக அனுபவத்தினுடாகப் புரிந்துகொள்வதற்கு முயற்சித்தனர். இரண்டாது மிக முக்கியமானது என்னவெனில் புறவயப்பட்டு மட்டுமே பார்ப்பது. சிந்திப்பவர் தொடர்பான பிரக்ஞை இல்லாதிருப்பது மேற்கத்தைய சிந்தனைமுறையில் உள்ள மற்றும் ஒரு முக்கியமான குறைபாடாகும். இதனால் பிரக்ஞையாக சிந்திப்பது என்பதை தர்க்க அடிப்படையில் சிந்திப்பது என்பதாகவே நாம் புரிந்துகொண்டுள்ளோம். ஆனால் தர்க்கடிப்படையில் யார் எவ்வாறு சிந்திக்கின்றார் என்பது முக்கியமானது. ஏனனில் தர்க்க அடிப்படையில் சிந்திப்பது என்பது பிரக்ஞையாக சிந்திப்பது என்பதாகாது. இது ஒரு வகையான இயந்திரமயமான கருப்பு வெள்ளை என பார்க்கும் செயற்பாடாகும். மாறாக பிரக்ஞையாக சிந்திப்பது என்பது ஒருவரின் சுய பரிணாம வளர்ச்சியில் தங்கியுள்ளது. இது கீழைத்தேய சிந்தனை முறையைச் சார்ந்தது. முரண்நகை என்னவென்றால் மேற்கத்தைய அடக்குமுறைiயையும் சுரண்டலையும் அவர்களது மேலாதிக்கத்தையும் எதிர்க்கும் கீழைத்தேயத்தவர்கள் மேற்கத்தையவர்களின் சிந்தனை வழிமுறையை மட்டும் பின்பற்றுவதுடன் கீழைத்தேய சிந்தனை முறையை புறம்தள்ளிவிடுவதுதான். இது ஒருவகையில் நாம் பிரக்ஞையில்லாது மேற்கத்தைய ஆதிக்கத்திற்கு உட்பட்டு வாழ்வதை மட்டும் வெளிக்காட்டவில்லை அவர்கள் போல் அவர்கள் காட்டிய வழியல் தான் சிந்திக்கின்றோம் கற்கின்றோம் என்பதற்கும் மேலாக வாழ்கின்றோம் என்பதையும் தெரிவிக்கின்றது. இங்கு வரலாறு தொடர்பாக நாம் கவனிக்கவேண்டும். 500 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு மேற்கத்தையவர்கள் ஆக்கிரமிக்கும் முன்பு நமது சிந்தனைமுறை என்ன என்பது தொடர்பான தேடுதல் அவசியமானது. கிழைத்தேயவர்களின் சிந்தனைமுறையில் சிந்திப்பவரே முக்கியமான கருப்பொருளாக இருந்திருக்கின்றார். எது தொடர்பாக சிந்திக்கின்றார் என்பது இரண்டாவது விடயம். இது மேற்கத்தைய சிந்தனை முறைக்கு முற்றும் முரணாணது மட்டுமல்ல தொடர்பில்லாததும் கூட. இது தொடர்பாக நாம் கவனங் கொள்வது முக்கியமானது எனக் கருதுகின்றேன். ஏனனில் இதுவரை நடைபெற்ற சமூக மாற்றங்களுக்கான போராட்டங்கள் எல்லாம் மேற்கத்தைய சிந்தனை வழிமுறையிலையே மேற்கொள்ளப்பட்டு வெற்றி கொள்ளப்பட்டாலும் அவ் வெற்றிகளை தக்கவைக்கவோ பாதுகாக்கவோ முடியவில்லை. இதற்கு முக்கியமான காரணம் தனிமனித முக்கியத்துவத்தையும் அவரது சிந்தனையையும் உளவியலையும் புறக்கணித்து புறவயப்பட்டு மட்டுமே பார்த்தது ஒரு காரணம். நாம் வரலாற்றின் கைதிகளாக அடிமைகளாக இருப்பது மட்டுமல்ல அது தொடர்பான பிரக்ஞையின்றியிருப்புதும் மிகவும் துர்ப்பாக்கியமான ஆபத்தான விடயமே. இன்றைய நமது வாழ்வும் சிந்தனை முறையும் மேற்கத்;தைய ஆக்கிரமிப்புக்கு பின்பானது. இதற்குள் நமது கலாசாரம் கல்வி மருத்துவம் விஞ்ஞானம் சிந்தனை முறை என வாழ்வின் அனைத்து அம்சங்களும் உட்படும். இதற்கு 500 வருடங்கள் மட்டுமே கொண்ட வரலாறு தான் உண்டு. அதற்கு முற்பட்ட நமது சிந்தனை செயற்பாட்டு முறைகள் எல்லாம் அழிந்துவிட்டனவா அல்லது அடக்கப்பட்டிருக்கின்றனவா? மேலைத்தேசத்தவர்கள் வருவதற்கு 500 வருடங்களுக்கு முன்பு சீனாவின் ஆதிக்கமல்ல கட்டமைப்பு ஆபிரிக்க எல்லைவரை தேடல் அடிப்படையில் நீண்டிருந்தது மட்டுமல்ல மேலைத்தேயத்தவர்களைவிட பலமடங்கு இராணுவ ஆயுது பலத்துடன் நிலை கொண்டிருந்துள்ளனர் என வரலாற்றாசிரியர்கள் கூறுகின்றனர். ஆனால் இதற்குட்பட்ட எந்த ஒரு நாடுகளையும் சீனா அன்று ஆக்கிரமிக்கவில்லை. ஆனால் பின்பு தமது சிந்தனைகளில் ஏற்பட்ட மாற்றத்தால் தமது தேடுதல்களுக்கான நிலைநிறுத்தல்களை நிறுத்திக் கொண்டு தமது நாட்டுக்குச் திரும்ப சென்றவிட்டிருந்தனர். ஆவ்வாறு இவர்கள் ;சென்றிருக்காவிட்டால் நிச்சயமாக மேலைத்தேய நாடுகளை நமது நாடுகளை ஆக்கிரமிக்க விட்டிருக்கமாட்டார்கள் என நம்புவதற்கான வாய்ப்புகள் இருந்துள்ளன. ஆல்லது மாபெறும் யுத்தம் நடந்திருப்பதற்கான வாய்ப்புகள் இருந்துள்ளன. ஆவ்வாறு நடந்திருப்பின் இன்றைய நமது வாழ்வு முறையும் சிந்தனைமுறையும் எப்படி இருந்திருக்கும் என்பது சிந்திப்பதற்கு முக்கியமான ஒரு விடயம். ஏனனில் அதுவே நமது காலனியாதிக்க சிந்தiயையையும் வாழ்வுமுறையையும் நம்மிலிருந்து அகற்ற வழிவகுக்கும். ஆல்லது மேற்கத்தைய காலனி ;ஆதிக்கம் நடைபெற்றிருக்காவிட்டால் நமது சிந்தனை வாழ்வு முறை எவ்வாறு இருந்திருக்கும்? நமக்கு ஏன் மேற்கத்தைய நாடுகளை நோக்கிய ஒரு கவர்ச்சி? இவர்கள் கிழைத்தேச பலங்கால தத்துவ மருத்துவ விஞ்ஞான அறிவியலை களவெடுத்து இன்று தமதாக வெளிப்படுத்துகின்றனர் என வரலாற்றாசிரியர்கள் கூறுகின்றனர். நாமோ இவர்களை அண்ணாந்து பார்த்துக்கொண்டு கிழைத்தேச சிந்தனைமுறைகளை அறிவையும் புறம் தள்ளிவிடுகின்றோம். இதிலிருந்து எப்பொழுது விடுபடுகின்றோமோ அன்று ஆரோக்கியமான வழிகளில் பயணிக்க ஆரம்பிப்போம் என நம்பலாம்.

மேலைத்தேய சிந்தனை முறையை பின்பற்றுவதைப் போல் பெரும்பாலான மனிதர்கள் பெண்கள் உட்பட ஆணாதிக்க சிந்தனையையும் அதன் வழியான வாழ்வுமுறையையும் நாம் பின்பற்றுகின்றோம் என்பது கவலைக்கிடமானது. குடும்ப அமைப்பு ஆணாதிக்கத்தின் கருவறை. ஆதை உடைக்காது அதற்குள் சமரசம் செய்து கொண்டு ஆணாதிக்கத்திற்கு எதிராக போராடுகின்றோம். அதேபோல் ஆணாதிக்கத்தின் முக்கியமான செயற்பாட்டுமுறை வன்முறையும் ஆதிக்க மனோபாவமும். நம் மீதான அடக்குமுறைகளுக்கு எதிரான போராட்ட சிந்தனைகளுக்கும் செயற்பாட்டு வடிவங்களுக்கும் ஆணாதிக்க சிந்தனையும் அதன் வழியான செயற்பாடுகளையுமே தொடர்ந்தும் பின்பற்றுவது துரதிர்ஸ்டவசமானது. உண்மையிலையே நாம் ஆணாதிக்கதிலிருந்து விடுதலை பெற வேண்டுமாயின் அதன் ஒவ்வொரு கூறுகளிலிருந்தும் நம்மை நாமே விடுவித்துக் கொள்வது முன்நிபந்தனையாகின்றது. இது இவ் உலகில் வாழ்வதற்கு மிகவும் சவாலானதாகவே இருக்கும். ஆனால் ஆதிக்க உலகில் சுதந்திரமாக வாழ சவாலை எதிர்கொள்வதைத் தவிர வேறு வழியில்லை. மேலும் நம் மீதான அடக்குமுறைகளுக்கு எதிராக போராடுவதற்கும் ஆயுதப் போராட்டம் மற்றும் வன்முறை பாதைகளை விடுவித்து ஆரோக்கியமான பாதைகளை கண்டறியவேண்டியவர்களாக உள்ளோம். ஏனனில் ஆணாதிக்கம், ஆயுதப் போராட்டம் மற்றும் வன்முறை வழிகள் மனிதர்களையும் அவர்களது வாழ்வையும் சுற்று சூழலை கருத்தில் கொள்ளாது மனிதர்களையும் ப+மியை இயற்கையை வன்புணர்ச்சி செய்கின்றது என்பதை நாம் கருத்தில் கொள்ளவேண்டும். இனி வருங் காலங்களில் மேற்கொள்ளப்படும் விடுதலைப் போராட்டங்களில் மனித உயிர்களையும் சுற்று சூழலை கருத்தில் கொள்ளாது மேற்கொள்ளப்படும் போராட்ட வழிமுறைகள் பிற்போக்கானவைகளாகவே கருதப்படும் என்பதில் சந்தேகமில்லை. அண்மையில் சில மனிதர்களை இராணுவ உடை அணி;ந்த சில மனிதர்கள் துப்பாக்கிகளால் சுட்டுக்கொல்லப்படும் காட்சிகள் பரபரப்பான வாத பிரதிவாதங்களுக்கு உட்பட்டிருந்தன. இதில் கவலைக்கிடமானது என்னவென்றால் ஒவ்வொரு பிரிவினரும் அதாவது அரசாங்கம் சார்ந்தவர்களும் அவர்களுக்கு எதிரானவர்களும் புலிகளும் புலிகளுக்கு சார்பானவர்களும் அவர்களுக்கு எதிரானவர்களும் கொல்லப்பட்டவர்கள் தம் பிரிவைச் சார்ந்தவர்கள் என்றும் கொல்பவர்கள் தமது எதிர் பகுதியை சேர்ந்தவர்கள் என்றும் நிறுபிப்பதில் மிகவும் உறுதியுடன் சளைக்காது வாதிட்டனர். இங்கு அந்தக் கொல்லப்படும் மனிதர்கள் மீதான மனிதாபிமானம் அவ்வாறான கொலைகள் நிறுத்தப்பட என்ன செய்யப்படவேண்டும் என்பதில் அக்கறை கொள்வதற்குப்பதிலாக மற்றவறை குற்றம் சாட்டுவதிலையே அக்கறை இருந்தமை மிகவும் கவலைக்கிடமான ஒரு விடயம். நமது மனிதாபிமானம் இறந்துவிட்டதற்கான சாட்சி. இவ்வாறான கொலைகளை மறைமுகமாகவும் வெளிப்படையாகவும் பல அரசாங்கங்கள் பல காலங்களாக மேற்கொண்டே வருகின்றன. துமிழ் தேசிய விடுதலை இயக்கங்கள் என்பதுகளிலிருந்து இதைச் செயற்படுத்திவருகின்றன. ஆப்பொழுதெல்லாம் அமைதியாக இருந்தவர்கள் இந்த தொலைக்காட்சிப் காட்சிகளைப் பார்த்தவுடன் மட்டும் விழித்து எழுந்தது நகைப்புக்கு இடமாகவே இருந்தது. மனிதத்தை யார் கொலை செய்தாலும் நாம் கேள்வி கேட்கும் பொழுதுதான் நமது மனிதத்தை பிறர் கொல்லும் பொழுது அதற்காக நாம் குரல் கொடுப்பது நியாயமாக இருக்கும். மற்றவர்களும் ஆதரவாக குரல் கொடுப்பர் என்ற உண்மையை நாம் புரிந்து கொள்ளவேண்டும். எப்பொழுது இந்த உண்மையை புரிந்துகொள்ளப்போகின்றோம்?

இறுதியாக சமூக மாற்றத்தில் அக்கறையுள்ளவர்கள் சகல அடக்குமுறைக்கு உள்ளானவர்களுடனும் ஆகக் குறைந்த உடன்பாடு ஒன்றை ஏற்படுத்தி செயற்படவேண்டியது இனிவருங் காலத்தில் தவிர்க்ப்படமுடியாதது. இவ்வாறான செயற்பாடுகள் அடக்குமுறைகளுக்கு எதிராக ஆரோக்கியமான வழிகளில் போராடும் அதேவேளை மனித நலன்கள் வளர்ச்சிகள் மற்றும் சுற்று சூழலிலும் கவனங் கொள்ளவேண்டியது அவசியமானதாகும். இதனால் இனிவரும் அமைப்புகளினதோ கட்சிகளினதோ பெயர்களில் தேசிய மற்றும் மொழி மதம் பிரதேசம் சார்ந்த பெயர் சொற்களுக்குப் பதிலாக மனித மற்றும் சுற்று சூழல் அதன் நலம், வளர்ச்சி, அவற்;றைப் பாதுகாப்பது போன்ற சொற்கள் கட்சிப் பெயர்களில் முன்வைக்கப்படவேண்டும். ஏனனில் நமது மொழி மதம் பிரதேச எல்லைகள் எல்லாவற்றுகும் அப்பால் மனித நலன்களும் அவர்களின் பரிணாம வளர்ச்சியும் அதாவது பிரக்ஞையில் உயர்வதும் மற்றும் சுழல் பாதுகாப்பதும் இன்றைய காலத்தில் மிக மிக முக்கியமானவை. ஆய்வுகளின் முடிவுகளின்படி ஒரு துறையில் குறிப்பாக மாற்றத்தை தாக்கத்தை ஏற்படுத்த வேண்டுமாயின் ;ஆகக்குறைந்தது அத் துறையில் முழுமையாக பத்து வருடங்களையாவது முழு ஆற்றலுடன் செயற்பட்டிருக்கவேண்டும் எனக் கூறுகின்றனர். முழுமையாக சமூக மாற்றத்தை ஏற்படுத்துவதற்கு இவ்வாறு நம்மில் எத்தனை நான் உட்பட செயற்படுகின்றோம். இவற்றை கவனத்தில் கொள்ளாது உலகத்திற்கு ஒரு முன்மாதிரியாக இருந்து செயற்பாடாது விடுவோமாயின் மீண்டும் மீண்டும் பல முள்ளி வாய்க்கால்களை சந்திப்பது தவிர்க்கமுடியாதது என்பது கவலைக்கிடமானது.

ஆண்கள் எப்படி தமது ஆணாதிக்கத்தை தமது வாழ்வாக கொண்டிருக்கின்றார்களோ வெள்ளையின மனிதர்கள் தமது வெள்ளையின ஆதிக்கத்தை தமது வாழ்வாக கொண்டிருக்கின்றார்களோ சாதி என்ற கட்டமைப்புக்குள் வாழ்ந்து கொண்டு தம்மை உயர் சாதிகளாக கருதிக் கொண்டு எவ்வாறு வாழ்கின்றார்களோ இப்படி ஆதிக்க சக்திகள் அனைவரும் தாம் எப்படி ஏன் எதனால் ஆதிக்க சக்திகளாக இருக்கின்றோம் என்ற பிரக்ஞையின்றி அதுவே இயல்பான யதார்த்தமான வாழ்வென நம்பிக்கொண்டு வாழ்வதைப் போலவே சிங்களம் பேசும் மனிதர்களும் தமது பேரினவாத கருத்துக்களை நம்பிக்கொண்டு வாழ்கின்றனர். இதிலிருந்து அடக்கப்பட்ட மனிதர்கள் தம்மை விடுவித்துக் கொள்வதற்கு துரதிர்ஸ்டவசமாக அடக்குபவர்களுக்கு பாடம் கற்பிப்பதன் மூலமே அவர்களை தமது செயற்பாடுகளை தொடர்பாக பிரக்ஞை உள்ளவர்களாக மாற்றலாம் என பல நிற திவிரவாத பெண்ணியவாதிகள் கூறுகின்றனர். இதுவே அனைத்து அடக்குமுறைகiளிலிருந்தும் விடுதலைபெற வழிவகுக்கும் ஆரோக்கியமான வழியாகும். வேற்று நம்பிக்கைகளை புறம் தள்ளி யாதார்த்தமாக சிந்தித்து நம்பிக்கையுடன் செயற்படுவோமா?

மீராபாரதி

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Categories

%d bloggers like this: