Posted by: மீராபாரதி | August 20, 2010

வீயூகம் சஞ்சிகை: எனது குறிப்புகளும் விமர்சனங்களும்-4

பிரக்ஞை – தனிமனிதர் – அமைப்புத்துறை – அரசியல்
நண்பர்களுக்கு,

இக் கட்டுரை தனி மனிதர் மற்றும் அவரது பிரக்ஞை தொடர்பாகவும் தனிமனிதர்களின் அமைப்புத்துறை சார்ந்த பங்களிப்புகள் முரண்பாடுகள் தொடர்பாகவும் எதிர்கால அரசியல் செயற்பாடு தொடர்பாகவும் இக் கட்டுரையின் சில விடயங்களை உரையாட முற்படுகின்றது. பிரதான விடயத்திற்கு செல்வதற்கு முன் இரு குறிப்புகள்.

இக் குறிப்பிட்ட கட்டுரையை கடந்த வீயூகம் சஞ்சிகை அல்லது அவர்கள் சார்ந்த “மே 18 இயக்கம்” மே மாதம் 22ம் திகதி நடாத்திய கூட்டத்திற்கு முன்பாக எழுதி அனுப்பவேண்டும் என்றே நினைத்திருந்தேன். ஆனால் முழுமையாகவும் திருப்தியாகவும் முடிக்கமுடியவில்லை. சில நேரங்களில் சில விடயங்களை சிறிது பின்போடுவது நல்லதே.

இப்பொழுது கட்டுரைக்குச் செல்வோம்.

ஒரு சமூகப் புரட்சியை ஏன் செய்கின்றோம் அல்லது செய்ய விரும்புகின்றோம் எனில் பல்வேறுவிதமான உயர்ந்த நோக்கங்களை அடைவதற்காக என்றால் மிகையல்ல. அதாவது சுரண்டல் அற்ற மற்றும் அடக்குமுறைகளும் ஒடுக்குமுறைகளும் இல்லாத, மனிதர்கள் அனைவரும் சம வாய்ப்புகளுடனும் சகல உரிமைகளுடனும் சுதந்திரமாக ஆனந்தமாக வாழக்கூடிய ஒரு சமூகத்தை கட்டி எழுப்புவது என்ற கனவை அடிப்படையாகக் கொண்டே முன்னெடுக்கின்றோம். அதற்காக பலர் பல்வேறு விதமான அர்ப்பணிப்புகளை கொடுத்து குறிப்பாக தமது முழு வாழ்வை மட்டுமல்ல உயிரையும் பங்களிப்பாகக் கொடுத்து இந்த நோக்கங்களுக்காக செயற்பட்டுள்ளனர். இவ்வாறன அர்ப்பணிப்புக்களுடன் செயற்பட்டபோதும் புரட்சியை முன்னெடுத்த அல்லது விடுதலைக்காகப் போராடிய எந்த ஒரு சமூகமும் முழுமையாக தமது உயர்ந்த நோக்கத்தை இதுவரை அடையமுடியவில்லை என்பதை வரலாற்றில் மீண்டும் மீண்டும் காண்கின்றோம். இதற்கு காரணங்களாக சிலவற்றை பாரம்பரியமாக கூறிவருகின்றனர். முதலாவதாக முன்வைக்கப்படுவது உறுதியான கோட்பாட்டுத்தளம் இல்லை என்பது. இரண்டாவதாக முன்வைக்கப்படுவது ஒழுங்கான அமைப்புத்துறை இல்லை என்பது. மூன்றாவதாக முன்வைக்கப்படுவது பொருத்தமான அக மற்றும் புறச் சுழல்கள் இல்லை என்பது. இறுதியாக முன்வைக்கப்படும் காரணம் தனிநபர்களின் தன்னியல்புவாத செயற்பாடுகள். இந்தக் காரணங்கள் சமூக மாற்றத்திற்கான போராட்டம் ஒன்றை முன்னெடுப்பதற்கு கவனிக்கப்படடு களையப்படவேண்டிய முக்கியமானதும் தேவையானதுமான காரணங்களே. ஆனால் பல போராட்டங்கள் இவ்வாறான அடிப்படை அம்சங்களைக் கொண்டிருந்தும் தமது நோக்கத்தை ஏன் (குறைந்தது பகுதியளவாவது) அடையமுடியவில்லை என்பது கேட்கப்பட வேண்டிய ஒரு முக்கியமான கேள்வி. இதற்குப் பதிலாக கிடைக்ககூடியதும், கடந்த கால அனுபவங்களிலிருந்து நாம் புரிந்துகொள்ளவேண்டியதும், மேற்குறிப்பிட்ட காரணங்களினடிப்படையில் முக்கியத்துவம் கொடுக்கவேண்டிய குறிப்பான பிரச்சனை என்பது தனிநபர் சார்ந்ததும் அவரது பிரக்ஞை(யின்மை) மற்றும் இப் பிரக்ஞையற்ற தனிநபர்களின் சிந்தனைகளிலிருந்து உருவாக்கப்படும் அமைப்புத்துறை பிரச்சனையுமே நாம் முன்னேற முடியாமல் இருப்பதற்கு தடைகளாக இருக்கின்றன என்றால் தவறல்ல.

முதலாவதாது ஒரு பொதுவேலைத் தளத்தில் செயற்படும் தனிமனிதர்களின் அகப்பிரச்சனைகள் என்பது மிக முக்கியமான தாக்கத்தை குறிப்பிட்ட வேலைத்திட்டத்திலும் அதன் போக்கிலும் ஏற்படுத்துகின்றது. ஆகவே தனிமனிதரின் பிரக்ஞை(யின்மை), சிந்தனை, செயற்பாடு என்பன தொடர்பாக நாம் கருத்தில் எடுத்து பிரக்ஞையுடன் சிந்தித்து செயற்பட வேண்டிய காலமிது. கடந்த காலங்களில் இதற்கு சிறிதளவு கூட முக்கியத்துவம் கொடுக்காமல் விட்டதே பல விடயங்கள் மற்றும் தவறுகள் மீண்டும் மீண்டும் நடைபெறுவதற்கு காரணமாக இருக்கின்றன என்றே நான் நம்புகின்றேன். ஏனனில்; உயர்ந்த நோக்கங்களுக்காக செயற்படும் ஒவ்வொரு மனிதரும் அடிப்படையில் பிரக்ஞையின்றியே செயற்படுகின்றனர். மனிதரின் பிரக்ஞை நிலை மற்றும் அதன் வளர்ச்சி தொடர்பாக நாம் எப்பொழுதும் குறிப்பாக புரட்சிகர செயற்பாட்டுத்தளத்தில் அக்கறைகொள்ளவில்லை என்றே உணர்கின்றேன். இதனடிப்படையிலையும் தொடர்ச்சியாகவுமே அமைப்புத்துறை தொடர்பான பிரச்சனைகளையும் நாம் பார்க்கவேண்டும் என்றே கருதுகின்றேன். இதுவே இரண்டாவது முக்கியத்துவமான பிரச்சனையாக அரசியற் செயற்பாடுகளில் காணப்படுகின்றது. ஏனனில் பிரக்ஞையற்ற மனிதர்களே தாம் செயற்படும் அமைப்புத்துறையை உருவாக்குவதுடன் அதில் ;செயற்படும் அங்கத்தவர்களாகவும் இருக்கின்றனர். ஆகவே பிரக்ஞையற்ற தனிமனிதர்களும் அவர்கள் உருவாக்கும் அமைப்புத்துறையும் ஒன்றுடன் ஒன்று பிரிக்கமுடியாதவகையில் கலந்துள்ளது. இந்த சிக்கலை புரிந்து கொண்டு, அதன் அடிப்படையிலையே சமூக மாற்றத்தை நோக்கி செயற்படுவதற்கான புதிய கோட்பாடுகள் முன்வைக்கப்படவேண்டும். இதன் மூலமே தனிநபர்கள் மற்றும் அவர்கள் கட்டமைக்கும் அமைப்புத்துறை மீதான முக்கியத்தும் எதிர்காலங்களில் கவனிக்கப்படுவது மட்டுமல்ல அது தொடர்பான அக்கறையும் அதிகரிக்கும். இந்த நம்பிக்கையிலும் எதிர்பார்ப்பிலும் இந்த உரையாடலை ஆரம்பிக்கின்றேன்.

முதலில் ஐயர் அவர்கள் இனியொரு என்ற இணையத்தள சஞ்சிகையில் எழுதும் தனது போராட்டகால நினைவுகள் மற்றும் அனுபவங்களின் தொகுப்பின் பாகம் 17 (http://inioru.com/?p=13191) இல் ஒரு விடயத்தைக் குறிப்பிடுகின்றார். அதாவது அமைப்புக்குள் பல்வேறு விதமான பிரச்சனை வருகின்றது. குறிப்பாக அரசியல் கோட்பாட்டுப் பிரச்சனைகளுக்கு அப்பால் தனிநபர் சார்ந்த முரண்பாடுகளும் மற்றும் தனிநபரின் தலைமைத்துவத்தை நோக்கிய முனைப்பு என்பவற்றைக் குறிப்பிடுகின்றார். இந்தப் பிரச்சனைகளுக்கு தீர்வு காண்பதற்காக பல அங்கத்தவர்கள் இரஸ்சிய புரட்சியின்போது லெனின் மற்றும் சீனப் புரட்சியின் போது மாவோ எழுதிய எழுத்துக்களை தேடி வாசிக்கவும் கலந்துரையாடவும் முற்படுவதாக எழுதுகின்றார். இதேவேளை சாபாநாவலன் அவர்களும் இனியொரு சஞ்சிகையில் “முள்ளிவாய்க்கால் தோல்வியின் அடிப்படைகள்” (http://inioru.com/?p=13228) என்ற கட்டுரையில் ஒரு போராட்டம் வெற்றிபெற அல்லது முன்நோக்கிச் செல்ல மூன்று நிபந்தனைகள் இருக்கவேண்டும் எனக் குறிப்பிடுகின்றார். ஆதில் ஒன்று புரட்சிகர கட்சி இருக்கவேண்டும் என்பது. ஐயர் அவர்கள் குறிப்பிடுவது போல் ஆயுதப் வழி போராட்ட அமைப்பை அல்லது கட்சி ஒன்றை கட்டும் பொழுது இவ்வாறு கடந்த காலங்களில் செயற்பட்டவர்களின் அனுபவங்களை கருத்துக்களை மற்றும் அவர்கள் முன்வைத்த கோட்பாடுகளையும் சந்தித்த பிரச்சனைகளையும் தேடி வாசிப்பது அவசியமானதும் முக்கியமானதுமான ஒரு செயற்பாடு என்பது மறுப்பதற்கில்லை. அதேபோல் சபாநாவலன் அவர்கள் குறிப்பிடுவது போன்று புரட்சிகர கட்சி ஒன்றின் தேவையும் இன்றியமையாததே. ஆனால் இவ்வாறு கடந்தகால அனுபவங்களை கற்பது மட்டும் போதுமா என்பது முதலவாது கேள்வி? இரண்டாவது கேள்வி நாம் இன்று எதிர்நோக்குவது போன்று லெனினின் எவ்வாறு தனி நபர் தொடர்பான பிரச்சனைகளுக்கு முகம் கொடுத்தார்? மற்றும் அவ்வாறான பிரச்சனைகளைத் தீர்த்தாரா? மூன்றாவது கேள்வி நாவலன் குறிப்பிடுவது போன்று அக மற்றும் புறச் சுழலுடன் புரட்சிகர கட்சி ஆகிய மூன்று காரணங்கள் இருப்பது மட்டும் ஒரு போராட்டம் முன்னோக்கிச் செல்வதற்கோ அல்லது சமூக மாற்றம் ஒன்று நடைபெறுவதற்கோ போதுமானதா? இந்தக் கேள்விகளும் அற்கான பதில்களும் முக்கியமானவை என்றே நான் கருதுகின்றேன்.

நாவலன் தனது கட்டுரையில் குறிப்பிடுவது போன்று இரசிய மற்றும் சீனா ஆகிய இரு நாடுகளிலும் நடைபெற்ற புரட்சியின் போது அக புற சுழல்களும் புரட்சிகர அமைப்புஃகட்சி இருந்தமையும் புரட்சியை வென்;றெடுக்க சாதகமாக இருந்தது மட்டுமல்ல தலைவர்களும் அச் சந்தர்ப்பத்தை புரட்சிக்கு சாதகமாக பயன்படுத்தியதும் ஒரு காணரம் என்பது நாம் அறிந்ததே. ஆனால் அந்தப் புரட்சியின் விளைவுகளும் பயன்களும் பலன்களும் இன்றுவரை நாம் கனவு காண்கின்ற ஒரு சமூகத்தை புரட்சியை முன்னெடுத்தவர்களால் அல்லது அதன் வழிவந்தவர்களால் கட்டிஎழுப்ப முடியாமல் போனதற்கு அல்லது இருப்பதற்கு காரணம் என்ன? இப் புரட்சிகளுக்கு பின்பு பல புரட்சிகள் நடைபெற்றன. உதாரணமாக கியூபா, வியட்நாம், மற்றும் நிக்கிரக்குவா என்பவற்றைக் குறிப்பிடலாம். இந்த அனுபவங்களை எல்லாம் பெற்றுக் கொண்டு மற்றும் கற்றுக் கொண்டும் இலங்கையிலும் இந்தியாவிலும் பல புரட்சிகர அமைப்புகள் செயற்பட்டன. இன்றும் சில செய்ற்படுகின்றன. இவர்கள் தோல்விகளையே சந்தித்தனர் அல்லது குறிப்பான முன்னேற்றத்தை அடையமுடியவில்லை என்றே கூறவேண்டும். அல்லது அருண்மொழிவர்மன் தனது வலைப்பதிவில் (http://solvathellamunmai.blogspot.com/2010/05/blog-post.html) குறிப்பிடுவதுபோன்று எந்த மனிதர்களுக்காக போராடினார்களோ அவர்களுக்கு எதிரான மனித உரிமை செயற்பாடுகளையே முன்னெடுத்துள்ளது துரதிர்ஸ்டமானNது. இந்த அனுபவங்களையும் அதிலிருந்து பல பாடங்களையும் கற்பதற்கு வாய்ப்புகள் எல்லாம் இருக்கின்ற நிலையில் தான் தமிழ் தேசிய விடுதலைப் போராட்டம் ஆரம்பித்தது. ஆனால் குறிப்பிட்ட சுழ்நிலையால் பொறுப்பான புரட்சிகர தலைமை ஒன்று இல்லாமையினால் மனிதர்களின் பிரக்ஞையற்ற இயல்பான எதிர்வினை செயற்பாடுகளின் போக்குகளினால் தன்னியல்பாக முன்னெடுக்கப்பட்டதே தமிழ் விடுதலை இயக்கங்களின் பின்னனி எனலாம். இது தொடர்பாக ரகுமான் ஜான் அவர்கள் இனியொருவில் வெளியான “விடுதலைப் போராட்டம்: ஒரு மீள்பார்வை” (http://inioru.com/?p=13298) என்ற தனது கட்டுரையில் குறிப்பிடுகின்றார். இவர் மேலும் ஒன்றைக் குறிப்பிடுகின்றார். அதாவது விடுதலைப் புலிகள் மட்டுமல்ல செயற்பட்ட அனைத்து தமிழ் இயக்கங்களும் மக்கள் விரோத செயற்பாடுகளில் எந்தக் குறையுமில்லாது ஈடுபட்டிருந்தன.

இந்த விடுதலை இயக்கங்களின் அனுபவங்களையும் அவர்களின் தவறுகளையும் புரிந்துகொண்டும் அதிலிருந்து கற்றுக்கொண்டு ரகுமான் ஜான் தலைமையில் உருவானதுதான் தீப்பொறி குழுவும் அதன் அரசியல் கட்சியான தமிழ்ஈழ மக்கள் கட்சி என்பதுமாகும். இவ்வளவு அனுபவங்களைப் படிப்பினைகளைப் பெற்றும் ஒரளவு முன்னேற்றகரமான அரசியல் கொள்கைகளையும் கோட்பாடுகளையும் கொண்டிருந்தும் அர்ப்பணிப்புள்ள அங்கத்தவர்களையும் புலத்திலும் புலம்பெயரிடங்களில் கொண்டிருந்தும், இக் கட்சியினால் இரண்டு வருடங்கள் கூட தாக்குப் பிடிக்கமுடியவில்லை. இவ்வாறு தாக்குப்பிடிக்க முடியாமைக்கான பல காரணங்கள் இருக்கலாம். ஆனால் நான் உணரும் இரண்டு முக்கியமான காரணங்களை இங்கு முன்வைக்கின்றேன். முதலாவது தனிநபர் மற்றும் அவர்களின் தன்னியல்பான செயற்பாடுகளும் இரண்டாவது அமைப்புத்துறை தொடர்பானது. இந்த இரு பிரச்சனைகளும் இன்று நேற்றல்ல ஆகக் குறைந்தது இரசிய புரட்சி காலத்திலிருந்தே ஒவ்வொரு புரட்சிகர இயக்கங்களுக்குள்ளும் கட்சிகளுக்குள்ளும் நடைபெற்று வருகின்றன. இதற்கான மூலக் காரணம் என்ன? என்ன தவறை மீண்டும் மீண்டும் விடுகின்றோம்? ஏதோ ஒன்று நம் சிந்தனையிலிருந்து விடுபட்டு நிற்கின்றது. அது என்ன? என்பது தொடர்பாக நாம் இப்பொழுது சிந்திக்கவேண்டிய காலமிது. அல்லது மீண்டும் மீண்டும் ஒரே தவறை நாம் விடுவதற்கான சந்தர்ப்பங்கள் இருக்கின்றன என்பதை நாம் ஒவ்வொருவரும் இக் கணத்தில் புரிந்துகொள்வது நன்மையானது என்பதே எனது புரிதல்.

சோவியத்யூனியனின் உருவாக்கத்தின் பின்பு, ஸ்டாலினின் தனிநபர் செயற்பாடுகள் மற்றும் அவரது சிந்தாந்தப் போக்குகள் காரணமாக தனக்குப்பின்பு ஸ்டாலின் தலைமைப் பொறுப்புக்கு வருவதை லெனின் விரும்பவில்லை என கூறப்படுகின்றது. ஆனால் புரட்சிகர கட்சியின் அமைப்புத்துறையூடாக அவரால் அதை நிறைவேற்றமுடியவில்லை. லெனின் சோவியத்யூனியனின் பதவி ஏற்று குறுகிய ;காலத்திலையே இறந்ததினால் அவர் பதவி மற்றும் அதிகாரத்துவம் தொடர்பாக எந்தளவு பிரக்ஞையுடன் எதிர்காலத்தில் செயற்பட்டிருப்பார்; என எதிர்வு கூறமுடியாது. ஆனால் அதிகாரத்திற்கு வந்த உடனையே மிகவும் முன்னேற்றகாரணமான சட்டங்களை (உதாணமாக அனைவருக்கும் நிலம்) நிறைவேற்றினார். மேலும் அக்காலத்திலையே ஒரின பாலுறவை அங்கிகரித்து சட்டமாக்கியிருந்தார் என அறியமுடிகின்றது. லெனினின் இறப்பின்பின் அனைத்தும் தலைகீழாக மாறின. ஸ்டாலின் நேர்மையான அர்ப்பணிப்புள்ள தலைவராக இருக்கலாம். ஆனால் அவரது அதிகாரத்துவபாதை தான் இறுதியாக சோவியத்யூனியின் உடைவுக்கே வழிகோலியதா அல்லது செயற்கையாக கட்டமைக்கப்பட்ட எதுவும் உடைவது தவிர்க்க முடியாததா என்பது விவாதத்திற்குரியதே. ஆனால்; ஸ்டாலினின் தனிநபர் செயற்பாடுகளினால் ஏற்பட்ட எதிர்மறை விளைவுகளே நம் கவனத்திற்குரியன. இவருக்கு ரொட்ஸ்கியுடனான முரண்பாடு வெறும் கொள்கை கோட்பாடு மட்டுமா என்பது சந்தேகத்திற்கு உரியதே. (ஆகவே ஆய்வுக்கு உரிய ஒன்று. இது தொடர்பான ஆய்வுகள் மேற்கொள்ளப்பட்டிருக்கலாம். ஆனால் நான் இதுவரை வாசிக்கவில்லை. அப்படி இருப்பினும் அவை பக்கச் சார்பின்றி எழுதப்பட்டிருக்குமா என்பதும் கேள்விக்குரியது). ஏனனில் தனிமனிதரின் பிரக்ஞையற்ற தன்மை தொடர்பாகவும் இதனடிப்படையில் தன்முனைப்பு பதவி அதிகாரம் போன்றவற்றின் தாக்கங்கள் தொடர்பாகவும் நாம் கவனிக்கவேண்டியவர்களாக உள்ளோம். சீனாவில் மாவோ ஆரம்ப காலத்தில் அதாவது 1949 களில் லெனினைப் போன்று நேர்மையானவராக பொறுப்புள்ளவராக இருந்து பல முன்னேற்றகரமான சட்டங்களை நிறைவேற்றி உள்ளார். அதில் குறிப்பானது பெண்களது உரிமைகள் தொடர்பானது முக்கியமானவை. ஆனால் லெனினைப்போல் அல்லாது இவர் நீண்ட காலங்கள் பதவியில் இருந்துள்ளார். இதன்மூலம் பதவி மற்றும் அதிகாரம் என்பன இவரை எந்தளவிற்கு அவரை அவரது உயர்ந்த பண்பிலிருந்து கீழ் நோக்கி கொண்டு சென்று சாதாரண மனிதர்கள்போல் பிரக்ஞையற்று செயற்பட வழியமைத்தது என்பதற்கு சாட்சியாக இருக்கின்றார். இதனால்தான் மாவோவின் காலத்திலையே துரதிர்ஸ்டவசமாக கம்யூனிஸ்ட் கட்சி தலைமையே அதிகாரத்துவமயமான புதிய ஒரு வர்க்கமாக அல்லது சமூகக் குழுவாக இயங்க ஆரம்பித்திருந்தது எனலாம். இப்படி பல நாடுகள் புரட்சிகளின் பின் முன்னேறிய கோட்பாடுகளையும் அமைப்புத்துறையையும்; கொண்டிருந்தபோதும் அதிகாரத்துவமயமாகியதற்கும் தனிமனித ஜனநாயக விரோத போக்குகளுக்கும் சாட்சியாக இருக்கின்றன. இதற்கான அடிப்படைக் காரணமாக இருப்பது இந்தத் தலைவரர்களதும் கட்சி அங்கத்தவர்களதும் பிரக்ஞையற்ற தன்மையும் அதனடிப்படையிலான செயற்பாடுகளும் என்றால் மிகையல்ல. ஆகவே தனிமனிதர்களின் பிரக்ஞையும் இதனடிப்படையில் உருவாகும் பொறுப்புணர்வும் மிகவும் முக்கியமானவை எனக் கருதுகின்றேன்.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Categories

%d bloggers like this: